Στιγμές, μια ανάσα από το έργο κηρύγματος των καλών νέων της Βασιλείας του Θεού!

prevezis.2016

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από το να πηγαίνεις στις πόρτες των ανθρώπων και μέσα σ’ αυτές τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις που όλοι περνάμε, εσύ να τους μιλάς για τα καλά νέα της Βασιλείας του Θεού… Και να τους ενθαρρύνεις!

Όντως, το έχουμε βιώσει κι ας αντιμετωπίζουμε συχνά την αδιαφορία ή την απόρριψη από τους ανθρώπους που δεν έχουν συναίσθηση της πνευματικής τους ανάγκης… Αυτό δεν μας απογοητεύει καθόλου. Εμείς συνεχίζουμε ως μαθητές του Ιησού Χριστού, το έργο μας.

Συνεχίζουμε λοιπόν να το κάνουμε αυτό, από αγάπη για τους ανθρώπους και για τον αληθινό Θεό Ιεχωβά.

Είναι εντολή του Ιησού Χριστού στους μαθητές του, θέλημα του Ιεχωβά, να γνωρίσουν οι άνθρωποι την αλήθεια και να σωθούν. Με ειρήνη διάννοια τώρα και με ένα καλύτερο αύριο.

Φυσικά πάντα θα υπάρχουν και όμορφα πράγματα για να αξίζει ένα διάλειμμα στη διακονία, όπως αυτή εδώ η λευκή βουκαμβίλια στην οδό Πρεβέζης, στα Σεπόλια, που αναπαυθήκαμε λίγο στη σκιά της, κάποια στιγμή, παλιότερα. Όταν είναι ανθισμένη είναι πραγματικά μοναδική. (Η φωτογραφία είναι παλία, δυστυχώς σήμερα την έχουν κλαδέψη και στη θέση της είναι ένα μικρό κλίμα)

Η ουσία είναι το έργο. Τα καλά, πάντα θα τα βρίσκουμε στο περιθώριο της θεοκρατικής δράσης μας.

Ο καιρός σήμερα στην Αθήνα είναι φθινωπορινός κι έχει μια ψυχρούλα κι εμείς θα πάμε στο έργο δημόσιας μαρτυρίας στον τομέα μας ή όπου αλλού χρειαστεί και θα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο!

Έχουμε πάντα πολλά και όμορφα πράγματα να κάνουμε, από αγάπη προς τον Δημιουργό μας, αλλά και τους ανθρώπους που λοιμοκτονούν πνευματικά... 

Μακάρι να τα καταφέρουμε, να βρούμε ανθρώπους καλής θέλησης με διάθεση να ακούσουν το Λόγο του Θεού...

Στο έργο δημόσιας μαρτυρία και στην Κρήτη!

ergo.thrapsano

Τα ίδια και στην Κρήτη, όπως και σε όλο τον κόσμο... Νότια, στο νομό Ηρακλείου, όπου έχουν πάει αυτές οι αδελφές μας, για να διακηρύξουν στους ανθρώπους τα καλά νέα της Βασιλείας του Θεού... Έτσι, άλλωστε γίνεται καθημερινά παντού στη γη.

Υπάρχει ακόμα έργο που πρέπει να γίνει. Κι εμείς θα είμαστε εκεί, πιστοί στο καθήκον, συνεργάτες Του. 

ergo271014

Το βέβαιο είναι ότι δεν θα υπάρξει κανείς να πει: "Δεν ήξερα", επειδή όλοι θα γνωρίζουν το χαρμόσυνο άγγελμα. Το ζήτημα είναι αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν ορθά το δώρο της ελεύθερης βούλησης και να επιλέξουν το σωστό. Θα κάνουμε και σήμερα, το καλύτερο που μπορούμε...

Κρήτη

Κάτι από πέρσι, θα θέλαμε να το επαναλάβουμε, αλλά είναι δύσκολο. Μια βόλτα στην εξοχή!

thrapsano1.2018
Το Facebook, έχει μια εφαρμογή η οποία υπενθυμίζει κάθε μέρα, ότι έχεις καταγράψει στο παρελθόν, έχεις ζήσει και αποτελούν πια μνήμες ή αλλιώς αναμνήσεις... Μια τέτοια ανάρτηση, με φωτογραφίες που είχα πάρει σε μια βόλτα μου, έξω από το χωριό, ένα χρόνο ακριβώς πριν, είδα και ξαναθυμήθηκα...

thrapsano2.2018
Οι φωτογραφίες αυτές δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Ίσως επειδή η επικαιρότητα είναι καταιγιστική, ίσως επειδή με την επιστροφή μας στην Αθήνα, υπήρξαν άλλες προτεραιότητες, πέρα από το Facebook, αυτές δεν είδαν ποτέ το φως τη δημοσιότητας. Και γιατί θα είχαν αξία, τώρα;

thrapsano3.2018
Επειδή το μυαλό μας και η καρδιά μας, θα ήθελε πολύ να βρίσκονταν μια βόλτα στο χωριό μια τέτοια εποχή... Ρεαλιστικά όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει εφικτό. Ας δούμε λοιπόν πώς, περίπου, είναι το χωριό μια τέτοια εποχή. Ή στην πραγματικότητα πώς ήταν, ακριβώς, πέρσι τέτοιες μέρες.

thrapsano4.2018
Τα φύλλα από τα αμπέλια ξεραίνονται. Σε λίγο θα πέσουν όλα και θα χρειαστεί να τα κλαδέψουν οι αγρότες... Για να ξαναβγάλουν τα νέα φύλλα που θα ανθοφορήσουν και θα βγάλουν καρπό... Ένας κύκλος που συνεχίζεται από την αρχή του κόσμου... Εδώ είναι τα χωράφια, πηγαίνοντας για του Μπουρμά...

thrapsano5.2018
Κι εδώ είναι ο δρόμος του Λυγαρά... Φθινόπωρο πια... Τα φύλλα έχουν πέσει ή συνεχίζουν να πέφτουν... Θυμάμαι, είχα κάνει μια μεγάλη βόλτα τότε... Να μια δημοσίευση που είχα κάνει ΕΔΩ. Και τώρα όφειλα να αξιοποιήσω κι αυτές τι φωτογραφίες. Ήθελα μια νότα από το χωριό...

thrapsano6.2018
Η νοσταλγία, είναι δύσκολο πράγμα... Μερικές φορές, λειτουργεί σαν βάρος. Είναι που κάναμε και σχέδια με τους φίλους μας, αλλά τώρα διαπιστώνουμε πως δεν είμαστε σε θέση να τα υλοποιήσουμε. Ας είναι. Ας θυμηθούμε ΕΔΩ μια επίσκεψη σε ένα αγγειοπλαστείο που κάναμε στο χωριό...

Ταξιδεύοντας με τα μάτια της ψυχής, νότια του Ηρακλείου της Κρήτης με φόντο το Λιβυκό...

melisia1
Είναι στιγμές που χρειαζόμαστε να φύγουμε για λίγο... Και τι κάνουμε τότε που το έχουμε ανάγκη; Κλείνουμε τα μάτια και αφήνουμε τις αισθήσεις μας, να μας οδηγήσουν... Καμιά φορά βοηθούν και οι φίλοι με τις όμορφες φωτογραφίες τους. Όπως εδώ με αυτή την υπέροχη φωτογραφία από την περιοχή της Βιάννου.

melisia2
Είναι ο Αγησίλαος με τον φίλο τους Μενέλαο στα μελίσσια τους. Δεν ξέρω με τι αφορμή βρέθηκαν εκεί, κάπου στον Πεύκο. Πήγαν να τα δουν, να τα ταΐσουν, να πάρουν το μέλι; Ότι κι αν είναι, εμείς απολαμβάνουμε την ομορφιά του τοπίου ανάμεσα στα πεύκα και τις ιδιαιτερότητες της περιοχής...

melisia3
Από αυτό το πράσινο και τους ανθούς τους, θα πάρουν τη γύρη τα μελίσσια τους... Μικρή είναι η παραγωγή τους, μα άριστης ποιότητας, το μέλι τους. Ξέρουν τι τρώνε οι μέλισσες και το προϊόν είναι καθαρό και περιζήτητο, από τη σταθερή και μόνιμη πελατεία τους... Θαυματουργό μέλι!

melisia4
Θυμάμαι ένα καλοκαίρι που βρισκόμουν μαζί τους, πήγα μια φορά κοντά τους. Και παρακολουθούσα όλη τη διαδικασία, που μοιάζει με επιστήμη, καθώς οι μέλισσες είναι από τους πιο οργανωμένους πολιτισμούς... Τόσο που θα τους ζήλευαν ακόμα και οι... άνθρωποι.

melisia5
Τα μέρη που έχουν διαλέξει για τα μελίσσια τους είναι υπέροχα, μοναδικά. Και εμένα, τουλάχιστον, με ταξιδεύουν. Μακάρι να γίνονταν το ίδιο και με εσάς, τους αναγνώστες μου. Ακολουθείστε τα μονοπάτια που σας δείχνω. Σίγουρα θα σας οδηγήσουν σε φωτεινά και όμορφα μέρη.

melisia6
Εδώ μπορείς να τα δεις όλα... Ουρανό και θάλασσα, πράσινο και πέτρα κι ένα μεγάλο βουνό αγκαλιά για τα μελίσσια που έχουν στη διάθεση τους να τρυγήσουν τα καλύτερα. Να γιατί, το μέλι τους είναι βάλσαμο για το σώμα και την ψυχή... Ευχαριστώ από καρδιάς για τις φωτογραφίες που με ταξίδεψαν.

Ο κήπος της Στασούλας έγινε καταπράσινος. Πώς μεγάλωσε τόσο γρήγορα; Υπέροχος!

grego7.280619
Δεν πάει ούτε μήνας που μου έστειλαν φωτογραφίες από τις ντοματιές που φυτέψανε, ο Αγησίλαος με τη Στασούλα στον κήπο τους στου Γρέγο, εκεί που τον κάνουν κάθε χρόνο. Και δείτε πρόσφατες φωτογραφίες πώς μεγάλωσαν τα φυτά και ο κήπος, μοιάζει πια με... αληθινό κήπο που σε λίγο θα δίνει τα κηπευτικά του.

grego8.280619
Οι φασολιές, τα κρεμμύδια, τα λάχανα... Το καθένα στο χρόνο του και όλα μαζί συνθέτουν κάτι σαν ποίημα. Χαίρεσαι να τα βλέπεις και πολύ περισσότερο να είσαι εκεί και να τα τρυγάς. Καρπός των χεριών σου, όλο αυτό. Και ίσως γι' αυτό το χαίρεσαι διπλά και τριπλά...

grego4.280619
Αυτό που μοιάζει με λευκό πάνω στα φύλλα των φυτών είναι μάλλον γαλαζόπετρα ή θειάφι. Για να προλάβουν αρρώστιες ή ζουζούνια που ίσως δημιουργήσουν προβλήματα. Αβλαβές, ωστόσο, στον άνθρωπο. Δεν έχουν σχέση με τα φυτοφάρμακα που είναι όλο χημικά και τελικά, πολύ επικίνδυνα για την υγεία.

grego9.280619
Όλη αυτή η ομορφιά σε λίγο θα αρχίσει να δίδει καρπό... Ότι καλύτερο στο καλοκαιρινό πιάτο της οικογένειας. Χρόνια τώρα, ο Αγησίλαος με τη Στασούλα έχουν αυτόν το κήπο. Τον φροντίζουν με πολύ αγάπη και είναι η προμήθεια για το σπίτι τους. Ότι πιο καλό και υγιεινό...

grego3.280619
Φυσικά, θα χρειαστεί λίγο χρόνο ακόμα. Η υπομονή χαρακτηρίζει όλους αυτούς τους αθρώπους που αποφασίζουν να ασχοληθούν με τις αγροτικές δουλειές. Έχουν μάθει, με τα χρόνια, πως δεν έχουν κι άλλη επιλογή... Και το καλύτερο έρχεται με την εγκαρτέρηση. Γιατί καλό καρπό θα δώσουν, σίγουρα, στον καιρό τους.

grego5.280619
Ο κήπος από μια άλλη πλευρά... Και στο βάθος φαίνονται μερικά σπίτια από το Θραψανό. Τόσο κοντά και τόσο μακριά, ταυτόχρονα... Από τα πιο όμορφα μέρη που θέλω να επισκεφτώ, όταν κατεβαίνω στο χωριό. Μ' αρέσει να περνώ λίγο χρόνο εκεί, τα απογεύματα. Η ώρα του δειλινού είναι η καλύτερη.

Οι ντοματιές που φύτεψαν η Στασούλα με τον Αγησίλαο στου Γραίγο, μεγαλώνουν...

ntomates1.180519
Πριν ένα μήνα περίπου είχαμε γράψει ΕΔΩ, στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ ότι ο Αγησίλαος με τη Στασούλα ετοίμαζαν τις ντοματιές που θα φάνε φέτος το καλοκαίρι τον καρπό τους. Και λέγαμε τότε ότι, λόγω καιρού αυτές ήταν αρκετά όψιμες... Αλλά όταν φυτεύεις, έναν κήπο δεν τον αφήνεις στην τύχη του.

grego1.180519
Από καιρό σε καιρό συνεχίζεις να τον φροντίζεις, να τον περιποιείσαι... Μόνο έτσι μπορείς να περιμένεις ότι θα φας καρπό. Διαφορετικά, δεν υπάρχει περίπτωση... Τα αγριολούλουδα και οι λεμονοπορτοκαλιές είναι στο πλάι του κήπου, στην περιοχή του Γρέγο, εκεί που κάποτε ήταν λόφος.

ntomates2.180519
Τώρα ο λόφος αυτός καλλιεργείται επειδή υπάρχει νερό. Το νερό είναι σωτηρία. Κι έτσι όπως στο χωριό υπάρχει ακόμα σε αφθονία, μιας και ο υδροφόρος ορίζοντας συνεχίζει να δίνει το κάτι παραπάνω, παντού μπορείς να φτιάξεις έναν κήπο... Εδώ τον έχουν κάθε χρόνο.

grego2.180519
Είναι κοντά σε χωράφια με ελιές. Και η Στασούλα με τον Αγησίλαο., έχουν και τις κότες με τα κουνέλια τους εκεί. Επίσης φροντίζουν να υπάρχει πάντα εκεί ένα σκυλί, ώστε να τα προστατεύει με την παρουσία του. Και βεβαίως τα λίγα πρόβατα τους, στην προσωπική φροντίδα του Αγησίλαου

ntomates3.180519
Ο κήπος τους όμως είναι το κάτι άλλο. Εδώ τον βλέπεται όταν τα φετινά φυτά είναι ακόμα πολύ μικρά. Ελπίζω κάποια στιγμή στην καρδιά του καλοκαιριού να τον δείτε πόσο καταπράσινος θα γίνει. Τον Ιούλιο που κατάφερνα και πήγαινε κάποτε, τα πράγματα που έβγαζε ήταν ότι καλύτερο για το σπίτι.

grego3.180519
Αλλά και μια βόλτα μόνο μέχρι του Γρέγου, στο έμπα του Θραψανού είναι μια ξεχωριστή ομορφιά. Ιδιαίτερα αν αυτή είναι απογευματάκι, τότε που έχει πέσει ο ήλιος και όλα είναι πιο όμορφα ένα γύρω... Μπορεί κάποια στιγμή να τα ξανακαταφέρουμε να πάμε. Ποτέ δεν ξέρεις.

Μια μικρή νοσταλγία από το χωριό, έφεραν στο νου μου, οι ανθισμένες βουκαμβίλιες…

vukamvilia.xorio1.0619
Είναι κι αυτές οι φωτογραφίες στο συρτάρι μου που αφορούν τις ανθισμένες βουκαμβίλιες του σπιτιού στο χωριό που τριβελίζουν όμορφα το μυαλό μου, καθώς άργησαν λίγο φέτος να ανθίσουν αλλά δες τε, τι όμορφες είναι! Ποιος να το περίμενε!

vukamvilia.xorio2.0619
Τα λουλούδια χρειάζονται αγάπη και φροντίδα και πότισμα... Και όλα αυτά τα έκανε η Στασούλα μας με πολύ αγάπη... Εμείς κρατάμε στο μυαλό μας τότε που τις φυτέψαμε. Δείτε ΕΔΩ. Αλλά και τότε που τις έκαψε ο χιονιάς. Δείτε επίσης ΕΔΩ. Τα πάντα, αναδημιουργούνται...

vukamvilia.xorio3.0619
Έχει φτάσει ένα κλαδί της στο παράθυρο του μπάνιου... Απλώνεται μεγαλώνει και καθώς ανθίζει γίνεται κάθε μέρα και πιο όμορφη... Πόσο μας αρέσει να την παρακολουθούμε στα βήματα ανάπτυξης της... Κάθε μέρα φέρνει και κάτι όμορφο. Ευχαριστούμε, Ιεχωβά!

vukamvilia.xorio4.0619
Ένα τεράστιο ανθισμένο μπουκέτο είναι είναι... Χαίρομαι να τη βλέπω, να την παρατηρώ, να την προσέχω... Έγινε αυτό ακριβώς που θέλαμε. Μόνο που δεν είμαστε εκεί να την απολαύσουμε από κοντά. Αλλά δεν έχουμε παράπονο. Ξέρουμε σε τι κόσμο ζούμε και πόσο άδικος και σκληρός είναι.

vukamvilia.xorio5.0619
Μαζί με την τριανταφυλλιά, αριστερά, που γέρνει από τα ρόδα της είναι μια υπέροχη ομορφιά... Ζωντανεύει το σπίτι τόσο που νομίζεις πως κατοικείται κιόλας. Κι έτσι είναι. Η καρδιά μας δεν είναι και πολύ μακριά του... Πάντα θα βρίσκει ένα απάγκιο, εκεί.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Προς τη συνταξιοδότηση...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Φλεβάρης του 2012 ήταν όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.
Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων, ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;
Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση (η όποια κυβέρνηση...), ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Την 1 Νοέμβρη 2019 κατέθεσα τα χαρτιά μου για τη συνταξιοδότηση... Και... περιμένω.
Αλλά δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…
Όλοι, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο, είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάναμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας, ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος! Μπορώ να εμπιστεύομαι απόλυτα τον Ιεχωβά! Έτσι δίνω καθημερινά τις μικρές ή μεγάλες μάχες μου. Με αξιοπρέπεια!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Το πείσμα είναι ο χειρότερος σύμβουλος... Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA