Όμορφες αναμνήσεις από τα αθώα παιδικά μου χρόνια… Ψηφίδες, η ζωή μου!

sxolio

Θυμάμαι αυτή τη φωτογραφία... Θα πρέπει να είμαι τρίτη δημοτικού ή μικρότερος και ήταν από τις κλασικές φωτογραφίες που βγάζαμε στο σχολείο. Νομίζω ο ίδιος φωτογράφος μας την έκανε και κορνίζα. Η μητέρα μου, την είχε σε περίοπτη θέση κι εγώ την κληρονόμησα. Θα τη δείτε σπίτι μου... Παραπέμπει σε όμορφες παιδικές μνήμες...

ikogenia
Τις φωτογραφίες αυτές τι έχει η Στασούλα μας, στο σπίτι της… Αν θυμάμαι καλά τις είχαμε στο πατρικό μου, πριν βάλω μπροστά να το φτιάξω στη σημερινή του μορφή, όπως το βλέπετε στο τέλος αυτής της ιστοσελίδας, χαμηλά. Σ’ αυτή εδώ, είναι όλη η οικογένεια μου και εγώ (με κρατά ως τον μικρότερο, η μητέρα μου στα πόδια της).

Όρθιοι, από αριστερά, η Στασούλα, δίπλα της η Γεωργία (δεν ζει πια…), ο Κωστής μας και η Μαλάμω. Και καθιστοί, η μητέρα μου Παπαδιό, με εμένα και φυσικά ο πατέρας μου, Λευτέρης.

Θα πρέπει να είναι τραβηγμένη από κάποιον πλανόδιο φωτογράφο, στην εξωτερική αυλή του σπιτιού μας, από αυτούς με τον τρίποδα και τις πλάκες που περνούσαν από τα χωριά τα παλιά χρόνια κι έβγαζαν μεροκάματο με τέτοιες φωτογραφίες.

mbambas.mama
Μια ακόμα φωτογραφία του πατέρα μου και της μητέρας μου, όταν ήταν νεώτεροι, που επίσης είναι μεγάλη κορνίζα σήμερα στο σπίτι της Στασούλας. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αυθεντική. Απ’ ότι θυμάμαι από τις διηγήσεις τους, ο πατέρας μας, "έπεσε" χρονικά να πάει στρατιώτης, σε μια εποχή που τα πράγματα δεν ήταν και τόσο αυστηρά, λίγο μετά τη Γερμανική Κατοχή.

Και επειδή είχε τρία παιδιά να μεγαλώσει, συχνά «έφευγε» από το στρατό για ένα – δυο χρόνια, μέχρι που η αστυνομία (χωροφυλακή τότε…) να τον εντοπίσει και να του ζητήσει να … επιστρέψει πίσω στη μονάδα του.

Εδώ, μάλλον πρόκειται για κολάζ. Τα έκαναν αυτά, στην εποχή των παιδικών μου χρόνων... Με ένα πρωτόγονο τρόπο, αλλά τα έκαναν, οι πλανόδιοι φωτογράφοι... Έκαναν δηλαδή μόνταρα, δυο διαφορετικές φωτογραφίες σε μία και σε πολλές περιπτώσεις έβαζαν μάλιστα και… χρώματα, σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, σε μια εποχή που η χρωματιστή φωτογραφία δεν είχε εμφανιστεί ακόμα στη ζωή μας. Πώς δεν μπορώ να φανταστώ την τεχνική, αλλά ήταν σα να... ζωγράφιζαν τη φωτογραφία!

Αχ, πώς λαχταρώ τη στιγμή που θα τους ξαναδώ και θα τους σφίξω στην αγκαλιά μου και του δυο! Η μητέρα μου, πρόλαβε και γνώρισε την αλήθεια, αλλά και στον πατέρα μου, θα του δοθεί η ευκαιρία να μάθει… Ήταν δεκτικός, έντιμος, δίκαιος, καθαρός...

The News

Προδημοσίευση της νέας ποιητικής συλλογής του Γιάννη Χρυσέλη, να πάρουμε μια γεύση...

ergo.260115Ολόκληρη η οικογένεια στο έργο... Μια εικόνα συνηθισμένη… Με το ίδιο όμορφο τρόπο θα μπορούσαν σπίτι τους να διαβάσουν ένα ωραίο βιβλίο…

ethusa.piraias.2
Χθες, Κυριακή 25/01/2015, άνοιξαν οι Αίθουσες Βασιλείας του νέου κτιρίου στον Πειραιά. Κάποια στιγμή, ίσως αύριο, θα έχουμε τη χαρά να τη γνωρίσουμε από μέσα. Είναι, λένε, πανέμορφες…

Έχω τη χαρά να δώσω σήμερα στους αναγνώστες του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ κάτι από τη νέα ποιητική δουλειά του φίλου μου Γιάννη Χρυσέλη. Είναι ένα δείγμα γιατί ο Γιάννης ετοιμάζεται να στείλει τη δουλειά του στο τυπογραφείο να το κάνει βιβλίο με πολλά ακόμα περισσότερα ποιήματα.

Ο λόγος του είναι καθαρός. Ξέρει να τον χειρίζεται καλά και να παίζει με τις λέξεις έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι πολύ όμορφο. Αισθάνομαι την ανάγκη να τον ευχαριστήσω και δημόσια για την εμπιστοσύνη του προς το Site και τους ανθρώπους που το ακολουθούν…

Εύχομαι γρήγορα να έχω τη χαρά να κρατήσω το νέο βιβλίο του στα χέρια μου…

Από την ποιητική συλλογή "Ο Δρόμος"

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

Μα γιατί αυτή η ευφορία;

Γιατί αυτός ο αλαλαγμός μέσα στα ερείπια;

Εδώ συνέβη χαλασμός,

εδώ γκρεμίστηκε κι ερειπωμένη κείτεται η πόλη,

φωτιές ζώνουν τις γειτονιές και τις πλατείες

κι οι πλακωμένοι αγωνιούν μες στα χαλάσματα.

Εδώ θα έπρεπε κλαυθμός και μοιρολόγι.

Γιατί τόσες χαρές και τυμπανοκρουσίες;


Γιατί,

μα, επιτέλους, κάτι συνταρακτικό συνέβη

στη νυσταγμένη τούτη πόλη!


ΤΑ ΤΕΙΧΗ

Εγώ δεν αντιστάθηκα

όταν κατεδάφιζαν τα τείχη,

γιατί κρύβανε τον ήλιο

και με πλακώνανε στο στήθος.


Τώρα, βλαστήμησα τη μέρα,

τώρα, βλαστήμησα την ώρα.


Εγώ δεν αντιστάθηκα,

γιατί, φίλοι γκρέμισαν τα τείχη,

(που μου κρύβανε τον ήλιο

και με πλακώνανε στο στήθος).


Τώρα, με ζώσανε τα φίδια

κι οι βάρβαροι που μπαινοβγαίνουν.



ΜΑΥΡΟ

Δεν είναι από σκοτάδι

το μαύρο αυτό που λάμπει εκεί κάτω.

Δεν είν΄ τα μαύρα μάτια του παιδιού,

είναι η ψυχή του.

Μην το ρωτήσετε τι θέλει. Γιατί θα πει.



Γιατί θα πει…

-Δε θέλω!

Εσείς εκεί που μου απλώνετε

το γέλιο και το χέρι

φτιάξτε μια UNISEF που να μου φέρει πίσω

τους γονείς μου που σκοτώσατε.


Ο ΔΡΟΜΟΣ

Στο μονοπάτι το στενό

που ανηφορίζω μοναχός,

γυρνώ και ψάχνω κι απορώ.

Δεν είν΄ ο δρόμος μου αυτός.


Φίλοι μου το ΄παν και εχθροί

πως από δω πάει κι ο Θεός.

Μα εγώ το νιώθω. Δεν μπορεί.

Δεν είν΄ ο δρόμος μου αυτός.


Στο μονοπάτι το παλιό

που ανηφόριζα μικρός,

είχε νερά, δέντρα κι ανθούς.

Δεν είν΄ ο δρόμος μου αυτός.


Πως θα βρεθώ στην κορυφή

να ΄μαι του κόσμου όλου το φως,

μου ΄πες κι εσύ. Μα θα στο πω.

Δεν είν΄ ο κόσμος μου αυτός.


ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ

Μάνα,

μην το βλαστημάς, δεν είναι το σχοινί

είναι οι άνθρωποι.

Μου κόβουν την ανάσα.

Μια πολιτεία στεγνή

χωρίς «το νερό της ζωής»

με πνίγει κάθε μέρα.

Κι ο αέρας της, λιγοστός,

δε μου φτάνει για να ζήσω.


Κοίτα,

τώρα που θα ΄ρθει η γειτονιά

να κλαις καλά. (μη σου φορτώσουν το έγκλημα.)

Nα μην ακούς που σε παρηγορούν,

άλλα έχουν στο νου τους.


ΤΟ ΣΑΡΑΚΙ

Μάνα,

η παλιά μου ψύξη δε μ΄ ενοχλεί πια,

τη σφαίρα απ΄ το στομάχι

την έχω αποβάλει.

Δε μ΄ ενοχλεί που χάθηκα νωρίς.

Μα ένα σκουλήκι με ροκανίζει μέρες τώρα,

έχει φτάσει στο μεδούλι.

Κι έχει μια βία στο φαΐ.


Ας είναι…

Φτάνει που ζει από μένα.

Όταν θα μείνει από τροφή

θα ΄χω κι εγώ λησμονηθεί,

κι αυτό είναι το σαράκι που με τρώει.



Από την ποιητική συλλογή «Αργοστόλι»

ΚΑΤΑΒΟΘΡΕΣ

Στις καταβόθρες, στο Αργοστόλι,

μαζεύονται οι θαλασσινοί.

Γοργόνες μπαίνουν και προχωράνε

κι εγώ κρατάω το σχοινί.


Γλυκιά γοργόνα Φισκαρδοπούλα

κρατήσου στο σχοινί γερά,

πήγαινε κάτου και ξεκουράσου

΄κει που γλυκαίνουν τα νερά.


Στις καταβόθρες όταν νυχτώνει

πετούν τ΄ αστέρια χαμηλά

γλαρόνια τρέχουν και γυροφέρνουν

και με κοιτούν δειλά δειλά .


     Και σε προσμένω δυο βδομάδες

     με ξεφτισμένο το σχοινί,

     μα μου ΄παν πως –τα γλαροπούλια-

     στη Μελισσάνη ΄χες φανεί.


ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Γέμισε ο κήπος μυρωδιές

κι η κάμαρη με δάκρυ

μοσχοβολάει κι η κοπελιά

στου μπαλκονιού την άκρη.


Φεύγει ο ήλιος να κρυφτεί

στη θάλασσα να γείρει,

κι η κοπελιά να καρτερεί

μόνη στο παραθύρι.


Στο άρωμα του γιασεμιού

και στ΄ όνειρο χαμένη,

μια νύχτα του καλοκαιριού

την Άνοιξη προσμένει.


ΜΠΑΡΚΟ

Έρμη στεριά, μαύρη ζωή, άγονη, στείρα,

που μες στη λάσπη σου βαδίζοντας κολλάμε,

στα γκρίζα όνειρα εξορκίζουμε τη μοίρα

που την πιστέψαμε κι όλο την κυνηγάμε.


Θα ΄ρθει καιρός που θα μπαρκάρουμε στ΄ αλήθεια

στα μακρινά και καταγάλανα πελάη,

θα ΄ναι η ζωή σαν τη ζωή στα παραμύθια

κι ας λένε πως η θάλασσα θα μας εφάει.


Κι ας λένε πως η άβυσσος είναι πιο στείρα

και δε γεννά παρά μονάχα τρώει τόσο.

Νιώθω μιαν άλλη νοστιμιά μες στην αρμύρα

μέσα στα φύκια το κρεβάτι μας θα στρώσω.


ΣΟΡΟΚΑΔΑ

Εκεί που ο ήλιος έπαιζε

αρμενίζοντας στο κύμα

εκεί το σύννεφο έφτασε

καβάλα στο σορόκο.

Κι αφού τη νιότη του έφαγε

στα ζάρια και στο ντόκο,

βαρύς, περνώντας έσκαβε

το χώμα βήμα βήμα.


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Αλίμονο στον ποιητή

που έμεινε τόσο μόνος

και μαύρες λέξεις στο χαρτί

ζωγράφιζε ο πόνος.


Γυρεύοντας αναπνοή

μάτωνε η ψυχή του

και στων ανθρώπων τη νοτιά

πονούσε η πληγή του.


Του ποιητή, που σκέφτεται

και που μπορεί και βλέπει,

πιο πάνω κι απ΄ την πένα του

ο θάνατος του πρέπει.


Στη μνήμη του θα έπρεπε

να γράφουν τα βιβλία,

να μαθευτεί: ‘ο ποιητής

πέθανε από αηδία’.


«Μα ελπίδα αν είχες ζωντανή

και μπρος σου μιαν Ιθάκη

θα ζούσες το ταξίδι σου,

Κώστα Καρυωτάκη».


Σ΄ ΑΠΟΜΑΚΡΟ ΝΗΣΙ

Εδώ σ΄ απόμακρο νησί

και σε σκληρό λιθάρι

ρίξαμε άγκυρα στη γης

και κάβους πα στο βράχο.

Μα έγινες βαποριού καπνός,

κι όλο μαζί σου τα ΄χω,

γιατί ήσουν άνθος του Μαγιού

και της ελιάς κλωνάρι.


Από την ποιητική συλλογή «Περιπλάνιση»

ΦΥΓΗ

Ας ήταν να ΄μουν μια βαρκούλα τσακισμένη

σε κάποια ξέρα στου Βοσπόρου τα στενά,

ένα ναυάγιο στα βάθη του πελάου

που ζύγωσε την άβυσσο και προσπερνά.


Ας ήταν να ΄μουν ένα τρέμουλο τη νύχτα

σε κάποιο αστέρι μες στα χάη τ΄ ουρανού.                

Ένα φεγγάρι –μισοφέγγαρο- ας ήμουν,

κρυφή παρέα έρωτα παντοτινού.


Ας ήταν να ΄μουν, έστω, μια νιφάδα χιόνι

πάνω στον Όλυμπο που ορίζει τα βουνά.

Ας ήταν να ΄μουνα μια στάλα μόνο, αίμα,

μέσα στις φλέβες του ανέμου που περνά.


Μα όσο κι αν θέλησα να φύγω από κοντά σας,

να με δεχτούνε άλλοι τόποι, αλαργινοί,

θα ΄μαι για πάντα ένα λιμάνι του Αιγαίου

που το βρωμίζουν κάτι ναύτες στεριανοί.


ΛΕΥΚΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

Λευκό περιστέρι στον τόπο που πας

δε θα ΄βρεις γαλήνη και κλάδο ελιάς,

δε θα ΄βρεις ποτάμι για λίγο νερό,

στερέψαν οι βράχοι, το χώμα ξερό.


Τι θες μοναχό σου σε άγονη γη

σε ξένα σοκάκια σε ξένη πηγή;

Μην πας σε πηγάδι που έχει νερό

εκεί κάποιοι ξένοι χτυπούν στο φτερό.


Λευκό περιστέρι στον τόπο που πας

μη βγαίνεις στους δρόμους, μη φτεροκοπάς.

Μονάχα αν κάπου ανταμώσεις παιδιά

μπορεί να φωλιάσεις σε κάποια καρδιά.


ΘΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΩ

Να δραπετεύσω,

να δραπετεύσω γύρεψα

πέρα από τα στενά μου.

Μα τα βουνά,

μα τα βουνά είναι ψηλά

και φράζουν τη χαρά μου.


Να δραπετεύσω,

να δραπετεύσω γύρεψα

να φύγω απ΄ τα νερά μου.

Μα τα γεράκια,

μα τα γεράκια ήταν πολλά

μου σπάσαν τα φτερά μου.


Θα δραπετεύσω,

θα σπάσω ό,τι μ΄ έδεσε

και με κρατάει κοντά σου.

Μίσησα τη μιζέρια σου

και τη βαρύτητά σου.


ΚΑΗΜΟΣ

Μια θαλασσιά βαρκούλα

σαπίζει στο γιαλό

τη θάλασσα μαλώνει

τη στέλνει στο καλό.


- Άσε να βγω στο κύμα

να παίξω στον αφρό

να δω που πέφτει ο ήλιος

το αγέρι να χαρώ.


Μα όσο κι αν τη μαλώνει

και την παρακαλά,

είναι μικρή ακόμη

δεν κάνει να μιλά.


Στην άμμο αργοπεθαίνει

και όλο προσπαθεί

μ΄ έναν καημό στα στήθη

να φύγει να χαθεί.


ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ

Θα ξεκινήσω ένα πρωί

               με πλώρη στην Ιθάκη

και θα ξεχάσω πίσω μου

               τον Έβρο και τη Θράκη.



Τις ρημαγμένες γειτονιές

               τα έρημα σοκάκια,

τα παραθύρια τα κλειστά

               και τα λερά δρομάκια.


Με τιμονιέρη κι οδηγό

               το φεγγαροφανάρι

θα ταξιδέψω στ΄ ανοιχτά,

               της θάλασσας καμάρι.


Κι αν του Αιόλου η πνοή

               με βγάλει προς τη Νάξο,

΄κει στα γυμνά της τα βουνά

               το σώμα μου θ΄ αράξω.


Τις Συμπληγάδες θα διαβώ

              και μήνα με το μήνα

θα καταπλεύσω μια βραδιά

               στη Χάρυβδη Αθήνα.


Το αρρωστημένο μου κορμί

               θα ΄βγω και θα τσακίσω

το πιο γλυκό μου όνειρο

               εκεί θα χαραμίσω.


Κι από την περιπλάνηση

               σαν τύχει και τελειώσω

στον Άρδα και στις Καστανιές

               θα ΄ρθω να σ΄ ανταμώσω.


ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ Ο ΗΛΙΟΣ

Κουρασμένος ο ήλιος θα πέσει

να βρεθεί στο κρεβάτι της γης,

να πεθάνει αν μπορεί θα ζητήσει

να μη ζήσει το φως της αυγής.

Είδε σήμερα χίλιους θανάτους,

είδε κι ένα παιδί ν΄ απορεί

με το μίσος που έγινε αγκάθι.

Προσπαθεί να χαθεί. Δεν μπορεί.


Από την ποιητική συλλογή «Ευτυχώς»

ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ

Τα δέντρα βγήκαν

από τα δάση,

μ΄ όλη την πλάση

συναντηθήκαν.


Περνώντας, βρήκαν

ό,τι ΄χαν χάσει

κι είχαν ξεχάσει.

Κι αγαπηθήκαν.


Κρυφοκοιτούσε

ο ήλιος, τάχα

σαν ν΄ απορούσε.


Χαμογελούσε

κι η γη, μονάχα

αυτό ποθούσε.


ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Καταιγίδα σαρώνει το πέλαγος

τις καρδιές των αδύναμων ανθρώπων,

που το βιος τους μαζεύουν, τον ουρανό

κοιτώντας, νοσταλγοί άγνωστων τόπων.


Οι αέρηδες ό,τι αφήσανε

μια καλά πατημένη άγονη γη,

άμμος, χαλίκι, πέτρα, κι απ΄ το βράχο

αίμα σταλάζει η ματωμένη πηγή.


Σαν να μην ήταν ποτές καλοκαίρι,

σαν να μην έγιναν καθόλου χαρές,

σαν να μην είχε καθόλου χορτάρι

να κυλιστούν των φτωχών οι καρδιές.


Ο ΞΕΝΟΣ ΠΟΝΟΣ

Περνώντας συνέτριψα

δεν κατάλαβα καν,

μια ομάδα μυρμηγκιών

που εθαύμαζε το φως.

Ποτέ δεν αισθάνθηκα

τον πόνο της ψυχής τους,

μητέρες, φίλοι, παιδιά,

ν΄ αναρωτιούνται, πώς;


ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Έπεφτε το χιόνι ολημερίς

κι είχαμε κι εμείς πιστέψει, πως

λευκή θα μείνει πάντα η μαύρη γης.

Ελπίσαμε σε αυξημένο φως.

Μα όταν εξυπνήσαμε κλαμένοι

ρίξαμε πάλι τα μάτια κάτου

κι είδαμε τη γη πλημμυρισμένη

που έλαβε το χρώμα του θανάτου.


ΕΥΤΥΧΩΣ…

Πορευθήκαμε καθώς πορευθήκαν κι οι άλλοι

μιλήσαμε την ίδια γλώσσα,

διψάσαμε την ίδια δίψα,

γελάσαμε το ίδιο γέλιο.

Μόνο που η ζωή δε θέλησε,

δε γέλασε το ίδιο μαζί μας.

Μας πήγε αλλιώς, σ΄ άλλα μονοπάτια,

γιατί εδώ δεν είναι τόπος για όλους.

Αγλύκαντοι,

πονέσαμε έναν πόνο εντελώς δικό μας

άγνωρο για τους πολλούς,

τους που βαδίζουν στον ίσιο δρόμο.

Συνεχίσαμε όμως,

συνεχίσαμε ανάμεσα σε πυρωμένα βέλη,

λεπίδες, που φέγγιζαν στο σκοτάδι μας.

Συνηθίσαμε όμως,

συνηθίσαμε το θάνατο, δε μας ένοιαζε καθόλου.

Ώσπου μας έβγαλε στην άκρη του κόσμου

στα σύνορα της γνώσης, στα σύνορα του νου,

αγκομαχώντας, σωριαστήκαμε στη γης.

Ευτυχώς, ήμασταν πια στο κράτος του Θεού,

στα χώματα του Θεού γονατισμένοι.

Εκεί συμμαζέψαμε το είναι μας,

το κάναμε ένα,

τ΄ ορθώσαμε, να στέκει, να θωρεί.

Γαλήνεψε κι αγκάλιασε θαρρείς τον κόσμο όλο.

Κι άλλη φορά

τ΄ ακούσαμε να λέει, κοιτώντας πίσω:

«αλήτες, σας πετάω τη ζωή μου κατά πρόσωπο»

κι ύστερα πάλι,

γαλήνεψε κι αγκάλιασε θαρρείς τον κόσμο όλο.


ΘΑ ΣΚΥΨΩ Μ΄ ΑΓΑΠΗ…

Της παιδικής σου ψυχής το αγιάτρευτο τραύμα

θα σκύψω, μ΄ αγάπη περίσσια, να γιάνω,

και σαν του νοτιά το υγρό τ΄ αεροφίλημα

θα φέρω χαρά στο κορμί σου απάνω.

Σχόλια (2)

  1. Γιάννης Χρυσέλης

Φίλε μου Νίκο σ΄ευχαριστώ γιαυτό σου το αφιέρωμα. Αν θέλουμε να παίξουμε με τις λέξεις, συνοψίζοντας το αποτέλεσμα των εκλογών θα μπορούσαμε να πούμε:
Απόχη 64%
Αποχή 36%
Καλό σου βράδυ και σε ευχαριστώ και πάλι.

  Συννημένα
 
  1. Ν. Θεοδωράκης

Η χαρά είναι δικιά μου φίλε, Γιάννη… Μ’ αρέσει και το σχόλιο σου σχετικά με την απόχη και την αποχή… Κοίτα τι μπορεί να κάνει όταν ο τόνος μπει σε άλλο γράμμα στην ίδια λέξη. Γέλασα με την καρδιά μου…
Συνέχιζε να γράφεις, συνέχισε να εκφράζεσαι...

Η χαρά είναι δικιά μου φίλε, Γιάννη… Μ’ αρέσει και το σχόλιο σου σχετικά με την απόχη και την αποχή… Κοίτα τι μπορεί να κάνει όταν ο τόνος μπει σε άλλο γράμμα στην ίδια λέξη. Γέλασα με την καρδιά μου…
Συνέχιζε να γράφεις, συνέχισε να εκφράζεσαι μέσα από το λόγο που ξέρεις και τον χειρίζεσαι καλά! Μας δίνεις κουράγιο και δύναμη να συνεχίζουμε τον καθημερινό αγώνα για την ακεραιότητα μας σε ένα πραγματικά σκληρό σύστημα πραγμάτων που γνωρίζουμε από ποιον κυριαρχείται…
Ευχαριστώ λοιπόν εγώ, για όλα!

Read More
  Συννημένα
 
There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος αν τον καταφέρουμε είναι να μπουν πλακάκιαν τόσο στην εσωτερική αυλή οσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους.

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Είκοσι δύο μήνες, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.
Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων, ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;
Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση ( ή όποια κυβέρνηση), ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…
Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο, είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάναμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας, ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος! Μπορώ και εμπιστεύομαι απόλυτα τον Ιεχωβά!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Ώρα να κάνουμε βήματα επανένωσης.  Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλα γίνονται, αν θέλουμε...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA