Και όμως υπάρχει λύση στα σοβαρά προβλήματα του κόσμου, το λέει ο Λόγος του Θεού

iperoxo

Προσφυγιά

Ένα μεγάλο ζήτημα, ετούτο τον καιρό είναι η φτώχεια που κτυπά τον άμοιρο λαό.

Επίσης και οι πόλεμοι, εμφύλιες συρράξεις τροφοδοτούνε συμφορές στου κόσμου τις επάλξεις κοίταξε γύρω μια ματιά, σε όλη την υδρόγειο με ένα βλέμμα καθαρό δείτε ένα μαστίγιο, που δέχονται καθημερινά, πολλοί συνάνθρωποι μας από την φτώχεια, τον λιμό καίει τη συνείδηση μας

Μην βρίσκοντας διέξοδο ,στα ίδια τους τα κράτη πήραν τους δρόμους, τα βουνά, να βρουν το μονοπάτι για ένα δρόμο ασφαλή, που θα τους οδηγήσει σε κάποιο κράτος εύπορο, την πείνα τους να λύσει.

Απ' όπου κι αν προέρχεται, από πολέμου σφαίρες ακόμα κι από δυσχερή κατάσταση στις μέρες

Πολιτικών αδίστακτων, που μόνο μέλημα τους, είναι η καρέκλα, να έχουνε, να τρώνε τα λεφτά τους.

Φρίκη είν' η κατάσταση. Παιδιά λιμοκτονούν! Αδύνατα σαν σκελετοί, θάνατο καρτερουν

Βλέπω στην τηλεόραση τους εξαθλιωμένους ζητώντας μια παρηγοριά, προτού τους πουν χαμένους

Οι μετανάστες προσφυγιάς, ζητούν μια ελπίδα και έναν τόπο για να ζουν, μακριά απ' την πατρίδα

Καθημερινά μας έρχονται, χιλιάδες πονεμένοι από ξηρά και θάλασσα, πολύ βασανισμένοι

Όμως οι άνθρωποι σκληροί, λίγο τους βοηθούν, αφήνοντας τους έρημους, σε ότι τους ζητούν.

Τα μαυρισμένα βλέμματα, γεμάτα πείνα τρόμο, απελπισμένα αναζητούν ένα καινούργιο δρόμο.

Αυτός συχνά δεν έρχεται, μένουν εγκλωβισμένοι, στα σύνορα οι πιο πολλοί, κλαίγοντας πικραμένοι.

Όσο κι αν είναι λυπηρός της προσφυγιάς ο δρόμος στην Βίβλο μέσα έχει γραφεί, σαν να είναι ταχυδρόμος, κακών μαντάτων. Στον καιρό του τέλους συστημάτων, όταν στην γη καταστροφή θα έρθει εκ των πραγμάτων που προσοχή δεν έδωσαν στην Αγία Γραφή.

Εκεί υπάρχουν συμβουλές, πως κάποιος θα σωθεί. Σε κάποιους όμως δίνεται χαρμόσυνα, μοναδική ευκαιρία να ακούσουν τα νέα για Βασιλεία. Την Βασιλεία του Θεού, που φέρνει την ειρήνη, την ευτυχία την χαρά και την αδελφοσύνη!

ΔΗΜΗΤΡΑ

Κρήτη

Ταξιδεύοντας με τα μάτια της ψυχής, νότια του Ηρακλείου της Κρήτης με φόντο το Λιβυκό...

melisia1
Είναι στιγμές που χρειαζόμαστε να φύγουμε για λίγο... Και τι κάνουμε τότε που το έχουμε ανάγκη; Κλείνουμε τα μάτια και αφήνουμε τις αισθήσεις μας, να μας οδηγήσουν... Καμιά φορά βοηθούν και οι φίλοι με τις όμορφες φωτογραφίες τους. Όπως εδώ με αυτή την υπέροχη φωτογραφία από την περιοχή της Βιάννου.

melisia2
Είναι ο Αγησίλαος με τον φίλο τους Μενέλαο στα μελίσσια τους. Δεν ξέρω με τι αφορμή βρέθηκαν εκεί, κάπου στον Πεύκο. Πήγαν να τα δουν, να τα ταΐσουν, να πάρουν το μέλι; Ότι κι αν είναι, εμείς απολαμβάνουμε την ομορφιά του τοπίου ανάμεσα στα πεύκα και τις ιδιαιτερότητες της περιοχής...

melisia3
Από αυτό το πράσινο και τους ανθούς τους, θα πάρουν τη γύρη τα μελίσσια τους... Μικρή είναι η παραγωγή τους, μα άριστης ποιότητας, το μέλι τους. Ξέρουν τι τρώνε οι μέλισσες και το προϊόν είναι καθαρό και περιζήτητο, από τη σταθερή και μόνιμη πελατεία τους... Θαυματουργό μέλι!

melisia4
Θυμάμαι ένα καλοκαίρι που βρισκόμουν μαζί τους, πήγα μια φορά κοντά τους. Και παρακολουθούσα όλη τη διαδικασία, που μοιάζει με επιστήμη, καθώς οι μέλισσες είναι από τους πιο οργανωμένους πολιτισμούς... Τόσο που θα τους ζήλευαν ακόμα και οι... άνθρωποι.

melisia5
Τα μέρη που έχουν διαλέξει για τα μελίσσια τους είναι υπέροχα, μοναδικά. Και εμένα, τουλάχιστον, με ταξιδεύουν. Μακάρι να γίνονταν το ίδιο και με εσάς, τους αναγνώστες μου. Ακολουθείστε τα μονοπάτια που σας δείχνω. Σίγουρα θα σας οδηγήσουν σε φωτεινά και όμορφα μέρη.

melisia6
Εδώ μπορείς να τα δεις όλα... Ουρανό και θάλασσα, πράσινο και πέτρα κι ένα μεγάλο βουνό αγκαλιά για τα μελίσσια που έχουν στη διάθεση τους να τρυγήσουν τα καλύτερα. Να γιατί, το μέλι τους είναι βάλσαμο για το σώμα και την ψυχή... Ευχαριστώ από καρδιάς για τις φωτογραφίες που με ταξίδεψαν.

Ο κήπος της Στασούλας έγινε καταπράσινος. Πώς μεγάλωσε τόσο γρήγορα; Υπέροχος!

grego7.280619
Δεν πάει ούτε μήνας που μου έστειλαν φωτογραφίες από τις ντοματιές που φυτέψανε, ο Αγησίλαος με τη Στασούλα στον κήπο τους στου Γρέγο, εκεί που τον κάνουν κάθε χρόνο. Και δείτε πρόσφατες φωτογραφίες πώς μεγάλωσαν τα φυτά και ο κήπος, μοιάζει πια με... αληθινό κήπο που σε λίγο θα δίνει τα κηπευτικά του.

grego8.280619
Οι φασολιές, τα κρεμμύδια, τα λάχανα... Το καθένα στο χρόνο του και όλα μαζί συνθέτουν κάτι σαν ποίημα. Χαίρεσαι να τα βλέπεις και πολύ περισσότερο να είσαι εκεί και να τα τρυγάς. Καρπός των χεριών σου, όλο αυτό. Και ίσως γι' αυτό το χαίρεσαι διπλά και τριπλά...

grego4.280619
Αυτό που μοιάζει με λευκό πάνω στα φύλλα των φυτών είναι μάλλον γαλαζόπετρα ή θειάφι. Για να προλάβουν αρρώστιες ή ζουζούνια που ίσως δημιουργήσουν προβλήματα. Αβλαβές, ωστόσο, στον άνθρωπο. Δεν έχουν σχέση με τα φυτοφάρμακα που είναι όλο χημικά και τελικά, πολύ επικίνδυνα για την υγεία.

grego9.280619
Όλη αυτή η ομορφιά σε λίγο θα αρχίσει να δίδει καρπό... Ότι καλύτερο στο καλοκαιρινό πιάτο της οικογένειας. Χρόνια τώρα, ο Αγησίλαος με τη Στασούλα έχουν αυτόν το κήπο. Τον φροντίζουν με πολύ αγάπη και είναι η προμήθεια για το σπίτι τους. Ότι πιο καλό και υγιεινό...

grego3.280619
Φυσικά, θα χρειαστεί λίγο χρόνο ακόμα. Η υπομονή χαρακτηρίζει όλους αυτούς τους αθρώπους που αποφασίζουν να ασχοληθούν με τις αγροτικές δουλειές. Έχουν μάθει, με τα χρόνια, πως δεν έχουν κι άλλη επιλογή... Και το καλύτερο έρχεται με την εγκαρτέρηση. Γιατί καλό καρπό θα δώσουν, σίγουρα, στον καιρό τους.

grego5.280619
Ο κήπος από μια άλλη πλευρά... Και στο βάθος φαίνονται μερικά σπίτια από το Θραψανό. Τόσο κοντά και τόσο μακριά, ταυτόχρονα... Από τα πιο όμορφα μέρη που θέλω να επισκεφτώ, όταν κατεβαίνω στο χωριό. Μ' αρέσει να περνώ λίγο χρόνο εκεί, τα απογεύματα. Η ώρα του δειλινού είναι η καλύτερη.

Οι ντοματιές που φύτεψαν η Στασούλα με τον Αγησίλαο στου Γραίγο, μεγαλώνουν...

ntomates1.180519
Πριν ένα μήνα περίπου είχαμε γράψει ΕΔΩ, στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ ότι ο Αγησίλαος με τη Στασούλα ετοίμαζαν τις ντοματιές που θα φάνε φέτος το καλοκαίρι τον καρπό τους. Και λέγαμε τότε ότι, λόγω καιρού αυτές ήταν αρκετά όψιμες... Αλλά όταν φυτεύεις, έναν κήπο δεν τον αφήνεις στην τύχη του.

grego1.180519
Από καιρό σε καιρό συνεχίζεις να τον φροντίζεις, να τον περιποιείσαι... Μόνο έτσι μπορείς να περιμένεις ότι θα φας καρπό. Διαφορετικά, δεν υπάρχει περίπτωση... Τα αγριολούλουδα και οι λεμονοπορτοκαλιές είναι στο πλάι του κήπου, στην περιοχή του Γρέγο, εκεί που κάποτε ήταν λόφος.

ntomates2.180519
Τώρα ο λόφος αυτός καλλιεργείται επειδή υπάρχει νερό. Το νερό είναι σωτηρία. Κι έτσι όπως στο χωριό υπάρχει ακόμα σε αφθονία, μιας και ο υδροφόρος ορίζοντας συνεχίζει να δίνει το κάτι παραπάνω, παντού μπορείς να φτιάξεις έναν κήπο... Εδώ τον έχουν κάθε χρόνο.

grego2.180519
Είναι κοντά σε χωράφια με ελιές. Και η Στασούλα με τον Αγησίλαο., έχουν και τις κότες με τα κουνέλια τους εκεί. Επίσης φροντίζουν να υπάρχει πάντα εκεί ένα σκυλί, ώστε να τα προστατεύει με την παρουσία του. Και βεβαίως τα λίγα πρόβατα τους, στην προσωπική φροντίδα του Αγησίλαου

ntomates3.180519
Ο κήπος τους όμως είναι το κάτι άλλο. Εδώ τον βλέπεται όταν τα φετινά φυτά είναι ακόμα πολύ μικρά. Ελπίζω κάποια στιγμή στην καρδιά του καλοκαιριού να τον δείτε πόσο καταπράσινος θα γίνει. Τον Ιούλιο που κατάφερνα και πήγαινε κάποτε, τα πράγματα που έβγαζε ήταν ότι καλύτερο για το σπίτι.

grego3.180519
Αλλά και μια βόλτα μόνο μέχρι του Γρέγου, στο έμπα του Θραψανού είναι μια ξεχωριστή ομορφιά. Ιδιαίτερα αν αυτή είναι απογευματάκι, τότε που έχει πέσει ο ήλιος και όλα είναι πιο όμορφα ένα γύρω... Μπορεί κάποια στιγμή να τα ξανακαταφέρουμε να πάμε. Ποτέ δεν ξέρεις.

Μια μικρή νοσταλγία από το χωριό, έφεραν στο νου μου, οι ανθισμένες βουκαμβίλιες…

vukamvilia.xorio1.0619
Είναι κι αυτές οι φωτογραφίες στο συρτάρι μου που αφορούν τις ανθισμένες βουκαμβίλιες του σπιτιού στο χωριό που τριβελίζουν όμορφα το μυαλό μου, καθώς άργησαν λίγο φέτος να ανθίσουν αλλά δες τε, τι όμορφες είναι! Ποιος να το περίμενε!

vukamvilia.xorio2.0619
Τα λουλούδια χρειάζονται αγάπη και φροντίδα και πότισμα... Και όλα αυτά τα έκανε η Στασούλα μας με πολύ αγάπη... Εμείς κρατάμε στο μυαλό μας τότε που τις φυτέψαμε. Δείτε ΕΔΩ. Αλλά και τότε που τις έκαψε ο χιονιάς. Δείτε επίσης ΕΔΩ. Τα πάντα, αναδημιουργούνται...

vukamvilia.xorio3.0619
Έχει φτάσει ένα κλαδί της στο παράθυρο του μπάνιου... Απλώνεται μεγαλώνει και καθώς ανθίζει γίνεται κάθε μέρα και πιο όμορφη... Πόσο μας αρέσει να την παρακολουθούμε στα βήματα ανάπτυξης της... Κάθε μέρα φέρνει και κάτι όμορφο. Ευχαριστούμε, Ιεχωβά!

vukamvilia.xorio4.0619
Ένα τεράστιο ανθισμένο μπουκέτο είναι είναι... Χαίρομαι να τη βλέπω, να την παρατηρώ, να την προσέχω... Έγινε αυτό ακριβώς που θέλαμε. Μόνο που δεν είμαστε εκεί να την απολαύσουμε από κοντά. Αλλά δεν έχουμε παράπονο. Ξέρουμε σε τι κόσμο ζούμε και πόσο άδικος και σκληρός είναι.

vukamvilia.xorio5.0619
Μαζί με την τριανταφυλλιά, αριστερά, που γέρνει από τα ρόδα της είναι μια υπέροχη ομορφιά... Ζωντανεύει το σπίτι τόσο που νομίζεις πως κατοικείται κιόλας. Κι έτσι είναι. Η καρδιά μας δεν είναι και πολύ μακριά του... Πάντα θα βρίσκει ένα απάγκιο, εκεί.

Γεμάτος χοχλιδάκια ο φράκτης του σπιτιού στο χωριό... Μα, πού βρίσκονται τόσα πολλά;

xoxlidakia
Είναι μικρά, χαριτωμένα και στην ουσία δεν τρώγονται... Ο μεζές τους, είναι πολύ μικρός. Στην Κρήτη τα λέμε χοχλιδάκια και το χειμώνα με τις βροχές "πιάνουν" τον κόσμο... Τώρα, τι ήταν αυτό που τα έφερε τόσο πολλά και μαζεμένα στην αυλή μας; Ειλικρινά δεν ξέρω...

xoxlidakia1
Θεώρησα όμως πως αξίζει λίγο να σταθώ και να σχολιάσω αυτό το φαινόμενο... Έφερα μπροστά τις φωτογραφίες και ανέδειξα τη λεπτομέρεια που έχει να κάνει μ' αυτά τα μικρά χοχλιδάκια... Φαντάζομαι κάνει και σε σας εντύπωση. Δεν είμαι μόνο εγώ, ο παράξενος...

xoxlidakia2
Πώς βρίσκονται έτσι μαζεμένα; Πώς οργανώνονται όταν έχουν ξεραθεί (έτσι μοιάζουν) και δίνουν την αίσθηση ότι δεν έχουν πια ζωή; Πάντα θα με προβληματίζουν τέτοια ερωτήματα... Τα οποία θέτω κι από εδώ. Κι αν είναι σε θέση κάποιος αναγνώστης να μου απαντήσει, θα το χαρώ.

xoxlidakia3
Θα συνεχίζω να τα παρακολουθώ και να τα προσέχω... Δεν έχει μπει χέρι ανθρώπου και αυτά τα όντα δεν φημίζονται για την ευφυΐα τους. ΚΙ ωστόσο είναι πάρα πολλά και άρτια οργανωμένα. Τα κοιτάζω, τα ξανακοιτάζω και καμαρώνω για όσα έχει φτιάξει ο Δημιουργός. Ακόμα κι αυτά τα μικρά και ασήμαντα.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δυο χρόνια, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.
Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων, ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;
Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση ( ή όποια κυβέρνηση), ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…
Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…
Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο, είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάναμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας, ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος! Μπορώ και εμπιστεύομαι απόλυτα τον Ιεχωβά! Και να που έφτασε ο καιρός για να ετοιμάσω τα χαρτιά για τη συνταξιοδότηση μου!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Το πείσμα είναι ο χειρότερος σύμβουλος... Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA