Μας αρέσουν τα ταξίδια, το ξέρετε... Είμαστε στο χωριό μου, το όμορφο Θραψανό...

xirokamares1

Συνεχίζουμε τα ταξίδια μας... Αυτή τη φορά για Κρήτη... Στα δημοσιεύματα που ακολουθούν θα δείτε μερικά πράγμα από τα χωριό μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Εδώ θα δείτε την εμπειρία μας από Θεσσαλονίκη και Πολύχρονο Χαλκιδικής. Την πρώτη τη γνωρίσαμε μέσα από τα μάτια φίλων μας και αδελφών μας, που προσφέρθηκαν ευγενικά και για φιλοξενία και για ξενάγηση. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ, δυο δημοσιεύματα που κάναμε για τον τόπο.

Σε ένα Σεπτέμβρη άκρως καλοκαιρινό, που μας έδωσε υπέροχες μέρες, όπου βρισκόμασταν. Δείτε παρακαλώ ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα από μια εκδρομή στα Λουτρά Πόζαρ που κάναμε με τους φίλους μας, Γιάννη και Λένα. Αποκομίσαμε τις καλύτερες εντυπώσεις. Και το είπαμε και θα το κάνουμε, αν ο Ιεχωβά μας το επιστρέψει. Θα ξανάρθουμε στην πολύ φιλόξενη Βόρειο Ελλάδα.

polixono. paralia

Πολύ όμορφα ήταν και στο Πολύχρονο Χαλκιδικής. Όλες οι μέρες είχαν κάτι να μας δώσουν και οι παρέες με τους φίλους μας στο έργο και την κοινωνική συναναστροφή, μας αναζωγόνησε. Έτσι είναι, όταν όλα κυλούν όμορφα... Το Πολύχρονο με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2011 έχει 997 κατοίκους. Το χωριό φημίζεται για την παραλία του, η οποία προσελκύει πολλούς επισκέπτες κάθε χρόνο. Ανάμεσα στα άλλα υπάρχει νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο ενώ ο πολιτιστικός σύλλογος ονομάζεται "Νεάπολη". Κύριες ασχολίες είναι οι τουριστικές επιχειρήσεις.

panorama
Εδώ λοιπόν περάσαμε 15 ολόκληρες μέρες... Κοντά στους φίλους μας Άρη και Χάρις. Σε ένα ξεχωριστό τόπο με τους φίλους μας από τη Βόρειο Ελλάδα να μας στέλνουν μηνύματα, ότι θέλουν να πάμε να μας γνωρίσουν από κοντά.
Πραγματικά, μας συγκινεί η αγάπη σας και το ενδιαφέρον σας όπου κι αν βρισκόμαστε... Μακάρι να μην είχαμε υποχρεώσεις και να ανταποκρινόμαστε με χαρά σε όλες τις προσκλήσεις που γνωρίζουμε ότι έχουν κίνητρο την αγάπη και τη φιλοξενία. Αλλά, στα ταξίδια μας ιέλουμε να χαλαρώσουμε, να πάρουμε δυνάμεις για να αντέξουμε το χειμώνα που έχουμε μπροστά μας. Εύκολο; Δύσκολο; Ο χρόνος θα δείξει. Για την ώρα, ελάτε να δούμε ΕΔΩ ένα ακόμα δημοσίευμα από το χωριό του Άρη, τα Κανάλια Καρδίτσας.

polixrono1.020918

Δείτε μερικά δημοσιεύματα από το Πολύχρονο ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ και πριν δυο χρόνια ΕΔΩ...

Όπως θα έχετε διαπιστώσει, συνεχίζουμε καθημερινά να βάζουμε αναρτήσεις από εδώ, από το χωριό Θραψανό που βρισκόμαστε, τώρα...

Επιστρέψαμε το αναπηρικό καροτσάκι στον Θοδωρή. Και τον ευχαριστήσαμε πολύ!

thodoris
Ήταν κάτι που θέλαμε να το κάνουμε από πέρσι... Αλλά βλέπεις δεν τα καταφέραμε να έρθουμε στην Κρήτη, επειδή μας έπεσαν πολλά μαζεμένα και έπρεπε να ακολουθήσουμε ένα πιο συνετό δρόμο. Το κάναμε την πρώτη μέρα που μας ξημέρωσε στο χωριό.

Πήγαμε να δώσουμε πίσω στον φίλο μας Θοδωρής το αναπηρικό καροτσάκι που μας είχε στείλει όταν κάναμε έκκληση μέσα από τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ στην αδελφότητα αν έχει κάποιος και μπορεί αν μας το δώσει για να καλύψουμε τις ανάγκες του παππού Διονύση...

Δείτε ΕΔΩ πώς το παρουσιάσαμε τότε στο Site αυτό και πώς ο Θοδωρής έσπευσε να καλύψει την ανάγκη μας. Ο παππούς Διονύσης, το χρησιμοποίησε για λίγο. Δείτε ΕΔΩ άλλο ένα δημοσίευμα που κάναμε τότε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

Αλλά ο παππούς Διονύσης κοιμήθηκε τον ύπνο του θανάτου, πέρσι τον Ιούνιο. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα που κάναμε τότε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Το αναπηρικό καροτσάκι έπρεπε να επιστρέψει σε εκείνον που ανήκε. Και αυτό ακριβώς κάναμε... Ευχαριστούμε πολύ φίλε Θοδωρή!

Και μια βόλτα στο Ηράκλειο

irakleio1
Μιας και πήγαμε λοιπόν στην πόλη κάναμε μια βόλτα στο πιο εμβλημτικό σημείο της πόλης. Στη μικρή πλατεία στο κ΄λεντρο του Ηρακλείου, όπου και το σιντριβάνι με τα λιοντάρια.

irakleio2
Οι άνθρωποι εκεί, έχουν ένα χαμόγελο και είναι διαθέσιμοι να συνεργαστούν σε ότι τους ζητήσεις. Και ιδού τα αποτελέσματα με τις φωτογραφίες που βλέπετε.

irakleio3
Δε γίνεται να είσαι στο Ηράκλειο και να μην περάσεις από αυτό το σημείο; Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στα λιοντάρια. Έτσι περάσαμε κι εμείς καθώς βρισκόμαστε εκεί.

ftasame.kriti9

The News

Βιογραφία: Ο Ιεχωβά μάς Δίδαξε Υπομονή και Εγκαρτέρηση. Το θυμόμαστε;

anamnisi2015.pano
Είναι τέτοια και τόσο μεγάλη η διάθεση των Μαρτύρων του Ιεχωβά, να κάνουν γνωστή τη λυτρωτική θυσία του Ιησού Χριστού, ώστε μέχρι και πανό έβαλαν σε δημόσιο χώρο για να κάνουν γνωστή την Ανάμνηση της θυσίας του. Το είδαμε σε άλλες χώρες…

italia.anamnisi2015
Στη διπλανή μας Ιταλία, όπως και σε όλον τον κόσμο, αυτή την περίοδο, μοιράζουν παντού προσκλήσεις, βέβαιοι ότι θα βρεθούν εκείνοι που πραγματικά η καρδιά τους θα τους υποκινήσει να ανταποκριθούν στο κάλεσμα και να πάνε στην Ανάμνηση…

hawai.anamnisi2015
Το ίδιο και στη Χαβάη… Αυτό που προβάλλουν αυτή τη στιγμή οι αδελφοί, πέρα από τα περιοδικά, τα βιβλιάρια και τα άλλα έντυπα της οργάνωσης, είναι η ίδια η υπενθύμιση για την Ανάμνηση του Θανάτου του Ιησού Χριστού.

nigiria.anamnisi.2015
Καμιά διαφορά και στην αφρικανική Νιγηρία… Τα μικρά παιδιά, πέρα από τα περιοδικά, κρατάνε και τις προσκλήσεις για την Ανάμνηση του θανάτου του Ιησού. Ίδιες, όπως είπαμε, σε όλο των κόσμο. Μόνο η γλώσσα αλλάζει…

anamnisi.2015
Ας δούμε μία από κοντά… Είναι η πρόσκληση που δίνουμε εμείς στο έργο, στην εκκλησία μας… Όπως βλέπετε, φέτος το γεγονός θα λάβει χώρα στον ημιώροφο του ξενοδοχείου ΤΙΤΑΝΙΑ, δίπλα στην Ομόνοια, την Παρασκευή 3 Απριλίου, ώρα 9:00 μ.μ.

anamnisi1.2015
Το σπουδαίο είναι να διευθετήσουμε τις δουλειές μας ώστε να μπορέσουμε να είμαστε εκεί. Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους. Είναι μια ευκαιρία να ευχαριστήσουμε με ευγνωμοσύνη τον Ιεχωβά για τη σπουδαία προμήθεια του στην ανθρωπότητα…

ΑΦΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ

subscribeΣτους βόρειους πρόποδες του Καυκάσου βρίσκεται το Πιατιγκόρσκ, μια πόλη της Ρωσίας φημισμένη για τις μεταλλικές πηγές και το ήπιο κλίμα της. Γεννήθηκα εκεί από Έλληνες πρόσφυγες το 1929. Δέκα χρόνια αργότερα, μετά τον εφιάλτη της σταλινικής τρομοκρατίας και των εθνικών εκκαθαρίσεων, γίναμε ξανά πρόσφυγες, εφόσον αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε στην Ελλάδα.

ΑΦΟΥ εγκατασταθήκαμε στον Πειραιά, η λέξη «πρόσφυγες» πήρε εντελώς νέα σημασία για εμάς. Νιώθαμε τελείως ξένοι. Μολονότι ο αδελφός μου και εγώ φέραμε τα ονόματα δύο φημισμένων Ελλήνων φιλοσόφων, του Σωκράτη και του Αριστοτέλη, σπάνια ακούγαμε να μας φωνάζουν με αυτά τα ονόματα. Όλοι μας αποκαλούσαν «τα Ρωσάκια».

Λίγο μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, η αγαπημένη μου μητέρα πέθανε. Είχε αποτελέσει το στήριγμα του σπιτιού μας και η απώλειά της μας συνέτριψε. Εφόσον ήταν φιλάσθενη για κάποιο διάστημα, με είχε διδάξει να κάνω πολλές δουλειές του σπιτιού. Αυτή η εκπαίδευση αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη αργότερα στη ζωή μου.

Πόλεμος και Απελευθέρωση

Ο πόλεμος, η ναζιστική κατοχή και οι ανελέητοι βομβαρδισμοί των συμμαχικών δυνάμεων έκαναν την κάθε ημέρα να φαίνεται σαν να ήταν η τελευταία. Η φτώχεια, η πείνα και ο θάνατος σάρωναν. Από 11 ετών, αναγκάστηκα να εργάζομαι πολύ σκληρά μαζί με τον πατέρα μου για να μπορούμε να συντηρούμαστε και οι τρεις μας. Επειδή δεν ήξερα καλά ελληνικά, καθώς επίσης λόγω του πολέμου και των συνεπειών του, η κοσμική μου εκπαίδευση ήταν περιορισμένη.

Η γερμανική κατοχή στην Ελλάδα τελείωσε τον Οκτώβριο του 1944. Δεν πέρασε πολύς καιρός και ήρθα σε επαφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Μέσα στην απόγνωση και στη δυστυχία εκείνης της περιόδου, η Γραφική ελπίδα για ένα λαμπρό μέλλον υπό τη Βασιλεία του Θεού άγγιξε την καρδιά μου. (Ψαλμός 37:29) Η υπόσχεση του Θεού για αιώνια ζωή κάτω από ειρηνικές συνθήκες εδώ στη γη αποδείχτηκε πραγματικό βάλσαμο για τα τραύματά μου. (Ησαΐας 9:7) Το 1946 ο πατέρας μου και εγώ βαφτιστήκαμε, συμβολίζοντας την αφιέρωσή μας στον Ιεχωβά.

Το επόμενο έτος, είχα τη χαρά να λάβω τον πρώτο μου διορισμό ως υπηρέτης διαφημίσεων (αργότερα αποκαλούνταν υπηρέτης περιοδικών) στη δεύτερη εκκλησία που ιδρύθηκε στον Πειραιά. Ο τομέας μας άρχιζε από τον Πειραιά και έφτανε μέχρι την Ελευσίνα, μια απόσταση περίπου 50 χιλιομέτρων. Εκείνον τον καιρό υπηρετούσαν στην εκκλησία πολλοί χρισμένοι με το πνεύμα Χριστιανοί. Είχα το προνόμιο να συνεργαστώ μαζί τους και να μάθω πολλά από αυτούς. Απολάμβανα τη συναναστροφή τους επειδή είχαν να αφηγηθούν ατέλειωτες εμπειρίες σχετικά με τις σθεναρές προσπάθειες που απαιτούνταν για την επιτέλεση του έργου κηρύγματος. Από την πορεία της ζωής τους ήταν ξεκάθαρο ότι, για να υπηρετεί κάποιος τον Ιεχωβά πιστά, απαιτείται μεγάλη υπομονή και εγκαρτέρηση. (Πράξεις 14:22) Πόσο χαρούμενος είμαι που σε αυτή την περιοχή υπάρχουν σήμερα 50 και πλέον εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά!

Μια Απρόσμενη Πρόκληση

Λίγο καιρό αργότερα, γνώρισα την Ελένη, μια αξιαγάπητη, ζηλώτρια νεαρή Χριστιανή από την Πάτρα. Αρραβωνιαστήκαμε στα τέλη του 1952. Έπειτα από λίγους μήνες, όμως, η Ελένη αρρώστησε βαριά. Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι είχε όγκο στον εγκέφαλο και η κατάστασή της ήταν κρίσιμη. Έπρεπε να υποβληθεί σε εγχείρηση επειγόντως. Ύστερα από πολλές προσπάθειες, μπορέσαμε να βρούμε έναν γιατρό στην Αθήνα ο οποίος —παρά τα ανεπαρκή μέσα που υπήρχαν τότε— ήταν διατεθειμένος να συμμορφωθεί με τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις και να τη χειρουργήσει χωρίς αίμα. (Λευιτικό 17:10-14· Πράξεις 15:28, 29) Μετά την εγχείρηση οι γιατροί ήταν συγκρατημένα αισιόδοξοι για την εξέλιξη της υγείας της αρραβωνιαστικιάς μου, χωρίς να αποκλείουν την πιθανότητα υποτροπής.

Τι έπρεπε να κάνω εγώ σε αυτή την περίπτωση; Ενόψει των καινούριων περιστάσεων, μήπως θα έπρεπε να διαλύσω τον αρραβώνα και να αποδεσμευτώ; Όχι! Όταν αρραβωνιάστηκα έδωσα μια υπόσχεση, και ήθελα το ναι μου να σημαίνει ναι. (Ματθαίος 5:37) Ούτε για μια στιγμή δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να σκεφτεί διαφορετικά. Με τη φροντίδα της μεγαλύτερης αδελφής της, η Ελένη ανέρρωσε σε κάποιον βαθμό, και παντρευτήκαμε το Δεκέμβριο του 1954.

Έπειτα από τρία χρόνια, η Ελένη υπέστη υποτροπή, και ο ίδιος γιατρός χρειάστηκε να κάνει άλλη μια εγχείρηση. Αυτή τη φορά προχώρησε βαθύτερα στον εγκέφαλο για να αφαιρέσει πλήρως τον όγκο. Ως αποτέλεσμα, η σύζυγός μου έμεινε μερικώς παράλυτη και επηρεάστηκε σοβαρά το κέντρο ομιλίας της. Τώρα ανέκυψαν εντελώς καινούριες και πολύπλοκες προκλήσεις και για τους δυο μας. Ακόμη και η απλούστερη εργασία γινόταν μεγάλο εμπόδιο για την αγαπημένη μου σύζυγο. Η άσχημη κατάστασή της επέβαλε δραστικές αλλαγές στην καθημερινή μας ρουτίνα. Πάνω από όλα, απαιτούσε τεράστια υπομονή και εγκαρτέρηση.

Σε αυτή την περίοδο της ζωής μου αποδείχτηκε εξαιρετικά πολύτιμη η εκπαίδευση που είχα λάβει από τη μητέρα μου. Νωρίς κάθε πρωί, ετοίμαζα όλα τα υλικά για τα γεύματα και η Ελένη μαγείρευε. Αρκετά συχνά είχαμε καλεσμένους, μεταξύ αυτών και ολοχρόνιους διακόνους, άτομα με τα οποία μελετούσαμε την Αγία Γραφή καθώς και συγχριστιανούς μας από την εκκλησία που είχαν ανάγκη. Όλοι τους συμφωνούσαν ότι εκείνα τα γεύματα ήταν πραγματικά πολύ νόστιμα! Η Ελένη και εγώ συνεργαζόμασταν και σε άλλες δουλειές του σπιτιού ώστε να είναι καθαρό και τακτοποιημένο. Αυτή η τρομερά απαιτητική κατάσταση επρόκειτο να συνεχιστεί επί 30 χρόνια.

Ζήλος Παρά την Αναπηρία

Ήταν πολύ συγκινητικό τόσο για εμένα όσο και για τους άλλους να παρατηρούμε ότι τίποτα δεν μπορούσε να μειώσει την αγάπη της συζύγου μου για τον Ιεχωβά και το ζήλο της για την υπηρεσία του. Με τον καιρό, και με επίμονες προσπάθειες, η Ελένη κατόρθωσε να εκφράζεται με πολύ περιορισμένο λεξιλόγιο. Της άρεσε να πλησιάζει τους ανθρώπους στο δρόμο μιλώντας τους για τα καλά νέα από τη Γραφή. Σε διάφορες μετακινήσεις μου για επαγγελματικούς λόγους, την έπαιρνα μαζί μου και στάθμευα το αυτοκίνητο κοντά σε κάποιο πολυσύχναστο πεζοδρόμιο. Εκείνη άνοιγε το παράθυρο του αυτοκινήτου και προσκαλούσε τους περαστικούς να πάρουν αντίτυπα της Σκοπιάς και του Ξύπνα! Σε μια περίπτωση, έδωσε 80 περιοδικά μέσα σε δύο ώρες. Πολύ συχνά χρησιμοποιούσε όλα τα παλιότερα περιοδικά που υπήρχαν διαθέσιμα στην εκκλησία. Η Ελένη ήταν επίσης τακτική και σε άλλες μορφές κηρύγματος.

Στη διάρκεια όλων εκείνων των ετών που η σύζυγός μου ήταν ανάπηρη, με συνόδευε πάντοτε στις συναθροίσεις. Δεν έχασε ποτέ ούτε μία συνέλευση περιφερείας ή περιοχής, ακόμη και όταν έπρεπε να ταξιδεύουμε στο εξωτερικό λόγω του διωγμού που αντιμετώπιζαν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ελλάδα. Παρά τους περιορισμούς της, παρευρέθηκε με χαρά σε συνελεύσεις που διεξάχθηκαν στην Αυστρία, στη Γερμανία, στην Κύπρο και σε άλλες χώρες. Η Ελένη δεν παραπονιόταν ποτέ ούτε ήταν απαιτητική, ακόμη και όταν οι αυξημένες ευθύνες μου στην υπηρεσία του Ιεχωβά έκαναν κάπου κάπου τα πράγματα δύσκολα για εκείνη.

Όσο για εμένα, αυτή η κατάσταση αποδείχτηκε μια μακρόχρονη περίοδος εκπαίδευσης στην υπομονή και στην εγκαρτέρηση. Αισθάνθηκα πολλές φορές να με βοηθάει το χέρι του Ιεχωβά. Αδελφοί και αδελφές έκαναν πραγματικές θυσίες για να μας βοηθούν με κάθε δυνατό τρόπο, και οι γιατροί μάς συμπαραστέκονταν με καλοσύνη. Όλα εκείνα τα δύσκολα χρόνια, δεν μας έλειψαν ποτέ τα αναγκαία της ζωής, παρ’ όλο που οι απαιτητικές περιστάσεις μας δεν μου επέτρεπαν να έχω εργασία πλήρους απασχόλησης. Τα συμφέροντα του Ιεχωβά και η υπηρεσία του είχαν πάντοτε ύψιστη προτεραιότητα.—Ματθαίος 6:33.

Πολλοί ρωτούν τι ήταν αυτό που μας στήριζε στη διάρκεια εκείνων των δύσκολων καιρών. Καθώς σκέφτομαι τα περασμένα, συνειδητοποιώ ότι η προσωπική μελέτη της Γραφής, η ένθερμη προσευχή στον Θεό, η τακτική παρακολούθηση των Χριστιανικών συναθροίσεων και η γεμάτη ζήλο συμμετοχή στο έργο κηρύγματος ενίσχυσαν την υπομονή και την εγκαρτέρησή μας. Θυμόμασταν πάντοτε τα ενθαρρυντικά λόγια των εδαφίων Ψαλμός 37:3-5: «Να εμπιστεύεσαι στον Ιεχωβά και να κάνεις το καλό· . . . Να βρίσκεις εξαιρετική ευχαρίστηση στον Ιεχωβά . . . Εναπόθεσε στον Ιεχωβά την οδό σου και βασίσου σε αυτόν, και αυτός θα ενεργήσει». Ένα άλλο εδάφιο που αποδείχτηκε πολύτιμο για εμάς ήταν το εδάφιο Ψαλμός 55:22 «Ρίξε στον Ιεχωβά το βάρος που σηκώνεις, και αυτός θα σε στηρίξει». Όπως ένα παιδί που έχει πλήρη εμπιστοσύνη στον πατέρα του, έτσι και εμείς όχι μόνο ρίξαμε στον Ιεχωβά τα βάρη που σηκώναμε, αλλά και τα αφήσαμε σε εκείνον.—Ιακώβου 1:6.

Στις 12 Απριλίου 1987, ενώ η σύζυγός μου κήρυττε μπροστά από το σπίτι μας, μια βαριά μεταλλική πόρτα έκλεισε με δύναμη πίσω της και την έριξε στο πεζοδρόμιο τραυματίζοντάς την σοβαρά. Ως αποτέλεσμα, παρέμεινε σε κώμα τα επόμενα τρία χρόνια. Πέθανε το Μάρτιο του 1990.

Υπηρετώ τον Ιεχωβά Όσο Καλύτερα μου το Επιτρέπουν οι Δυνατότητές Μου

Το 1960, διορίστηκα να υπηρετώ ως υπηρέτης εκκλησίας στη Νίκαια. Από τότε, είχα το προνόμιο να υπηρετήσω σε αρκετές εκκλησίες του Πειραιά. Αν και δεν απέκτησα ποτέ δικά μου παιδιά, είχα τη χαρά να βοηθήσω πολλά πνευματικά παιδιά να σταθεροποιηθούν στην αλήθεια. Μερικά από αυτά υπηρετούν τώρα ως πρεσβύτεροι, διακονικοί υπηρέτες, σκαπανείς και μέλη της οικογένειας Μπέθελ.

Αφότου αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στην Ελλάδα το 1975, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μπορούσαν να διεξάγουν τις συνελεύσεις τους ελεύθερα, και δεν ήταν αναγκασμένοι να κρύβονται πια στα δάση. Η πείρα που είχαμε αποκτήσει μερικοί από εμάς καθώς οργανώναμε συνελεύσεις στο εξωτερικό αποδείχτηκε τώρα ανεκτίμητη. Έτσι λοιπόν, είχα τη χαρά και το προνόμιο να υπηρετήσω σε διάφορες επιτροπές συνέλευσης επί πολλά χρόνια.

Κατόπιν, το 1979, έγιναν σχέδια για την οικοδόμηση της πρώτης Αίθουσας Συνελεύσεων στην Ελλάδα, λίγο έξω από την Αθήνα. Διορίστηκα να βοηθήσω στην οργάνωση και στη διεκπεραίωση αυτού του τεράστιου οικοδομικού προγράμματος. Και αυτό το έργο απαίτησε επίσης αρκετή υπομονή και εγκαρτέρηση. Η τριετής συνεργασία με εκατοντάδες αυτοθυσιαστικούς αδελφούς και αδελφές σφυρηλάτησε ανάμεσά μας έναν ισχυρό δεσμό αγάπης και ενότητας. Οι αναμνήσεις από αυτό το πρόγραμμα οικοδόμησης έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στην καρδιά μου.

Ικανοποιούνται οι Πνευματικές Ανάγκες των Φυλακισμένων

Έπειτα από λίγα χρόνια, άνοιξε μια νέα πόρτα για δραστηριότητα. Κοντά στον τομέα της εκκλησίας μου, στον Κορυδαλλό, υπάρχει μια από τις μεγαλύτερες φυλακές της Ελλάδας. Από τον Απρίλιο του 1991, έχω διοριστεί να επισκέπτομαι αυτή τη φυλακή κάθε εβδομάδα ως λειτουργός των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Εκεί μου επιτρέπουν να διεξάγω Γραφικές μελέτες και Χριστιανικές συναθροίσεις με φυλακισμένους που εκδηλώνουν ενδιαφέρον. Αρκετοί από αυτούς έχουν κάνει μεγάλες αλλαγές, πράγμα που αποδεικνύει την τεράστια δύναμη του Λόγου του Θεού. (Εβραίους 4:12) Αυτό έχει καταπλήξει τόσο το προσωπικό των φυλακών όσο και άλλους φυλακισμένους. Μερικά άτομα σε εκείνη τη φυλακή με τα οποία μελέτησα τη Γραφή έχουν αποφυλακιστεί και τώρα συμμετέχουν στο ευαγγελιστικό έργο.

Για κάποιο διάστημα μελετούσα με τρεις διαβόητους εμπόρους ναρκωτικών. Καθώς έκαναν πνευματική πρόοδο, ήρθαν στη Γραφική τους μελέτη ξυρισμένοι και καλοχτενισμένοι, φορώντας μάλιστα πουκάμισο και γραβάτα μέσα στον Αύγουστο—έναν από τους θερμότερους μήνες στην Ελλάδα! Ο διευθυντής της φυλακής, ο αρχιφύλακας και μερικοί υπάλληλοι έτρεξαν από τα γραφεία τους να δουν αυτό το ασυνήθιστο θέαμα. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους!

Κάποια άλλη ενθαρρυντική εμπειρία έλαβε χώρα στο γυναικείο τμήμα των φυλακών. Κάποια γυναίκα που εξέτιε ποινή ισόβιας κάθειρξης για φόνο άρχισε Γραφική μελέτη. Αυτή ήταν γνωστή για τη στασιαστική συμπεριφορά της. Ωστόσο, έπειτα από λίγο καιρό η Γραφική αλήθεια που μάθαινε προκάλεσε τέτοιες αξιοπρόσεκτες αλλαγές ώστε πολλοί σχολίασαν ότι ήταν σαν να μεταμορφωνόταν ένα λιοντάρι σε αρνί! (Ησαΐας 11:6, 7) Γρήγορα κέρδισε το σεβασμό και την εμπιστοσύνη της διευθύντριας της φυλακής. Χάρηκα πολύ που την είδα να κάνει καλή πνευματική πρόοδο και να φτάνει στο σημείο να αφιερωθεί στον Ιεχωβά.

Φροντίδα Ασθενών και Ηλικιωμένων

Το γεγονός ότι έζησα την πολύχρονη πάλη της συζύγου μου με την πάθησή της με έχει κάνει πιο ευαίσθητο στις ανάγκες των ασθενών και των ηλικιωμένων που βρίσκονται ανάμεσά μας. Κάθε φορά που τα έντυπά μας δημοσίευαν άρθρα τα οποία μας ενθάρρυναν να προσφέρουμε τον εαυτό μας και να παρέχουμε στοργική βοήθεια σε τέτοια άτομα, αυτά κέντριζαν το ενδιαφέρον μου. Θεωρούσα πολύτιμα τέτοια άρθρα και τα μάζευα. Με τα χρόνια, έχω συγκεντρώσει σε ένα ντοσιέ εκατό και πλέον σελίδες—ξεκινώντας από το άρθρο «Φροντίδα για τους Ηλικιωμένους και τους Πάσχοντας», στο τεύχος της Σκοπιάς 15 Οκτωβρίου 1962. Πολλά από αυτά τα άρθρα έδειχναν ότι είναι επωφελές να παρέχει η κάθε εκκλησία οργανωμένη βοήθεια στους ασθενείς και στους ηλικιωμένους.—1 Ιωάννη 3:17, 18.

Οι πρεσβύτεροι δημιούργησαν μια ομάδα από αδελφούς και αδελφές οι οποίοι πρόσφεραν τον εαυτό τους ώστε να φροντίζουν για τις ανάγκες των ασθενών και των ηλικιωμένων της εκκλησίας μας. Οργανώσαμε τους εθελοντές σε επιμέρους ομάδες—εκείνους που μπορούσαν να βοηθούν στη διάρκεια της ημέρας, άλλους που μπορούσαν να βοηθούν ολόκληρη τη νύχτα, εκείνους που μπορούσαν να παρέχουν μεταφορικό μέσο και εκείνους που ήταν διαθέσιμοι σε 24ωρη βάση. Οι τελευταίοι αποτέλεσαν ένα είδος άμεσης δράσης.

Τα αποτελέσματα αυτών των προσπαθειών είναι ενθαρρυντικά. Λόγου χάρη, σε κάποια από τις καθημερινές επισκέψεις που γίνονταν σε μια ασθενή αδελφή, η οποία ζούσε μόνη της, αυτή βρέθηκε αναίσθητη στο πάτωμα. Ειδοποιήσαμε κάποια αδελφή που ζούσε εκεί κοντά και η οποία είχε αυτοκίνητο. Εκείνη μετέφερε την άρρωστη αδελφή στο πλησιέστερο νοσοκομείο σε χρόνο ρεκόρ—μόνο δέκα λεπτά! Οι γιατροί είπαν ότι αυτό της έσωσε τη ζωή.

Η ευγνωμοσύνη που εκδηλώνουν οι ασθενείς και οι ηλικιωμένοι στα μέλη της ομάδας φέρνει μεγάλη ικανοποίηση. Η ελπίδα να ζήσουμε με αυτούς τους αδελφούς και τις αδελφές στο νέο σύστημα του Θεού υπό διαφορετικές συνθήκες είναι συγκινητική. Επίσης, το ότι γνωρίζουμε πως αυτοί βοηθήθηκαν να υπομείνουν λόγω της υποστήριξης που έλαβαν στη διάρκεια των παθημάτων τους είναι και αυτό ανταμειφτικό.

Η Εγκαρτέρηση Έχει Φέρει Ανταμοιβές

Τώρα υπηρετώ ως πρεσβύτερος σε μια εκκλησία του Πειραιά. Παρά την προχωρημένη ηλικία και τα προβλήματα υγείας, είμαι χαρούμενος που εξακολουθώ να έχω ενεργή συμμετοχή στις δραστηριότητες της εκκλησίας.

Στο διάβα των ετών, οι αντίξοες περιστάσεις, οι δύσκολες προκλήσεις και οι απρόβλεπτες καταστάσεις έχουν απαιτήσει υπέρμετρη επιμονή και εγκαρτέρηση. Εντούτοις, ο Ιεχωβά μού έδινε πάντοτε την απαιτούμενη δύναμη για να ξεπερνάω αυτά τα προβλήματα. Επανειλημμένα, έχω αισθανθεί πόσο αληθινά είναι τα λόγια του ψαλμωδού: «Όταν έλεγα: “Σίγουρα το πόδι μου θα παραπατήσει”, η στοργική σου καλοσύνη, Ιεχωβά, με στήριζε. Όταν οι ανησυχητικές μου σκέψεις πληθύνθηκαν μέσα μου, η παρηγοριά σου άρχισε να χαϊδεύει την ψυχή μου».—Ψαλμός 94:18, 19.

Σχόλια (2)

  1. Γιάννης Χρυσέλης

Ένας πραγματικά πνευματικός άνθρωπος... Μεταξύ των άλλων ο αδ. Αποστολίδης ήταν και θρησκευτικός λειτουργός. Τον γνώρισα το 1986 διότι η γυναίκα μου η Ντίνα είναι Πειραιώτισσα. Και ο αδ.Αποστολίδης τέλεσε το γάμο μας τον Απρίλη του 1986 στην...

Ένας πραγματικά πνευματικός άνθρωπος... Μεταξύ των άλλων ο αδ. Αποστολίδης ήταν και θρησκευτικός λειτουργός. Τον γνώρισα το 1986 διότι η γυναίκα μου η Ντίνα είναι Πειραιώτισσα. Και ο αδ.Αποστολίδης τέλεσε το γάμο μας τον Απρίλη του 1986 στην Αίθουσα της Νίκαιας.

Read More
  Συννημένα
 
  1. Ν. Θεοδωράκης

Χαίρομαι που γνωρίζουμε κι αυτήν την πλευρά του αδελφού Αριστοτέλη Αποστολίδη. Από την ημέρα που έγινε αυτό το δημοσίευμα έρχονται σε μένα όλο και περισσότερες όμορφες πληροφορίες… Γεγονός που με κάνει να θέλω να επισπεύσω τη συνάντηση μαζί του…
Θ...

Χαίρομαι που γνωρίζουμε κι αυτήν την πλευρά του αδελφού Αριστοτέλη Αποστολίδη. Από την ημέρα που έγινε αυτό το δημοσίευμα έρχονται σε μένα όλο και περισσότερες όμορφες πληροφορίες… Γεγονός που με κάνει να θέλω να επισπεύσω τη συνάντηση μαζί του…
Θα το κάνω αμέσως μετά την επιστροφή μου από τον Καναδά… Όταν γνωρίζεις από κοντά, ένα άνθρωπο, σίγουρα έχεις να δεις και να ζήσεις πολλά περισσότερα από τις όποιες περιγραφές…
Ναι, θα το κάνω γιατί εκτιμώ ότι βοηθώ τον εαυτό μου να κατανοήσω ακόμα περισσότερα πράγματα, αλλά και γιατί μέσα από αυτό θα ωφεληθούν και άλλοι αδελφοί. Κι αυτή η ενθάρρυνση, είναι ωραία…

Read More
  Συννημένα
  Το σχόλιο επεξεργάστηκε στις περίπου 3 χρόνια πρίν από Νίκος Θεοδωράκης Νίκος Θεοδωράκης
There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στην ανεργία πρώτη φορά

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα με εθελούσια έξοδο από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και τώρα 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση ως εκτελεστικό όργανο νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος! 

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτο όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και το βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Ο Γάμος της Ειρήνης...

Η Ειρήνη με τον Χριστόφορο παντρεύτηκαν στις 10/10/2010. Το μωρό τους ήρθε στις 28/08/13. Να τους ζήσει! Κι έτσι έγινα παππούς...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Πώς σας φαίνετε η νέα μορφή του από 9/9/2013;

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA