Χρησιμοποιούμε επαρκώς τις Διαφημιστικές Κάρτες JW.ORG; Χρέος μας να το κάνουμε...

karta.jw.org

Καθώς η μεγάλη θλίψη πλησιάζει, το έργο κηρύγματος που κάνουμε είναι επείγον. (Παρ 24:11, 12, 20) Για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους, μπορούμε να χρησιμοποιούμε διαφημιστικές κάρτες προκειμένου να στρέψουμε την προσοχή τους στον Λόγο του Θεού και στον ιστότοπό μας.

Η κάρτα περιέχει έναν κωδικό QR ο οποίος οδηγεί στο βίντεο Γιατί Αξίζει να Μελετήσετε την Αγία Γραφή; Και σε μια αίτηση για περισσότερες πληροφορίες ή για Γραφική μελέτη. Δείτε κι αυτό ΕΔΩ.

Κάποιοι δεν δέχονται έντυπα, αλλά θα ήθελαν να επισκεφτούν τον ιστότοπό μας. Δεν διστάζουμε να τους δώσουμε τη διαφημιστική κάρτα. Μπορεί αυτή η κάρτα να είναι η αφορμή για να γνωρίσουν την αλήθεια.... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ.

Η αγάπη του Ιεχωβά για το ανθρώπινο γένος είναι σαν την αγάπη που τρέφει ένας Πατέρας για τα παιδιά του. (Ματ 5:45) Δεν τους στερεί τίποτα που είναι για το καλό τους, ανεξάρτητα από το τίμημα που συνεπάγεται κάτι τέτοιο για αυτόν. Η αγάπη του ξεπερνάει οτιδήποτε μπορούμε να νιώσουμε ή να εκφράσουμε. (Εφ 2:4-7· Ησ 55:8· Ρω 11:33) Τη μεγαλύτερη εκδήλωση της αγάπης του—το πιο στοργικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας γονέας—την επιφύλαξε για το ανθρώπινο γένος. Το έκανε αυτό δίνοντας τη ζωή του ίδιου του πιστού, μονογενούς Γιου του. (Ιωα 3:16)

Δείτε περισσότερα ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ πηγαίνετε κατευθείαν τον ιστότοπο JW.ORG

Αυτό είναι ένα δημοσίευμα που θα μας βοηθήσει να χρησιμοποιήσουμε καλύτερα ένα ακόμα εργαλείο στο έργο του Θεού...

 

Οι αδελφοί μας είναι παντού!

filadio.istotopu1

Μιλάμε στους ανθρώπους με αγάπη και σεβασμό. Θέλουμε να γνωρίσουν την αλήθεια που οδηγεί στην αιώνια ζωή. Γι' αυτό και άνθρωποι κάθε ηλικίας είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα χτυπήσουν την πόρτα τους. Επειδή είναι συνεργάτες του Ιεχωβά σε κάτι που εξυπηρετεί το μεγαλειώδη σκοπό του.

ergo.2015

Μια όμορφη εικόνα από την προετοιμασία για το έργο... Πόσο χαιρόμαστε που ο Ιεχωβά μας έχει δώσει το προνόμιο να ασυμμετέχουμε στο πλάι Του, ως συνεργάτες Του... Και πόσο μας ενθαρρύνουν τέτοιες εικόνες που δείχνουν πόσο εύτακτα και οργανωμένα γίνεται το έργο του Θεού σε όλη την γη...

Φυσικά και θα είμαστε εκεί!

Posted in Τα δικά μου

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Στους κατοίκους της Ακαδημίας Πλάτωνα

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου στις 11.00 το πρωί

Λέμε ΟΧΙ στην «τακτοποίηση» του δήμου Αθηναίων στις γειτονιές μας

Η μελέτη του δήμου για τον «πολεοδομικό ανασχεδιασμό»:

  • Βάζει οριστικά την ταφόπλακα στην προοπτική της πραγματικής ανάπλασης στην Ακαδημία Πλάτωνα και του σχεδίου της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων
  • Θεωρεί θέσφατο τη μείωση του ορίου στο Αρχαιολογικό Πάρκο
  • Τροποποιεί το σχέδιο Πόλης για να ανοίξει ο δρόμος στα μεγάλα εργολαβικά συμφέροντα
  • Δεν προβλέπει ελεύθερους χώρους πρασίνου γύρω από το άλσος
  • Δεν απαιτεί τους υπό απαλλοτροίωση ελεύθερους χώρους στη γειτονιά τους οποίους θεωρεί χαμένους προσφέροντας τους για νέα οικοδόμηση
  • Προβλέπει τη διάνοιξη νέων οδών, ακόμη και μέσα από σχολεία που θα επιβαρύνουν κυκλοφοριακά την περιοχή
  • Επιβάλλει την κερδοσκοπία ολίγων και εκλεκτών ενάντια στα συμφέροντα των πολλών.

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου στις 11.00 το πρωί στο 4ο δημοτικό διαμέρισμα (επί των οδών Λένορμαν και Αλεξανδρείας)

Λέμε ΝΑΙ στην ανάπλαση της Ακαδημίας Πλάτωνα

Η Επιτροπή Κατοίκων Ακαδημίας Πλάτωνα σας προσκαλεί στη δική μας διαβούλευση

  • Για να μπει φραγμός στα σχέδια τσιμεντοποίησης της γειτονιάς μας
  • Να αποσυρθεί η μελέτη τακτοποίησης του δήμου
  • Να επεκταθεί το όριο του Αρχαιολογικού Πάρκου
  • Να προχωρήσει το σχέδιο ανάπλασης της περιοχής και της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων

Επιτροπή Κατοίκων Ακαδημίας Πλάτωνος –ΕΚΑΠ

http://akadimia-platonos.blogspot.com/

Οι μύθοι των παιδικών μας χρόνων...

Posted in Επικαιρότητα

Έφτασε στο e-mail μου από την κόρη μου Ειρήνη, το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και το μοιράζομαι μαζί σας:

...Βλέπετε, παιδιά, δεν είναι δύσκολο να γράψουμε ένα παραμύθι. Παίρνουμε δυο τρεις ηλίθιους στην τύχη και τους βάζουμε σε ένα κάστρο ή σε ένα δάσος... 
Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Η Κοκκινοσκουφίτσα είναι ένα παραμύθι που το "κατοικούν" αποκλειστικά και μόνο ηλίθιοι.

Η γιαγιά της Κοκκινοσκουφίτσας ζει στο δάσος και είναι ενενήντα πέντε χρονών... 
Τράβα στο γηροκομείο, μωρή ηλίθια. Πώς σου κατέβηκε, ενενήντα πέντε χρονών γυναίκα, να ζεις μόνη στο δάσος... και να αναγκάζεις τους συγγενείς να πηγαίνουνε μπρος πίσω, μπρος πίσω, μπρος πίσω μέσα στον δρυμό;! 
Κι ύστερα σου λένε γιατί ο κόσμος πετάει τη γιαγιά από το τρένο! Είναι λογικό κι επόμενο!!! 
Κι αν πεις για τη μαμά της Κοκκινοσκουφίτσας; ..αλλη ανεγκέφαλη του λόγου της. Δίνει στη μικρή το καλαθάκι και της λεει: "Παρ' το και πήγαινε φαΐ στη γιαγιά!" Πού το στέλνεις το κοριτσάκι μόνο του στο δάσος, κυρά μου; Το ρίχνεις στο στόμα του λύκου! 
Με το που φτάνει στο δάσος, συναντάει τον πιο ηλίθιο λύκο στην ιστορία της WWF, ο οποίος δεν την τρώει, παρά ρωτάει με αγωνία: 
"Πού πας, καλό μου κοριτσάκι;" 
"Στη γιαγιά μου", απαντάει αυτό. 
Κι ο λύκος, αντί να τη φάει επί τόπου, όπως θα έκανε κάθε λύκος με φυσιολογικό δείκτη νοημοσύνης, πηγαίνει στο σπίτι της γιαγιάς και στήνει ολόκληρο σενάριο, που μπροστά του τύφλα να 'χει και η πιο κιτς λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα. 
Φτάνει στο σπιτάκι και χτυπάει την πόρτα...
Τοκ, τοκ. "Ποιος είναι"; 
"Η Κοκκινοσκουφίτσα". 
"Πέρνα μέσα". 
Κι εδώ έχουμε την επιβεβαίωση πως ο εγκέφαλος της γιαγιάς έχει μ***** τελείως: έστω κι αν η Κοκκινοσκουφίτσα έχει φωνή βραχνοκόκορα σε κρίση άσθματος, πώς γίνεται να μην καταλάβει η γιαγιά ότι πρόκειται για λύκο; 
Τότε πια μπαίνει ο λύκος και τρώει τη γιαγιά. Προσέξτε την καλή αγωγή του λύκου, που δεν θα έμπαινε ποτέ να φάει κάποιον χωρίς προηγουμένως να χτυπήσει την πόρτα. Εδώ έρχεται το αριστούργημα της ιστορίας. Το πραγματικά μεγαλοφυές: ο λύκος, αντί  να στηθεί πίσω από την πόρτα με ένα ρόπαλο και να πει: "Με το που θα έρθει η πιτσιρίκα, θα της τραβήξω μιας ροπαλιά στο κεφάλι, θα τη βράσω κι ύστερα θα τη ροκανίσω" ..όόόχι, φίλε μου! Τι κάνει ο λύκος;! Φοράει τη νυχτικιά της γιαγιάς, το σκουφάκι με τα αυτιά του να βγαίνουν από ειδικές κουμπότρυπες που έχει φτιάξει ο ίδιος (είναι γνωστοί δεξιοτέχνες μόδιστροι οι λύκοι!!!) και χώνεται στο κρεβάτι. 
Φτάνει η Κοκκινοσκουφίτσα, που οι δικοί της άνθρωποι την αποκαλούν Αϊνστάιν(;;;)  εξαιτίας του ζωηρού και ευφυούς πνεύματός της, μπαίνει, κοιτάζει τον λύκο και, αντί να φωνάξει το 100 ή να του πει: "Τι χάλια είναι αυτά, βρε ηλίθιε; Έχεις χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας ως λύκος. Ορίστε κατάσταση, σαν μαλλιαρή μουστόγρια είσαι", πώς αντιδράει; 
Λέει: "Ω, γιαγιά, τι μακριές τρίχες που έχεις!" 
Τώρα, παιδάκια: όποιο από σας διαθέτει σκύλο, ας δοκιμάσει να του κοτσάρει σκούφο κι ένα ζευγάρι γυαλιά οράσεως, κι ας δει αν μοιάζει με τη γιαγιά! 
Εάν ναι, πετάχτε τη γιαγιά σας από το παράθυρο ή παραδώστε τη στις αρχές. Βέβαια, είναι αλήθεια πως η γιαγιά δεν αναγνώρισε τη φωνή του λύκου από τη φωνή της εγγονής της, σύμφωνοι - αλλά η γιαγιά είναι ενενήντα πέντε χρονών και μπορεί να έχει πάθει μαλάκυνση. Όμως η Κοκκινοσκουφίτσα πώς και δεν ξεχωρίζει τη γιαγιά της από έναν λύκο με σκουφάκι;! Ποιον έχει για γιαγιά; Τον Κινγκ Κονγκ; Ακόμη κι αν η γιαγιά έχει να κάνει χαλάουα από το 1931, ποια είναι; Ο Λούτσιο Ντάλα; Ο άνθρωπος των Ιμαλαΐων; 
Εν πάση περιπτώσει, τέλος καλό όλα καλά, και ο λύκος την τρώει! 
Αμέσως μετά, για καλή μας τύχη, φτάνει ο κυνηγός, πυροβολεί τον λύκο και, δόξα να 'χει η Παναγία, έκτοτε αγνοείται η τύχη και του λύκου και της γιαγιάς και της ηλίθιας με το κόκκινο σκουφί..!!!

Να θυμηθούμε ηρωϊκές μέρες...

Posted in Επικαιρότητα

Μέρα που είναι σήμερα ας θυμηθούμε κάποιες στιγμές...

  • Αλλού τα παιδιά κάνουν ακόμα γιορτές στο σχολείο τους. Δείτε ΕΔΩ το βίντεο που τράβηξε χθες ο Κώστας Κίτσιος από το 60ο δημοτικό σχολείο Αθήνας.

Στο γραφείο μου στην "Καθημερινή"

Posted in Τα δικά μου

Τους χαιρετισμούς μου από την "Καθημερινή". Ο Μπάμπης είχε την ιδέα της φωτογράφισης την ώρα της δουλειάς... Παραμονή 28ης Οκτωβρίου σήμερα και ήρθαμε πιο νωρίς να δουλέψουμε...

Αμα σε λένε Δημήτρη είναι καλά...

Posted in Επικαιρότητα

Έκθεση παιδιού από δημοτικό σχολείο της Αθήνας ...
Έκθεση: «Η 28η Οκτωβρίου»


Η 28η Οκτωβρίου
είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα. Η 27η Οκτωβρίου και η 29η Οκτωβρίου δε λένε και πάρα πολλά πράγματα. Η 26η Οκτωβρίου κάτι λέει άμα σε λένε Δημήτρη. Ο Δημήτρης Καλπακλής που τον λένε Δημήτρη και πάει Δευτέρα, χαίρεται πάρα πολύ που τον λένε Δημήτρη γιατί γιορτάζει και παίρνει πάρα πολλά παιχνίδια και είναι πάρα πολύ τυχερός. Ενώ άμα σε λένε Νεκτάριο δεν είσαι και πολύ τυχερός, γιατί κανένας δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Νεκτάριοι.  Κάποτε πρέπει ναγιορτάζουν οι Νεκτάριοι, γιατί ένα παιδί που το λένε Νεκτάριο μου είπε ότι κάποτε γιορτάζουν ακόμα και οι Νεκτάριοι, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, αυτό το παιδί είναι πολύ στενοχωρημένο και τρέχουν και οι μύξες του.

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα άμα πέφτει Δευτέρα, γιατί έχουμε τριήμερο και πάμε εκδρομή στο χωριό του μπαμπά μου. Εκτός αν δεν πάμε, γιατί η μαμά μου δεν χωνεύει τη μαμά του μπαμπά μου, ενώ χωνεύει πάρα πολύ τη δική της μαμά που δεν τη χωνεύει ο μπαμπάς μου, οπότε μπορεί να μείνουμε και σπίτι.

Εμείς τα παιδιά είμαστε πάρα πολύ περήφανα που έχουμε την 28η Οκτωβρίου. Γιατί πριν γίνει η 28η Οκτωβρίου, είχανε να γιορτάζουνε μόνο την 25η Μαρτίου. Την 28η Οκτωβρίου πηγαίνανε σχολείο κανονικά γιατί δεν υπήρχε 28η Οκτωβρίου. Δηλαδή υπήρχε 28η Οκτωβρίου, αλλά κανένας δεν το έκανε θέμα γιατί δεν είχανε  μπει οι Γερμανοί.  Έπρεπε  πρώτα να μπουν οι Γερμανοί και μετά ναγίνει μια μέρα της προκοπής.

Εγώ είμαι πολύ περήφανη Ελληνοπούλα. Νιώθω ένα ρίγος. Και μόλις το είπα στη μαμά μου μού έβαλε θερμόμετρο και είχα 37,4 και μου έδωσε  σιρόπι και μου πέρασε το ρίγος. Η γιαγιά μου νιώθει ένα ρίγος από μόνη της, γιατί εκείνη την έζησε την 28η Οκτωβρίου και πρέπει να την πέρασε πάρα πολύ ωραία.

Η κυρία Χρυσάνθη, η δασκάλα μας, μας είπε ότι την 28η Οκτωβρίου ήρθε ο Ιταλός πρέσβης στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά, νύχτα, χωρίς να τηλεφωνήσει πρώτα και τον ρώτησε αν μπορούν να πάρουνε την Ελλάδα και να την έχουνε για δικιά τους σ' όλη του τη ζωή. Και ο Ιωάννης Μεταξάς τσαντίστηκε που τον ξυπνήσανε και είπε «ΟΧΙ».  Κι αυτό το «ΟΧΙ» το είπε πολύ ηρωικά γι' αυτό κι εμείς το λέμε «το ηρωικό ΟΧΙ». Κι εμένα όταν ήρθε η Χαρούλα σπίτι μου, μου ζήτησε όλες μου τις Μπάρμπι και τη Σίντι αστροναύτη, της είπα ηρωικά «ΟΧΙ» γιατί δεν είναι καθόλου ευγενικό αυτό που έκανε ο Ιταλός πρέσβης και η Χαρούλα. Άμα θέλεις να χαρίσεις κάτι το κάνεις από μόνος σου. Κι ο κύριος Μεταξάς δεν ήθελε να χαρίσει την Ελλάδα ούτε εγώ τη Σίντι αστροναύτη. Και μετά τους πολεμήσαμε τους Ιταλούς. Δηλαδή, εγώ δεν τους πολέμησα γιατί δεν είχα γεννηθεί ακόμα. Ούτε ο μπαμπάς ούτε η μαμά. Η μαμά δεν ξέρω πότε γεννήθηκε γιατί όποτε τη ρωτάω «Μαμά, πόσων χρόνων είσαι;» μου απαντάει «Μήπως είδες το Βετέξ της κουζίνας;».

Και τότε όλοι οι Έλληνες βγήκανε έξω και φιλιόντουσαν κι εμένα δεν μου αρέσει να με φιλάνε οι φίλες της μαμάς μου γιατί έχουνε σάλια. Αλλά εκείνη η μέρα ήτανε πολύ σπουδαία και δεν τους ένοιαζε τους ηρωικούς Έλληνες που σαλιώνανε ο ένας τον άλλον. Και τώρα, από τη χαρά μας βάζουνε την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι. Όμως εμείς δε βάζουμε την ελληνική σημαία, γιατί όταν μετακομίσαμε τη χάσαμε. Και κάθε 28 Οκτωβρίου ντρεπόμαστε πάρα πολύ, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο το ξεχνάμε και δεν πάμε να αγοράσουμε μια καινούργια.
Αυτά και ελπίζω να μην ξαναρθούν οι Γερμανοί. Ελπίζω επίσης η έκθεση να είναι τρεις σελίδες και ελπίζω μετά να πάμε στο Βίλατζ Σέντερ, γιατί δεν έχω δει ακόμα το Σκούμπι Ντου.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου!


Το δικό μας ΟΧΙ στο ρατσισμό και το φασισμό

Posted in Επικαιρότητα

Tου Δημήτρη Νέζη

Η 28 του Οκτώβρη είναι μια σημαντική επέτειο για τον ελληνικό λαό. Είναι η επέτειος που ο ιταλικός φασισμός αποφάσισε να στείλει τελεσίγραφο στον ελληνικό λαό, μέσω του ομοϊδεάτη του δικτάτορα της Ελλάδας Μεταξά, ζητώντας τη… διέλευση των στρατευμάτων του μέσω της χώρας μας.  Από τότε με το ΟΧΙ που αναγκάστηκε ο Μεταξάς να πει, λόγο των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας, αλλά και φοβούμενος τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού η χώρα μπήκε σε μια μεγάλη περιπέτεια.

Μια περιπέτεια που λέγεται Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και έπληξε όλες τις χώρες της Ευρώπης  της Β. Αφρικής και της Ασίας. Που σα συνέπεια είχε εκατομμύρια νεκρούς,  τεράστιες καταστροφές και πληγές που ακόμη σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν κλείσει. Σκοπός του σημειώματός μου δεν είναι να πω το πώς και το γιατί. Σίγουρα πάντως δεν οφείλεται στη τρέλα των Χίτλερ – Μουσολίνι αλλά σε άλλους βαθύτερους λόγους.

Μια περιπέτεια που είχε σαν αποτέλεσμα τη τριπλή κατοχή 4 χρόνων της χώρας μας από τους Γερμανούς ναζί,  μαζί με τους συμμάχους τους Ιταλούς και Βούλγαρους φασίστες. Από την άλλη όμως ανέδειξε τη θέληση του ελληνικού λαού να παλέψει για την απελευθέρωσή του, τα αντιφασιστικά αισθήματά του, και τη θέλησή του να πάρει τις τύχες του στα χέρια του. Ούτε σε αυτό όμως θέλω να σταθώ σήμερα.

Σκοπός μου με αυτό το κείμενο είναι να κάνω μια σύνδεση με τα σημερινά και να θέσω κάποιους προβληματισμούς. Η εποχή εκείνη με τη σημερινή έχουν πολλές διαφορές. Υπάρχουν όμως πολλές και σοβαρές ομοιότητες .

Μια μεγάλη ομοιότητα είναι η διεθνής οικονομική κρίση. Μια κρίση που δεν μπόρεσαν να τη λύσουν με τα διάφορα «νιού ντηλ» και οδήγησε στο πόλεμο για τη μοιρασιά της γης. Τότε σε πολλές περιπτώσεις, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως και στην Ελλάδα,  αναδείχτηκαν τα φασιστικά καθεστώτα σαν απάντηση των οικονομικών τους εξουσιών στη κρίση αλλά και για να «δέσουν» τους λαούς τους που εξεγειρόταν ή αντιστεκόταν στη μετακύλιση της κρίσης στις πλάτες τους. Η ανάδειξη αυτή σε κάποιες περιπτώσεις μας λένε ότι στηρίχτηκε στους ίδιους τους λαούς των χωρών αυτών αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς , η τρομοκρατία και τα πογκρόμ σε όσους αντιδρούσαν ή ήταν απλώς «διαφορετικοί» ήταν στην ημερήσια διάταξη μέχρι τέλους.

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δεκαπέντε μήνες, άνεργος

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση, ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτο όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και το βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Ώρα να κάνουμε βήματα επανένωσης.  Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλα γίνονται, αν θέλουμε...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA