Ένα υπέροχο πρωινό ξεκίνημα με έναν ουρανό σκέτο όνειρο... Τι μοναδική ομορφιά!

dilino.petros1
Έχουμε το προνόμιο να είναι φίλος μας, ο πρωινός Πέτρος Πατσαλαρήδης. Καθώς λοιπόν ξεκινά για να πάει στη δουλειά του κάθε πρωί, μπορεί στο δρόμο του να συναντήσει και τέτοιες εικόνες. Και το σημαντικό είναι ότι δεν τις κρατά για τον εαυτό του, αλλά τις μοιράζετε μαζί μας. Του είμαστε ευγνώμονες! 
proino.xipnima2.141021
Είναι λίγο ένα "ευχαριστώ", φίλε Πέτρο, όσο κι αν ξέρεις ότι δεν πρόκειται για κάτι τυπικό, αλλά ότι ξεκινά από την καρδιά μας. Ωστόσο δεν έχουμε άλλο τρόπο να το εκφράσουμε. Έτσι απλά, αλλά αληθινά, το κάνουμε, χρησιμοποιώντας τις φωτογραφίες σου στην ανάρτηση. Και δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε και η τελευταία...

anatoli.apikia120122
Σκέψου τώρα κάποιους ανθρώπους, κυρίως νέους που ξυπνάνε αργά το μεσημέρι για πρωί, τι χάνουν... Θα μου πεις κι εγώ πρωί ξυπνάω, αλλά τέτοιες εικόνες είναι αδύνατον να τις δω από το παράθυρο του γραφείου μου. Τι να δεις σε μια πόλη που ορθώνονται ψηλές πολυκατοικίες και κυριαρχεί το μπετόν; Η φωτογραφία αυτή, όπως και η τελευταία χωρίς λεζάντα, είναι του φίλου Λούη από την Άνδρο....

proino.xipnima4.141021
Κάπως έτσι θα θέλαμε να είναι η αληθινή ζωή που θα ζούμε. Να βλέπουμε στο ξεκίνημα της μέρας μας έναν ουρανό με λίγα σύννεφα και μια κατακόκκινη ανατολή με πολλές υποσχέσεις για μια όμορφη και παραγωγική μέρα. Αλλά δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στην πόλη που ζούμε. Ούτε και στην εποχή αυτή.

dilino.petros3
Μερικές φορές θα ήθελα να είναι αλλιώς τα πράγματα, αλλά γνωρίζοντας την πραγματικότητα των δύσκολων καιρών που ζούμε, δεν παραπονιέμαι. Θα έρθουν καιροί αναζωογόνησης! Και το σημαντικό είναι να είμαστε εκεί, να τους απολαύσουμε στην αιωνιότητα. Στο χέρι μας είναι!

anatoli.apikia2.200122

Ο Λάμπρος στο Γυμνάσιο

Posted in Μαρτυρίες

Τα σχολεία άνοιξαν την Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου με τον αγιασμό στις 9,30 π.μ.. Και ο Λάμπρος από φέτος περνά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Γυμνάσιο πια... Στο 54 Γυμνάσιο Αθήνας. Ήμασταν εκεί από το πρωί. Μαζί με πολλούς συμμαθητές του από το 146 Δημοτικό και του γονείς τους. Ευκαιρία να τα πούμε λίγο και να συζητήσουμε για τη νέα εμπειρία του Γυμνασίου, για το καλοκαίρι, τις διακοπές κλπ.

Μια αυστηρή κυρία, η γυμνασιάρχισσα κ. Λιάσκου είναι ιδιαίτερα αυστηρή στο μικρόφωνο αμέσως μετά τον αγιασμό. Λίγο αργότερα, ωστόσο, κερνάει τους γονείς στο προαύλιο από μια καραμέλα. Να μας γλυκάνει στην καινούργια επαφή. Χωρίζουν τα παιδιά σε τμήματα. Μπαίνουν στις τάξεις τους. Παίρνουν τα βιβλία τους. Κάτι αλλάζει ή είναι ιδέα μου;

Τώρα μπορείτε να κάνετε και σχόλια

Posted in Τα δικά μου

Αλλαγές στο Site. Προσπαθώ να το κάνω πιο χρηστικό και πιο άμεσο. Έτσι μπορείτε να κάνετε τώρα πια το δικό σας σχόλιο κάτω από οποιοδήποτε δημοσίευμα.

Ήταν ένα προνόμιο που είχαν αποκλειστικά τα Blog  στο παρελθόν. Τώρα αυτό μπορεί να γίνει και στα δυναμικά site που μπορούν να έχουν άμεση ενημέρωση.

Έχει αξία η άποψη των φίλων. Αυτών που φτάνουν μέχρι εδώ για να διαβάζουν.  Και δεν είναι η μόνη αλλαγή. Τα δέκα πιο πρόσφατα σχόλια δημοσιεύονται δεξιά κάτω στη μπάρα. Επάνω γράφει το θέμα στο οποίο έγινε το σχόλιο και από κάτω το σχόλιο.

Χτύπησαν οι χάκερ

Posted in Επικαιρότητα

Το φαντάζεστε μια τέτοια σελίδα που δεν έχει και κανένα εθνικό μυστικό να τη… χτυπήσουν χάκερ από την Τουρκία; Και όμως συνέβη την Δευτέρα 18 Αυγούστου 2008. Έπαθα πλάκα. Είχαν χαθεί όλα και ένα μαύρο πράγμα κυριαρχούσε με την ένδειξη ότι χάκερ από την Τουρκία είχαν βάλει το χέρι τους. Δεν θέλω να πιστέψω ότι είναι θέμα εθνικιστικό. Όχι, υπερβολικό είναι…Ευτυχώς τα παιδιά στην

Στo δεύτερο δεκαπενθήμερο διακοπών μου...

Posted in Επικαιρότητα

Η δεύτερη ανάσα ξεκούρασης ξεκίνησε ουσιαστικά το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου και η επιστροφή στη δουλειά την Δευτέρα 6 Οκτωβρίου. Χρειάστηκε ωστόσο να καθίσω στην Αθήνα τις πρώτες μέρες για να ολοκληρωθεί η έκδοση της "ΦΩΝΗΣ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ του ΟΤΕ" αλλά κι αυτή τέλειωσε κάποτε.

Είμαι ήδη στη Βόρειο Ελλάδα, στην Κοζάνη. Αυτό είναι το ορμητήριο μου. Κι από εδώ καθημερινά εκδράμω στις γύρω περιοχές για να γνωρίσω καλύτερα τη Μακεδονία. Να ξεκουραστώ λιγάκι που τόσο το χρειάζομαι. Είναι το δεύτερο φετινό δεκαπενθήμερο από την καλοκαιρινή μου άδεια. Κι ας έπιασε ο χειμώνας μέχρι να μπορέσω να φύγω... Κάνει όμως και μέρες καλές, μέρες που δεν βρέχει και έχει αρκετή ηλιοφάνει που βοηθάει στις βόλτες.

Τα σχολεία έκλεισαν οι διακοπές για τα παιδιά άρχισαν

Posted in Μαρτυρίες

Τα σχολεία έκλεισαν από την Παρασκευή 13 Ιουνίου για τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Και τη Δευτέρα 16 πήγαμε με τον Λαμπρούκο στην κατασκήνωσή του. Δεν κάθισε πολύ. Μόλις μια εβδομάδα. Και μετά στο χωριό του παππού στην Πελοπόννησο. Κι από κε,ι την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου, θα τον πάρω να πάμε δύο εβδομάδες στο χωριό μου Θραψανό, στην Κρήτη, όπως κάνουμε τα τελευταία χρόνια.

Την Παρασκευή 6/6 είχαμε στην αποχαιρετιστήρια γιορτή μας. Μια ξεχωριστή βραδιά που τη χαρήκαμε όλοι εμείς που δώσαμε τον καλύτερο εαυτό μας στις δραστηριότητες του Σαββάτου μέσα από τους Συλλόγους Γονέων.

Φωτογραφίες μπορείτε να δείτε στο blog του Νίκου και στον «Διάλογο». Αποτυπώνουν στιγμές όμορφες, σίγουρα όμως αλλιώς θα ήταν αν ήσασταν εκεί και τις ζούσατε μαζί μου.

Το Σεπτέμβρη ο Λάμπρος πάει Γυμνάσιο πια… Πώς πέρασαν τα χρόνια!!!. Σαν χθες μου φαίνετα,ι μωράκι, που τον έγραψα στο νηπιαγωγείο και το δημοτικό!!!

Μετακόμισα στο καινούριο σπίτι μου

Posted in Τα δικά μου

Ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες για το καινούριο σπίτι στον Κολωνό. Μέσα σε μια μέρα έκανα τη μεταφορά - μετακόμιση. Την Τρίτη 20 Μαϊου 2008 τα παιδιά με το φορτηγό έκαναν καλή δουλειά. Τέσσερα χρόνια έμεινα στη Βίαντος, μερικά στενά πιο πέρα, στην ίδια περιοχή. Και να, που άλλαξαν τα πράγματα και μετακόμισα σε δικό μου χώρο.

Τελευταίος, φαντάζομαι σταθμός λίγο πριν πάω οριστικά στα πατρώα εδάφη με τη σύνταξη μου.

Αλλά η καινούρια φωλιά έχει τα τρεξίματά της. Ένα νέο σπίτι που πρωτοκατοικείται τα έχει αυτά. Υπομονή. Όλα θα γίνουν σιγά σιγά. Δεν έχω κάτι που να με βιάζει. Το τηλέφωνο δεν άλλαξε. Την Πέμπτη θα γίνει η μεταφορά του. Κερνάω ουζάκι στους καλούς φίλους που θα ήθελαν να έρθουν.

Ξανά στις δραστηριότητες του Σαββάτου

Posted in Τα δικά μου

Παρών και φέτος. Από το Σάββατο 10 Ιανουαρίου επιστρέψαμε στις δραστηριότητες του Σαββάτου. Τα σχολεία άνοιξαν λίγο νωρίτερα από τι χριστουγεννιάτικες διακοπές. Παρ' ότι ο γιος μου δεν πάει πια στο δημοτικό, αλλά στο γυμνάσιο και φέτος δήλωσα παρών στο προσκλητήριο των Συλλόγων Γονέων των 146 και 62 δημοτικών σχολείων της Αθήνας να διδάξω δημοσιογραφία στα παιδιά.

Έτσι τα Σάββατα 11.30-12.30 βρισκόμαστε στο σχολείο και με χαρά προσφέρω εθελοντικά τις γνώσεις μου πάνω στη δουλειά στην Ομάδα Δημοσιογραφίας που αποτελείται από επτά παιδιά, τα περισσότερα κορίτσια.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Αλλά τώρα είμαι συνταξιούχος πια έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια κστις αυλές, τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA