Μερικές αλήθειες για τα Χριστούγεννα που θα έπρεπε να γνωρίζουμε, οπωσδήποτε...

agia.grafi.xroma

Χριστούγεννα

Καληνύχτα ημέραν άρχοντες, αν είναι ορισμός σας, Χριστού την θεία γέννηση, να πω στο αρχοντικό σας.

Κάλαντα κάλαντα, όλος ο κόσμος ψάλλει, με κίνητρο μοναδικό λίγα λεφτά να βγάλει.

Ποιος άραγε έχει σκεφθεί, να ψάξει στην Γραφή, γι αυτό το θείο γεγονός, τι έχει να μας πει

Αλήθεια να γεννήθηκε ο Ιησούς χειμώνα; Προσδιορίζει η Γραφή ετούτο τον κανόνα;

Μας λένε οι Ευαγγελιστές κάποιες πληροφορίες, που σίγουρα μας βγάζουνε από τις απορίες.

Ποιμένες ήταν στους αγρούς εις τα βουνά ψηλά, μα όταν κρύο έκανε ήταν στα χειμαδιά.

Πώς καταχείμωνα λοιπόν που κάνει πάντα κρύο αν κατοικούσαν κει ψηλά θα έμπαιναν στο ψυγείο.

Ο Καίσαρας ο Αύγουστος έκανε απογραφή. Είπε να πάει ο καθείς, όπου είχε γεννηθεί.

Σκεφθείτε πώς ταξίδευαν εκείνο τον καιρό, με γαϊδουράκια κι άλογα σε δρόμο όχι στρωτό.

Δεν είναι δα παράξενο, ποιος άραγε μπορούσε, με τις συνθήκες άσχημες κάποιος να οδοιπορούσε.

Δεν στέκει με την λογική αυτή η απογραφή να γίνει καταχείμωνο σε αυτή την εποχή.

Μέσ' την Γραφή Χριστούγεννα δεν έχει αναφερθεί, πότε δεν λέει η Γραφή, πρέπει να γιορτασθεί.

Ούτε οι πρώτοι Χριστιανοί γιόρταζαν την ημέρα, μα αιώνες κάποιοι αργότερα σηκώσανε παντιέρα.

Α! Είπαν ας γιορτάσουμε την γέννηση Χριστού, χωρίς να έχουν εντολή του ύψιστου Θεού.

Σαν έγινε αυτοκράτορας της Ρώμης Κωνσταντίνος, Μέγας ονομαζόμενος, ήταν παλιά εκείνος.

Που ένωσε πολλούς λαούς, στην αυτοκρατορία. Κι έτσι εκχριστιανίστηκε η ειδωλολατρία.

Έγινε ένας συγκρητισμός, μια κίβδηλη θρησκεία που είχε μορφή χριστιανική, το γράφει η ιστορία.

Ποτέ δεν λέει η Γραφή, πότε ο Χριστός εγεννήθη. Γιατί ήθελε ο ύψιστος να ξεχαστεί στην λήθη.

Όσο και για τα έθιμα που την ακολουθούν διόλου δεν είν' Χριστιανικά που όλοι το αγνοούν.

Των δώρων η ανταλλαγή, το δένδρο στολισμένο και η γιορτή που ακολουθεί σαφώς δεν είν' γραμμένο;

Ποτέ η Γραφή η Αγία, δεν γράφει ιστορίες. Ούτε για Αϊ Βασίληδες, μωρές μυθοπλασίες.

Η γέννηση του Ιησού είναι ένα γεγονός που έδωσε σωτηρία μας, ο ύψιστος Θεός.

Πρέπει να υπακούμε στον Άγιο Θεό που μας διδάσκει διαρκώς, ποιο είναι το σωστό.

Αν κάποιος περισσότερα γι αυτά θέλει να μάθει, υπάρχει ένας ιστότοπος, αυτός θα σας διδάξει jw.org

Ξεκίνημα εβδομάδας χωρίς... ρεύμα

Posted in Επικαιρότητα

Εμείς, που έχουμε μάθει όλα πια στη ζωή μας να τα κάνουμε με τον ηλεκτρισμό νιώθουμε «κάπως» όταν μας λείπει αυτό το αγαθό. Tο είδα το έργο μπροστά μου το πρωινό της Δευτέρας όταν, ξεκινόντας την εβδομάδα στην ΠΕΤ ΟΤΕ διαπιστώσαμε, με το που φτάσαμε στα γραφεία, ότι δεν έχουμε ρεύμα.
Στον 5ο όροφο. Στα γραφεία μας, γιατί πάνω - κάτω και δίπλα, υπάρχει και λειτουργεί κανονικά το ρεύμα.
Και δεν είχαμε ούτε κερί να ανάψουμε... Πώς να φτιάξεις τον καφέ, πώς να διαβάσεις εφημερίδα, πώς να ανοίξεις το ράδιο για ενημέρωση και τον υπολογιστή;
Ειδοποίησαν, λέει, τη ΔΕΗ. Θα έρθει, φαντάζομαι κάποια στιγμή... Αλλά στο μεταξύ, στο κέντρο της Αθήνας, νιώθουμε σαν εξόριστοι. Είναι που έχει ακόμα ζέστη και φυσικά πώς να λειτουργήσουν τα αιρκοντίσιον;
Υπομονή. Δεν έχουμε κι άλλη επιλογή. Θα περιμένουμε να έρθει το ρεύμα και στο μεταξύ θα αναρωτιόμαστε σαν ηλίθιοι πώς τα κατάφεραν και μεγάλωσαν τόσες γενιές χωρίς αυτό; Γιατί δεν είχαμε πάντα ρεύμα στη χώρα μας...
Τώρα όμως που καλομάθαμε, μας κοστίζει που τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτό. Ούτε ένα καφέ καλά - καλά να ξυπνήσουμε και να ξεκινήσουμε τη μέρα μας...

Πάει και το ενημερωτικό Blog, No News

Posted in Επικαιρότητα

Άλλο ένα ενδιαφέρον ειδησεογραφικό Blog που παρακολουθούσα καθημερινά, το No News, εδώ και μια εβδομάδα έχει υποστεί την παρέμβαση της Google και... κατέβασε ρολά. Το έχω ακόμα στην μπάρα δίπλα, δεξιά στα λίγκ, αλλά δεν έχει νόημα να συνεχίσει να υπάρχει και μάλλον τις επόμενες μέρες θα το κατεβάσω.

Αυτή είναι η ζωή στα Blog. Εκεί που όλα είναι καλά έρχεται ξαφνικά ο τύπος που σου δίνει βήμα προβολής και... κατεβάζει τους δακόπτες χωρίς, φυσικά, να σε ρωτήσει.

Μήπως κάπως έτσι δεν έγινε και στο δικό μου Blog; Θυμάστε τι έγινε τον περασμένο μήνα; Ξαφνικά σταμάτησε να λειτουργεί χωρίς να δοθεί καμιά εξήγηση. Συμπεράσματα έβγαλα μόνο, ύστερα από ένα περίπου μήνα αναμονής. Ότι άλλαξε το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Blog.com... Αλλά αυτό δεν τους απαλλάσει από το να δώσουν μια εξήγηση...

Αν προσέξατε, στις 20 Αυγούστου –ακριβώς δυο χρόνια από τη δημιουργία του- κατάφερα να κάνω μια εγγραφή για να γνωρίζουν οι φίλοι που το παρακολουθούσαν ότι μετακόμισα, οριστικά πια, σε τούτο εδώ το χώρο. Γενικά το σύστημα λειτουργεί, αλλά με πολύ περιοσμένες δυνατότητες σε σχέση μ' αυτές που είχε παλαιότερα.

Η εκτίμησή μου πάντως είναι ότι έτσι λειτουργεί το internet. Δεν πρόκειται για κάτι προσωπικό, ασφαλώς και πολύ περισσότερο δεν θέλω να πιστέψω τα σενάρια περί φίμωσης ελεύθερων φωνών. Η αισθησή μου είναι ότι υπάρχει μια γενικότερη αναρχία και προχειρότητα από εκείνους που “δίνουν” κάτι στο διαδίκτυο χωρίς να νοιάζονται και τόσο πολύ για το αύριο. Μπορεί επειδή το... ψάχνουν κι αυτοί ακόμα.

Και νομίζω ότι πέρα από τα θετικά που προσφέρει και αφορούν την άμεση και έγκαιρη ενημέρωση, αυτό το αδύνατο σημείο θα το κρατά πάντα πίσω από τον παραδοσιακό δρόμο των εφημερίδων και των περιοδικών. Η απειλή που πολλές φορές εκτοξεύουν, άσχετοι με το χώρος, “ειδήμονες” κατά τα άλλα, φαίνεται πως έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά της για να υλοποιηθεί...

Οι διακοπές (του Λάμπρου) τέλειωσαν...

Posted in Τα δικά μου


Μια από τις ανέμελες στιγμές του Λάμπρου στο αμπέλι της Στασούλας που πήγαμε να βρούμε - και βρήκαμε- ώριμα σταφίλια στα μέσα του Ιούλη.

Κυριακή απόγευμα μαζεύουμε τα πράγματα του Λάμπρου. Σε λίγο φεύγουμε για την Αθήνα. Να εγκληματιστεί προτού ανοίξουν τα σχολεία, σε λιγότερο από δύο εβδομάδες. Εντεκα (11) του Σεπτέμβρη ανακοινώθηκε επίσημα ότι θα γίνει αγιασμός στα σχολεία. Κι ας είναι Παρασκευή. Κι ας τους χωρίσουν απλά σε τμήματα κι ας πάρουν μόνο τα βιβλία τους...

Κάπου εδώ, το καλοκαίρι τελειώνει... Και μαζί του η ρεμπελιά, ο ατέλειωτος ελεύθερος χρόνος μακριά από διαβάσματα και υποχρεώσειςπου δεν είναι καθόλου λίγες, εδώ που τα λέμε...

Θα ξαναγεμίσει τις βαλίτσες του κι αυτή τη φορά όχι για την Κρήτη ή για άλλο τόπο διακοπών, αλλά για την Αθήνα. Κάπου μπορεί και να το περιμένει. Βαρέθηκε τον ανέμελο αυτό τρόπο ζωής τόσους μήνες τώρα... Θα του λείψουν βέβαια και θα νοσταλγήσει μερικά πράγματα, αλλά θα έχει να κουβεντιάσει πολλές από τις εμπειρίες των διακοπών στα διαλείμματα του σχολείου του, στην αυλή, με τους φίλους και συμμαθητές του. Έχουν από τον Ιούνιο να τα πουν. Και θα' χουν τόσα να πουν.

Αλλά η ώρα του αποχαιρετισμού με τον παππού και τον Γιώργο, που εζησε μαζί τους τόσο καιρό, είναι δύσκολη. Και τον Άρη; Πού τον αφήνεις τον Άρη; Ευτυχώς, έχει πάρει με το κινητό του μπόλικες φωτογραφίες. Και βίντεο του ίδιου και των παιδιών του. Γιατί ο Άρης είναι για δεύτερη φορά μπαμπάς. Καθόλου στοργικός όμως. Ούτε που ενδιαφέρεται γι' αυτά.

Το καλοκαίρι μπορεί να τελείωσε, αλλά η ζωή συνεχίζεται και στο χωριό θα ξανάρθουμε κάποιο Σαββατοικύριακο...

Τίποτα πια δεν είναι όπως παλιά...

Posted in Τα δικά μου


Μια όψη της Στεμνίτσας, όπως φαίνεται από την καφετερία "Το Καθολικό". Παραδοσιακό ελληνικό χωριό, πραγματικά όμορφο...

Σαββατόβραδο,
δεύτερη μέρα πανηγυριού, ανήμερα της γιορτής... Κοντεύει 10 και τα όργανα με την Νάντια Καραγιάννη ακόμα να ξεκινήσουν να παίζουν.

Κατεβήκαμε μια βόλτα στην πλατεία. Πολλά τραπέζια από τα μαγαζιά είναι άδεια, άλλα έχουν καρέκλες πάνω, δείγμα ότι είναι κλεισμένα κι ότι οι πελάτες θα έρθουν αργότερα. Ρεζερβέ με το δικό τους τρόπο...

Στου Δρούλια το μαγαζί είναι πιο ήσυχα. Καφενείο – παντοπωλείο έχει ο άνθρωπος. Αλλα τέτοια μέρα έχει κι αυτός γουρουνοπούλα και σερβίρει σε όσους θέλουν οπωσδήποτε να τηρήσουν το έθιμο. Εγώ το' χω ρίξει στις μπύρες και ο Γιώργος στο Ουίσκι. Το ωραίο είναι πως τα ηχεία είναι στραμμένα αλλού και δεν ακούγεται πολύ η μουσική από δω που καθόμαστε, αν και σήμερα είναι καλοί, χθες δεν υποφέρονταν οι καλλιτέχνες. Πιο πολύ ακούγεται από το σπίτι.

Πάνω στο δρόμο, στην είσοδο της πλατείας, αριστερά και δεξιά, είναι στημένα δυο σταντ που πωλούν μικροπράγματα. Παιχνίδια πλαστικά, φθηνά και ασημικά (925) επίσης φτηνά. Δυο ακόμη στάντ υπάρχουν και το ένα πουλά ψημένο καλαμπόκι, ενλώ το άλλο, λουκουμάδες με σοκολάτα.

Αυτό είναι το πανηγύρι στο χωριό... Σχεδόν μόνο αυτό και τα στρωμένα με τις παρέες τραπέζια. Γιατί σήμερα υπάρχει διάχυτη μια παράξενη μουγκαμάρα που κανείς δεν ξέρει από πού προέρχεται, ούτε και να την ερμηνεύσει.

Ευτυχώς που κατά τις 11 ξεκίνησαν τα όργανα κι έτσι όλα έδειχναν πως το νταβαντούρι θα άρχιζε πια... Εκείνο, πάντως, που παρατήρησα και οφείλω να το καταθέσω, είναι ότι τίποτα πια δεν είναι όπως παλιά που ο κοσμος λαχταρούσε το πανηγύρι σαν το μεγάλο γεγονός. Τώρα μάλλον γίνεται για να δουλέψουν τα μαγαζιά. Τίποτε άλλο επί της ουσίας.

Ο Δημήτρης και η Μαριγούλα

Posted in Τα δικά μου


Ο Γιώργος βγάζει την πρώτη παραγωγή σε πατάτες από τον κήπο του και πολύ το χαίρεται...

Κάθε φορά
που τους συναντώ, τον Δημήτρη με τη Μαριγούλα όλο και κάτι καινούριο έχει συμβεί Αυτή τη φορά οι φίλοι είναι με το πέμπτο τους παιδί στα 2,5 του χρόνια κι ένα καινούργιο καλό αυτοκίνητο με τις κόκκινες πινακίδες των πολυτέκνων.

Πρώτος ήρθε ήρθε ο Δημήτρης στο χαγιάτι που καθόμουνα κι έγραφα. Μεγαλώνουμε και σοβαρεύουμε ή ιδέα μου είναι; Πρώτη φορά τον είδα τόσο προβληματισμένο σε σχέση με όσα περνάει στο ραδιοφωνικό σταθμό “Ξένιο” όπου βρίσκονται για κάμποσους μήνες σε επίσχεση εργασίας με ένα μέλλον απροσδιόριστο και με μερικούς μισθούς που δεν έχουν καταβληθεί. Μιλήσαμε για τα επαγγελματικά μας πριν ακόμα έρθει η Μαριγούλα με τα δυο κορίτσια και τον μεγάλο γιο της, Παναγιώτη.

Αν εξαιρέσεις τις μικρές... ζηλίτσες, είναι να τους θαυμάζεις πως τα βγάζουν πέρα σαν οικογένεια. Αύριο μάλιστα “πετάνε” για τη Ρόδο, διακοπές μιας εβδομάδας. Ειλικρινά τους χαίρομαι. Δυο ώρες κάθισαν και ήταν παραγωγικές απ' όποια πλευρά κι αν το δεις.

Κι ο Παναγιώτης μεγάλωσε. Τέλειωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και είναι πια στη σχολή Δομικών. Αλλά ακόμα δεν άπλωσε τα φτερά του. Παραμένει “δεμένος” στην οικογένεια. Πήρε και τη μικρή του αδερφή, την Όλγα, να την πάει βόλτα μέχρι την εκκλησία του Αϊ Λια, βόλτα.

Η εικόνα που βγάζουν προς τα έξω είναι χαλαρή. Με τα αστεία τους με την πλάκα τους. Μακάρι να' ναι αυτή η δικιά τους αλήθεια. Τυχεροί θα' ναι...

Απόψε φεύγουν για Αθήνα. Το απόγευμα. Και αύριο πάνε στο Ρόδο. Μακάρι να περάσουν ωραία και στην επόμενη συνάντηση να έχουν να μας διηγούνται τις εμπειρίες τους...

Του Αϊ Γιαννιού έχουν πανηγύρι στο χωριό

Posted in Τα δικά μου

Παρασκευή βράδυ, γύρω στις 10 φτάσαμε στο χωριό. Τ' Αί Γιαννιού αύριο κι έχουν πανηγύρι. Στην πλατεία έχουν στρώσει όλα τα μαγαζιά, τραπέζιακαι σερβίρουν γουρουνοπούλα στη λαδόκολλα ή σε πλαστικά πιάτα με πατάτες και φέτα με λάδι και και ρίγανη. Έχουν καθίσει σε μεγάλες παρέες, προφανώς οικογενειακές και πίνουν κρασιά και μπύρες από κουτάκια.

Το σπίτι που μένει ο Λάμπρος, του παππού του, είναι κοντά στην πλατεία, σε μέρος αμφιθεατρικό και οπωσδήποτε καλύτερα από την πολυκοσμία στο κέντρο του χωριού. Δυο κιλά γουρουνοπούλα (20 ευρώ το κιλό ψημένη) και “στήνουν” τραπέζι στη βεράντα. Ο Λάμπρος έχει πάει επίσκεψη σε ένα φίλο του.

Η ορχήστρα στην πλατεία έχει αρχίσει και παίζει λαϊκά. Έχουν κάνει έξω από το σχολείο, προς το δρόμο, μια μεγάλη εξέδρα, ψηλή κοντά ενάμιση με δύο μέτρα και έχουν ανεβάσει πάνω τους μουσικούς. Μόνο ο φωτισμόςστην εξέδρα βλέπει προς τα κάτω όχι προς την ορχήστρα. Έτσι ακούμε, αλλά δεν βλέπουμε του ανθρώπους που παίζουν.Περίπου όπως στη βεράντα του σπιτιού δηλαδή κι ας είσαι εκεί.

Το ωραίο που έχω δει εδώ, είναι ότι την ημέρα του Αϊ Γιαννιού του νηστευτή από το βράδυ “τσακίζουν” τη γουρουνοπούλα που, εδώ που τα λέμε, δεν είναι και τόσο νηστίσιμη.

Το γλέντι “ανάβει”. Δεν έχω διάθεση να κατέβω στην πλατεία. Κουβαλώ και την κούραση της εβδομάδας και προτιμώ να πέσω κατά τις 12 για ύπνο. Η μουσική ακούγεται δυνατά ως τις 4. Ύστερα ή εμένα με πήρε ο ύπνος ή αυτοί χαμηλώσανε την ένταση ή σταμάτησαν.

Ο Λάμπρος με τη μητέρα του γύρισαν κατά τις τρεις τα ξημερώματα. Ε, πανηγύρι ήταν, τελευταίες ώρες μετράει στο χωριό, την Κυριακή φεύγουμε για Αθήνα και το καλοκαίρι του τελειώνει εδώ. Οχι ότι ήταν και λίγο. Δυο μήνες γεμάτους είναι εκτός Αθηνών...

Η φωτογραφία που συνοδεύει το σημερινό κείμενο είναι από εκείνες τις χαλαρές στιγμές στις φετινές διακοπές στο Θραψανό. Μαζί με την αδερφή μου Στασούλα και τον γαμπρό μου Αγησίλαο στις βραδιές βεγγέρας... Με πήρε χθες η Στασούλα τηλέφωνο από τη Σύμη που είχαν πάει τις μέλισσες και πολύ το χάρηκα να μου περιγράφει το τοπίο που ήταν μέσα στα πεύκα και εκείνη να διαβάζει τη Γραφή της...

Εργαζόμενοι με άγχος και κατάθλιψη

Posted in Δημοσιογραφικά

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 29/08/2009

Είναι εντυπωσιακά τα στοιχεία που διαβάσαμε στις εφημερίδες την εβδομάδα που πέρασε. Στοιχεία που αφορούν την υγεία των εργαζομένων και που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας αφορούν άμεσα κι εμάς τους ίδιους. Αν το δείτε το θέμα και κάτω από τις… προετοιμασίες ενόψει των κινητοποιήσεων για τη ΔΕΘ τότε έχει μια ξεχωριστή αξία που αξίζει να τη δούμε με περισσότερη προσοχή.

Ιδού λοιπόν τι λέει η έρευνα που διαβάσαμε σχεδόν σε όλες τις εφημερίδες:

Ένας στους δέκα εργαζόμενους στην Ευρώπη αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας, το οποίο σχετίζεται με την εργασία του. Την ίδια στιγμή, σχεδόν οι μισοί Έλληνες εκδηλώνουν έντονο άγχος και κατάθλιψη, εξαιτίας της δουλειάς τους, ποσοστό το οποίο ξεπερνά το μέσο ευρωπαϊκό.

Σχεδόν 164 εκατ. Ευρωπαίοι εργαζόμενοι υφίστανται τα εν λόγω προβλήματα, όπως προκύπτει από πρόσφατη μελέτη της "Eurostat" στις 27 χώρες - μέλη της Ε.E.

Το 3,2% έχουν υποστεί ατύχημα στον χώρο της δουλειάς. Το 8,6% έχουν αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας, όπως οστικά, μυϊκά, στρες, άγχος και κατάθλιψη. Το 41% των εργαζομένων εκτίθενται σε παράγοντες οι οποίοι μπορούν να έχουν επίπτωση στην ψυχική τους υγεία...

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δεκατέσσερις μήνες, άνεργος

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση, ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτο όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και το βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Ο Γάμος της Ειρήνης...

Η Ειρήνη με τον Χριστόφορο παντρεύτηκαν στις 10/10/2010. Το μωρό τους ήρθε στις 28/08/13. Να τους ζήσει! Κι έτσι έγινα παππούς...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Πώς σας φαίνετε η νέα μορφή του από 9/9/2013;

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA