Ο Ιεχωβά ο Θεός της ειρήνης και η Πηγή της. Η ειρήνη είναι καρπός του πνεύματός του

pili.trikalon1

ΕΙΡΗΝΗ

Και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις Ευδοκία το έψαλλαν οι Άγγελοι, σε κάποια ευκαιρία.
Που εγεννήθη ο Χριστός, τα χρόνια τα παλιά κάποιοι ποιμένες άγρυπνοι, κήρυξαν πλατιά.

Αλλά από τότε πέρασαν, 2000 χρόνια Ειρήνη δεν την είδαμε, μόνο βροντούν κανόνια.
Η προφητεία έλεγε, πως θα ‘ρθει ο καιρός να αναλάβει ο Χριστός τα πάντα, ευτυχώς!

Τώρα ναι διανύουμε, ετούτο τον καιρό που ο Ιησούς σαν Βασιλιάς θα φέρει λυτρωμό.
Όμως πριν έρθει η ώρα αυτή, να βασιλεύσει η Ειρήνη οι άνθρωποι σαν άφρονες θα ψάχνουν για γαλήνη.

Προσπάθειες γίνονται παντού, Ειρήνη υπογράφουν χαρτιά χωρίς αντίκρισμα για πέταμα υπάρχουν.
Συνδιασκέψεις γίνονται, πώς να κατορθωθεί με την των όπλων απειλή, Ειρήνη να δοθεί!

Την ζωγραφίζουν πάντοτε με ένα περιστέρι. Μ' ελιάς κλαδί στο ράμφος του, Ειρήνη να τους φέρει.
Ειρήνη σε τραγούδησαν, με χείλη πονεμένα μανάδες όπου έχασαν, βλαστάρια αγαπημένα.

Ειρήνη σε αποκάλεσαν ύψιστο αγαθό. Για να υπάρχει η χαρά, στον κόσμο τον κακό.
Δεν εννοούν πως δεν μπορούν, Ειρήνη για να φέρουν όταν οι νόμοι του Θεού δεν τους ενδιαφέρουν.

anixiatikos.kipos1
Ειρήνη μόνο έρχεται απ' τον πιστό Θεό. Όταν αυτοί αποδέχονται τον νόμο τον καλό.
Που οδηγός είν' η Γραφή, μας λέει ακριβώς τι απαιτεί από εμάς ο ύψιστος Θεός.

Θα 'ρθει στιγμή ν' αναφωνούν, ασφάλεια και Ειρήνη. Θέλουμε για να είμαστε, στην γη ευτυχισμένοι.
Όμως αυτό είναι η αρχή μιας καταστροφής, αφού ποτέ δεν πίστεψαν τα λόγια της Γραφής.

Εμείς όμως οι δούλοι του, γνωρίζουμε καλά ότι το τέλος έρχεται την πόρτα μας κτυπά.
Δεν πολεμάμε με σπαθιά με όπλα φονικά με την Γραφή στα χέρια μας, μιλάμε φιλικά.
Γνωρίστε τον Δημιουργό και γιό του τον Χριστό, τότε Ειρήνη θα 'χετε σε μέλλον κοντινό.

iliovasilema5

Η ζωή μας είναι γλυκειά, με τα πάνω της και τα κάτω της... Από εμάς εξαρτάται να της δώσουμε το πραγματικό νόημα... Ας το προσπαθούμε, καθημερινά... Μπορούμε να τα καταφέρουμε! Να είστε απόλυτα σίγουροι γι' αυτό! Και δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από την ειρήνη διάνοιας...

Κάποιοι τα έχουν καταφέρει... Γιατί όχι κι εμείς;

Πρώτη φορά στα δύο χρόνια “στηλώνει” έτσι τα πόδια του το Blog μου

Posted in Τα δικά μου

Εδώ, σ' αυτή τη σελίδα δείχνει να έχει "κολλήσει" το Blog  μου κοντά δύο εβδομάδες τώρα...

Δεν έχει ματαγίνει... Δύο χρόνια τώρα με κάποιες πολύ μικρές παρενθέσεις στη λειτουργία του το Blog μου λειτούργησε άψογα. Μάλιστα “πάνω” του είχα ¨χτίσει” και το “Μήνυμα” και τον “Διάλογο στα 146-62 δημοτικά” και τον “Διάλογο στο 54 Γυμνάσιο”.

Αλλά αυτή τη φορά τα... “στήλωσε” για τα καλά σαν το γαϊδούρι που δεν λέει να κάνει βήμα. Σταθερά “κολλημένο”, παρά τις ενημερώσεις. Και το χειρότερο είναι πως δεν ξέρω πού να απευθυνθώ για το πρόβλημα...

Αρκεί που έβαλαν μια ανακοίνωση να κάνουμε λίγο υπομονή, έως ότου ολοκληρωθεί η αναβάθμιση που κάνουν. Τα αμερικανάκια πιστεύουν ότι αρκεί αυτό, αν γίνει εσωτερικά και μόνο για τον ιδιοκτήτη του Blog

Τους είναι μάλλον αδιάφορο το τι σκέπτονται όλοι αυτοί που μέχρι πριν λίγες μέρες “έμπαιναν” να ενημερωθούν σχετικά με τα δημοσιεύματά μου.

Ας είναι. Δεν έχουμε καμιά άλλη επιλογή από το να περιμένουμε. Και στο μεταξύ, σιγά – σιγά, μάλλον θα μετακομίσουμε μόνιμα εδώ. Έτσι κι αλλιώς αυτός ήταν ο στόχος. Το είχαμε συζητήσει σε ανύποπτο χρόνο με τον Δήμο Αποστολίδη, τον ειδικό περί το internet που ποτέ του δε συμπάθησε τα Blog. Και, θυμάμαι, μου είχε πει: “Στήριξε τον Θραψανιώτη γιατί αυτός θα σου μείνει τελικά. Το Blog δεν πότε και πώς θα το χάσεις”.

Δεν θέλω να πιστέψω ότι ήρθε το τέλος. Τόσα σχέδια έκανα πάνω του, τόσες εγγραφές. Αλλά αν δεν παίρνει γιατρειά δεν θα τα βάψω και μαύρα...

Είδα πώς βγάζουν το μέλι από τις κερύθρες

Posted in Κρήτη

Ο Αγησίλαος ετοιμάζει τα πλαίσια με το μέλι να τα βάλει στο ειδικό μηχάνημα...

Χθες το μεσημέρι ο Αγησίλαος έπιασε να βγάλει το μέλι από τις κερύθρες και ζήτησα να δω πώς γίνεται. Δεν είχα ξαναδεί και πρέπει να πω ότι μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Ο Αγησίλαος έχει “στήσει” ένα μικρό εργαστήριο στο παλιό καφενείο του πατέρα του. Πρόκειται για ένα μηχάνημα που με τη φυγόκεντρο δύναμη μπορεί να ξεχωρίσει το μέλι από το κερί.

Εδώ, βέβαια, έχουν στήσει ολόκληρη πατέντα. Στο παλιό, χειροκίνητο μηχάνημα,τοποθέτησαν μηχαν΄λη ηλεκτρική και για να είναι πιο ελεγχόμενη χωρίς να καίει πολύ ρεύμα έβαλαν πάνω στα 220 Volt έναν μετατροπέα, φορτιστή μπαταρίας αυτοκινήτου, από τον οποίο ηλεκτροδοτείται.

Θέλει πολύ υπομονή όλη η διαδικασία. Πραγματικά, δυο ώρες μετά, δεν είχε βγάλει ούτε τρία κιλά μέλι. Τώρα αντιλαμβάνομαι γιατί το καλό μέλι είναι τελικά φθηνό στην τιμή που πωλείται.

Παρατηρώ τη δουλειά του Αγησίλαου. Βγάζει με πολύ προσοχή τα πλαίσια μέσα από την κυψέλη, όπου οι μέλισες έχουν χτίσει με επιμέλεια και φροντίδα τις κυψέλες τους. Όσες έχουν γεμίσει, οι μέλισες τις κλείνουν πάλι με κερί φυσικό. Και χρειάζεται πολύ προσοχή και ειδικά εργαλεία για να το αφαιρέσει ο μελισοκόμος πριν το βάλει μέσα στο μηχάνημα για να αρχίσει η περιστροφή και να βγει μ' αυτό τον τρόπο το μέλι χωρίς να χαλάσουν κυψέλες από το κερί που έχουν φτιάξει οι μέλισες.

Τέσσερα τέτοια πλαίσια χωράνε στο μηχάνημα. Και κάπου μισή ώρα για να φύγει το μέλι από μέσα, να πέσει κάτω, μέσα στον μεταλλικό κύλινδρο κι από κει να μπει μέσα στις γυάλινες συσκευασίες και να προωθηθεί στην κατανάλωση.

Ύστερα, κατά το μεσημέρι, ο Αγησίλαος ετοιμάζει ένα... κοκτέιλ για τα μελίσια του. Αυτή την εποχή, μεσούντος του καλοκαιριού, δεν υπάρχει πολύ τροφή έξω στη φύση και γι' αυτό σε λίγο θα πάνε τα μελίσια στη Σύμη, όπου υπάρχει άφθονη τροφή και νερό και νερό όλο το καλοκαίρι. Και τους βάζει ζάχαρη με νερό σε αναλογία ένα προς ενάμιση. Τρελαίνονται οι μέλισες από τη χαρά τους.

Αν δεν το κάνω αυτό, υπάρχει ο κίνδυνος, οι μέλισες για να επιβιώσουν να αρχίσουν να τρώνε το μέλι τους”, λέει ο Αγησίλαος.

Μυστικά των μελισοκόμων. Με προσοχή, με αγάπη και φροντίδα για τα μελίσια του, ασχολείται μ' αυτά μέχρι αργά το μεσημέρι...

Η θεία η Αννιώ και ο γιός της, Γιάννης...

Posted in Κρήτη

Η αυλή της Στασούλας. Πολλές φορές τα πρωινά κάθομαι εδώ και γράφω...

Τους βλέπω κάθε τόσο στο σπίτι της Στασούλας και τους χαίρομαι. Λέω για τη θεία μου την Αννιώ και τον ξάδελφό μου Γιάννη Θεοδωράκη που τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις που αναπτύχθηκαν είναι οι καλύτερες.

Λέω τα τελευταία δέκα χρόνια, γιατί μέχρι τότε, με αφορμή τα άθλια κομματικά πάθη, ο πατέρας μου Λευέρης και ο θείος Αντίγονος, ο μικρότερος αδελφός του από τα εννιά που ήταν, δεν μιλιόντουσαν. Ο ένας δεξιός, ο άλλος καμάρωνε δημοκράτης, κόλλησαν μόνοι τους τις ταμπέλες και χωρίς να το θέλουν δημιούργησαν τεχνητά χωρίσματα.

Και λίγο πριν πεθάνουν, είδαν το λάθος τους και προσπάθησαν να το διορθώσουν. Αγκαλιάστηκαν, άφησαν χώρο να φανεί η αγάπη που την έκρυβαν επιμελώς, κυνηγημένοι από τα κομματικά πάθη και ξανάνοιωσαν αδέλφια. Είπαν πως έχασαν τσάμπα χρόνια, πως δεν άξιζε για κανέναν μια τέτοια συμπεριφορά που πονούσε αντί να δίνει χαρά.

Άργησαν πολύ, αλλά ευτυχώς για όλους μας διόρθωσαν το λάθος. Τώρα μας λείπουν και οι δύο. Ήταν πραγματικά ωραίοι κουμαλήδες. Κι εμείς ξαναβρίσκουμε τις ρίζες μας. Η θεία Αννιώ έχει βρει αποκούμπι στη Στασούλα. Όλα τα παιδιά της έφυγαν από το χωριό. Τα δύο αγόρια, ο Γιώργος κι ο Κωστής μένουν μόνιμα και εργάζονται στην Αθήνα, η κόρη, η Βαγγελιώ παντρεύτηκε στα Χανιά και ασχολήθηκε με την πολιτική, είναι αντιδήμαρχος και ο μικρός, ο Γιάννης μένει Ηράκλειο. Είναι πιο κοντά και πετιέται με το παραμικρό στο χωριό. Έχει φτιάξει κι ένα εξοχικό σπίτι για να μένει με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του όταν έρχεται στο Θραψανό...

Βραδιές παρέας όμορφες που γεμίζουν τον άνθρωπο

Posted in Κρήτη

O Λάμπρος μας φωτογραφίζει από ψηλά. Χρειάστηκε να ανέβει στην ταράτσα. Όμορφη παρέα.

Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται όμορφα, γεμάτοι, να μοιράζονται πράγματα και χωρίς ιδιαίτερα βαθιές αναλύσεις να είναι καλά; Είναι οι παρέες, οι φίλοι, τα βραδινά τραπέζια, που ξεκινούν από το τίποτα και καταλήγουν αργά τα μεσάνυχτα με ιστορίες, ανέκδοτα, γεγονότα.

Ζήσαμε χθες βράδυ μια τέτοια όμορφη παρέα. Είμασταν στην Sport Cafe” στο Αρκαλοχώρι, όταν τηλεφώνησε η αδελφή μου η Στασούλα, να μας πει πως στο σπίτι μας περίμεναν φίλοι που ήρθαν να μας δουν, ο Αιμίλιος και η γυναίκα του Κατινιώ. Ολοκληρώσαμε το παιχνίδι που ήταν σε εξέλιξη και επιστρέψαμε στο χωριό. Στο χώρο που βάζουμε τη μηχανή κάθονταν οι άντρες, ο Αιμίλιος, ο Μενέλαος, ο Αγησίλαος και ο αδελφός του Μιχάλης. Κι απέναντι στο δρόμο, οι γυναίκες, η Στασούλα, η Κατινιώ, η Χρυσούλα, η Ιωάννα κάθονταν στη βεγγέρα τους. Ήταν κοντά δέκα το βράδυ. Σηκώθηκαν και οι δυο, ο Αιμίλιος και η Κατινιώ, να μας χαρετίσουν. Είχαν ανέβει Αθήνα στα παιδιά τους και μόλις επέστρεψαν. Κι έβαλαν προτεραιότητα να έρθουν να μας δουν.

Ήπιαμε δυο ρακές μαζί τους κι ύστερα, σε χρόνο ρεκόρ, η Στασούλα έστρωσε τραπέζι στην αυλή, να πιούμε ένα κρασί με το... βρισκούμενο. Έτσι λένε τα τραπέζια που δεν είναι προγραμματισμένα...

“Η κρίση έπληξε και τα cafe”

Posted in Δημοσιογραφικά

Ολόκληρη σελίδα δίνει η “Πατρίδα” στο ρεπορτάζ του Γιάννη Ζωράκη, με τον τίτλο που βάζω κι εγώ στο σημείωμά μου. Έχει τρεις φωτογραφίες με επιχειρήσεις από καφετέριες που έχουν στις τζαμαρίες κολλημένο το σήμα “ενοικιάζεται” και ένα ιδιοκτήτη που μιλάει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Ε, άμα κλείνουν και καφετερίες, τότε είναι να ανησυχούμε πραγματικά. Κι εγώ που νόμιζα ότι όλα μπορείς να τους τα κόψεις εκτός από τον καφέ...

Πάντως στο Θραψανό που βλέπω και στο Αρκαλοχώρι που πηγαίνουμε, δεν βλέπω να έχουν πρόβλημα. Λιγότερο κόσμο ναι, αλλά όχι και πρόβλημα...

Το βλέπεις παντού ένα γύρο... Ο κόσμος είναι "μαζεμένος". Δεν έχει πολλά έξοδα, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τα απαραίτητα, δεν είναι καιρός για σπατάλες. ..

Στην "Sport Cafe" έχουν βάλει τη ΝΕΤ που δείχνει το φιλικό του Παναθηναϊκού με τη γερμανικη Γκλάντμπαχ. Έχουν καθίσει όλοι οι βάζελοι και βλέπουν στην τηλεόραση του Cafe. Και σχολιάζουν τους παίκτες. Έχουν πλάκα οι φίλαθλοι. Την άποψή τους πρέπει οπωσδήποτε να τη λάβει υπόψη του ο Τεν Κάτε. "Κάποιοι δεν χρειάζονται στην ομάδα και πρέπει να τους δώσει ο ΠΑΟ". Ατμόσφαιρα εφημερίδας. Αθλητικό τμήμα. Άρχισε να μου λείπει. Και να, που είναι μπροστά στα μάτια μου.

Πιο δίπλα παίζουν ένα πρωτάθλημα τάβλι. Το πάθος για τη νίκη είναι μεγάλο. Ούτε που ασχολούνται με την Τ.V.

Εντυπωσιακό για την εποχή το σημερινό πρωτοσέλιδο της "Πατρίδας". Εν μέσω Ιουλίου η ηρακλειώτικη εφημερίδα προσπαθεί να προσδιορίσει το μέγεθος της κρίσης στο νομό.

Καλοκαιρινές διακοπές, έτσι χωρίς πρόγραμμα...

Posted in Κρήτη

Καλοκαίρι 2009 στη δροσερή πηγή της Σήμης, κοντά στη ΒΙάννο, μια Κυριακή μεσημέρι. Με την αδελφή μου, Στασούλα και τη γυναίκα του Αιμίλιου, Αντιγόνη.

Οι περισότεροι άνθρωποι αρέσκονται να βάζουν ένα πρόγραμμα στη ζωή τους. Αυτή την ώρα θα ξυπνήσουν, αυτή θα πάνε στη δουλειά τους, κάποια συγκεκριμένη ώρα θα σχολάσουν και θα πάνε, είτε στο σπίτι τους να ξεκουραστούν, είτε σε άλλη δουλειά να συνεχίσουν... Καλοκουρντισμένα μηχανάκια όπου μήνες ολόκληρους κρατάνε ένα πρόγραμμα που, είτε το έχουν επιλέξει οι ίδιοι, είτε το έχουν επιβάλει οι συνθήκες.

Κι έρχεται καλοκαίρι... Ο υδράργυρος χτυπάει στο κόκκινο, οι ρυθμοί αναγκαστικά πέφτουν. Χρειαζόμαστε, ανάγκη πάσα, να βγούμε από το πρόγραμμα, να λειτουργήσουμε πιο χαλαρά. Να κοιμηθούμε περισσότερο, να κινηθούμε νωχελικά, να πάρουμε ένα μεσημεριανό υπνάκο, να αφήσουμε για λίγο πίσω τις παλιές συνήθειες... Πόσο θα κρατήσει αυτό; Όσο κι αν κρατήσει, θα μοιάζει πάντα λίγο. Θα μας χρειάζεται κάτι περισσοτερο.

Αλλά το καλό θα έχει κι όλας συντελεστεί. Κάπου ο οργανισμός θα έχει κάνει το... σέρβις του. Κάπου θα είμαστε πιο προετοιμασένοι να επιστρέψουμε στην προγραμματισμένη επαγγελματική ζωή μας.

Τέτοιες μέρες βιώνω τώρα... Οι διακοπές στο δίνουν αυτό το προνόμιο κι εγώ δεν είμαι, για τίποτα στον κόσμο, διατεθημένος να το χάσω...

Μέρες ζεστές, νωχελικές, του Ιουλίου. Με τα τζιτζίκια, κάπου κοντά, να έχουν “στήσει” τρελό τραγούδι, όμορφο, χαλαρωτικό, τέτοιο που δεν εμποδίζει καθόλου έναν υπνάκο τ' απομεσήμερο. Ανοίγω τις πόρτες μου και κάνει ρεύμα στο διαμπερές διαμέρισμα που μένουμε. Μια φυσική δροσιά έρχεται να γεμίσει τα πνευμόνια μου. Φτιάχνω έναν καφέ. Διαβάζω τις εφημερίδες μου. Αυτή είναι ζωή... Ζωή των διακοπών!

Πανικός τον Ιούλιο, γίνεται;

Posted in Κρήτη

Στη Χερσόνησο δεν καταλαβαίνουν από... πανικούς μέσα στον Ιούλιο... Ισως και να μη διαβάζουν εφημερίδα, οπότε...

Όχι κι έτσι βρε αδέρφια. Μην προσπαθείτε να... πανικοβάλετε τους ανθρώπους ντάλα καλοκαίρι. Ο κόσμος έχει ανάγκη να ηρεμίσει, να χαρεί λίγο τις διακοπές του, να “φορτώσει” τις μπαταρίες του, για το δύσκολο χειμώνα που εχουμε μπροστά μας. Δεν του φτάνει η οικονομική κρίση και οι επιπτωσεις της που ήδη βιώνει; Πρέπει να να νοιώθει πάνω του και το φόβο της πανδημίας;

Διαβάζω στην “Πατρίδα”, στη σελ. 9, τη δημοσίευση λεπτομεριών από τις συνομιλίες της συμμορίας Βλαστού – Σκαρλάτου και άλλων, το έχουν εξοβελίσει τόσο μέσα το θέμα για την πανδημία από την γρίπη των χοίρων.

Ο τίτλος αποκαλυπτικός: “Πανικός από την αύξηση των ασθενών με τον ιό της γρίπης”. Το δημοσίευμα μιλάει για 19 άτομα που προσήλθαν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ηρακλείου. Η εφημερίδα αναδεικνύει ως είδηση την εκτίμηση των “ειδικών” ότι το 50% από αυτούς έχει νοσίσει από τον ιό.

Οι ασθενείς είναι ξένοι, το δημοσίευμα κάνει λόγο για μια 45χρονη Βρετανίδα που έκανε διακοπές στα Χανιά και παρουσίασε συμπτώματα της νέας γρίπης με υψηλό πυρετό.

Έλεος ρε παιδιά!... Είναι δυνατόν με τέτοια ελαφρότητα να σπέρνουν τον πανικό; Δε λέω ότι δεν πρέπει να προσέχουμε, αλλά από το σημείο της ενημέρωσης να φτάνουμε στην τρομοκράτηση έχει και μια απόσταση

Και καλά, κάποιοι αναγνώστες είναι σε θέση να το διακρίνουν. Είναι όμως όλοι έτσι; Και είναι αυτός ο ρόλος της εφημερίδας; Όχι βέβαια... Έχουμε κι εμείς οι δημοσιογράφοι τις ευθύνες μας...

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δώδεκα μήνες στην ανεργία

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση, ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτο όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και το βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Ο Γάμος της Ειρήνης...

Η Ειρήνη με τον Χριστόφορο παντρεύτηκαν στις 10/10/2010. Το μωρό τους ήρθε στις 28/08/13. Να τους ζήσει! Κι έτσι έγινα παππούς...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Πώς σας φαίνετε η νέα μορφή του από 9/9/2013;

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA