Ας πάρουμε μια γεύση από το καλοκαίρι που έρχεται, έχοντας ζωντανές τις αναμνήσεις μας

xirokamares1

Μερικές φορές το χρειαζόμαστε για να πορευόμαστε στη ζωή... Να γυρνάμε πίσω, στα ωραία που ζήσαμε, να θυμόμαστε στιγμές και να κάνουμε όνειρα για το αύριο. Οξυγόνο ζωής είναι... Ας πάρουμε λοιπόν μια γεύση από διακοπές, κάτι που για πολλούς συναθρώπους μας είναι πολύ δύσκολο πια... Κάπως έτσι γεννιούνται οι αναμνήσεις! Ας δούμε μερικές από πέρσι... Επειδή, όπως είπαμε, αυτά είναι που μας συντηρούν στη ζωή... Μερικά πράγματα από το ταξίδι μας στην Κρήτη, τον  Οκτώβρη του 2018... Στα δημοσιεύματα που ακολουθούν θα δείτε μερικά πράγματα από το χωριό μας, Θραψανό. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Και μετά την εμπειρία μας από Θεσσαλονίκη και Πολύχρονο Χαλκιδικής που είχαμε έρθει και το καλοκαίρι του 2017. Την πρώτη τη γνωρίσαμε μέσα από τα μάτια φίλων μας και αδελφών μας, που προσφέρθηκαν ευγενικά και για φιλοξενία και για ξενάγηση. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ, δυο δημοσιεύματα που κάναμε γι' αυτόν τον τόπο.

Δείτε παρακαλώ ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα από μια εκδρομή στα Λουτρά Πόζαρ που κάναμε με τους φίλους μας, Γιάννη και Λένα. Αποκομίσαμε τις καλύτερες εντυπώσεις. Και το είπαμε και θα το κάνουμε, αν ο Ιεχωβά μας το επιστρέψει. Θα ξαναπάμε, στην πολύ φιλόξενη Βόρειο Ελλάδα. 

polixono. paralia

Στο Πολύχρονο Χαλκιδικής, κοντά στους φίλους μας και αδελφούς μας, περνάμε πάντα καλά! Όλες οι μέρες που μείνουμε, έχουν κάτι να μας δώσουν και οι παρέες με τους φίλους μας στο έργο και την κοινωνική συναναστροφή, μας αναζωγόνησαν. Έτσι είναι, όταν όλα κυλούν όμορφα... Εδώ λοιπόν περνάμε συνήθως 15 ολόκληρες μέρες... Σε ένα ξεχωριστό τόπο, με τους φίλους μας από τη Βόρειο Ελλάδα να μας στέλνουν μηνύματα, ότι θέλουν να πάμε να γνωριστούμε από κοντά.

panorama
Πραγματικά, μας συγκινεί η αγάπη σας και το ενδιαφέρον σας, όπου κι αν βρισκόμαστε... Μακάρι να μην είχαμε υποχρεώσεις και να ανταποκρινόμαστε με χαρά σε όλες τις προσκλήσεις που γνωρίζουμε ότι έχουν κίνητρο την αγάπη και τη φιλοξενία. Αλλά, στα ταξίδια μας θέλουμε να χαλαρώσουμε, να πάρουμε δυνάμεις για να αντέξουμε στα δύσκολα που έχουμε μπροστά μας. Εύκολο; Δύσκολο; Ο χρόνος θα δείξει. Για την ώρα, ελάτε να δούμε ΕΔΩ ένα ακόμα δημοσίευμα από το χωριό του Άρη, τα Κανάλια Καρδίτσας.

polixrono1.020918

Δείτε ακόμα μερικά δημοσιεύματα από το Πολύχρονο Χαλκιδικής ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ και πριν τέσσερα χρόνια ΕΔΩ...

Δημοσιογραφικά

Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα, άδεια η πόλη, μα πού πήγαν αλήθεια όλοι;

kalokeri1.2014
Αυτό είναι το τοπίο τέτοιες μέρες… Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ κλειστή, ένα δεκαήμερο τουλάχιστον, ακόμα.

kalokeri2.2014
Και το Στέκι, επίσης κλειστό. Πόρτες και παράθυρα… Τίποτα δεν κινείται…

kalokeri3.2014
Ίδια η κατάσταση και στο Συνεργατικό Καφενείο… Ψυχή δεν υπάρχει. Μάλλον δεν έχει να πάει κανείς, πουθενά…

kalokeri4.2014
Ακόμα και το πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα είναι άδειο τις απογευματινές ώρες…

kalokeri5.2014
Δυο – τρία πλάνα που τράβηξα το αποδεικνύουν… Δεν είδα, ανάμεσα στις 6-7, ούτε έναν άνθρωπο. Αργότερα, κάπως άλλαξαν τα πράγματα…

kalokeri6.2014
Κι όμως, εδώ υπάρχει ένας πνεύμονας πρασίνου που θα μπορούσε να δώσει χαρά σε πολλούς…

penΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 16/08/2014

Πώς είναι η επιστροφή στην Αθήνα ύστερα από ένα ολόκληρο μήνα μακριά της και ιδιαίτερα αυτές οι δύσκολες μέρες του Δεκαπενταύγουστου, που φέτος πέφτει και Παρασκευή και μπορεί να το εκμεταλλευτεί κανείς για μια ολιγοήμερη έξοδο εκτός των τειχών;

Μάλλον είμαι αναγκασμένος να μη πω καινούρια πράγματα. Έχουν γραφτεί βιβλία, έχουν γίνει ταινίες που περιγράφουν πολύ παραστατικά την κατάσταση που επικρατεί σε μια άδεια μεγαλούπολη, καυτή από πλευράς θερμοκρασίας, όπου η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο τραγική τα βράδια με την πυρωμένη άσφαλτο να μην αφήνει τις νύχτες μας να ηρεμήσουν.

Ας είναι, δεν έχω στόχο να είμαι πρωτότυπος… Η στήλη άλλωστε έχει δημοσιογραφικό, όχι λογοτεχνικό ενδιαφέρον… Κι αν το σκεφτείς καλά, εγώ τουλάχιστον τα κατάφερα γι’ αυτή τη μικρή απόδραση και φέτος. Του χρόνου, έχει ο Θεός… Άλλοι, δυστυχώς, δεν θα μπορέσουν με δεδομένη τη δυσκολία που βιώνουμε από οικονομική άποψη και για την οποία, αν μη τι άλλο ευθύνεται η κρίση των τελευταίων χρόνων που έχει δημιουργήσει ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα.

Και είναι πολλοί αυτοί... Άνθρωποι που μέχρι πριν λίγο χρόνια έκαναν το κουμάντο τους, ώστε να δώσουν αυτή τη μικρή «πολυτέλεια» των διακοπών στον εαυτό τους και τους ανθρώπους τους.

Τότε, πού είναι όλοι αυτοί; Η Αθήνα συνεχίζει να δείχνει άδεια. Οι δρόμοι της κινούνται άνετα, τα μαγαζιά δεν έχουν κόσμο, οι τράπεζες και τα γραφεία υπολειτουργούν, από πλευράς υπαλλήλων. Αλλά και τα πάρκα που μπορούν να δώσουν λίγη δροσιά έχουν κι αυτά τα κεσάτια τους… Εκεί που άλλοτε έσφυζε από ζωή, τώρα δεν κινείται τίποτα…episimansis

Ίσως χρειάζεται κάποιος πιο ειδικός από έναν δημοσιογράφο για να μελετήσει το φαινόμενο. Ομολογώ ότι σηκώνω τα χέρια ψηλά. Αδυνατώ να κατανοήσω πώς έχουν τα πράγματα… Είναι άραγε ζήτημα κατάθλιψης το ότι μένουν σπίτι τους, αποκομμένοι από τους φίλους και τους γνωστούς και αρνούνται να κάνουν παρέες και να μοιράσουν την πίκρα τους και την απογοήτευση τους, ώστε το βάρος στην πλάτη τους να γίνει πιο υποφερτό; Δεν ξέρω, υποθέσεις κάνω. Επειδή μόνο αυτό μπορώ…

Προσωπικά δεν έχασα ούτε στιγμή το δημοσιογραφικό αισθητήριο μου. Κινούμαι μέσα στην άδεια πόλη και παρατηρώ πρόσωπα και καταστάσεις… Είναι από τα πράγματα που δεν μπορώ να απαλλαγώ… Τη δουλειά σου την κουβαλάς σαν την χελώνα το καβούκι της, μέχρι το τέλος, δεν μπορείς να απαλλαγείς από τα κουσούρια της, είτε είσαι στην ενεργό υπηρεσία, είτε όχι…

Συχνά κάνω είδηση το κλειστό μαγαζί που κουβαλά πολύ πίκρα για τον ιδιοκτήτη του και τους ανθρώπους που είχαν ακουμπήσει τα όνειρά τους πάνω σ’ αυτό το μαγαζί. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι ψυχρό, αλλά πιστέψτε με, δεν το κάνω από διάθεση κουτσομπολιού. Μακριά από μένα, τέτοιο κακό…

Οι φίλοι μου είναι εκτός Αθηνών. Άλλο μαρτύριο κι αυτό… Ευτυχώς η επικοινωνία είναι συχνή, αλλά αρκεί άραγε αυτό για να πάνε τα πράγματα σωστά; Όχι βέβαια. Μη έχοντας όμως άλλη επιλογή, περιμένω… Έχω διαπιστώσει πως ο καιρός περνά πιο εύκολα όταν δεν τον μετράς. Το έζησα, στις δικές μου διακοπές φέτος. Σαν αέρας πέρασε ο μήνας… Κάπως έτσι θα περάσει κι ο Αύγουστος…

Η Αθήνα, βέβαια, θα συνεχίσει να έχει τα προβλήματα της, αλλά αυτά δεν έχουν να κάνουν, ούτε με την εποχή, ούτε με την πόλη. Είναι και θα παραμείνουν διαχρονικά και θα γίνονται μεγαλύτερα καθώς προστίθενται σ’ αυτά και η δύσκολη οικονομική συγκυρία.

Ο Αύγουστος στην Αθήνα, είναι σκληρός αν τον δεις με τα φυσικά σου μάτια και αφήσεις την καρδιά να σε παρασύρει σε καταστάσεις δύσκολες… Αλλά εμείς γνωρίζουμε τι φταίει και είμαστε σε θέση να το αλλάξουμε αυτό και να δώσουμε στον εαυτό μας και τους ανθρώπους μας, λίγη χαρά… Και φυσικά το κάνουμε με τον καλύτερο τρόπο που μπορούμε…

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευθεί στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ, στη στήλη μου «Επισημάνσεις» που λόγω Δεκαπενταύγουστου κυκλοφορεί νωρίτερα στα περίπτερα…

Σχόλια (0)

There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Προς τη συνταξιοδότηση...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Φλεβάρη του 2012 απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983, ως δημοσιογράφος.
Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων, ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;
Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση (η όποια κυβέρνηση...), ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Την 1 Νοέμβρη 2019 κατέθεσα τα χαρτιά μου για τη συνταξιοδότηση... Και περιμένω. Μέχρι στιγμή, κανένα νέο.
Αλλά δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…
Όλοι, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο, είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάναμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας, ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος! Μπορώ να εμπιστεύομαι απόλυτα τον Ιεχωβά! Δίνω καθημερινά τις μικρές ή μεγάλες μάχες. Με αξιοπρέπεια!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Το πείσμα είναι ο χειρότερος σύμβουλος... Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA