Όμορφες αναμνήσεις από τα αθώα παιδικά μου χρόνια… Ψηφίδες, η ζωή μου!

sxolio

Θυμάμαι αυτή τη φωτογραφία... Θα πρέπει να είμαι τρίτη δημοτικού ή μικρότερος και ήταν από τις κλασικές φωτογραφίες που βγάζαμε στο σχολείο. Νομίζω ο ίδιος φωτογράφος μας την έκανε και κορνίζα. Η μητέρα μου, την είχε σε περίοπτη θέση κι εγώ την κληρονόμησα. Θα τη δείτε σπίτι μου... Παραπέμπει σε όμορφες παιδικές μνήμες...

ikogenia
Τις φωτογραφίες αυτές τι έχει η Στασούλα μας, στο σπίτι της… Αν θυμάμαι καλά τις είχαμε στο πατρικό μου, πριν βάλω μπροστά να το φτιάξω στη σημερινή του μορφή, όπως το βλέπετε στο τέλος αυτής της ιστοσελίδας, χαμηλά. Σ’ αυτή εδώ, είναι όλη η οικογένεια μου και εγώ (με κρατά ως τον μικρότερο, η μητέρα μου στα πόδια της).

Όρθιοι, από αριστερά, η Στασούλα, δίπλα της η Γεωργία (δεν ζει πια…), ο Κωστής μας και η Μαλάμω. Και καθιστοί, η μητέρα μου Παπαδιό, με εμένα και φυσικά ο πατέρας μου, Λευτέρης.

Θα πρέπει να είναι τραβηγμένη από κάποιον πλανόδιο φωτογράφο, στην εξωτερική αυλή του σπιτιού μας, από αυτούς με τον τρίποδα και τις πλάκες που περνούσαν από τα χωριά τα παλιά χρόνια κι έβγαζαν μεροκάματο με τέτοιες φωτογραφίες.

mbambas.mama
Μια ακόμα φωτογραφία του πατέρα μου και της μητέρας μου, όταν ήταν νεώτεροι, που επίσης είναι μεγάλη κορνίζα σήμερα στο σπίτι της Στασούλας. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αυθεντική. Απ’ ότι θυμάμαι από τις διηγήσεις τους, ο πατέρας μας, "έπεσε" χρονικά να πάει στρατιώτης, σε μια εποχή που τα πράγματα δεν ήταν και τόσο αυστηρά, λίγο μετά τη Γερμανική Κατοχή.

Και επειδή είχε τρία παιδιά να μεγαλώσει, συχνά «έφευγε» από το στρατό για ένα – δυο χρόνια, μέχρι που η αστυνομία (χωροφυλακή τότε…) να τον εντοπίσει και να του ζητήσει να … επιστρέψει πίσω στη μονάδα του.

Εδώ, μάλλον πρόκειται για κολάζ. Τα έκαναν αυτά, στην εποχή των παιδικών μου χρόνων... Με ένα πρωτόγονο τρόπο, αλλά τα έκαναν, οι πλανόδιοι φωτογράφοι... Έκαναν δηλαδή μόνταρα, δυο διαφορετικές φωτογραφίες σε μία και σε πολλές περιπτώσεις έβαζαν μάλιστα και… χρώματα, σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, σε μια εποχή που η χρωματιστή φωτογραφία δεν είχε εμφανιστεί ακόμα στη ζωή μας. Πώς δεν μπορώ να φανταστώ την τεχνική, αλλά ήταν σα να... ζωγράφιζαν τη φωτογραφία!

Αχ, πώς λαχταρώ τη στιγμή που θα τους ξαναδώ και θα τους σφίξω στην αγκαλιά μου και του δυο! Η μητέρα μου, πρόλαβε και γνώρισε την αλήθεια, αλλά και στον πατέρα μου, θα του δοθεί η ευκαιρία να μάθει… Ήταν δεκτικός, έντιμος, δίκαιος, καθαρός...

The News

Η ιστορία των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Ελλάδα όπως καταγράφηκε στο βιβλίο έτους 1994 - 4

periptero
Το έργο μπορείς να το δεις σε δράση σε πολλές μορφές… Είτε από πόρτα σε πόρτα στον τομέα, είτε στο δρόμο με σταντ ή με περίπτερα σε πολυσύχναστα σημεία της πόλης. Αυτό που έχει σημασία είναι να γνωρίσουν οι άνθρωποι τον αληθινό Θεό και να ωφεληθούν από αυτό…

stant.peristeri
Καλοκαίρι γαρ και η σκιά είναι άκρως απαραίτητη… Εδώ τα σταντ είναι σε κεντρικό σημείο του Περιστερίου. Και μπορούν σε3 ένα τέτοιο περιβάλλον οι ενδιαφερόμενοι να κάνουν μια στάση και δυο τι τους προσφέρει η επίγεια οργάνωση του αληθινού Θεού.

Τα Ελληνικά Νησιά — Κρήτη

agia.grafiΤα ελληνικά νησιά είναι γνωστά σε όλο τον κόσμο για την ηλιόλουστη ομορφιά τους. Ο απόστολος Παύλος επισκέφτηκε μερικές από τις βραχώδεις, ασβεστολιθικές ακτές του Αιγαίου. Πέρασε από τη Μυτιλήνη, τη Χίο και τη Σάμο, καθώς επέστρεφε από το τρίτο ιεραποστολικό του ταξίδι το 56 Κ.Χ. (Πράξ. 20:14, 15) Προφανώς, είχε μείνει και ένα διάστημα στην Κρήτη· ωστόσο, δεν είναι γνωστό αν επισκέφτηκε και άλλα ελληνικά νησιά. (Τίτο 1:5) Ο απόστολος Ιωάννης εξορίστηκε στην Πάτμο· μάλιστα, μερικά άλλα ελληνικά νησιά έχουν χρησιμοποιηθεί και αυτά ως τόποι εξορίας στους σύγχρονους καιρούς.—Αποκ. 1:9.

Όταν ο αδελφός Ρόδερφορντ επισκέφτηκε την Αθήνα το 1920, επισκέφτηκε επίσης τις πόλεις των Χανίων και του Ηρακλείου στο νησί της Κρήτης. Τρία χρόνια αργότερα, ο Νίκος Βενιεράκης από το χωριό Δουλιανά είδε το βιβλίο «Η Κιθάρα του Θεού» σε κάποιο κατάστημα υποδημάτων. Αργότερα, ήρθε σε επαφή με τον Ιωάννη Μποσδογιάννη στα Χανιά, ο οποίος είχε μεταφράσει τα βιβλία του Κ. Τ. Ρώσσελ. Τρεις αδελφοί σχημάτισαν όμιλο στα Δουλιανά. Δυστυχώς, όμως, ο καθηγητής Μποσδογιάννης άρχισε να εκδίδει δικά του βιβλιάρια και αρνούνταν να συνεργαστεί στο εξής με την Εταιρία Σκοπιά.

Ωστόσο, ένας ταπεινός δάσκαλος που ονομαζόταν Μανώλης Λιονουδάκης σημείωσε πρόοδο στην αλήθεια. Όταν τον έδιωξαν από το σπίτι του, παραιτήθηκε από τη θέση του ως δημοδιδάσκαλος και ανέλαβε την υπηρεσία σκαπανέα στο Ηράκλειο. Πήγαινε από σπίτι σε σπίτι, καλύπτοντας ολόκληρη την πόλη. Εξαιτίας αυτής της δραστηριότητας, πέρασε από δίκη και καταδικάστηκε σε εξορία ενός έτους στο νησί της Αμοργού στις Κυκλάδες. Ο ίδιος θυμάται: «Αφού βρισκόμουν εκεί γύρω στους έξι μήνες, ήρθε ξαφνικά κάποιος από την Κρήτη που ονομαζόταν Κοκκινάκης. Του είχα μιλήσει κάποτε για την αλήθεια στην Κρήτη. Είχε δείξει ενδιαφέρον και τώρα ήταν μαζί μου, εξόριστος εξαιτίας των καινούριων πεποιθήσεών του! Είχα επιτέλους ένα σύντροφο με τον οποίο θα μπορούσα να μελετώ τη Σκοπιά. Ο σύντροφός μου αυτός βαφτίστηκε στη θάλασσα της Αμοργού».

Ο αδελφός Κοκκινάκης είναι τώρα 84 ετών και έχει υπηρετήσει τον Ιεχωβά πιστά επί 54 χρόνια. Τότε, το 1938, ήταν ο πρώτος Μάρτυρας του Ιεχωβά στην Ελλάδα που συνελήφθη για παραβίαση του νόμου περί προσηλυτισμού. Στην αρχή της αφήγησης, έγινε ήδη αναφορά στον πιο πρόσφατο νομικό του αγώνα. Έχει συλληφθεί πάνω από 60 φορές συνολικά για την ειρηνική άσκηση της λατρείας του.

Από αυτό το μικρό ξεκίνημα, σήμερα υπάρχουν 13 εκκλησίες στην Κρήτη, πράγμα που πιστοποιεί την εγκαρτέρηση και τη σκληρή εργασία των αδελφών στη διάρκεια αυτών των δύσκολων χρόνων.

Σάμος

Ένας από τους πρώτους Μάρτυρες στο νησί της Σάμου, ο Δημήτρης Μακρής, αφηγήθηκε πώς πρωτογνώρισε την αλήθεια: «Τον Ιανουάριο του 1926, άκουσα έναν από τους Σπουδαστές της Γραφής να μιλάει σε ένα μαγαζί και του συστήθηκα. Την επόμενη ημέρα, η Πηνελόπη και εγώ παρευρεθήκαμε σε μια συζήτηση που έγινε. Ρώτησα τους αδελφούς πώς μπορούσαν να δίνουν απαντήσεις από την Αγία Γραφή με τέτοια ευχέρεια. ‘Πρέπει να μελετάς την Αγία Γραφή’, μου είπαν. Μου έδειξαν το βιβλίο Η Κιθάρα του Θεού και μου υπέδειξαν πώς να το μελετήσω. Έτσι, ο όμιλος που αποτελούνταν από εμάς τους πέντε μελετούσαμε το βιβλίο κάθε βράδυ μέχρι τη μία μετά τα μεσάνυχτα. Προς το τέλος εκείνης της χρονιάς, κατά την επίσκεψη ενός πίλγκριμ, του αδελφού Κουκουτιανού, βαφτιστήκαμε. Το 1927, διεξαγάγαμε μια μικρή συνέλευση στη Σάμο και παρευρέθηκαν 40 άτομα από το νησί.

»Αποφασίσαμε να επισκεφτούμε όλα τα χωριά του νησιού, χρησιμοποιώντας το μόνο έντυπο που είχαμε· ένα βιβλιάριο με τον τίτλο «Άδης» και με υποτίτλους που έθεταν τις εξής ερωτήσεις: ‘Τι είναι Άδης; Ποιοι Είναι Εκεί; Δύνανται να Εξέλθουν;’ Στο ένα χωριό μετά το άλλο, μας χτυπούσαν. Το Μάρτιο του 1928, ένας παπάς έσυρε εμένα και μια αδελφή που ήταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες στο δικαστήριο—μολονότι εκείνος είχε δείρει εμάς. Στη διάρκεια της ακρόασης, ο πρόεδρος του δικαστηρίου ρώτησε τον παπά: ‘Δεν είχατε κανένα [δέντρο] στο χωριό σας για να τον κρεμάσετε;’ Καταδικάστηκα σε φυλάκιση δυο μηνών· γιόρτασα μόνος μου την Ανάμνηση εκείνη τη χρονιά».

Ο Ιεχωβά ευλόγησε την εγκαρτέρηση και τη σκληρή εργασία των αδελφών. Τώρα υπάρχουν τρεις ακμάζουσες εκκλησίες στη Σάμο.

Μικρό Ξεκίνημα στην Κέρκυρα

Το 1923, υπήρχαν τέσσερις αδελφοί στην Κέρκυρα, το όμορφο νησί που βρίσκεται στη δυτική ακτή της χώρας απέναντι από την ηπειρωτική Ιταλία. Ο Γεώργιος Δούρας και ο Χρήστος Παπάκος αφηγήθηκαν πώς γινόταν το έργο εκείνα τα χρόνια: «Αποφασίσαμε να εκφωνήσουμε μια δημόσια ομιλία σε ένα θέατρο στην πρωτεύουσα. Στις 10:00 π.μ., το θέατρο ήταν ήδη γεμάτο με χίλιους περίπου παρόντες. Στην πρώτη σειρά κάθονταν μερικά μέλη του νομικού κλάδου. Ωστόσο, ήρθε ο αρχηγός της αστυνομίας και μας πληροφόρησε ότι δεν μπορεί να γίνει η ομιλία. Ένας δικηγόρος που βρισκόταν στο ακροατήριο αναστατώθηκε και απαίτησε να μάθει το λόγο. Μόλις έμαθε ότι η Μητρόπολη έφταιγε, ο δικηγόρος φώναξε: ‘Κύριοι, είμαι ο πρόξενος της Γαλλίας. Σε αυτό το θέατρο απαγορεύεται να ακούσουμε την ομιλία. Ελάτε μαζί μου στο γαλλικό προξενείο. Εκεί θα επιτρέπεται’. Ο ομιλητής, ο αδελφός Δούρας, ήταν ο πρώτος που ακολούθησε τον πρόξενο· αργότερα, τους ακολούθησε σύσσωμο ολόκληρο το ακροατήριο. Φανταστείτε μόνο τι θέαμα παρουσίαζαν οι δρόμοι της Κέρκυρας, καθώς το πλήθος κατευθυνόταν προς το γαλλικό προξενείο για να ακούσει την ομιλία!»

Ένας ολοχρόνιος διάκονος, ο Χαράλαμπος Μπεράτης, αντιμετώπισε και αυτός εναντίωση στην Κέρκυρα γύρω στο 1923. Ο ίδιος αφηγήθηκε: «Σε ένα χωριό που ονομαζόταν Πάγοι, όλοι οι χωρικοί είχαν μαζευτεί στην πλατεία. Παρουσίασα τα έντυπα της Εταιρίας και πολλοί δέχτηκαν τα βιβλία. Κατόπιν εμφανίστηκε ο παπάς του χωριού και τραβώντας με από το σακάκι ανακοίνωσε: ‘Εν ονόματι του νόμου και του βασιλέως, σε συλλαμβάνω’. Πήρε το τηλέφωνο και προσπαθούσε να καλέσει την αστυνομία, αλλά αυτό δεν λειτουργούσε. Προσευχόμουν σιωπηρά στον Ιεχωβά να με κατευθύνει, υποδεικνύοντάς μου τι να κάνω. Τελικά, πήρα απλώς την τσάντα μου με τα βιβλία και φώναξα: ‘Εν ονόματι του Ιεχωβά, παίρνω την τσάντα μου και φεύγω’. Επικράτησε απόλυτη σιωπή· κανείς δεν μίλησε. Έφυγα έτσι απλά και συνέχισα το έργο κηρύγματος»!

Σήμερα, υπάρχουν περίπου 47 εκκλησίες με 2.500 Μάρτυρες σε αυτά τα νησιά που είναι διασκορπισμένα γύρω από την ηπειρωτική Ελλάδα.

(Συνεχίζεται)

Σχόλια (0)

There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος αν τον καταφέρουμε είναι να μπουν πλακάκιαν τόσο στην εσωτερική αυλή οσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους.

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Είκοσι δύο μήνες, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.
Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων, ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;
Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση ( ή όποια κυβέρνηση), ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…
Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο, είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάναμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας, ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος! Μπορώ και εμπιστεύομαι απόλυτα τον Ιεχωβά!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Ώρα να κάνουμε βήματα επανένωσης.  Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Όλα γίνονται, αν θέλουμε...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA