Η δική μας Περιφερειακή Συνέλευση πραγματοποιήθηκε στις 16, 17, 18 Ιουνίου

per.sinelefsi1.2017
Άστατος καιρός στη διάρκεια της φετινής Περιφερειακής Συνέλευσης μας. Τα καιρικά φαινόμενα «έπαιζαν» μαζί μας. Είχε ήλιο με δροσιά κάτω από τον υπαίθριο χώρο με τις ειδικές κατασκευές για σκιά. Είπαμε πως ήταν ιδανικά για μια υπαίθρια Συνέλευση. Αλλά, δεν ήταν έτσι…

per.sinelefsi2.2017
Μετά το μεσημεριανό διάλειμμα της πρώτης μέρας κι ενώ είχαμε απολαύσει το λιτό γεύμα μας, ήρθε η βροχή. Σιγανή την αρχή. Πιο δυνατή αργότερα. Ευτυχώς οι προνοητικοί αδελφοί είχαν ομπρέλες που άνοιξαν. Επωφεληθήκαμε κι εμείς. Σταθεροί στη θέση τους και οι 3.348 παρόντες, ελληνόφωνες και ρουμανόφωνες. Τα ίδιο βροχερός, ήταν ο καιρός και την Κυριακή.

per.sinelefsi3.2017
Επισημαίνουμε τα υπέροχα 10λεπτα βίντεο στο ξεκίνημα των εργασιών είτε πρωί είναι, είτε μεσημέρι της Περιφερειακή Συνέλευσης μας. Τι μοναδικές εικόνες και τι όμορφη ορχηστρική μουσική και τραγούδια! Όλα από τη δημιουργία του Ιεχωβά στον ουρανό, στη γη, στη θάλασσα… Καθένα είναι ένα ποτ πουρί από το υμνολόγιο μας με 80 -100 φωτογραφίες…

per.sinelefsi4.2017
Πολύ επίκαιρο το θέμα της φετινής Περιφερειακής Συνέλευσης "Μην Παραιτείστε" όπως τα ακούσαμε στην ομιλία του επισκόπου της 16ης Περιοχής, Ιορδάνη Σκερλετίδη. Ήταν πολύ καλή, περιεκτική και αναλυτική και μας προετοίμασε για τα υπόλοιπα μέρη που θα ακολουθούσαν. Παρόλο που τις επόμενες μέρες θα κάνουμε αναρτήσεις, μην περιμένετε λεπτομέρειες.

per.sinelefsi5.2017
Σεβόμαστε το πλεονέκτημα της έκπληξης. Ίσως, μετά τον Αύγουστο, όταν θα τελειώσουν όλες οι προγραμματισμένες Συνελεύσεις στην Ελλάδα, δώσουμε κάτι περισσότερο. Για την ώρα θα σταθούμε στα υπέροχα μουσικά βίντεο εισαγωγής τόσο στο πρωινό, όσο και στο απογευματινό πρόγραμμα… Δείτε αυτό ΕΔΩ.

per.sinelefsi6.2017

Ήταν πολλοί οι φίλοι στο τελευταίο "αντίο" του παππού Διονύση Αργυρόπουλου...

papus.dionisis

Φωτογραφία μνήμης, από τις βόλτες μας με τον παππού Διονύση. Έτσι θα τον θυμόμαστε... Δυνατό, ακμαίο και με το χαμόγελο, πάντα...

Ήταν Πέμπτη 22/06/2017, πρωί… Κι εγώ ετοιμάστηκα να φύγω για τη δουλειά μου, όπως κάνω κάθε μέρα, λίγο μετά τις οκτώ. Πέρασα από το δωμάτιο του παππού Διονύση Αργυρόπουλου, είδα ότι ήταν ήρεμος κι έφυγα…

Δεν είχα προλάβει να ανοίγω τον υπολογιστή μου στο γραφείο μου, οπότε με πήρε στο τηλέφωνο, κλαίγοντας η Σούλα και μου ανήγγειλε το κακό μαντάτο… «Κοιμήθηκε ο παππούς Διονύσης». Έφυγα τρέχοντας… Την βρήκα σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Φυσιολογικό. Ο θάνατος δεν είναι κάτι με το οποίο μπορείς να συμφιλιωθείς…

Ψάξαμε λίγο το λήμμα «θάνατος» στο ΕΝΟΡΑΣΗ:

Η πρώτη αναφορά των Γραφών στο θάνατο συναντάται στα εδάφια Γένεση 2:16, 17, στην εντολή την οποία έδωσε ο Θεός προς τον πρώτο άνθρωπο σχετικά με τη βρώση από τον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού, μια εντολή που η παραβίασή της θα οδηγούσε στο θάνατο. (Βλέπε ΜΝΚ, υποσ.) Ωστόσο, ο θάνατος ως φυσική διαδικασία ίσχυε ήδη για τα ζώα, δεδομένου ότι αυτά δεν αναφέρονται πουθενά στην εξήγηση που δίνει η Αγία Γραφή για το πώς επήλθε ο θάνατος στην ανθρώπινη οικογένεια. (Παράβαλε 2Πε 2:12.) Επομένως, ο ανθρώπινος γιος του Θεού, ο Αδάμ, μπορούσε να αντιληφθεί τη σοβαρότητα της προειδοποίησης του Θεού σχετικά με την ποινή του θανάτου για την ανυπακοή. Η ανυπακοή του Αδάμ στον Δημιουργό του επέφερε το θάνατό του. (Γε 3:19· Ιακ 1:14, 15) Κατόπιν, η αμαρτία του Αδάμ και το επακόλουθό της, ο θάνατος, απλώθηκαν σε όλους τους ανθρώπους.—Ρω 5:12· 6:23.

Λίγο μετά, πιο ήρεμοι και πιο αποστασιοποιημένοι, καθώς το γραφείο, ανέλαβε τα περαιτέρω και με ήσυχη τη συνείδηση, ότι κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε για να έχει ένα αξιοπρεπές τέλος. Τον αποχαιρετήσαμει το Σάββατο 24/06/2017 στο Γ’ Νεκροταφείο της Νίκαιας στον ειδικό χώρο για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, τμήμα 31.

Είμαστε όμως αισιόδοξοι...

Το εδάφιο Ψαλμός 68:20 λέει: «Στον Ιεχωβά, τον Υπέρτατο Κύριο, ανήκουν οι έξοδοι από το θάνατο». Διαμέσου της θυσίας της ανθρώπινης ζωής του ο Χριστός Ιησούς κατέστη από τον Θεό «Πρώτιστος Παράγοντας» της ζωής και της σωτηρίας (Πρ 3:15· Εβρ 2:10), και μέσω αυτού εξασφαλίζεται η κατάργηση του θανάτου. (2Τι 1:10)

Με το θάνατό του, ο Ιησούς “γεύτηκε θάνατο για κάθε άνθρωπο” και προμήθευσε «αντίστοιχο λύτρο για όλους». (Εβρ 2:9· 1Τι 2:6) Μέσω αυτής της «μιας πράξης δικαίωσης» που έκανε ο Ιησούς κατέστη πλέον δυνατή η ακύρωση της θανατικής καταδίκης την οποία επιφέρει η αμαρτία, ώστε κάθε είδους άνθρωποι να μπορέσουν να “ανακηρυχτούν δίκαιοι για ζωή”. (Ρω 5:15, 16, 18, 19· Εβρ 9:27, 28· βλέπε ΑΝΑΚΗΡΥΣΣΩ ΔΙΚΑΙΟ· ΛΥΤΡΟ.)

Επομένως, δικαιολογημένα ειπώθηκε ότι οι αληθινοί ακόλουθοι του Ιησού είχαν στην ουσία «μεταβεί από το θάνατο στη ζωή». (Ιωα 5:24) Ωστόσο, όσοι παρακούν τον Γιο και δεν εκδηλώνουν αγάπη “παραμένουν στο θάνατο” και είναι καταδικασμένοι από τον Θεό. (1Ιω 3:14· Ιωα 3:36)

Αυτοί που θέλουν να ελευθερωθούν από την καταδίκη και από το «νόμο της αμαρτίας και του θανάτου» πρέπει να καθοδηγούνται από το πνεύμα του Θεού και να παράγουν τους καρπούς του, διότι «το φρόνημα της [αμαρτωλής] σάρκας σημαίνει θάνατο».—Ρω 8:1-6· Κολ 1:21-23.

Ειμαστε κοντά στα παιδιά του, Σούλα και Γιώργο... Ο γιος του ζει στη Γαλλία καιι σε όλη τη διαδικασία της δυσκολίας που περάσαμε ήταν δίπλα μας, στηρίζοντας ψυχολογικά την αδελφή του Σούλα που το χρειαζόταν... Τον ευχαριστούμε. Ήταν σα να μοιράστοικε μαζί μας τον πόνο και τη θλίψη της απώλειας. Δείτε μερικά δημοαιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

The News

«Περνώντας» σε καινούριους τομείς επί 50 και πλέον χρόνια. Μια διδακτική βιογραφία…

oraia1
Θαλασσινό τοπίο… Υπέροχο έναν τέτοιον καιρό… Πολλοί το ζουν ήδη… Εμείς, λίγο αργότερα… Να μην αφήσουμε μόνη και την Αθήνα, τώρα που έχει αδειάσει από κόσμο…

oraia2
Περπατούσα χθες το απόγευμα τη Λένορμαν… Άδεια από αυτοκίνητα… Πού πήγαν όλοι; Κάπου ίσως κοντά, σε πατρικά ή σε φίλους… Κι όμως κι εδώ θα ήταν υπέροχα… Σε μια ήσυχη λιμνούλα…

oraia3
Δεν ξέρω καν από πού είναι η φωτογραφία… Είναι όμως φανταστική, δεν βρίσκετε; Φανταστείτε τον εαυτό σας στον ίσκιο των βράχων δίπλα από τον καταρράκτη να διαβάζετε την παρακάτω βιογραφία…

ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΑΦΗΓΗΘΗΚΕ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Πριν από δεκαεννιά αιώνες, ο απόστολος Παύλος έλαβε μια ασυνήθιστη πρόσκληση: «Πέρασε στη Μακεδονία και βοήθησέ μας». Ο Παύλος δέχτηκε πρόθυμα αυτή την καινούρια ευκαιρία που του δινόταν προκειμένου να ‘διακηρύξει τα καλά νέα’. (Πράξεις 16:9, 10) Μολονότι η πρόσκληση που έλαβα εγώ δεν έγινε πριν από τόσο πολλά χρόνια, ωστόσο έχουν περάσει πάνω από 50 χρόνια από τότε που δέχτηκα να ‘περάσω’ σε καινούριους τομείς, σύμφωνα με το πνεύμα του εδαφίου Ησαΐας 6:8: «Ιδού, εγώ, απόστειλόν με». Λόγω των πολλών ταξιδιών που έκανα, μου έβγαλαν το παρατσούκλι «Ο Αιώνιος Τουρίστας», αλλά οι δραστηριότητές μου δεν είχαν και μεγάλη σχέση με τον τουρισμό. Αρκετές φορές, φτάνοντας στο δωμάτιό μου στο ξενοδοχείο, έπεφτα στα γόνατα και ευχαριστούσα τον Ιεχωβά για την προστασία του.

Γεννήθηκα στις 16 Ιανουαρίου 1916 στην Ιεράπετρα της Κρήτης, σε μια πολύ θρησκευόμενη οικογένεια Ορθοδόξων. Από τότε που ήμουν βρέφος, η μαμά έπαιρνε εμένα και τις τρεις αδελφές μου στην εκκλησία την Κυριακή. Όσο για τον πατέρα μου, αυτός προτιμούσε να μένει στο σπίτι και να διαβάζει την Αγία Γραφή. Αγαπούσα υπερβολικά τον πατέρα μου —έναν τίμιο, καλό και συγχωρητικό άνθρωπο— και ο θάνατός του, όταν ήμουν εννιά χρονών, με σημάδεψε βαθιά.

Σε ηλικία πέντε χρονών, διάβασα στο σχολείο ένα κείμενο που έλεγε: «Όλα όσα μας περιβάλλουν διαλαλούν την ύπαρξη του Θεού». Καθώς μεγάλωνα, ήμουν πλήρως πεπεισμένος για αυτό. Έτσι, σε ηλικία 11 χρονών, διάλεξα να γράψω μια έκθεση που είχε ως θέμα το εδάφιο Ψαλμός 104:24: ‘Πόσον μεγάλα είναι τα έργα σου, Ιεχωβά. Τα πάντα εν σοφία εποίησας· η γη είναι πλήρης των ποιημάτων σου’. Με γοήτευαν τα θαύματα της φύσης, ακόμη και πράγματα τόσο απλά όσο είναι οι σπόροι που έχουν μικρά πτερύγια ώστε να μεταφέρονται από τον άνεμο μακριά από τη σκιά του δέντρου από το οποίο προέρχονται. Μια εβδομάδα αφότου παρέδωσα την έκθεσή μου, ο δάσκαλός μου τη διάβασε σε όλη την τάξη, και κατόπιν σε όλο το σχολείο. Εκείνη την εποχή, οι δάσκαλοι μάχονταν τις κομμουνιστικές ιδέες και χάρηκαν που υπερασπίστηκα την ύπαρξη του Θεού. Όσο για εμένα, χαιρόμουν που μπόρεσα να εκφράσω την πίστη μου στον Δημιουργό.

Απαντήσεις στα ερωτήματά μου

Θυμάμαι έντονα ακόμη και τώρα την πρώτη μου συνάντηση με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ο Εμμανουήλ Λιονουδάκης κήρυττε σε όλες τις πόλεις και τα χωριά της Κρήτης. Δέχτηκα πολλά βιβλιάρια από αυτόν, αλλά εκείνο που τράβηξε πραγματικά την προσοχή μου ήταν το βιβλιάριο με τίτλο Πού Είναι οι Νεκροί; Είχα τόσο νοσηρό φόβο για το θάνατο ώστε ούτε καν έμπαινα στο δωμάτιο όπου είχε πεθάνει ο πατέρας μου. Καθώς διάβαζα και ξαναδιάβαζα αυτό το βιβλιάριο, και μάθαινα τα όσα διδάσκει η Αγία Γραφή σχετικά με την κατάσταση των νεκρών, ένιωθα να χάνεται ο δεισιδαιμονικός φόβος μου.

Μια φορά το χρόνο, το καλοκαίρι, οι Μάρτυρες επισκέπτονταν την πόλη μας και μου έφερναν και άλλα έντυπα για να διαβάσω. Σιγά σιγά, η κατανόησή μου γύρω από τις Γραφές αυξήθηκε, αλλά συνέχισα να πηγαίνω στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ωστόσο, το βιβλίο Απελευθέρωσις αποτέλεσε σημείο στροφής. Έδειχνε καθαρά τη διαφορά ανάμεσα στην οργάνωση του Ιεχωβά και στην οργάνωση του Σατανά. Έκτοτε, άρχισα να μελετάω πιο τακτικά τη Γραφή καθώς και οποιοδήποτε έντυπο της Εταιρίας Σκοπιά μπορούσα να βρω. Επειδή οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ήταν υπό απαγόρευση στην Ελλάδα, μελετούσα κρυφά τη νύχτα. Ωστόσο, είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ από όσα μάθαινα, ώστε δεν μπορούσα να σταματήσω να μιλάω σε όλους για αυτά. Σύντομα, η αστυνομία άρχισε να ασχολείται μαζί μου και να με επισκέπτεται τακτικά, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας, ψάχνοντας για έντυπα.

Το 1936, παρακολούθησα για πρώτη φορά συνάθροιση, 120 χιλιόμετρα μακριά, στο Ηράκλειο. Ήμουν πολύ χαρούμενος που συνάντησα τους Μάρτυρες. Οι περισσότεροι ήταν απλοί άνθρωποι, κυρίως αγρότες, αλλά με βοήθησαν να βεβαιωθώ ότι αυτή είναι η αλήθεια. Αφιερώθηκα στον Ιεχωβά εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Το βάφτισμά μου είναι ένα γεγονός που θα μου μείνει αξέχαστο. Μια νύχτα το 1938, μέσα στο μαύρο σκοτάδι, ο αδελφός Λιονουδάκης πήρε δύο από τα άτομα με τα οποία μελετούσα την Αγία Γραφή καθώς και εμένα και μας πήγε στην παραλία. Έκανε μια προσευχή και στη συνέχεια μας βούτηξε στο νερό.

Συλλαμβάνομαι

Η πρώτη φορά που πήγα να κηρύξω ήταν, χωρίς υπερβολές, περιπετειώδης. Συνάντησα έναν παλιό φίλο από το σχολείο ο οποίος είχε γίνει ιερέας, και είχαμε μια εξαιρετική συζήτηση. Κατόπιν όμως εξήγησε ότι, σύμφωνα με την εντολή του μητροπολίτη, έπρεπε να ειδοποιήσει να με συλλάβουν. Ενώ περιμέναμε στο γραφείο του δημάρχου να έρθει η αστυνομία από το διπλανό χωριό, συγκεντρώθηκε έξω ένα πλήθος. Έτσι, πήρα μια Καινή Διαθήκη που υπήρχε στο γραφείο και άρχισα να τους εκφωνώ μια ομιλία με βάση το 24ο κεφάλαιο του Ματθαίου. Στην αρχή οι άνθρωποι δεν ήθελαν να ακούσουν, αλλά παρενέβη ο ιερέας. «Αφήστε τον να μιλήσει», είπε. «Αυτή είναι η δική μας Αγία Γραφή». Κατάφερα να μιλήσω επί μιάμιση ώρα. Έτσι, την πρώτη ημέρα που βγήκα στη διακονία αγρού έκανα και την πρώτη μου δημόσια ομιλία. Εφόσον η αστυνομία δεν είχε φτάσει όταν τελείωσα, ο δήμαρχος και ο ιερέας αποφάσισαν να αναθέσουν σε μια ομάδα αντρών να με οδηγήσουν έξω από την πόλη. Στην πρώτη στροφή του δρόμου, άρχισα να τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορούσα για να αποφύγω τις πέτρες που έριχναν.

Την επομένη, δυο αστυνομικοί, συνοδευόμενοι από το μητροπολίτη, με συνέλαβαν στην εργασία. Στο αστυνομικό τμήμα, μπόρεσα να τους δώσω μαρτυρία από την Αγία Γραφή αλλά, εφόσον τα Γραφικά μου έντυπα δεν είχαν τη σφραγίδα του μητροπολίτη, όπως απαιτούσε ο νόμος, κατηγορήθηκα για προσηλυτισμό και για διανομή εντύπων χωρίς άδεια. Με άφησαν ελεύθερο αλλά παραπέμφθηκα σε δίκη.

Η δίκη μου έγινε έπειτα από ένα μήνα. Στην απολογία μου επισήμανα ότι το μόνο που έκανα ήταν να υπακούσω στην εντολή την οποία έδωσε ο Χριστός να κηρύττουμε. (Ματθαίος 28:19, 20) Ο δικαστής απάντησε με σαρκασμό: «Παιδί μου, Εκείνος που έδωσε αυτή την εντολή σταυρώθηκε. Δυστυχώς, εγώ δεν έχω την εξουσία να σου επιβάλω παρόμοια τιμωρία». Ωστόσο, ένας νεαρός δικηγόρος, τον οποίο δεν γνώριζα, με υπερασπίστηκε λέγοντας ότι, με όλη αυτή την επιρροή του κομμουνισμού και του αθεϊσμού, το δικαστήριο θα έπρεπε να είναι υπερήφανο που υπήρχαν νεαροί άντρες οι οποίοι ήταν έτοιμοι να υπερασπιστούν το Λόγο του Θεού. Κατόπιν ήρθε και με συγχάρηκε θερμά για τη γραπτή απολογία μου, η οποία υπήρχε στο φάκελό μου. Εντυπωσιασμένος από το γεγονός πως ήμουν τόσο νέος, προσφέρθηκε να με υπερασπιστεί δωρεάν. Αντί για την κατώτατη ποινή των τριών μηνών, καταδικάστηκα σε δέκα μόνο ημέρες φυλάκιση και σε πρόστιμο 300 δραχμών. Αυτή η εναντίωση απλώς ενίσχυσε την αποφασιστικότητα που είχα να υπηρετώ τον Ιεχωβά και να υπερασπίζομαι την αλήθεια.

Μια άλλη φορά που με συνέλαβαν, ο δικαστής παρατήρησε την άνεση με την οποία παρέθετα από τη Γραφή. Ζήτησε από το μητροπολίτη να βγει από το γραφείο του, λέγοντας: «Εσύ έκανες το μέρος σου. Θα τον αναλάβω εγώ τώρα». Κατόπιν πήρε τη Γραφή του, και μιλήσαμε σχετικά με τη Βασιλεία του Θεού ολόκληρο το απόγευμα. Τέτοια περιστατικά με ενθάρρυναν να συνεχίζω παρά τις δυσκολίες.

Η θανατική ποινή

Το 1940 κλήθηκα για στρατιωτική υπηρεσία και έγραψα μια επιστολή στην οποία εξηγούσα γιατί δεν μπορούσα να καταταγώ. Έπειτα από δύο ημέρες, η αστυνομία με συνέλαβε και με ξυλοκόπησε άσχημα. Κατόπιν, με έστειλαν στο μέτωπο στην Αλβανία, όπου πέρασα από στρατοδικείο επειδή αρνήθηκα να πολεμήσω. Οι στρατιωτικές αρχές μού είπαν ότι εκείνο που τους ενδιέφερε δεν ήταν το να μάθουν αν είχα δίκιο ή άδικο αλλά η επίδραση που θα είχε το παράδειγμά μου στους στρατιώτες. Καταδικάστηκα σε θάνατο, αλλά λόγω κάποιας νομικής παράλειψης, προς μεγάλη μου ανακούφιση η ποινή αυτή μετατράπηκε σε δέκα χρόνια καταναγκαστικά έργα. Στη συνέχεια, πέρασα λίγους μήνες σε μια στρατιωτική φυλακή στην Ελλάδα κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, πράγμα που έχει ακόμη και τώρα επιπτώσεις στην υγεία μου.

Εντούτοις, η φυλακή δεν με έκανε να σταματήσω να κηρύττω. Κάθε άλλο! Ήταν εύκολο να αρχίζω συζητήσεις, καθώς πολλοί αναρωτιόνταν γιατί βρισκόταν σε στρατιωτική φυλακή ένας πολίτης. Μια από αυτές τις συζητήσεις που είχα με κάποιον ειλικρινή νεαρό κατέληξε σε Γραφική μελέτη στην αυλή της φυλακής. Έπειτα από τριάντα οχτώ χρόνια συνάντησα και πάλι αυτόν τον άντρα σε κάποια συνέλευση. Είχε δεχτεί την αλήθεια και υπηρετούσε ως επίσκοπος εκκλησίας στο νησί της Λευκάδας.

Όταν τα στρατεύματα του Χίτλερ εισέβαλαν στη Γιουγκοσλαβία το 1941, μεταφερθήκαμε νοτιότερα σε μια φυλακή στην Πρέβεζα. Στη διάρκεια του ταξιδιού, γερμανικά βομβαρδιστικά επιτέθηκαν στη φάλαγγά μας, και εμείς οι κρατούμενοι μείναμε χωρίς τροφή. Όταν τελείωσε το λίγο ψωμί που είχα, προσευχήθηκα στον Θεό: «Αν είναι θέλημά σου να πεθάνω από την πείνα τη στιγμή που με έχεις σώσει από τη θανατική ποινή, τότε ας γίνει το θέλημά σου».

Την επομένη, με φώναξε παράμερα ένας αξιωματικός την ώρα του προσκλητηρίου και, όταν έμαθε από πού ήμουν, ποιοι ήταν οι γονείς μου και γιατί βρισκόμουν στη φυλακή, μου είπε να τον ακολουθήσω. Με πήγε στη λέσχη των αξιωματικών στην πόλη, με οδήγησε σε ένα τραπέζι όπου υπήρχε ψωμί, τυρί και ψητό αρνί, και μου είπε να πάρω ό,τι ήθελα. Εγώ όμως εξήγησα ότι, εφόσον οι υπόλοιποι 60 φυλακισμένοι δεν είχαν καθόλου τροφή, η συνείδησή μου δεν μου επέτρεπε να φάω. Ο αξιωματικός απάντησε: «Δεν μπορώ να τους ταΐσω όλους! Ο πατέρας σου ήταν πολύ γενναιόδωρος απέναντι στο δικό μου πατέρα. Έχω ηθική υποχρέωση απέναντι σε εσένα αλλά όχι και στους άλλους». «Τότε και εγώ θα γυρίσω πίσω», απάντησα. Σκέφτηκε για λίγο και κατόπιν μου έδωσε μια μεγάλη τσάντα για να βάλω όσα τρόφιμα χωρούσαν.

Επιστρέφοντας στη φυλακή, άφησα την τσάντα και είπα: «Κύριοι, αυτό είναι για εσάς». Κατά σύμπτωση, το προηγούμενο βράδυ, με είχαν κατηγορήσει ότι ήμουν υπεύθυνος για τη δυστυχία των άλλων φυλακισμένων, επειδή δεν συμμετείχα μαζί τους στις προσευχές που έκαναν προς την Παρθένο Μαρία. Ωστόσο, ένας κομμουνιστής με είχε υπερασπιστεί. Τώρα, βλέποντας τα τρόφιμα, είπε στους άλλους: «Πού είναι η ‘Παρθένος Μαρία’ σας; Είπατε ότι θα πεθαίναμε εξαιτίας αυτού του ανθρώπου, αλλά εκείνος είναι που μας φέρνει φαγητό». Κατόπιν στράφηκε σε εμένα και είπε: «Μανώλη! Έλα να κάνεις προσευχή».

Σύντομα, η προέλαση του γερμανικού στρατού ανάγκασε τους δεσμοφύλακες να φύγουν, ανοίγοντας έτσι τις πόρτες της φυλακής. Έφυγα για την Πάτρα προκειμένου να βρω άλλους Μάρτυρες προτού κατευθυνθώ προς την Αθήνα στα τέλη Μαΐου του 1941. Εκεί μπόρεσα να βρω ρούχα και παπούτσια, καθώς επίσης να κάνω μπάνιο για πρώτη φορά έπειτα από έναν και πλέον χρόνο. Μέχρι το τέλος της κατοχής, πολλές φορές με σταμάτησαν οι Γερμανοί την ώρα που κήρυττα, αλλά δεν με συνέλαβαν ποτέ. Ένας από αυτούς είπε: «Στη Γερμανία πυροβολούσαμε τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Αλλά εδώ, μακάρι να ήταν όλοι οι εχθροί μας Μάρτυρες!»

Μεταπολεμικές δραστηριότητες

Σαν να μην έφτανε ο πόλεμος, στη συνέχεια, από το 1946 ως το 1949, στην Ελλάδα ξέσπασε εμφύλιος σπαραγμός προκαλώντας χιλιάδες θανάτους. Οι αδελφοί χρειάζονταν μεγάλη ενθάρρυνση για να παραμείνουν ισχυροί σε μια εποχή κατά την οποία απλώς και μόνο η παρακολούθηση συναθροίσεων μπορούσε να οδηγήσει σε σύλληψη. Αρκετοί αδελφοί καταδικάστηκαν σε θάνατο λόγω της ουδέτερης στάσης τους. Αλλά παρά το γεγονός αυτό, πολλοί άνθρωποι ανταποκρίνονταν στο άγγελμα της Βασιλείας, και κάθε εβδομάδα βαφτίζονταν ένα ή δύο άτομα. Από το 1947, άρχισα να υπηρετώ στο γραφείο της Εταιρίας στην Αθήνα την ημέρα και να επισκέπτομαι τις εκκλησίες ως περιοδεύων επίσκοπος τη νύχτα.

Το 1948, είχα τη χαρά να προσκληθώ να παρακολουθήσω τη Βιβλική Σχολή Γαλαάδ της Σκοπιάς, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Οι προηγούμενες καταδίκες μου είχαν ως αποτέλεσμα να μην μπορώ να βγάλω διαβατήριο. Εντούτοις, ένα από τα άτομα με τα οποία μελετούσα τη Γραφή είχε φιλικές σχέσεις με κάποιο στρατηγό. Χάρη σε αυτόν τον ενδιαφερόμενο, μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες έβγαλα διαβατήριο. Ανησύχησα όμως όταν, λίγο καιρό προτού φύγω, με συνέλαβαν επειδή διένεμα τη Σκοπιά. Ένας αστυνομικός με πήγε στο διευθυντή της Κρατικής Ασφάλειας στην Αθήνα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, ο διευθυντής ήταν γείτονάς μου! Ο αστυνομικός εξήγησε γιατί είχα συλληφθεί και του έδωσε τα περιοδικά. Ο γείτονάς μου έβγαλε από το γραφείο του μια στοίβα με περιοδικά Σκοπιά και μου είπε: «Δεν έχω το τελευταίο τεύχος. Μπορώ να κρατήσω ένα αντίτυπο;» Πόση ανακούφιση ένιωθα βλέποντας το χέρι του Ιεχωβά σε τέτοια ζητήματα!

Η 16η τάξη της Γαλαάδ, το 1950, ήταν μια εποικοδομητική εμπειρία. Όταν τελείωσαν τα μαθήματα, διορίστηκα στην Κύπρο, όπου διαπίστωσα σύντομα ότι η εναντίωση του κλήρου ήταν τόσο σφοδρή όσο και στην Ελλάδα. Συχνά χρειαζόταν να αντιμετωπίζουμε μανιασμένα πλήθη φανατικών θρησκευόμενων τους οποίους ξεσήκωναν οι Ορθόδοξοι ιερείς. Το 1953 δεν ανανεώθηκε η βίζα μου για την Κύπρο, και έλαβα νέο διορισμό για την Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Και εδώ επίσης, η παραμονή μου ήταν σύντομη. Η πολιτική ένταση η οποία υπήρχε ανάμεσα στην Τουρκία και στην Ελλάδα σήμαινε ότι, παρά τα καλά αποτελέσματα που υπήρχαν στο έργο κηρύγματος, θα έπρεπε να φύγω για άλλο διορισμό—την Αίγυπτο.

Ενόσω βρισκόμουν στη φυλακή, έρχονταν στο νου μου τα εδάφια Ψαλμός 55:6, 7. Στα εδάφια αυτά, ο Δαβίδ εξέφρασε την επιθυμία να διαφύγει στην έρημο. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι κάποια ημέρα θα βρισκόμουν ακριβώς σε ένα τέτοιο μέρος. Το 1954, έπειτα από ένα κουραστικό πολυήμερο ταξίδι με τρένο και με ποταμόπλοιο στο Νείλο, τελικά έφτασα στον προορισμό μου—το Χαρτούμ, στο Σουδάν. Το μόνο που ήθελα ήταν να κάνω ένα ντους και να πέσω στο κρεβάτι. Αλλά ξέχασα πως ήταν καταμεσήμερο. Το νερό, αποθηκευμένο σε μια δεξαμενή στη στέγη, με ζεμάτισε, και έτσι ήμουν αναγκασμένος να φοράω ένα καπέλο από φελλό επί αρκετούς μήνες μέχρι να θεραπευτεί το κεφάλι μου.

Συχνά ένιωθα απομονωμένος εκεί, μόνος καταμεσής στη Σαχάρα, περίπου 1.600 χιλιόμετρα μακριά από την πλησιέστερη εκκλησία, αλλά ο Ιεχωβά με υποστήριξε και μου έδωσε τη δύναμη για να συνεχίσω. Μερικές φορές η ενθάρρυνση ερχόταν από τις πιο απρόσμενες πηγές. Μια ημέρα, συνάντησα το διευθυντή του Μουσείου του Χαρτούμ. Ήταν ανοιχτόμυαλος άνθρωπος, και κάναμε μια θαυμάσια συζήτηση. Μόλις άκουσε ότι ήμουν ελληνικής καταγωγής, με ρώτησε αν θα μπορούσα να του κάνω τη χάρη να πάω στο μουσείο για να μεταφράσω κάποιες επιγραφές που υπήρχαν πάνω σε μερικά τεχνουργήματα τα οποία βρέθηκαν σε μια εκκλησία του έκτου αιώνα. Έπειτα από πέντε ώρες σε ένα αποπνικτικό υπόγειο, βρήκα ένα πιατάκι που είχε το όνομα του Ιεχωβά, το Τετραγράμματο. Φανταστείτε τη χαρά μου! Στην Ευρώπη δεν είναι σπάνιο να βλέπει κανείς το θεϊκό όνομα στους ναούς, αλλά καταμεσής στη Σαχάρα είναι πολύ ασυνήθιστο!

Μετά τη διεθνή συνέλευση το 1958, διορίστηκα επίσκοπος ζώνης για να επισκέπτομαι τους αδελφούς σε 26 χώρες και περιοχές της Μέσης και της Εγγύς Ανατολής καθώς και γύρω από τη Μεσόγειο. Πολλές φορές δεν ήξερα πώς να ξεφύγω από μια δυσάρεστη κατάσταση, αλλά ο Ιεχωβά πάντα μου προμήθευε διέξοδο.

Πάντοτε με εντυπωσίαζε η φροντίδα που δείχνει η οργάνωση του Ιεχωβά για τους Μάρτυρες οι οποίοι είναι απομονωμένοι σε ορισμένες χώρες. Κάποτε, συνάντησα έναν Ινδό αδελφό που εργαζόταν σε πετρελαιοπηγές. Προφανώς ήταν ο μόνος Μάρτυρας στη χώρα. Στο ντουλαπάκι του είχε έντυπα σε 18 διαφορετικές γλώσσες, τα οποία έδινε στους συνεργάτες του. Ακόμη και εδώ, όπου απαγορεύονταν αυστηρά όλες οι ξένες θρησκείες, ο αδελφός μας δεν ξέχασε την ευθύνη που είχε να κηρύξει τα καλά νέα. Οι συνάδελφοί του εντυπωσιάστηκαν όταν είδαν ότι είχε σταλεί να τον επισκεφτεί κάποιος εκπρόσωπος της θρησκείας του.

Το 1959 επισκέφτηκα την Ισπανία και την Πορτογαλία. Εκείνη την εποχή, και οι δύο χώρες βρίσκονταν υπό στρατιωτική δικτατορία, και το έργο των Μαρτύρων του Ιεχωβά ήταν αυστηρά απαγορευμένο. Μέσα σε ένα μήνα, μπόρεσα να διεξαγάγω πάνω από εκατό συναθροίσεις, ενθαρρύνοντας τους αδελφούς να μην παραιτηθούν παρ’ όλες τις δυσκολίες.

Όχι πια μόνος

Επί 20 και πλέον χρόνια, είχα υπηρετήσει τον Ιεχωβά ολοχρόνια ως άγαμος, αλλά ξαφνικά κουράστηκα από τα συνεχή ταξίδια που έκανα χωρίς να έχω ένα μόνιμο τόπο διαμονής. Εκείνον περίπου τον καιρό γνώρισα την Άνι Μπιανούτσι, μια ειδική σκαπάνισσα στην Τυνησία. Παντρευτήκαμε το 1963. Η αγάπη της για τον Ιεχωβά και για την αλήθεια, η αφοσίωσή της στη διακονία σε συνδυασμό με την τέχνη της όσον αφορά τη διδασκαλία, καθώς και το γεγονός ότι μιλούσε διάφορες γλώσσες, αποδείχτηκαν πραγματική ευλογία στο ιεραποστολικό έργο μας καθώς και στο έργο περιοχής στη βόρεια και στη δυτική Αφρική και στην Ιταλία.

Τον Αύγουστο του 1965, η σύζυγός μου και εγώ διοριστήκαμε στο Ντακάρ της Σενεγάλης, όπου είχα το προνόμιο να οργανώσω το τοπικό γραφείο τμήματος. Η Σενεγάλη ήταν μια χώρα που ξεχώριζε για την ανεξιθρησκεία της, η οποία αναμφίβολα οφειλόταν στον πρόεδρό της Λεοπόλ Σενγκόρ, έναν από τους ελάχιστους Αφρικανούς αρχηγούς κρατών οι οποίοι έγραψαν στον Πρόεδρο Μπάντα της Μαλάουι για να υποστηρίξουν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά στη διάρκεια του στυγερού διωγμού που έλαβε χώρα στη Μαλάουι τη δεκαετία του 1970.

Η πλούσια ευλογία του Ιεχωβά

Το 1950, όταν έφυγα από τη Γαλαάδ για την Κύπρο, ταξίδεψα με εφτά βαλίτσες. Όταν έφυγα για την Τουρκία, τις μείωσα στις πέντε. Αλλά με τόσο πολλά ταξίδια που έκανα, έπρεπε να προσαρμοστώ στο όριο βάρους των αποσκευών, το οποίο ήταν 20 κιλά, και στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν τα χαρτιά μου και η «μίνι» γραφομηχανή μου. Μια ημέρα είπα στον αδελφό Νορ, τον τότε πρόεδρο της Εταιρίας Σκοπιά: «Με προστατεύετε από τον υλισμό. Με κάνετε να ζω με 20 κιλά, και τα καταφέρνω μια χαρά». Ποτέ δεν ένιωσα ότι στερούμουν κάτι επειδή δεν είχα πολλά πράγματα.

Το κύριο πρόβλημά μου στη διάρκεια των ταξιδιών μου ήταν η είσοδος και η έξοδος από τις διάφορες χώρες. Μια ημέρα, σε κάποια χώρα όπου το έργο ήταν απαγορευμένο, ένας τελωνειακός άρχισε να ανακατεύει τα χαρτιά μου. Αυτό δημιουργούσε κίνδυνο για τους Μάρτυρες που ζούσαν σε εκείνη τη χώρα· έτσι, έβγαλα από το σακάκι μου ένα γράμμα από τη γυναίκα μου και είπα στον τελωνειακό: «Βλέπω ότι σας αρέσει να διαβάζετε αλληλογραφία. Θα θέλατε να διαβάσετε και αυτό το γράμμα της γυναίκας μου, που δεν είναι μαζί με τα υπόλοιπα χαρτιά;» Αναστατωμένος, ζήτησε συγνώμη και με άφησε να περάσω.

Από το 1982 και έπειτα η σύζυγός μου και εγώ υπηρετούμε ως ιεραπόστολοι στη Νίκαια, στα νότια της Γαλλίας. Εξαιτίας της επιδεινούμενης υγείας μου, δεν μπορώ πια να κάνω τόσα όσα έκανα παλιότερα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει μειωθεί η χαρά μας. Έχουμε δει ότι ‘ο κόπος μας δεν είναι μάταιος’. (1 Κορινθίους 15:58) Έχω τη χαρά να βλέπω πολλούς ανθρώπους με τους οποίους είχα το προνόμιο να μελετήσω στο διάβα των ετών, καθώς και πάνω από 40 μέλη της οικογένειάς μου, να υπηρετούν πιστά τον Ιεχωβά.

Δεν μετανιώνω καθόλου για τις θυσίες που χρειάστηκε να κάνω καθώς ‘περνούσα’ σε καινούριους τομείς. Στο κάτω κάτω, καμιά από τις θυσίες μας δεν μπορεί να συγκριθεί με όσα έχουν κάνει για εμάς ο Ιεχωβά και ο Γιος του, ο Χριστός Ιησούς. Όταν αναπολώ τα περασμένα 60 χρόνια που γνωρίζω την αλήθεια, μπορώ να πω ότι ο Ιεχωβά με έχει ευλογήσει πλούσια. Όπως αναφέρει το εδάφιο Παροιμίαι 10:22: ‘Η ευλογία του Ιεχωβά πλουτίζει’.

Αναμφίβολα, το ‘έλεος του Ιεχωβά είναι καλήτερον παρά την ζωήν’. (Ψαλμός 63:3) Καθώς οι ενοχλήσεις που συνοδεύουν τα γηρατειά αυξάνονται, συχνά αναφέρω στην προσευχή μου τα λόγια του θεόπνευστου ψαλμωδού: ‘Επί σε, Ιεχωβά, ήλπισα· ας μη καταισχυνθώ ποτέ. Διότι συ είσαι η ελπίς μου, Ιεχωβά Θεέ· το θάρρος μου εκ νεότητός μου. Θεέ, συ με εδίδαξας εκ νεότητός μου· και μέχρι του νυν εκήρυττον τα θαυμάσιά σου. Μη με εγκαταλίπης μηδέ μέχρι του γήρατος και πολιάς, Θεέ’.—Ψαλμός 71:1, 5, 17, 18.

  • Από τη ΣΚΟΠΙΑ 1/9/1999

Σχόλια (0)

There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Ένα χειμωνιάτικο τριήμερο στη Ζαγορά Πηλίου, αλλά και την άνοιξη θα είναι υπέροχα!

xionismeni.zagora1

Όλα πήγαν καλά. Με την ασφαλή επιστροφή μας ολοκληρώθηκε το ταξίδι μας στο Πήλιο τον Γενάρη του 2017... Στη Ζαγορά ήμασταν από το μεσημέρι της Παρασκευής 6/1/2017 και επιστρέψαμε στη βάση μας το βράδυ της Κυριακής! Βρήκαμε το μέρος, ύστερα από μια πολύ όμορφη διαδρομή χωρίς προβλήματα με πολύ κρύο, αν και δεν νιώθουμε κάτι τέτοιο αφού οι φίλοι μας Βικτόρια και Δημήτρης που μας φιλοξένησαν στα studio τους, είχαν φροντίσει να έχουμε επαρκή θέρμανση και ζεστή καρδιά... Έτσι, απολαμβάναμε την κάθε στιγμή... Δείτε μερικά δημοσιεύματα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Θα πάρετε μια γεύση, πώς περάσαμε.

Το ταξίδι μας αυτό με τους φίλους μας, Άρη και Χάρις το είχαμε προγραμματίσει πολύ καιρό, πριν… Χωρίς να γνωρίζουμε τον καιρό, πώς θα εξελιχθεί. Εντάξει, χειμώνας ήταν, αλλά επιλέξαμε έναν ξενώνα που οι ιδιοκτήτες τους είναι γνωστοί στους φίλους μας.

Το χρειαζόμασταν αυτό το ταξίδι – ανάσα. Σκεφτόμασταν την Κρήτη, αλλά στην πορεία μετρήσαμε πολλές παραμέτρους… Ήθελε περισσότερες μέρες και έξοδα και είπαμε να το αφήσουμε για το καλοκαίρι. Να το απολαύσουμε, κάτω από καλύτερες καιρικές συνθήκες.

Έτσι είδαμε τα χιόνια που εφτασαν στο μέρος που μέναμε… Δεν μας πειράζει καθόλου. Ίσως να μην καταφέραμε να κάνουμε τις βόλτες που θέλαμε, επειδή η κίνηση δεν 'ηταν πάρα πολύ εύκολη, αλλά περάσαμε πολύ όμορφα... Κάθετί εδώ είναι όμορφο. Έτσι όμορφη, φαντάζομαι θα είναι η εμπειρία και την άνοιξη ή το καλοκαίρι!

Όλοι έχουμε κάποια στιγμή ανάγκη από μια μικρή αλλαγή και από παραστάσεις ξεχωριστές. Ξέρουμε πως έτσι κάνουμε τη ζωή μας και την καθημερινότητα μας πιο ενδιαφέρουσα για μας και για τους γύρω μας. Αυτό, στο βαθμό που περνάει από το χέρι μας, το κάνουμε καθημερινά πράξη...

Το Πήλιο όποια εποχή και αν το επισκεφθείς, είναι πανέμορφο. Σίγουρα όμως το χειμώνα έχει κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει. Σχεδιάζουμε να ξαναπάμε το συντομότερο δυνατόν και να απολαύσουμε, όπως κάναμε και στην πρώτη επίσκεψη μας, την κάθε στιγμή… 

xionismeni.zagora2

Από τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε στην Ζαγορά Πηλίου... Η Βικτόρια κάνει τηγανήτες στο χιονισμένο μπαλκόνι της, για να προσθέσει μια νότα αγάπης στο πρωινό που μας ετοίμαζε... Υπέροχοι. Τις απόλαυσα με την ψυχή μου... Η φιλοξενεία τους, μοναδική! Αν θέλετε να εκδράμετε στο Πήλιο, αξίζει να είναι στην πρώτη επιλογή σας. Μόνο που χρειάζεται να προηγηθεί τηλέφωνο επικοινωνίας...

Είμαστε βέβαιοι ότι θα μείνετε ενθουσιασμένοι. Ασε που θα δείτε την αδελφική αγάπη σε όλο της το μεγαλείο... Αλλά είπαμε, είναι απαραίτητο να προηγηθεί τηλέφωνο για να κλείσετε δωμάτιο, για τη διαμονή σας...

zagora110117

Ο Τάκης ξεχιονίζει τους δρόμους κάτω από το σπίτι τους... Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη πάνω από το σπίτι τους στο σαλόνι που παίρναμε μαζί του το πρωινό...

Μια ματιά στις Περιφερειακές Συνελεύσεις της Κρήτης... Έχουμε ένα ενδιαφέρον ιδιαίτερο...

sinelefsi.kritis1

Από την τελευταία μονοήμερη Περιφερειακή Συνέλευση Κρήτης που έγινε τον Μάιο που μας πέρασε...
Είχαμε ώς τώρα τρία δημοσιέυματα, ένα για κάθε μέρα από την τριήμερη Συνέλευση Περιφερείας Κρήτης 2016 που πραγματοποιήθηκε το τελευταίο Παρασκευο-Σαββατο-Κύριακο του Αυγούστου στο Κλειστό Στάδιο Νέας Αλικαρνασσού «Δύο Αοράκια», Μικράς Ασίας 5. Νέα Αλικαρνασσός, 716 01 Ηράκλειο Κρήτης. Και ήταν εκεί πολλοί φίλοι μας για να την παρακολουθήσουν.

Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ "ήταν εκεί", όλες τις μέρες των εργασιών. Ως έγκυρη πηγή ενημέρωσης σας υποσχεθήκαμε (και το κάναμε) ρεπορτάζ στη διάρκεια των εργασιών της. Διότι έχουμε μια ευαισθησία… Δείτε τα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Η ευαισθησία αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία… Πηγαίνει πολύ μακριά… Από την εποχή που η Συνέλευση της Κρήτης πραγματοποιούνταν στο GRETA MARIS και μείς που τύχαινε να είμαστε στην Κρήτη, εκείνον τον καιρό, τις παρακολουθούσαμε ανελλιπώς… Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Τι όμορφη που είναι η ενότητα κάτω από το πνεύμα του Ιεχωβά Θεού. Όλοι μαζί στην Κρήτη

sinelefsi.kritis.28.2016

Στη φωτογραφία εικονίζονται αδελφοί της φυλακής από τις 10ετίες του 1970 μέχρι τη 10ετία του 1990, όσοι βέβαια βρεθήκαν στην Κρήτη με αφορμή την Περιφερειακή Συνέλευση, τον Αύγουστο του 2016 Ήταν πολύ συγκινητικό για όλους να συναντηθούν με πραγματικούς φίλους και συναγωνιστές, με τους οποίους έζησαν όχι μόνο πολύ δύσκολες στιγμές, αλλά και πολύ ευχάριστες και έτσι τους ένωσε πιο σφικτά η υπέροχη ιδιότητα της αγάπης! Ειλικρινά ευχαριστούμε από καρδιάς τον Ιεχωβά για το υπέροχο δώρο της αδελφότητα, το οποίο μεγαλουργεί στους καιρούς μας! Σε όλους αυτούς τους αγωνιστές της ακεραιότητας εκπληρώθηκαν περίτρανα τα εδάφια Ησαίας 54:17 και  40:29-31.

Η εργασία είναι αγαθό! Ας βοηθήσουμε όσους έχουν πραγματική ανάγκη...

work

Όπως γνωρίζουμε, πολλοί αδελφοί μας αντιμετωπίζουν πρόβλημα με την ανεργία. Θα ήθελα, λοιπόν, να παρακαλέσω τους αναγνώστες της ιστοσελίδας μου, αν γνωρίζουν κάποια πληροφορία σχετικά με εύρεση εργασίας, να επικοινωνούν με τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, και να αναφέρουν τις πληροφορίες που γνωρίζουν. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε όσους αδελφούς και αδελφές μας είναι άνεργοι.
Η πράξη μας αυτή είναι σύμφωνη με τις σκέψεις που αναφέρονται στα εδάφια Ιωάννης 13: 34, 35
Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ γίνεται καθημερινά δέκτης μηνυμάτων αγωνίας τέτοιων καταστάσεων. Σ’ αυτή τη λογική ανταποκριθήκαμε στο δίκαιο αίτημα του Στέλιου Ηλιάκη από την Κρήτη που ζει αυτή την εποχή στη Βουλγαρία. Σας θυμίζω λίγο τα δυο δημοσιεύματα που κάναμε. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν πειραματικά μια μέθοδο του «ζητώ» ή «προσφέρω» εργασία. Τις επόμενες μέρες θα πάρει μια πιο ουσιαστική μορφή… Θα λάβουμε υπόψη μας και τις δικές σας παρατηρήσεις και υποδείξεις. Το e-mail που μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας είναι nikosth2004@yahoo.gr Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ προσφέρετε να βοηθήσει ως σύνδεσμος επαφής και επικοινωνίας.

Αυτό που εγώ θέλω από εσάς είναι ότι αγγελίες έχουμε βάλει και εξυπηρετούνται (οι αδελφοί μας δηλαδή βρήκαν δουλεια ή το διαμέρισμα νοικιάστηκε...) ας επικοινωνήσουμε μαζί μας και ας μας το πουν. Οι αγγελίες μας θέλουμε να είναι πέρα για πέρα, αληθινές και να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ευχαριστούμε!

Άλλωστε, οι ανάγκες ήταν πάντα και παραμένουν μεγάλες!

Συναντήθηκαν στη Συνέλευση Περιφερείας Κρήτης 2016, ύστερα από 48 ολόκληρα χρόνια!

sinelefsi.kritis.26.2016

Για φαντάσου! 48 χρόνια είναι αυτά και ο χρόνος έχει κάνει την δουλειά του. Συναντήθηκαν στη διάρκεια των εργασιών της Συνέλευσης Περιφερείας Κρήτης του 2016, ύστερα από μισό σχεδόν αιώνα... Πρωτοσυναντήθηκαν στη φυλακή όταν ήταν νεαροί, με αφορμή τη διακράτηση ουδετερότητας. Τώρα είναι πια μπαμπάδες, παππούδες και με άσπρα μαλλιά! Πραγματικά όταν βιώνεις τέτοια πράγματα είναι να συγκινείσαι πολύ και αναπόφευκτα θυμάσαι τα παλιά, τότε που αμούστακα παιδιά κρατούσαν οσιότητα στην υπόσχεσή τους να υπηρετούν μόνο τον Ιεχωβά Θεό. Τι υπέροχα παραδείγματα! Εκεί, στην Κρήτη, θα τους γνωρίζετε φαντάζομαι ποιοι είναι...

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η Ειρήνη, η γυναίκα του ανηψιού μου Λευτέρη Βολυράκη, Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εδώ ήρεμα, ήσυχα, χωρίς τις εντάσεις της δουλειάς, όταν με το καλό βγω στη σύνταξη... Ελπίζω να μου συμβεί αυτό το καλό... Και μακάρι να πάνε όλα καλά στο σπίτι που φτιάχνω για να μπορέσω να μείνω εκεί... Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία… Τώρα μαθαίνω ότι οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που για άλλη μια φορά αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε...

ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ

Τις δυσκολίες που βιώνει ολόκληρη η κοινωνία στην εποχή των μνημονίων, βιώνει και ο Τύπος. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Έπρεπε να ζήσω για να το δω κι αυτό. Μια... δήθεν σοσιαλιστική κυβέρνηση, αυτή του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ έβαλε λουκέτο στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Έκλεισε εφημερίδες, αντί να τις στηρίζει με κάθε τρόπο και δυσκόλεψε πολύ τη συνέχιση της έκδοσης πολλών εφημερίδων.

Τον Αύγουστο του 2011 η κυβέρνηση εφάρμοσε μια παράγραφο που πέρασε στο ντούκου μέσα στο Μεσοπρόθεσμο, χωρίς να τη διαβάσουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. (όπως άλλωστε έκαναν παντού στη συνέχεια...) που το ψήφισαν και με την οποία σταματά η επιδότηση των ταχυδρομικών τελών των εφημερίδων, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα και... ουσιαστικά τετραπλασιάζει τα έξοδα αποστολής στους συνδρομητές.

Προφανώς ουδείς υποψιάστηκε τι προβλήματα μπορεί να δημιουργούσε μια τέτοια απόφαση... Η ζωή το έδειξε στη συνέχεια... Εφημερίδες αναγκάστηκαν να κλείσουν, δημοσιογράφοι έχασαν τη δουλειά τους, τυπογραφεία απέλυσαν εργαζόμενους, αν δεν έκλεισαν και τα ίδια... Η περίπτωση της press line είναι χαρακτηριστική...

Αναρωτιέμαι: Αυτό ήθελαν πραγματικά; Να κλείσουν οι μικρές εφημερίδες που βγάζουν οι εξωραϊστικοί σύλλογοι και τα συνδικάτα; Ήθελαν να φιμώσουν τις εφημερίδες της περιφέρειας, να τις κλείσουν; Διότι ποια εφημερίδα θα αντέξει κάτω από αυτό το καθεστώς; Ποιος συνδρομητής θα δεχτεί, σε καιρούς άγριας λιτότητας να τετραπλασιαστεί το ποσό που δίνει, για να φτάνει το έντυπο στο σπίτι του;

Σκεφθείτε λίγο τις εφημερίδες που βγαίνουν από αγάπη για τις μικρές πατρίδες... Αυτές, που πάνε να τους βρουν σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο. Νομίζετε ότι θα αντέξουν; Πολύ αμφιβάλω... Ήδη έβαλαν συνδρομή, ετήσια και μάλιστα αρμυρή στα μέλη τους. Αλλά είναι λύση αυτή;

ΔΥΟ ΚΑΛA ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ SITE ΜΑΣ

Το να λένε οι συνάδελφοί σου καλές κουβέντες για σένα δεν είναι και κάτι συνηθισμένο, ιδιαίτερα στο δημοσιογραφικό χώρο. Αλλά ούτε και η Θεοδοσία Κοντζόγλου είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Γνωριζόμαστε περισσότερα από 25 χρόνια και η γνωριμία κρατάει... Σαν την παλιά... κολώνια...

Και να, τώρα, που επιμελείται μια στήλη για τα Blog στο καταξιωμένο περιοδικό τέχνης “Ως3”. Προβάλει, με πολύ καλά λόγια τούτο εδώ τον ιστότοπο. Ο σύνδεσμος που είχαμε για να το δείτε, έληξε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι... Δημοσιοποίησε σε ένα ευρύ κοινό, ένα Site που φτιάχνεται καθημερινά, πετραδάκι – πετραδάκι, με καθαρά υλικά από την καρδιά μου...Και την ευχαριστώ δημόσια γι' αυτό.

Μικρές σταλαγματιές ομορφιάς, καθαρού δροσερού νερού αλήθειας που, δυστυχώς, δεν είναι σε θέση να τις δεχτούν οι περισσότεροι. Έμαθαν να θέλουν χάδια... Αλλά από εμένα, δεν θα τα δουν. Δεν το έκανα ποτέ, δεν θα το κάνω και τώρα από τούτη τη διαδικτυακή  γωνιά...

Το Site αυτό θα συνεχίσει να είναι μια ελεύθερη δημοσιογραφική έπαλξη. Σ' αυτό άλλωστε «χρωστά» και την όποια επιτυχία της...

Άσε που, από την επισκεψιμότητα, θα δω κι εγώ, τι από τα θέματα που ανεβάζω σας αρέσουν περισσότερο...Καλή ανάγνωση... Και σχολιάστε τα θέματα, ο διάλογος κάνει καλό! Μπείτε στη διαδικασία, είναι πανεύκολο πια... Σας περιμένω. Θα το χαρώ πολύ, η επικοινωνία είναι η ζωντάνια του διαδικτύου... Με κοσμιότητα όμως, παρακαλώ.

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να ήταν αλήθεια, αυτό. Κι όχι μόνο προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Μια τηλεοπτική όαση!

studio1

Μια ευχάριστη ανακοίνωση επεφύλαξε μεταξύ άλλων το κυβερνών σώμα στην ετήσια συνάθροιση του, το 2014. Αφορούσε τη δημιουργία τηλεοπτικού σταθμού τελευταίας τεχνολογίας που εκπέμπει μέσω internet. Από τον Μάϊο 2015 το κανάλι το έχουμε με ελληνικούς υπότιτλους, και τώρα μεταγλωττισμένο στα ελληνικά, ώστε να το παρακολουθούμε καλύτερα, όλοι εμείς που δεν γνωρίζουμε καλά αγγλικά. Από εδώ μπορείτε επίσης να δείτε παρά πολλά χρήσιμα βίντεο και φυσικά στις αρχές κάθε μήνα, το Jehovah’s Witnesses Broadcasting... Δοκιμάστε το. Θα οφεληθείτε πάρα πολύ και θα ενισχύσετε την πνευματικότητα σας... ΕΔΩ δείτε το πρόγραμμα του Ιουνίου 2017 που εκπέμπετε τώρα...

Διαθέσιμος για δουλειά

Από το Γενάρη του 2012 που σταμάτησα την εργασία μου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, δηλώνω ότι είμαι διαθέσιμος για δημοσιογραφική δουλειά. Το λεω τώρα τόσο καιρό, χωρίς αποτέλεσμα, έχοντας συναίσθηση των δυσκολιών μιας κοινωνίας που βιώνει τα μνημόνια στο πετσί της... Με περισσότερα από 33 χρόνια εμπειρίας σε δημοσιογραφικά έντυπα, είμαι σε θέση να υλοποιήσω κάθε εκδοτική προσπάθεια με τον καλύτερο τρόπο. Σ' αυτό το Site θα δείτε ενδεικτικές δουλειές μου σε εφημερίδες που εκδίδω ήδη... Παρακαλώ, επικοινωνήστε μαζί μου στο τηλέφωνο 6932212755 Αγαπώ πολύ, αυτό που ξέρω να κάνω με απόλυτη ευσυνειδησία. Η εργασία είναι μια έντιμη προσπάθεια για την επιβίωση. Προσωπικά το πιστεύω αυτό... Γι' αυτό και παρά τις δυσκολίες συνεχίζω να αγωνίζομαι έντιμα, να βρω κάτι επιπλέον... 

Ο Γάμος της Ειρήνης...

Η Ειρήνη με τον Χριστόφορο παντρεύτηκαν στις 10/10/2010. Το μωρό τους ήρθε στις 28/08/13. Να τους ζήσει! Κι έτσι έγινα παππούς...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Πώς σας φαίνετε η νέα μορφή του από 9/9/2013;

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA