Επιστρέψαμε το αναπηρικό καροτσάκι στον Θοδωρή. Και τον ευχαριστήσαμε πολύ!

thodoris
Ήταν κάτι που θέλαμε να το κάνουμε από πέρσι... Αλλά βλέπεις δεν τα καταφέραμε να έρθουμε στην Κρήτη, επειδή μας έπεσαν πολλά μαζεμένα και έπρεπε να ακολουθήσουμε ένα πιο συνετό δρόμο. Το κάναμε την πρώτη μέρα που μας ξημέρωσε στο χωριό.

Πήγαμε να δώσουμε πίσω στον φίλο μας Θοδωρής το αναπηρικό καροτσάκι που μας είχε στείλει όταν κάναμε έκκληση μέσα από τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ στην αδελφότητα αν έχει κάποιος και μπορεί αν μας το δώσει για να καλύψουμε τις ανάγκες του παππού Διονύση...

Δείτε ΕΔΩ πώς το παρουσιάσαμε τότε στο Site αυτό και πώς ο Θοδωρής έσπευσε να καλύψει την ανάγκη μας. Ο παππούς Διονύσης, το χρησιμοποίησε για λίγο. Δείτε ΕΔΩ άλλο ένα δημοσίευμα που κάναμε τότε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

Αλλά ο παππούς Διονύσης κοιμήθηκε τον ύπνο του θανάτου, πέρσι τον Ιούνιο. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα που κάναμε τότε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Το αναπηρικό καροτσάκι έπρεπε να επιστρέψει σε εκείνον που ανήκε. Και αυτό ακριβώς κάναμε... Ευχαριστούμε πολύ φίλε Θοδωρή!

Και μια βόλτα στο Ηράκλειο

irakleio1
Μιας και πήγαμε λοιπόν στην πόλη κάναμε μια βόλτα στο πιο εμβλημτικό σημείο της πόλης. Στη μικρή πλατεία στο κ΄λεντρο του Ηρακλείου, όπου και το σιντριβάνι με τα λιοντάρια.

irakleio2
Οι άνθρωποι εκεί, έχουν ένα χαμόγελο και είναι διαθέσιμοι να συνεργαστούν σε ότι τους ζητήσεις. Και ιδού τα αποτελέσματα με τις φωτογραφίες που βλέπετε.

irakleio3
Δε γίνεται να είσαι στο Ηράκλειο και να μην περάσεις από αυτό το σημείο; Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στα λιοντάρια. Έτσι περάσαμε κι εμείς καθώς βρισκόμαστε εκεί.

ftasame.kriti9

Μας αρέσουν τα ταξίδια, το ξέρετε... Είμαστε στο χωριό μου, το όμορφο Θραψανό...

xirokamares1

Συνεχίζουμε τα ταξίδια μας... Αυτή τη φορά για Κρήτη... Στα δημοσιεύματα που ακολουθούν θα δείτε μερικά πράγμα από τα χωριό μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Εδώ θα δείτε την εμπειρία μας από Θεσσαλονίκη και Πολύχρονο Χαλκιδικής. Την πρώτη τη γνωρίσαμε μέσα από τα μάτια φίλων μας και αδελφών μας, που προσφέρθηκαν ευγενικά και για φιλοξενία και για ξενάγηση. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ, δυο δημοσιεύματα που κάναμε για τον τόπο.

Σε ένα Σεπτέμβρη άκρως καλοκαιρινό, που μας έδωσε υπέροχες μέρες, όπου βρισκόμασταν. Δείτε παρακαλώ ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα από μια εκδρομή στα Λουτρά Πόζαρ που κάναμε με τους φίλους μας, Γιάννη και Λένα. Αποκομίσαμε τις καλύτερες εντυπώσεις. Και το είπαμε και θα το κάνουμε, αν ο Ιεχωβά μας το επιστρέψει. Θα ξανάρθουμε στην πολύ φιλόξενη Βόρειο Ελλάδα.

polixono. paralia

Πολύ όμορφα ήταν και στο Πολύχρονο Χαλκιδικής. Όλες οι μέρες είχαν κάτι να μας δώσουν και οι παρέες με τους φίλους μας στο έργο και την κοινωνική συναναστροφή, μας αναζωγόνησε. Έτσι είναι, όταν όλα κυλούν όμορφα... Το Πολύχρονο με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2011 έχει 997 κατοίκους. Το χωριό φημίζεται για την παραλία του, η οποία προσελκύει πολλούς επισκέπτες κάθε χρόνο. Ανάμεσα στα άλλα υπάρχει νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο ενώ ο πολιτιστικός σύλλογος ονομάζεται "Νεάπολη". Κύριες ασχολίες είναι οι τουριστικές επιχειρήσεις.

panorama
Εδώ λοιπόν περάσαμε 15 ολόκληρες μέρες... Κοντά στους φίλους μας Άρη και Χάρις. Σε ένα ξεχωριστό τόπο με τους φίλους μας από τη Βόρειο Ελλάδα να μας στέλνουν μηνύματα, ότι θέλουν να πάμε να μας γνωρίσουν από κοντά.
Πραγματικά, μας συγκινεί η αγάπη σας και το ενδιαφέρον σας όπου κι αν βρισκόμαστε... Μακάρι να μην είχαμε υποχρεώσεις και να ανταποκρινόμαστε με χαρά σε όλες τις προσκλήσεις που γνωρίζουμε ότι έχουν κίνητρο την αγάπη και τη φιλοξενία. Αλλά, στα ταξίδια μας ιέλουμε να χαλαρώσουμε, να πάρουμε δυνάμεις για να αντέξουμε το χειμώνα που έχουμε μπροστά μας. Εύκολο; Δύσκολο; Ο χρόνος θα δείξει. Για την ώρα, ελάτε να δούμε ΕΔΩ ένα ακόμα δημοσίευμα από το χωριό του Άρη, τα Κανάλια Καρδίτσας.

polixrono1.020918

Δείτε μερικά δημοσιεύματα από το Πολύχρονο ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ και πριν δυο χρόνια ΕΔΩ...

Όπως θα έχετε διαπιστώσει, συνεχίζουμε καθημερινά να βάζουμε αναρτήσεις από το χωριό Θραψανό...

Επικαιρότητα

«Να θυμάσαι». Ένα όμορφο κείμενο και μια μικρή εκδρομή πίσω από την Αγκώνα, στον Κάλαμο

agkona1
Ήταν παράξενη η μέρα χθες Κυριακή. Είχε μια συννεφιά, η θερμοκρασία λίγο πεσμένη και οι μετεωρολόγοι να απειλούν για βροχή. Αλλά εμείς το τολμήσαμε και πήγαμε για μπάνιο. Εκεί σ’ ένα μικρό κολπίσκο πίσω από την Αγκώνα, που χρειάζεται λίγος κόπος για να φτάσεις.

agkona2
Μας αρέσει εκεί. Είναι σχετικά ήσυχα το μέρος. Εντελώς ήσυχο δεν το λες γιατί όλοι πια στις μέρες μας διαθέτουν αυτοκίνητο, οπότε επιχειρούν και τα πιο δύσκολα για να έχουν τα καλύτερα στο χέρι τους. Τα νερά είναι πιο όμορφα. Κι εγώ απόλαυσα το τρίτο μπάνιο μου για φέτος.

agkona3
Έκανα μια μικρή βόλτα στον περιβάλλοντα χώρο και κατέγραψα με την κάμερα του κινητού μου τηλεφώνου, όλη αυτή την άγρια ομορφιά. Τελικά αυτό είναι που μου αρέσει. Αυτή η αγριάδα του τοπίου. Αυτή η ανεπιτήδευτη ομορφιά, όπως ακριβώς είναι από την αρμύρα της θάλασσας.

agkona4
Δείτε τα νερά της πώς αγκαλιάζουν τα βράχια… Στο βάθος δεξιά είναι η Εύβοια. Θα τη δούμε και σε άλλη φωτογραφία πιο καθαρά μια και η απόσταση του Ευβοϊκού σ’ αυτό το πλάτος της δεν είναι τεράστια. Απέναντι πρέπει να είναι το Αλιβέρι. Λέω τώρα, μπορεί και να μην είναι έτσι.

agkona5
Για την ώρα έμεινα να θαυμάζω αυτή την ομορφιά της δημιουργίας και φυσικά τον κατασκευαστή και συντηρητή της. Πάντα όταν βρεθώ στη φύση το κάνω αυτό. Και με αναζωογονεί να γνωρίζω πράγματα και σταθεροποιώ, όλο και περισσότερο την πίστη μου σε Εκείνον.

agkona6
Να και η Εύβοια απέναντι. Κι αυτή η πλευρά που βλέπουμε είναι η νότια. Άγρια και χωρίς βλάστηση σε αντίθεση με τον βορρά που είναι καταπράσινος. Αλλά και τι μ’ αυτό: Έχουμε περάσει ξεχωριστέ στιγμές κάποια καλοκαίρια στα Ζάρκα, λίγο πιο νότια από την Κύμη και τις Πετριές κολυμπώντας στο ανοιχτό Αιγαίο.

agkona7
Ο καιρός είπαμε ήταν συννεφιασμένος. Τον βλέπετε. Το απόγευμα κατά τις 6:30 έριξε μια πολύ δυνατή καταιγίδα εδώ στο σπίτι μας, αλλά αυτό δεν ανέτρεψε τα σχέδια μας. Οι καλοκαιρινές βροχές δεν κρατάνε πολύ. Τελειώνουν γρήγορα. Μένει μόνο η κουφόβραση να μας ταλαιπωρεί.

agkona8
Αυτός είναι ο μικρός κολπίσκος πίσω από την παραλία της Αγκώνας. Για να πως την αλήθεια αν και έχω πάει πολλές φορές δεν ξέρω την πραγματική του ονομασία, αν έχει. Αλλά χθες είχε γενικότερα πολύ κόσμο. Και με δυσκολία έβρισκες λίγο ίσκιο στα ελάχιστα αρμυρίκια του…

kolimpiΈκανα μια πρωτότυπη μείξη στη σημερινή ανάρτηση και δεν ξέρω αν πέτυχε. Εσείς θα κρίνετε. Έβαλα ένα κείμενο που ήρθε χθες στο e-mail μου σταλμένο από αγαπημένο φίλο και αδελφό και το πλαισίωσα από τις φωτογραφίες μιας μικρής εξόδου, χθες, κυριακάτικα στη θάλασσα σε έναν κολπίσκο πίσω από την Αγκώνα, ένα ήσυχο λιμανάκι, στην περιοχή των Αγίων Αποστόλων Αττικής.

Το κείμενο έχει ως εξής:

Να θυμάσαι πως ποτέ δεν ξέρεις τι μπορείς να δημιουργήσεις με δυο και μόνο λέξεις σου μόνο και μόνο που είναι δικές σου. Να ‘σαι σίγουρος άλλωστε πως οι άνθρωποι ξέρουν ή μάλλον έμαθαν να κρύβουν καλά όσα νιώθουν. Ναι, λοιπόν. Δεν ξέρεις ποτέ ποιος μπορεί να περιμένει δυο κατά τ’ άλλα τυπικές, κουβέντες σου για να χαμογελάσει και να λάβει υπέρτατη δύναμη ή έστω την απαραίτητη για να ξεκινήσει και συνεπώς ν’ αντέξει τα τόσα της μέρας του.

Μια καλημέρα δική σου, μπορεί να είναι για κάποιον σωτήρια. Είναι η αύρα, είναι ο αέρας, είναι η ενέργεια, είναι όλα αυτά μαζί που τα έχουμε συνυφασμένα με εκείνον τον άνθρωπο που παρών ή απών από τη ζωή μας, έχει την ίδια επίδραση στην ψυχολογία μας ακόμα και εν αγνοία του.

Στηριζόμαστε σε ματιές και χημείες γιατί μάθαμε πια να γοητευόμαστε από τα απλά μα καθ’ όλα ουσιαστικά για την πολύτιμη γαλήνη μας, κυρίως. Είναι λοιπόν εκείνοι οι άνθρωποι που δένουν στην καρδιά μας σαν γλυκό του κουταλιού κατακαλόκαιρο κι επιδρούν πάνω μας σαν γιατροσόφια.

Έχουμε που λες περάσει Γολγοθάδες και συμπληγάδες, κάποτε και τα δυο ταυτόχρονα και κάποια στιγμή αρχίσαμε να εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας, κάθε που ουρλιάζει από πεποίθηση. Κι είναι που λες, κάποιοι άνθρωποι που ενώ φαντάζουν τόσο μακριά μας, αγκιστρώνονται στις ζωές μας πιο κοντά από ποτέ χωρίς καν να το προσπαθήσουν.

Στα τόσα που έχεις να κάνεις μέσα στη μέρα σου, μέσα στην ταραχώδη ομολογουμένως κάθε μέρα σου, είναι κάποια μάτια και κάποια χαμόγελα που έχουν αποδειχθεί εντελώς επαρκή για να σε εφοδιάσουν με εκείνα που θες για να τα καταφέρεις.

Είναι εκείνο το χαμόγελο που ξυπνάς νωρίτερα για να το συναντήσεις έστω και για πέντε λεπτά. Είναι εκείνα τα πολύτιμα λίγα λεπτά κι εκείνα τα μάτια που σου χαμογελούν μόνο που σε βλέπουν. Δε χρειάζεται να πείτε πολλά, τη δόση που θες, μπορείς να την λάβεις τόσο απλά.

Έρχονται και φεύγουν οι άνθρωποι από τις ζωές μας μα είναι κι εκείνοι που η παρουσία τους με όποια μορφή κι αν υπάρχει, πάντα θα αξίζει και θα αφήνει δευτερεύουσα την κάθε πιθανότητα φυγής τους.

Γιατί, ξέρεις πως πια δεν ενθουσιάζεσαι δα και τόσο εύκολα κι εκείνα που αποσπάνε την προσοχή σου έχουν τόσο πολύτιμη θέση στην καρδιά σου. Γι’ αυτό κι εκεί που νιώθεις εσύ πως είσαι απαραίτητος, να το αξιοποιείς. Να σκορπάς τις καλημέρες σου γιατί δεν ξέρεις ποτέ ποιος το έχει πραγματικά λυτρωτική ανάγκη.

Είναι καρδιές που χτυπάνε με παλμούς που έχουν χάσει το μέτρημά τους περιμένοντας την πολυπόθητη κουβέντα. Είναι το λιγότερο γιορτή, τα μάτια που αγαπάς να τα ‘χεις δίπλα σου κάθε πρωί. Είναι ευλογία να ξυπνάς με την καλημέρα εκείνου που επιλέγει κάθε μέρα η ψυχή σου.

Είναι αυτό το απλό μα τόσο θεραπευτικό καλημέρα που μπορεί να εσωκλείσει μέσα του όλους τους φόβους που ενδεχομένως και να μην έφυγαν ποτέ μα για λίγο, για τόσο λίγο ξεχνιέσαι και νιώθεις ικανός για πολλά.

Όταν σου λέει καλημέρα εκείνος που αγαπάς, εσύ πετάς. Είναι οι άνθρωποι ικανοί να σκορπίσουν σύννεφα και να απλώσουν τον ήλιο μες το καταχείμωνο. Είναι οι άνθρωποι ικανοί να φωτίσουν σκοτάδια και κυρίως διαθέσεις. Δε χρειάζεται ο άνθρωπος πολλά παρά μόνο έναν λόγο για τον οποίο να αξίζουν οι αντοχές κι οι ανοχές του, έναν λόγο πέραν του εαυτού του για τον οποίο αξίζει να επιμένει και να ελπίζει.

Για εσένα και όλες εκείνες τις φορές που η καλημέρα σου έκανε τη ψυχή μου να γελάσει, κάθε φορά πιο δυνατά. Να μου λες καλημέρα, να γελάει η ψυχή μου.

Ευχαριστούμε για τα τόσο όμορφα και ενθαρρυντικά λόγια…

Σχόλια (0)

There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στην ανεργία πρώτη φορά

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα με εθελούσια έξοδο από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και τώρα 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση ως εκτελεστικό όργανο νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος! 

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτο όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και το βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Ο Γάμος της Ειρήνης...

Η Ειρήνη με τον Χριστόφορο παντρεύτηκαν στις 10/10/2010. Το μωρό τους ήρθε στις 28/08/13. Να τους ζήσει! Κι έτσι έγινα παππούς...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Πώς σας φαίνετε η νέα μορφή του από 9/9/2013;

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA