Χρησιμοποιούμε επαρκώς τις Διαφημιστικές Κάρτες JW.ORG; Χρέος μας να το κάνουμε...

karta.jw.org

Καθώς η μεγάλη θλίψη πλησιάζει, το έργο κηρύγματος που κάνουμε είναι επείγον. (Παρ 24:11, 12, 20) Για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους, μπορούμε να χρησιμοποιούμε διαφημιστικές κάρτες προκειμένου να στρέψουμε την προσοχή τους στον Λόγο του Θεού και στον ιστότοπό μας.

Η κάρτα περιέχει έναν κωδικό QR ο οποίος οδηγεί στο βίντεο Γιατί Αξίζει να Μελετήσετε την Αγία Γραφή; Και σε μια αίτηση για περισσότερες πληροφορίες ή για Γραφική μελέτη. Δείτε κι αυτό ΕΔΩ.

Κάποιοι δεν δέχονται έντυπα, αλλά θα ήθελαν να επισκεφτούν τον ιστότοπό μας. Δεν διστάζουμε να τους δώσουμε τη διαφημιστική κάρτα. Μπορεί αυτή η κάρτα να είναι η αφορμή για να γνωρίσουν την αλήθεια.... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ.

Η αγάπη του Ιεχωβά για το ανθρώπινο γένος είναι σαν την αγάπη που τρέφει ένας Πατέρας για τα παιδιά του. (Ματ 5:45) Δεν τους στερεί τίποτα που είναι για το καλό τους, ανεξάρτητα από το τίμημα που συνεπάγεται κάτι τέτοιο για αυτόν. Η αγάπη του ξεπερνάει οτιδήποτε μπορούμε να νιώσουμε ή να εκφράσουμε. (Εφ 2:4-7· Ησ 55:8· Ρω 11:33) Τη μεγαλύτερη εκδήλωση της αγάπης του—το πιο στοργικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας γονέας—την επιφύλαξε για το ανθρώπινο γένος. Το έκανε αυτό δίνοντας τη ζωή του ίδιου του πιστού, μονογενούς Γιου του. (Ιωα 3:16)

Δείτε περισσότερα ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ πηγαίνετε κατευθείαν τον ιστότοπο JW.ORG

Αυτό είναι ένα δημοσίευμα που θα μας βοηθήσει να χρησιμοποιήσουμε καλύτερα ένα ακόμα εργαλείο στο έργο του Θεού...

 

Οι αδελφοί μας είναι παντού!

filadio.istotopu1

Μιλάμε στους ανθρώπους με αγάπη και σεβασμό. Θέλουμε να γνωρίσουν την αλήθεια που οδηγεί στην αιώνια ζωή. Γι' αυτό και άνθρωποι κάθε ηλικίας είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα χτυπήσουν την πόρτα τους. Επειδή είναι συνεργάτες του Ιεχωβά σε κάτι που εξυπηρετεί το μεγαλειώδη σκοπό του.

ergo.2015

Μια όμορφη εικόνα από την προετοιμασία για το έργο... Πόσο χαιρόμαστε που ο Ιεχωβά μας έχει δώσει το προνόμιο να ασυμμετέχουμε στο πλάι Του, ως συνεργάτες Του... Και πόσο μας ενθαρρύνουν τέτοιες εικόνες που δείχνουν πόσο εύτακτα και οργανωμένα γίνεται το έργο του Θεού σε όλη την γη...

Μωρέ, τι βροχή είναι τούτη;

Posted in Επικαιρότητα

Από χθες το άρχισε μαλακά να βρέχει, αλλά σήμερα το έχει κάνει «επιστήμη». Αυτή ναι, είναι βροχή. Οι δρόμοι έχουν γίνει χείμαρροι. Αναγκάστηκα να αφήσω τη μηχανή (πού να την πάρω μέσα σ’ αυτόν τον χαλασμό κόσμου;) και να πάω με το Μετρό στην Γεωργία την οδοντογιατρό, στο προγραμματισμένο ραντεβού μας.

Μια οδύσσεια μέχρι να φτάσω στο σταθμό των Σεπολίων. Όταν είπα πριν για καταρρακτώδη βροχή και δρόμους ποτάμια, το εννοούσα. Είναι πολύ δύσκολο να περάσεις από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο.

Μεσολαβούν «ποτάμια» βάθους 10 -15 πόντους. Ελάχιστος ο κόσμος που κινείται. Λίγα και τα αυτοκίνητα. Στο Μετρό όμως  ο κόσμος είναι πολύς. Όπως κάθε μέρα φαντάζομαι στις εννιά το πρωί. Και λέω φαντάζομαι γιατί σπάνια το χρησιμοποιώ και δεν το γνωρίζω. Η βέσπα με έχει «σώσει» στην Αθήνα. Αλλά δεν είναι να κάνεις βήμα με τέτοιο παλιόκαιρο.

Ούτε και με το αυτοκίνητο μπορείς να κινηθείς. Άντε μέχρι το πάρκινγκ δίπλα από την ΠΕΤ ΟΤΕ. Και μετά; Πώς πας στις άλλες προγραμματισμένες δουλειές;

Παντού ομπρέλες από φουριόζους ανθρώπους που τρέχουν κι ένα καιρό που κάνει μικρά διαλείμματα και επανέρχεται δρυμήτερος. Μέχρι και χαλάζι, χοντρό σαν καρύδι πάγο έριξε γύρω στις 12 στην Ομόνοια. Ναι, οι άνθρωποι τρέχουν, δεν περπατούν ρομαντικά σαν την κοπέλα της φωτογραφίας που έχω στο κομμάτι.

Στους σταθμούς του Μετρό αλλοδαποί έχουν στήσει την πραμάτεια τους και πωλούν ομπρέλες μιας, άντε δυο χρήσεων παραπάνω δεν αντέχουν με τρία ευρώ. Έχω πάθει πλάκα με την οργάνωσή τους. Πού βρέθηκαν τόσοι πολλοί με ομπρέλες;

Άρση παρακράτησης ακινήτου, μια εμπειρία...

Posted in Τα δικά μου

Αυτή την κατάσταση αντιμετωπίσαμε σήμερα στην Ευελπίδων...

Ελπίζω και εύχομαι να μη σας έχει τύχει ποτέ να υποχρεωθείτε να πάτε στο κτίριο 1 της Ευελπίδων, αίθουσα προκάτ για άρση παρακράτησης ακινήτου.

Η κατάσταση είναι απελπιστική. Πελάτες – πολίτες και δικηγόροι έχουν πέσει σαν τα μελίσσια πάνω στις δύο προέδρους στην προσπάθειά τους να προηγηθεί η υπόθεσή τους. Υποτίθεται ότι η πρόεδρος δικάζει... Αν είναι δυνατόν κάτω από τέτοιες συνθήκες τριτοκοσμικές...

Παρατηρήστε λίγο τη φωτογραφία που δημοσιεύω. Είναι τραβηγμένη σήμερα στις 12.05. Ήρθαμε με την ψυχή στο στόμα, με τη βροχή να πέφτει σταθερή έξω κι εμείς με τη μηχανή, με τους πειγμένους από την κίνηση δρόμους. Αλλά τα καταφέραμε να είμαστε συνεπείς στο ραντεβού των 12. Κι άντε μέσα σ' αυτό το πανδαιμόνιο και το χάος να βρεις τη δικηγόρο της Εθνικής κ. Μιχαλοπούλου.

Τηλεφωνικά μόνο έχω μιλήσει μαζί της. Ούτε που την έχω δει ποτέ. Την καλώ στο κινητό της. Κλειστό. Φυσικό είναι αφού πρέπει να βρίσκεται μέσα στην αίθουσα., Την ψάχνω και την βρίσκω. Ήρεμη μοιάζει, το έχει δει τόσες φορές τόσες φορές το ίδιο έργο “θα σας φωνάξω” μου λέει.

Μ' αρέσει η βεβαιότητά της ότι θα ακούσουμε. Μέσα σ' αυτή χάβρα πώς θα ακούσουμε; Ο κόσμος δυσανασχετεί. Άνθρωποι έχουν προγραμματισμένες δουλειές και όλη αυτή η πίεση από την πολυκοσμία απογοητεύει. “Στις 2 πρέπει αν πάω στο σχολείο να πάρω τα παιδιά” λέει ένα κύριος δίπλα μου στο δικηγόρο του. “Αν είναι ξεναέρχομαι”. Ήρεμος κι αυτός τον καθησυχάζει: “Σε μισή ώρα θα έχουμε τελειώσει”. Μα από τι πάστα είναι φτιαγμένοι αυτοί οι δικηγόροι; Πώς και δεν αγχώνονται με όλο αυτό το μπάχαλο;

Κρατούν φακέλους, έχουν έτοιμες τις υποθέσεις, παρακολουθούν τη σειρά προτεραιότητας... Είναι πανέτοιμοι σε όλα. Από μας, τους πελάτες ζητούν μόνο να έχουμε μαζί μας εύκαιρη την αστυνομική μας ταυτότητα και να βάλουμε μια υπογραφή μπροστά στην πρόεδρο, όταν με το καλό μας φωνάξει για την υπόθεσή μας.

Ο σκιτσογράφος των ΝΕΩΝ Σπύρος Ορνεράκης, φάτσα αναγνωρίσιμη, κάθεται ήρεμος και συζητάει με μια κυρία δίπλα του. “Πελάτης” κι αυτός και περιμένει τη σειρά του...

Ανθρώπινες ιστορίες. Με λόγια σιγανά, ψιθυριστά. Που δεν τις ξέρουμε και δεν πρόκειται να τις μάθουμε ποτέ. Τώρα καταλαβαίνω τον συχωρεμένο Δημήτρη Ψαθά που πέρναγε ώρες εδώ καταγράφοντας ευτράπελα και τραγικά...

Ιδέα μου είναι ή ρίχνει χιονόνερο;

Posted in Τα δικά μου

Από το πρωί ένας μαύρος ουρανός, «γεμάτος» μας υποδέχτηκε με το καλημέρα. Αλλά με μια βροχή περίεργη, παράξενη… Δεν είναι εκείνη η καλοκαιρινή καταιγίδα που ξέραμε. Όχι. Ρίχνει μικρές σταγόνες σαν να’ ναι χιονόνερο.

Μα, θα μου πείτε, είναι δυνατόν στα μέσα του Οκτώβρη να ρίχνει… χιόνι στην Αθήνα; Εδώ που χιονίζει τόσο σπάνια;

Κι όμως ένας φίλος στην ΠΕΤ ΟΤΕ μου είπε ότι στην Πίνδο το έστρωσε χθες. Εντάξει, δεν είναι δίπλα μας η Πίνδος, αλλά όπως και να το κάνουμε το κρύο φτάνει μέχρι εδώ. Σα να… τέλειωσε νωρίς το φθινόπωρο και έκανε την εμφάνισή του, απότομα ο χειμώνας.

Και στο μεταξύ στην πλατεία Βάθη επικρατεί ο τρόμος τις πρώτες πρωινές ώρες. Ο τυροπιτάς που έχει εργαστήριο στη Σωκράτους – γωνία Χαλκοκονδύλη – και τον βρήκα εδώ όταν, πριν 26 χρόνια έπιασα δουλειά στην ΠΕΤ ΟΤΕ,έχει βάλει μια βιτρίνα στην μικρή είσοδο του μαγαζιού του για να την κλείσει. «Φοβάμαι» μου λέει. Τρεις Σομαλοί έχουν επιχειρήσει να με ληστέψουν με την απειλή σπασμένων μπουκαλιών.

Μέχρι και τα πρεζόνια που έκαναν… πάρτι εδώ, φοβούνται να κυκλοφορήσουν άνετα πια. Πού φτάσαμε…

Η τούρτα που έκοψε η Ειρήνη στα γενέθλια της

Posted in Τα δικά μου

Ευτυχισμένα χαμόγελα της Ειρήνης μπροστά στην τούρτα των γενεθλίων της...

Δεν ήμουν στο σπίτι, μαζί της, την ώρα που έκοψε την τούρτα η Ειρήνη. Έπρεπε να είμαι στην αίθουσα εκδηλώσεων του 4ου Διαμερίσματος Δήμου Αθηναίων όπου γινόταν η δημόσια διαβούλευση για την ανάπλαση της ευρύτερης περιοχής που μένουμε. Ρεπορτάζ αναλυτικό αύριο.

Ωστόσο φρόντισα από νωρίς το μεσημέρι να της πάρω μια τούρτα σοκολάτα με τα ανάλογα κεριά. Και βέβαια ήταν εκ του περισσού γιατί και η ίδια είχε φτιάξει γλυκό και ο Χριστόφορος έφτιαξε ένα εκπληκτικό ραβανί που επέμενε μάλιστα να φάω για να του πω τη γνώμη μου. Αρνήθηκα ευγενικά. Είπα ότι περιμένω κάτι αρμυρό από χέρια του, μεζέ για κρασί και θα το τιμήσω δεόντως.

Τα παιδιά όμως έκοψαν την τούρτα που της πήρα. Και ιδού τα αποκλειστικά ενσταντενέ από τη φωτογραφική μηχανή με το Λάμπρο να βρίσκεται πίσω από το φακό.

Χρόνια πολλά και πάλι Ειρηνούλα!

Άνοιξε τις πόρτες της η ψηφιακή εβδομάδα

Posted in Επικαιρότητα

Από το πρωί άνοιξε τις πόρτες της η ψηφιακή εβδομάδα στο Γκάζι. Και όπως είναι φυσικό, ο Δήμος Αποστολίδης, ο συνάδελφος από την ΠΕΤ ΟΤΕ έχει πιάσει… στασίδι εκεί με άλλους φίλους του κατασκευαστές.

Εσείς προγραμματίσατε να πάτε μια βόλτα από κει; Δείτε τι λένε οι εφημερίδες σήμερα:

Από τη Τετάρτη 14 έως την Κυριακή 18 Οκτωβρίου στη «Τεχνόπολη», ο Δήμος Αθηναίων διοργανώνει για δεύτερη συνεχή χρονιά το Athens Digital Week, προσφέροντας στο κοινό ψυχαγωγία και γνώσεις γύρω από τα ιδιαίτερα επιτεύγματα και τις δυνατότητες της ηλεκτρονικής εποχής.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθήνα 9,84, η Τεχνόπολις, η ΔΑΕΜ και ο Πολιτισμικός Οργανισμός Δήμου Αθηναίων (ΠΟΔΑ) που έχουν την ευθύνη της διοργάνωσης υπόσχονται σε μικρούς και μεγάλους ότι και φέτος θα έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν μια αξέχαστη διαδραστική εμπειρία, ενώ, παίζοντας με την τεχνολογία, θα επικοινωνήσουν και θα εκφραστούν μέσα από αυτήν, θα μοιραστούν και θα δημιουργήσουν.

Δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην παρουσίαση των πρακτικών εφαρμογών των νέων τεχνολογιών, η θεματολογία του Athens Digital Week καλύπτει φέτος εννιά περιοχές του ψηφιακού κόσμου: τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, τα προγράμματα ρομπότ, το modding, το Διάστημα, την ψηφιακή μουσική, την ανάπτυξη open source, την ψηφιακή τέχνη, την κοινωνική συναναστροφή μέσω Ιντερνετ και το τηλέφωνο. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Πειραιώς 100, Γκάζι.

Η Ειρηνούλα έχει γενέθλια σήμερα

Posted in Τα δικά μου

Για τα γενέθλιά σου Ειρήνη ένα μάτσο λουλούδια από την εξοχή...

Εποχές που αλλάζουν, καιροί που περνούν και χάνονται, φεύγουν οι μέρες, μεγαλώνουμε, όχι μόνο εμείς, αλλά και τα παιδιά μας.

Η Ειρηνούλα έχει σήμερα γενέθλια. Το 1982, τέτοια μέρα είδε για πρώτη φορά το φως της ζωής και τώρα, ολόκληρη κοπέλα, ετοιμάζεται να ανοίξει τα φτερά της στη ζωή. Να κάνει τη δικιά της οικογένεια, το δικό της σπιτικό!

Πότε; Εκείνη ξέρει καλύτερα. Τα’ χει δρομολογήσει τα όνειρά της. Εμείς θα είμαστε διακριτικά δίπλα της να της δίνουμε οξυγόνο ζωής και ανάσες κάθε φορά που τις χρειάζεται…

Τη βλέπω και τη χαίρομαι. Δυνατή όρθια, αποφασιστική, δίνει τις δικές της μάχες με υπευθυνότητα και συνήθως τις κερδίζει. Λίγη υπομονή χρειάζεται μερικές φορές για την επίτευξη των στόχων, αλλά δεν είναι εύκολο σ’ αυτή την ηλικία. Είναι σα να βάζεις φρένο, ένα χαλινάρι την ώρα που θες να καλπάσεις. Νιώθεις ότι κάθε όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Και το πολεμάς και το παλεύεις και νικάς.

Καλότυχη και χιλιόχρονη (που λέει ο λόγος μη το παρακάνουμε κι όλας) να‘ σαι κορίτσι μου! Και να τα καταφέρεις να υλοποιήσεις τα όλους τους στόχους σου, όσο μεγάλοι και μακρινοί και να φαίνονται με την πρώτη ματιά. Αν εσύ νιώθεις ότι μπορείς, θα τα καταφέρεις, είμαι σίγουρος…

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δεκαπέντε μήνες, άνεργος

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση, ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτο όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και το βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Ώρα να κάνουμε βήματα επανένωσης.  Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλα γίνονται, αν θέλουμε...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA