Ένα υπέροχο πρωινό ξεκίνημα με έναν ουρανό σκέτο όνειρο... Τι μοναδική ομορφιά!

dilino.petros1
Έχουμε το προνόμιο να είναι φίλος μας, ο πρωινός Πέτρος Πατσαλαρήδης. Καθώς λοιπόν ξεκινά για να πάει στη δουλειά του κάθε πρωί, μπορεί στο δρόμο του να συναντήσει και τέτοιες εικόνες. Και το σημαντικό είναι ότι δεν τις κρατά για τον εαυτό του, αλλά τις μοιράζετε μαζί μας. Του είμαστε ευγνώμονες! 
proino.xipnima2.141021
Είναι λίγο ένα "ευχαριστώ", φίλε Πέτρο, όσο κι αν ξέρεις ότι δεν πρόκειται για κάτι τυπικό, αλλά ότι ξεκινά από την καρδιά μας. Ωστόσο δεν έχουμε άλλο τρόπο να το εκφράσουμε. Έτσι απλά, αλλά αληθινά, το κάνουμε, χρησιμοποιώντας τις φωτογραφίες σου στην ανάρτηση. Και δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε και η τελευταία...

anatoli.apikia120122
Σκέψου τώρα κάποιους ανθρώπους, κυρίως νέους που ξυπνάνε αργά το μεσημέρι για πρωί, τι χάνουν... Θα μου πεις κι εγώ πρωί ξυπνάω, αλλά τέτοιες εικόνες είναι αδύνατον να τις δω από το παράθυρο του γραφείου μου. Τι να δεις σε μια πόλη που ορθώνονται ψηλές πολυκατοικίες και κυριαρχεί το μπετόν; Η φωτογραφία αυτή, όπως και η τελευταία χωρίς λεζάντα, είναι του φίλου Λούη από την Άνδρο....

proino.xipnima4.141021
Κάπως έτσι θα θέλαμε να είναι η αληθινή ζωή που θα ζούμε. Να βλέπουμε στο ξεκίνημα της μέρας μας έναν ουρανό με λίγα σύννεφα και μια κατακόκκινη ανατολή με πολλές υποσχέσεις για μια όμορφη και παραγωγική μέρα. Αλλά δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στην πόλη που ζούμε. Ούτε και στην εποχή αυτή.

dilino.petros3
Μερικές φορές θα ήθελα να είναι αλλιώς τα πράγματα, αλλά γνωρίζοντας την πραγματικότητα των δύσκολων καιρών που ζούμε, δεν παραπονιέμαι. Θα έρθουν καιροί αναζωογόνησης! Και το σημαντικό είναι να είμαστε εκεί, να τους απολαύσουμε στην αιωνιότητα. Στο χέρι μας είναι!

anatoli.apikia2.200122

Δημοσιογραφικά

Ένας ελάχιστος φόρος τιμής στην Ελένη Τοπαλούδη που αφύπνισε την ανθρωπιά μέσα μας

topaludi
Η απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών με Πρόεδρο την κ. Μιχαλοπούλου Σοφία, Εφέτες τον κ. Ντόνο Αντρέα και την κ. Παπαντωνοπούλου Ευτέρπη, καθώς και τους Ενόρκους, αλλά και την Εισαγγελέα κ. Καπαγιάννη Ευσταθία, ήταν σαφής και ομόφωνη: Καταδίκασαν για άλλη μια φορά τους βασανιστές - βιαστές - δολοφόνους της Ελένης Τοπαλούδη όπως και Πρωτόδικα στην ανώτερη των ποινών: ισόβια και 15 χρόνια κάθειρξη χωρίς κανένα ελαφρυντικό!
bonis.leo.neo
Περιμένοντας πολύ καιρό το αποτέλεσμα της δικής Τοπαλούδη, σήμερα είναι, δεν ξέρω πως να το πω, είναι ένα άρθρο για την Ελένη. Ένας ελάχιστος φόρος τιμής. Κανείς μας δεν την γνώρισε και όμως είναι σα να την ξέρουμε όλοι. Η ψυχρή αλήθεια είναι ότι από τα πολλά άσχημα που έχει η κοινωνία μας, κάπου έχω απευαισθητοποιηθεί και συνήθισα να ακούω για γυναικοκτονίες, δολοφονίες και άλλα τέτοια. Και νομίζω συμβαίνει και σε άλλους αυτό. Βέβαια δεν είναι καλό αυτό. Αυτοί που χάνονται είναι συνάνθρωποι μας.

Κάθε ανθρώπινη ζωή έχει τεράστια αξία. Το είπα αυτό για να καταλήξω όμως, στο ότι η υπόθεση της Ελένης με έχει κάνει να λυγίσω. Έχει αυτό το κάτι που εμένα με επηρέασε πολύ. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω οποιαδήποτε άλλη δολοφονία. Ίσως επειδή την παρακολούθησα από κοντά και έκανα το λάθος να κάνω εικόνες τις πληροφορίες στο μυαλό μου.

Εδώ και ο Φοίβος ο Δεληβοριάς έγραψε ένα ολόκληρο τραγούδι. Άρα δε νομίζω να το βλέπω μόνο εγώ έτσι. Είμαι εδώ στο γραφείο και γράφοντας αυτό το άρθρο προσπαθώ να κρύψω τα δάκρυα μου από τους συναδέλφους.

Αρνείται να συναινέσει σε σεξουαλικές πράξεις. Τη βιάζουν και την ξυλοκοπούν άσχημα. Την χτυπάνε στο κεφάλι με ό,τι βρουν μπροστά τους. Την φορτώνουν σα σακί τσιμέντο στο αμάξι, ημιλιπόθυμη. Με ό,τι δυνάμεις της έχουν μείνει, τους παρακαλούσε να την πάνε στο νοσοκομείο.

Αντί για την ύστατη αλλαγή πορείας, τα καθάρματα την πέταξαν ζωντανή στα βράχια. Κατρακυλάει αργά καθώς το σώμα της σκίζεται στα βράχια. Καταλήγει λιπόθυμη στη θάλασσα και πνίγεται. Με τι καρδιά το έκαναν αυτό; Πως μπορείς να σκοτώσεις έναν άνθρωπο; Πως μπορείς να τον πετάς στα βράχια, ενώ ξέρεις ότι είναι ζωντανός και σε εκλιπαρεί να τον βοηθήσεις;

Ένας φόρος τιμής για την Ελένη λοιπόν. Δεν θα πω όπως λένε όλοι, μακάρι να είναι η τελευταία. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Αν δεν μάθουν οι γονείς στα παιδιά τους να αγαπούν το συνάνθρωπο και να μην είναι ιδιοτελείς, δηλαδή να μην ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους, το πρόβλημα δεν θα λυθεί. Γιατί η βαση του προβλήματος εκεί βρίσκεται. Αγάπη για το συνάνθρωπο εναντίον αγάπης και ενδιαφέροντος μόνο για τον εαυτό σου. Σκέψου το λίγο και θα το καταλάβεις.

Ένα άρθρο για την Ελένη. Που όπως λέει ο Φοίβος, θα υπάρχει σε οποιοδήποτε τραγούδι.

  • Δείτε για να θυμήθείτε μερικά πράγματα γι' αυτή την υπόθεση ΕΔΩ...

Τα μούρα που πάντα αγαπούσαμε. Τώρα είναι η εποχή τους! Τα χάρηκα προχθές στο πάρκο

mura1.160522
Πάντα μου αρέσουν τα μούρα... Γι' αυτό αποφάσισα και στις ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ αυτής της εβδομάδας να γράψω ένα κομμάτι γι' αυτά. Να ξεφύγω και από την επικαιρότητα που δεν έχει και τίποτα γόνιμο και δημιουργικό να μας δώσει. Έτσι λοιπόν πήγα μια βόλτα στο πάρκο.

mura2.160522
Ξέρω τις μουριές που βρίσκονται εδώ και παράγουν καρπό χωρίς να καλλιεργούνται. Δεν τους βάζουν λιπάσματα και καμιά φορά ξεχνούν εντελώς και να τις κλαδέψουν. Αλλά αυτές ζουν και συνεπείς στο ετήσιο ραντεβού τους παράγουν τον καρπό τους.

mura3.160522
Τα μάζεψα κι έφαγα αυτή τη φορά. Εκεί, επιτόπου, χωρίς να τα πλύνω, με τη φυσιολογική σκόνη από το χώμα του πάρκου. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα που έχουμε κάνει στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, κατά καιρούς, για τα μούρα... Επειδή, πάντα μας άρεσαν...
efimerides
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 21/05/2022

Αγαπώ αυτή την εποχή! Με γυρίζει πίσω, στην παιδική μου ηλικία, τότε που γεμίζαμε τη ζωή μας με όμορφα, αθώα πράγματα και δεν αφήναμε περιθώρια για άσχημες καταστάσεις. Κι ένα από αυτά που θυμάμαι καλά είναι τα μούρα ή στα κρητικά μούρνα, αυτής της εποχής.

Ξέραμε πού ήταν τα καλύτερα και πηγαίναμε με πολύ προσοχή, επειδή οι μουρνιές με τα καλύτερα μούρα (λευκά ή κόκκινα) δεν ήταν δικές μας και υπήρχε πάντα ο κίνδυνος του αγροφύλακα, να μας κυνηγήσει, να μας πιάσει και να μας τιμωρήσει.

Σήμερα, ούτε στα χωριά οι νέοι ή στην Αθήνα, γνωρίζουν τι είναι αυτά και φυσικά δεν επιθυμούν να τα βρουν και να γευτούν τη γλύκα τους και τη γευστικότητα τους. Το βλέπω στην Αθήνα που ζω και το διακρίνω πολύ έντονα στα χωριά της επαρχίας, όταν βρεθώ.

Στην προχθεσινή βόλτα μου στο ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα που καλύπτει μια έκταση 140 στρεμμάτων, πολύ κοντά στο κέντρο της Αθήνας, το είδα για άλλη μια φορά, αυτό. Οι μουριές που ήξερα ήταν φορτωμένες από ώριμα μούρα που με… περίμεναν!

Ελάχιστοι άνθρωποι, τα γνωρίζουν, τα συμπαθούν και θέλουν να τα βάλουν στη διατροφή τους. Μια Αλβανίδα, λίγο μικρότερη μου στην ηλικία, τη συνάντησα να μαζεύει κι εκείνη μούρα και να τα τρώει επιτόπου. Γέλασα, γιατί το ίδιο ακριβώς έκανα κι εγώ!

«Η κόρη μου, με ρωτάει, γιατί δεν τα πλένω», μου λέει. «Άντε τώρα να της εξηγείς τι φρούτο είναι αυτό, την ευαισθησία του και γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να διαλυθούν στο πλύσιμο…» Είχε δίκιο. Όπως είχε δίκιο και το παιδί που έλεγε στη μαμά του, να τα πλύνει τα μούρα πριν τα φάει.

Μεγαλωμένα σ’ έναν κόσμο όπου για να επιβιώσουν και να είναι θελκτικά, επιθυμητά και εμπορεύσιμα τα φρούτα που βρίσκουν πια μόνο στη λαϊκή αγορά, ξέρουμε καλά πως τα «παστώνουν» στα κάθε λογής φάρμακα και τις ορμόνες… Οπότε, τι πιο φυσικό από το να τα πλύνουν, πριν τα βάλλουν στο τραπέζι τους;

Δεν έτυχε να δουν από κοντά, δέντρα που μεγαλώνουν αγνά, φυσικά φρούτα, όπως οι μουριές τον καρπό τους. Ειδικά τα μούρα που είναι πολύ ευαίσθητα, δεν θα τα δουν ποτέ στον πάγκο της λαϊκής, δεν αντέχουν πολύ, αφού τα κόψεις από το δέντρο. Η κατανάλωση τους πρέπει να είναι άμεση, αν θέλεις πραγματικά να τα γευτείς και να τα απολαύσεις.episimansis.neo

Εξάλλου τις μουριές, μόνο άγριες θα τις βρεις. Δεν υπάρχει κάποιος να τις καλλιεργεί, γι’ αυτό το σκοπό. Οι πιο πολλοί θέλουν τη μουριά μόνο για τον ίσκιο της. Και προφανώς δεν ενδιαφέρονται να κάνουν καρπό, επειδή αυτά όταν ωριμάζουν και δεν προλάβεις να τα κόψεις, πέφτουν και «λερώνουν» το χώρο.

Δυστυχώς, αυτή την άποψη έχουν οι περισσότεροι για τη μουριά. Εκτός από εκείνους που έχουν γευτεί τον καρπό της και ξέρουν πόσο επιθυμητός είναι. Θυμάμαι, μια φορά έτυχε να βρεθώ στην Κρήτη, τέλος Ιουνίου και είχε ακόμη μούρα. Μαζί μου ήταν και οι αδελφές μου Μαλάμω και Στασούλα και τις πήρα να πάμε για μπάνιο στα νότια στου Ηρακλείου. Περνώντας από ένα μικρό χωριό, είδα μια μουριά μέσα στην αυλή ενός σπιτιού, φορτωμένη με τεράστια άσπρα μούρα. Πάρκαρα το αυτοκίνητο, χτύπησα την πόρτα του σπιτιού και βγήκε μια πολύ ευγενική ηλικιωμένη κυρία.

-Μπορώ να κόψω μερικά μούρα για να φάω, τη ρώτησα.

-Και βέβαια παιδί μου, μου απάντησε, φέρνοντας κι ένα πλαστικό μπολάκι για να το γεμίσω. Είχε, όντως, πάρα πολλά!

Κι ενώ έτρωγα κι έβαζα και στο μπολάκι για τις αδελφές μου, έρχεται έξω και μου λέει:

-Να σου φτιάξω ένα καφέ;

Πιο όμορφο, πιο γλυκό χαμόγελο, μόνο στο πρόσωπο της μάνας μου θυμάμαι να είχα δει. Το αληθινό! Tο εννοούσε πραγματικά αυτό που έλεγε. Την ευχαρίστησα ευγενικά, παίρνοντας μαζί μου τα μούρα που είχα μαζέψει. Κι αυτό το περιστατικό χαράχτηκε στην καρδιά μου, προσθέτοντας άλλα ένα λιθαράκι στις αναμνήσεις μου για τα μούρα…

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 21/5/2022 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου "Επισημάνσεις".

Για όσους είναι ξαφνιασμένοι από τον αυτόχειρα νεαρό από τα Σεπόλια, καιρός να μάθουν

54gimnlasio
Αυτό είναι το 54 Γυμνάσιο στα Σεπόλια, όπου ο νεαρός 14χρονος αποφάσισε να θέσει τέρμα στη ζωή του καθώς συνεχώς ήταν θύμα μπούλινγκ... Το ξέρω καλά το σχολείο. Εκεί πήγε και η κόρη μου και ο γιος μου. Εκεί και ο Αντεντοκούμπο, που όταν έγινε είδωλο του μπάσκετ στην Αμερική, τον λάτρεψαν, στον "Τρίτωνα".

bonis.leo.neoΛίγα λόγια σήμερα για την αυτοκτονία του 14χρονου από το 54ο γυμνάσιο Αθηνών. Σύμφωνα με τα έως τώρα στοιχεία, το παιδί βρέθηκε απαγχονισμένο το βράδυ της Παρασκευής από τους γονείς του, οι οποίοι σε κατάσταση σοκ κάλεσαν ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, αλλά το παιδί είχε ήδη φύγει από τη ζωή.

Σύμφωνα με συμμαθητές του 14χρονου "του πέταγαν νεράτζια την Παρασκευή από το σχολείο μέχρι το σπίτι του, τον έφτυναν, του πέταγαν νερά και οι καθηγητές δεν έκαναν τίποτα. Αυτό γινόταν εδώ και ένα χρόνο".

Η αλήθεια είναι πως οι καθηγητές δεν φταίνε. Έτσι που έχουν διαμορφωθεί τα σημερινά σχολεία, τα οποία λυμαίνονται από συμμορίες ανηλίκων, τι να κάνουν και οι καθηγητές; Να ρισκάρουν τη ζωή τους;

Και λέω τη ζωή τους επειδή τα σημερινά παιδιά είναι ικανά για όλα. Και η ζωή να μην απειληθεί σίγουρα θα βρεις σπασμένο κανένα αμάξι, σκασμένο κανένα λάστιχο και άλλα τέτοια θρασύδειλα. Οπότε σου λέει δεν κάνω τίποτα και έχω τη πλάτη μου καλυμμένη. Θα πω και στο δικαστήριο πως δεν είδα και δεν άκουσα τίποτα και όλα καλά.

Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό θα μου πεις. Και σας μιλάω εγώ που έχω βιώσει προσωπικά bullying στο σχολείο λόγω πάχους και λόγω θρησκείας. Γενικά οποίος τολμήσει να φύγει μακρυά από το "κοπάδι" τον βάζουν στο στόχο.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν εντοπίζετε στους καθηγητές. Η ρίζα του προβλήματος είναι ο πυρήνας της κοινωνίας, δηλαδή η οικογένεια. Αν λοιπόν έχεις γονείς καθάρματα, τα ίδια θα γίνεις κι εσύ.

Ακόμα και καθάρματα να μην είναι, όταν απλώς αδιαφορούν για το τι βλέπουν τα παιδιά τους στην τηλεόραση και στο ίντερνετ και για το ποιοι είναι οι φίλοι τους, τότε απλά αφήνουν τα παιδιά τους να γίνουν έρμαιο κακών επιρροών και να πάρουν το δρόμο του πεζοδρομίου. Στην οικογένεια λοιπόν βρίσκετε η ρίζα του προβλήματος.

Αλλα αφού το σχολείο είναι μια μικρογραφία της πραγματικής κοινωνίας η οποία έχει και καλούς και κακούς, για ποιο λόγο να μην έχει αστυνομία και το σχολείο;

Και μιας και λέμε για αστυνομία στα σχολεία να παραθέσω και ένα παραπλήσιο ερώτημα; Για ποιο λόγο δεν υπάρχει αστυνομία στα πανεπιστήμια; Και καλά για να γίνεται ελεύθερη διακίνηση ιδεών; Η αστυνομία δεν σε αποτρέπει από το να έχεις ελευθερία λόγου και σκέψης.

Η αστυνομία προωθεί την καταστολή των παράνομων συμπεριφορών. Βανδαλισμούς, τραμπουκισμούς, βιαιότητες, κλοπές, πυρήνες τρομοκρατικών ομάδων και άλλα τέτοια. Εκτός και αν αυτά τα εννοείται ως διακίνηση ελεύθερων ιδεών.

Βέβαια και μέσα στο σχολείο να έχει αστυνομία θα σε βρουν απ' έξω οι νταήδες της πεντάρας. Αλλά η κοινωνία απλά θερίζει αυτά που σπέρνει. Εδώ που έχουμε φτάσει το ζητούμενο είναι να μάθουν τα παιδιά να μιλάνε στους γονείς για αυτά που αντιμετωπίζουν στο σχολείο.

Και από εκεί και μετά υπάρχει ο δρόμος της δικαιοσύνης, οι δικηγόροι, τα ασφαλιστικά μέτρα και άλλα παρόμοια έννομα μέσα. Μην φοβάστε κανέναν! Μιλήστε!!!

  • Μερικά δημοσιεύματα για αυτό το θέμα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ, αν δεν το γνωρίζετε... Ήταν τόση και τέτοια η υπευθυνότητα των site ώστε τον έκαναν να είναι από τα… Κάτω Πατήσια και από τον… Κολωνό! Να τους χαιρόμαστε τέτοιου «δημοσιογράφους»

Είναι αυτά τα μέσα ενημέρωσης που μας αξίζουν; Ας το ξαναδούμε, λίγο πιο προσεκτικά...

daskalakis
"H Ρούλα Πισπιρίγκου βρίσκεται προφυλακισμένη στον Κορυδαλλό με την κατηγορία ότι σκότωσε την 9χρονη κόρη της, ενώ παράλληλα οι Αρχές ερευνούν και τον θάνατο των άλλων δύο παιδιών στην υπόθεση της Πάτρας. Ο άλλοτε… λαλίστατος Μάνος Δασκαλάκης που είναι; Ο πατέρας των παιδιών έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο τις τελευταίες εβδομάδες, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι ετοιμάζεται να απαντήσει στο εξώδικο που του έστειλε η Ρούλα Πισπιρίγκου με τον ίδιο τρόπο". Αυτή η εισαγωγή είναι από τα διαδικτυακά ΝΕΑ, ναυρχίδα άλλοτε του συγκροτήματος Λαμπράκη...
efimerides
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 14/05/2022

Διάβασα πριν λίγες μέρες στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ένα πολύ καλό άρθρο του συναδέλφου Γιώργου Σταματόπουλου για τον τρόπο που τα ΜΜΕ αξιολογούν και προβάλλουν τον τελευταίο καιρό τις ειδήσεις και είδα πόσο δίκιο είχε. Πραγματικά σε πιάνει θλίψη και κινδυνεύεις από κατάθλιψη έτσι και αποφασίσεις να εμπιστευτείς την ενημέρωση σου στην τηλεόραση.

Τον Γιώργο, συμβαίνει να τον γνωρίζω από κοντά. Δουλέψαμε μαζί στα πρώτα δημοσιογραφικά μας βήματα, σε μια μικρή αθηναϊκή εφημερίδα που έβγαινε πιο πολύ από το κέφι και τη διάθεση της δημοσιογραφικής ομάδας, με επικεφαλής τον Κώστα Γερονικολό που δεν ζει σήμερα.

Η πένα του Γιώργου ήταν εκπληκτική. Μπορούσε να γράψει άνετα για οποιοδήποτε θέμα επέλεγε, είχε μια αμεσότητα ζηλευτή κι έναν τρόπο σκέψης που έκανε να θέλουμε να τον διαβάζουμε ακόμα κι εμείς που δουλεύαμε στο διπλανό γραφείο του εντύπου. Μια φορά μάλιστα δεν δίστασε να σχολιάσει την αχαρακτήριστη στάση του εκδότη του. Πολύ τολμηρό, αν το δείτε ψύχραιμα.

Αλλά ας μιλήσουμε λίγο γ’ αυτό το άρθρο που ανέφερα στην αρχή. Κάθισε, γράφει, ένα βράδυ να δει τις ειδήσεις από το κεντρικό δελτίο ενός καναλιού. Εκείνος το αναφέρει, αλλά εμείς δεν θεωρούμε σκόπιμο να το κάνουμε, επειδή λίγο - πολύ, όλα τα δελτία των τηλεοπτικών διαύλων είναι μια κοψιά.

Και τι είδε; Διαπίστωσε έκπληκτος, ότι διαθέτουν υπερβολικό χρόνο στην προβολή και ανάλυση επουσιωδών αστυνομικών ειδήσεων με λεπτομέρειες που δεν προσφέρουν τίποτα, ενώ αποσιωπούν τις μεγάλες και σοβαρές ειδήσεις που αφορούν και επηρεάζουν την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Αλήθεια δεν είναι; Δείτε, ας πούμε τι βάρος δίνουν στις όποιες εξελίξεις στο ζήτημα της Πισπιρίγκου, τη δίκη του πιλότου από τα Γλυκά Νερά, στο έγκλημα της Καβάλας και τόσα άλλα, που και μόνο τους τίτλους να ανέφερα, θα «έτρωγα» ένα μεγάλο μέρος της στήλης.episimansis.neo

Θα μου πείτε: Δεν είναι αυτές ειδήσεις και δεν απασχολούν τους ανθρώπους; Είναι, αλλά συγχωρήστε μου, γι’ αυτό σε κάθε δελτίο ειδήσεων υπάρχει διευθυντής και αρχισυντάκτης για να αξιολογούν με την ομάδα τους την επικαιρότητα και να την παρουσιάζουν, ώστε να καλύπτουν σφαιρικά τα ενδιαφέροντα των τηλεθεατών.

Με το ίδιο τρόπο λειτουργούν και τα έντυπα, οι εφημερίδες, τα περιοδικά και φυσικά οι ειδήσεις στους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Το επιπλέον που διαθέτει η τηλεόραση είναι η εικόνα και πάνω της επενδύουν πολλά, με το σκεπτικό ότι μια μεγάλη τηλεθέαση, θα φέρει σίγουρα μεγαλύτερο διαφημιστικό μπάτζετ και θα κάνει τους ιδιοκτήτες να τρίβουν τα χέρια τους από τα έσοδα που θα έρχονται στα ταμεία του. Έτσι λοιπόν κάνουν χρησιμοποιούν «πιασάρικες» ατάκες.

Όλο αυτό όμως απέχει πολύ από τη δημοσιογραφική δεοντολογία που θέλει η ενημέρωση να έχει άλλα κριτήρια για την επιλογή και προβολή των ειδήσεων. Και δεν είναι ότι δεν την γνωρίζουν, όσοι επιλέγουν να μην το κάνουν. Όχι! Την ξέρουν καλά, αλλά επιθυμούν να «γαργαλούν» τα αυτιά (και να ερεθίζουν τα μάτια) των τηλεθεατών, για να γίνονται ευάρεστοι στα αφεντικά τους.

Βέβαια, πάντα γινόταν, λίγο πολύ στα ΜΜΕ που διέθετε κάθε εποχή. Αλλά υπήρχαν και οάσεις και ρωγμές στο σύστημα που επέβαλε την απόλυτη ισοπέδωση στην ενημέρωση. Σήμερα, αυτές οι αντιστάσεις έχουν καμφθεί σε επικίνδυνο βαθμό.

Προσέξτε κάτι, που αφορά τον Τύπο σε όλη τη χώρα. Υπάρχει ένα πρακτορείο ειδήσεις, το κρατικό ΑΠΕ που παρέχει 24ωρο σέρβις στην ειδησεογραφία από την Ελλάδα και το εξωτερικό, έναντι αμοιβής. Το αποτέλεσμα; Ειδήσεις καρμπόν και όμοιο φωτογραφικό υλικό!

Κάποτε οι εφημερίδες είχαν μια ομάδα δικών τους φωτογράφων. Και οι δημοσιογράφοι του ελεύθερου ρεπορτάζ, τους έπαιρναν μαζί τους για να βγάλουν αποκλειστικό λαυράκι. Σήμερα ελάχιστες έχουν δικούς τους φωτογράφους, άσε που πολλές δεν έχουν καθόλου ελεύθερους ρεπόρτερ.

Σήμερα τη «δουλειά» έχουν αναλάβει ανώνυμοι, άπειροι, ανόητοι και ξιπασμένοι συντάκτες του διαδικτύου, με μόνο εφόδιο ότι διαθέτουν μια σύνδεση για να ανεβάζουν ότι τους κατέβει στην κούτρα, νομίζοντας ότι ασκούν… λειτούργημα. Αν είναι δυνατόν! Κι από την άλλη μεριά, άπειροι συντάκτες, χαμηλοαμοιβόμενοι, εξαντλούνται στα copy paste για να βγάζουν θέματα που σε καμιά περίπτωση δεν είναι αποκλειστικά. Η εικόνα του Τύπου, σήμερα!

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 14/5/2022 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου "Επισημάνσεις".

Ακρίβεια και πληθωρισμός είναι που κάνουν ακόμα πιο δύσκολη τη ζωή των ανθρώπων...

plithorismos1
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛΣΤΑΤ τον Απρίλιο ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στο 10,2% από 8,9% τον Μάρτιο με τον αντίκτυπο του πολέμου στην Ουκρανία και της ενεργειακής κρίσης να γίνεται κάτι παραπάνω από αισθητός. Και όλα αυτά κάνουν ακόμα μικρότερο το καλαθιού καταναλωτή, αφού, δυστυχώς με το ίδιο χαμηλό εισόδημα πρέπει να αντιμετωπίσει τη μεγάλη ακρίβεια στα αναγκαία είδη λαϊκής κατανάλωσης.
bonis.leo.neo
Θέμα ακρίβεια. Νομίζω ήρθε η ώρα να το δούμε. Η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) ανακοίνωσε τον πληθωρισμό του Απριλίου που έσπασε το φράγμα του 10% για πρώτη φορά ύστερα από 28 χρόνια. Σύμφωνα με τα στοιχεία εκτινάχθηκε στο 10,2% από 8,9% τον Μάρτιο.

Τι είναι όμως ο πληθωρισμός που όλοι το συζητάμε; Ή Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην επίσημη ιστοσελίδα της αναφέρει το εξής: "Πληθωρισμός εμφανίζεται όταν υπάρχει γενικευμένη αύξηση των τιμών των αγαθών και των υπηρεσιών, και όχι μόνο συγκεκριμένων πραγμάτων. Αυτό σημαίνει ότι με 1 ευρώ μπορείτε σήμερα να αγοράσετε λιγότερα αγαθά και υπηρεσίες από ό,τι χθες. Με άλλα λόγια, ο πληθωρισμός μειώνει την αξία του νομίσματος με την πάροδο του χρόνου.

Όλα τα αγαθά και οι υπηρεσίες που καταναλώνουν τα νοικοκυριά στη διάρκεια ενός έτους αντιπροσωπεύονται από ένα «καλάθι» ειδών. Κάθε προϊόν στο καλάθι αυτό έχει μια τιμή, η οποία μπορεί να μεταβληθεί με την πάροδο του χρόνου. Ο ετήσιος ρυθμός πληθωρισμού είναι η τιμή του συνολικού καλαθιού ένα συγκεκριμένο μήνα σε σύγκριση με την τιμή που είχε τον ίδιο μήνα ένα έτος νωρίτερα".

Στην ουσία, με τα χρήματα σου μπορείς να αγοράσεις όλο και λιγότερα πράγματα και υπηρεσίες όσο ανεβαίνει ο πληθωρισμός. Η αύξηση αυτή έρχεται και σε συνάρτηση με την διαθεσιμότητα αλλά και τη ζήτηση των προϊόντων. Λόγω του πολέμου για παράδειγμα, η εφημερίδα Υπαιθρος Χώρα αναφέρει ότι "η Ουκρανία έσπειρε περί τα 70 εκατομμύρια στρέμματα εαρινών σιτηρών φέτος, 25% έως 30% λιγότερο σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο πέρυσι, και εξήγαγε 1,090 εκατομμύριο τόνους σιτηρών τον Απρίλιο, ανακοίνωσε ο ουκρανός υπουργός Γεωργίας Μίκολα Σόλσκιι.

Η εισβολή της Ρωσίας τον Φεβρουάριο συνέβαλε στην αστάθεια των διεθνών αγορών εκτοξεύοντας τις τιμές των εμπορευμάτων και αποσταθεροποιώντας τις εφοδιαστικές αλυσίδες. Περί τα 25 εκατομμύρια τόνοι σιτηρών έχουν εγκλωβισθεί στην Ουκρανία, λόγω της αποσταθεροποίησης των υποδομών και τον αποκλεισμό των λιμανιών της Μαύρης Θάλασσας, ανακοίνωσε ο ΟΗΕ".

Οι τιμές λοιπόν έχουν χρηματιστηριακό χαρακτήρα. Και αυτό έχει αντίκτυπο πάντα στην τσέπη του καταναλωτή. Εδώ λοιπόν θα φανεί η εφευρετικότητα και η προσαρμοστικότητα του κάθε σπιτικού. Αυτή η αβεβαιότητα στα οικονομικά ενός νοικοκυριού φέρνει ακόμα μεγαλύτερη ύφεση καθώς οι καταναλωτές είναι επιφυλακτικοί και δεν κάνουν "ανοίγματα". Πάμε λοιπόν και βλέπουμε.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Αλλά τώρα είμαι συνταξιούχος πια έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια κστις αυλές, τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA