Υπηρεσία σταντ: Επειδή όλοι οι άνθρωποι πρέπει να ακούσουν για την αλήθεια

stant1.311015

Παλιότερη φωτογραφία από τη δημόσια μαρτυρία με σταντ στο σταθμό του ΜΕΤΡΟ Αττικής με τη σύζυγο μου, Σούλα...

Αναμφίβολα είναι υπέροχο να συμμετέχεις σε δημόσια μαρτυρία με τη μορφή σταντ σε κεντρικά σημεία της πόλης. Ευγνώμονες στον Ιεχωβά που μας χρησιμοποιεί στο έργο του.

Όπως αναφέρεται στο Βιβλίο Έτους 2013, σελίδες 16 και 17, το Νοέμβριο του 2011 άρχισε μια δοκιμαστική διευθέτηση για επίδοση δημόσιας μαρτυρίας στην Πόλη της Νέας Υόρκης. Σε περιοχές της πόλης με συχνή διέλευση πεζών τοποθετήθηκαν σε καίρια σημεία πάγκοι και ταμπλό με ελκυστικές εικόνες και έντυπα σε διάφορες γλώσσες. Κάθε μέρα περνούν από εκεί χιλιάδες άνθρωποι, περιλαμβανομένων και πολλών που ζουν σε πολυκατοικίες υψηλής ασφάλειας, καθώς και ατόμων που λείπουν συχνά από το σπίτι τους.

Η ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακή. Πρόσφατα, μέσα σε έναν και μόνο μήνα, διατέθηκαν 3.797 περιοδικά και 7.986 βιβλία. Πολλοί περαστικοί ζήτησαν Γραφική μελέτη. Εφόσον η έμφαση δόθηκε στην έναρξη Γραφικών μελετών, οι διευθύνσεις που άφησαν τα ενδιαφερόμενα άτομα προωθήθηκαν αμέσως στην κατάλληλη εκκλησία για να καλλιεργηθεί το ενδιαφέρον.

Εφόσον αυτή η διευθέτηση είχε επιτυχία, τώρα επεκτείνεται και σε άλλες πυκνοκατοικημένες περιοχές μεγαλουπόλεων σε όλο τον κόσμο. Το τοπικό γραφείο τμήματος θα προσδιορίσει ποιες πόλεις θα ωφεληθούν από αυτή τη διευθέτηση. Συνήθως, πρόκειται για πόλεις με συγκοινωνιακούς κόμβους ή με υψηλή συγκέντρωση κτιρίων με γραφεία ή πολυκατοικιών, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα συχνή διέλευση πεζών. Κατόπιν, το γραφείο τμήματος θα αρχίσει να αλληλογραφεί με τις εκκλησίες που θα συμμετάσχουν και θα παράσχει επιπρόσθετες οδηγίες. Γενικά χρησιμοποιούνται τακτικοί και ειδικοί σκαπανείς, παρότι σε μερικές τοποθεσίες λαβαίνουν μέρος και βοηθητικοί σκαπανείς σε αυτό το έργο.

Πώς Γίνεται η Επίδοση Μαρτυρίας: Όσοι συμμετέχουν στην ειδική δραστηριότητα για επίδοση δημόσιας μαρτυρίας σε μεγαλουπόλεις συνήθως περιμένουν να έρθει κάποιος στον πάγκο ή στο φορητό σταντ παρουσίασης. Όταν πλησιάζει κάποιος, τον προτρέπουν να πάρει όποια έντυπα τον ενδιαφέρουν. Οι σκαπανείς απαντούν μετά χαράς από τις Γραφές στις ερωτήσεις που μπορεί να έχει. Αν πάρει έντυπα, οι σκαπανείς δεν αναφέρουν τη διευθέτηση περί συνεισφορών. Αν, όμως, ρωτήσει πώς χρηματοδοτείται το έργο μας, μπορούν να του εξηγήσουν ότι υπάρχει η δυνατότητα να στείλει κάποιος συνεισφορά στη διεύθυνση που αναφέρεται στο έντυπο. Αν τους δοθεί η ευκαιρία, οι σκαπανείς ρωτούν: «Θα θέλατε να σας επισκεφτεί κάποιος στο σπίτι σας;» ή «Γνωρίζετε ότι, μαζί με αυτό το έντυπο, προσφέρουμε επίσης δωρεάν Γραφική μελέτη;»

Η συμμετοχή σε αυτή τη διευθέτηση είναι πολύ ανταμειφτική. Ένα αντρόγυνο έγραψε: «Το ότι στεκόμαστε στον πάγκο και βλέπουμε χιλιάδες ανθρώπους να περνούν κάθε μέρα μάς έχει βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε το τεράστιο έργο που γίνεται για την προσέγγιση ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Βλέποντας αυτά τα πλήθη ανθρώπων και σκεπτόμενοι πόσο ενδιαφέρεται πραγματικά ο Ιεχωβά για κάθε άτομο, είμαστε πιο αποφασισμένοι να συνεχίσουμε να διατηρούμε το έργο κηρύγματος στο επίκεντρο της ζωής μας. Φανταζόμαστε τον Ιεχωβά να εξετάζει την καρδιά όλων όσων περνούν από τον πάγκο, αναζητώντας εκείνους που είναι άξιοι. Σπάνια έχουμε νιώσει τόσο κοντά στους αγγελικούς συνεργάτες μας».

petros

Αύριο, Σάββατο 21/10, ώρα 2 μ.μ. η Ειδική Συνάθροιση «ζωντανά» από την Μαλακάσα!

agia.grafi

Μια πολύ όμορφη έκπληξη περιμένει όσους πάνε αύριο στη Μαλακάσα!

Από μια παρόμοια εκδήλωση... παλιότερα

special7.malakasa

Από την Ειδική Συνάθροιση με τον αδελφό Γουίλιαμ Τέρνερ, βοηθό στην Επιτροπή του Κυβερνώντος Σώματος (δεξιά). Μαζί με τον μεταφραστή στα ελληνικά πριν τρία χρόνια.

Μας ανακοινώθηκε από την κεντρική εκκλησία ότι αυτό το Σάββατο στις 21Οκτωβρίου 2017 στις 2 μ.μ. θα πραγματοποιηθει στην Αιθουσα Συναθροίσεων της Μαλακάσας, στη φετινή Ειδική Συνάθροιση  ομιλητής θα είναι ο Στήβεν Λέτ, ένω πέρσι ήταν ο εκπρόσωπος των κεντρικών γραφείων, Βίλυ Γκουρνόν. Όπως και πέρσι έχουν ήδη διευθετηθεί ποιες εκκλησίες θα την παρακολουθήσουν ζωντανά. Η συνάθροιση θα μεταδοθεί "ζωντανά" μέσω internet σε όλες τις Αίθουσες Βασιλείας στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Για τεχνικούς λόγους, όσοι δεν μπορέσουν να την παρακολουθήσουν ζωντανά, θα μπορέσουν να την παρακολουθήσουν σε όλη την Ελλάδα με χρονοκαθυστέρηση, εφόσον οι πρεσβύτεροι έχουν τα "κλειδια" για την ειδική εφαρμογή που θα μεταδώσει ολόκληρο το πρόγραμμα και τη μελέτη της ΣΚΟΠΙΑΣ, ενδιαμέσα.

Εμείς ΕΔΩ κι ΕΔΩ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είχαμε και παλαιότεραι καλύψει αναλυτικά την εκδήλωση αυτή, αν και δεν είχαμε καταφέρει να πάμε στη Μαλακάσα, επειδή απλά δεν ήταν η εκκλησία μας, ανάμεσα στις εκκλησίες που είχαν επιλεγεί για να παρακολουθήσουν ζωντανά το πρόγραμμα.

Σε ότι μας αφορά, ανακοινώθηκε ότι εμείς θα την παρακολουθήσουμε αύριο "ζωντανά" μέσω internet από τη Μαλακάσα. Ειδικά αυτή η συνάθροιση μας θα μεταφερθεί Σάββατο και όχι Κυριακή, όπως συνήθως. Ας το έχουμε υπόψη μας και ας κρατάμε μαζί μας και τη ΣΚΟΠΙΑ μας. Διότι το μάθημα θα γίνει κανονικά... 

spesial2.070516

Κάπως έτσι γίνεται η ζωντανή μετάδοση μέσω internet. Προβολή με προτζέκτορα... Για μια συνάθροιση που θα φτάσει τις τρεις ώρες...

special5.malakasa

Τα δικά μου

Με τη φίλη μας Νίτσα στο «Apolis» στην Πετρούπολη, κάπου στις παρυφές της Πάρνηθας…

apolis1

Είναι ωραίο να έχεις φίλους, φίλους καλούς που να τους εμπιστεύεσαι και να μπορείς να μοιραστείς μοιραστείς πράγματα μαζί τους. Έτσι είναι για μας, η Νίτσα. Κι ελπίζω να είμαστε κι εμείς το ίδιο για εκείνην. Την περασμένη εβδομάδα είχε ανέβει στην Αθήνα. Επικοινώνησε μαζί μας και ζήτησε να συναντηθούμε.

apolis2
Ανταποκριθήκαμε άμεσα στο κάλεσμα της. Και πήγαμε στο Ίλιον που έμενε με την κόρη της και τα εγγόνια της, απ’ όπου και την πήραμε και ανεβήκαμε στο καφέ «Apolis», ένα υπέροχο μέρος, όπου μπορείς να έχεις «πιάτο» την Αθήνα στα πόδια δια σου. Οι φωτογραφίες το δείχνουν πολύ παραστατικά. Κι ευτυχώς που προλάβαμε, διότι λίγο αργότερα έπιασε μια βροχή, μια καταιγίδα…

apolis3
Για μας είναι ωραίο να κρατά όλη αυτή την ομορφιά της στιγμής. Με ξεκάθαρους ορίζοντες και χωρίς αφορμές. Όπως χθες που με «τρέλαναν» με καλές προθέσεις οι φίλοι, επειδή η ειδική εφαρμογή του Facebook τους έλεγε ότι είχα τα γενέθλια μου. Τι κι αν τους έλεγα ότι δεν γιορτάζω, αυτοί το χαβά τους. Ήθελαν να πουν τις ευχές τους.

apolis4
Αυτοί είναι που πραγματικά με ξενίζουν και ας γίνονται όλα με καλή διάθεση. Άνθρωποι που έχεις να τους δεις ή τους ακούσεις χρόνια, θεωρούν υποχρέωση τους να σου στείλουν με κάποιο τρόπο τις ευχές τους. Κανένας σεβασμός στα «πιστεύω» των άλλων. Αυτοί θέλουν να κάνουν μόνο το δικό τους. Ευτυχώς που υπάρχουν οι πραγματικοί φίλοι…

apolis5
Με την Νίτσα αναπτύξαμε μια όμορφη σχέση όταν ανταποκριθήκαμε σε μια δικιά της πρόσκληση να πάμε να μας φιλοξενήσει σπίτι της στην Αλμυρή Κορινθίας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Έχει στερεές βάσεις, αδελφικές, αυτή η φιλία. Και αν προσέξουμε και τη φροντίσουμε να την κρατάμε ζωντανή, μπορεί να κρατήσει για πάντα. Πράγμα που ευχόμαστε.

Με μια κουβέντα που χαϊδεύει την ψυχή, μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο; Μπορούμε!

me ti mana mou ke ton patera mou

Μνήμες... Στην αυλή του σπιτιού μας στο χωριό, πριν πολλά πολλά χρόνια με τη μητέρα μου και τον πατέρα μου...

Έχει πολύ αγάπη ο τρόπος που το κάνουν οι φίλοι. Πράγμα που χρειάζομαι σ’ αυτή τη φάση της ζωής μου και ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσους ασχολήθηκαν με το θέμα μου και με πήραν να μου πουν μια κουβέντα αγάπης. Το γεγονός ότι δεν ήταν καθόλου λίγοι δείχνει ότι πραγματικά υπάρχει ελπίδα μεγάλη… Ευχαριστώ όλους όσους με στήριξαν στο πρόβλημα μου… Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο…

Δείτε τώρα ένα ποίημα γραμμένο με αφορμή το δημοσίευμα: «Το τέλος μιας μακροχρόνιας εργασιακής σχέσης στην ΠΕΤ ΟΤΕ, όπως το ζω». Ποίημα γραμμένο με αγάπη και σπλάχνα οικτιρμών, με καρδιά ταπεινή, χέρια τρεμάμενα και μάτια που τα κατακλύζουν ποταμοί δακρύων. Σας αγαπώ και προσεύχομαι για εσάς αδέλφια μου συνεχώς. Εγώ, ο κουτσός Τυρταίος, ο ελάχιστος μεταξύ των αδελφών σας.

Όπως το ζω

Είναι στιγμές που οι θλίψεις στη ζωή
σαν μαύρα σύννεφα σκεπάζουνε τη γη
και η καρδιά γεμάτη απελπισία
απεγνωσμένα ψάχνει να βρει κάπου προστασία.

Ψάχνει κοντά, ψάχνει μακριά
όπου μπορεί να βρει λίγη παρηγοριά
σε φίλους και σε αδελφούς
σε θάλασσες και ωκεανούς.

Τρέχει σε πόλεις, τρέχει σε χωριά
βάλσαμο ψάχνει η πληγωμένη μου καρδιά
ρωτάει δειλά με το κεφάλι της σκυφτό
κι αναρωτιέται πως θα διώξει τούτο το κακό.

Στέκει βουβή, σκυφτή και ταλαιπωρημένη
από τα βάρη της ζωής είναι εξουθενωμένη
πως να αντέξει, πως να μπορέσει, να βρει τη χαρά
την ώρα που αισθάνεται πως είναι με κομμένα τα φτερά.

Κοιτάζει πίσω σε χρόνους περασμένους
τόπους κι ανθρώπους που είχε ξεχασμένους
μήπως μπορέσει κάπου να ακουμπήσει
την πίκρα και τον πόνο της λίγο να λησμονήσει.

Κοιτάζει στα ουράνια ψηλά
και προσπαθεί να μάθει από τα πουλιά
που τραγουδούν χαρούμενα πετώντας στον αέρα
δοξολογώντας τον Γλυκύτατο Ουράνιο Πατέρα.

Κοιτάει στις άγριες, απότομες πλαγιές
κοιτάει ψηλά όπου υπάρχουνε απάτητες κορφές
ζητάει να βρει τα κρίνα του αγρού
που τα φροντίζει στοργικά η αγάπη του Θεού.

Άκου Νικόλα μου είπε ένα μικρούλι κρίνο
σκύψε στις ρίζες μου να βρεις το μυστικό εκείνο
που με κρατάει ολάνθιστο στη θύελλα, στην μπόρα
όταν λυσσάει ο άνεμος στην δύσκολη την ώρα.

Είναι η αγάπη του Θεού, η θεία πρόνοιά Του 
το έλεος, η χάρη Του, η πατρική καρδιά Του
που εμένα το άσημο, μικρό και ταπεινό Του κρίνο
θα με φροντίζει αιώνια στον κόσμο Του εκείνο.

Σάστισε αλήθεια η καρδιά ακούγοντας τα λόγια
που ένα κρίνο ταπεινό μου είπε με συμπόνια
και πριν καλά καλά προλάβει να συνέλθει
στάθηκε δίπλα μου ένας αετός που ήρθε από τα νέφη.

Τι έχεις ρώτησε αυτός και είσαι σκυθρωπός;
Για κάποια θλίψη ή συμφορά είσαι εσύ σκυφτός;
Ήρθα την ώρα αυτή κοντά από τον Θεό σταλμένος
για να σου πω λόγια ζωής που είσαι πικραμένος.

Σήκωσε σε παρακαλώ τα μάτια σου ψηλά
και κοίταξε στον ουρανό πετούνε τα πουλιά
δεν σπέρνουν, δεν θερίζουνε, δεν νιώθουν αγωνία
γιατί εμπιστεύονται απλά τη Θεία προστασία.

Τότε θυμήθηκε η καρδιά πως κάπου στη Γραφή
ο Ιησούς μας μίλησε μόνο για μια στιγμή
για τα αδύναμα πουλιά τα φτωχικά τα κρίνα
που έναν μεγάλο βασιλιά τον νίκησαν εκείνα.

Έσκυψα τότε χαμηλά και σταύρωσα τα χέρια
να πω δυο λόγια προσευχής να διώξω τα μαχαίρια
γιατί η καρδιά μου λύγισε από τη δυσκολία
λησμόνησε για μια στιγμή τη Θεία παρουσία.

Του είπα τότε του Θεού εγώ γλυκέ Πατέρα
στέκομαι με ταπείνωση ετούτη εδώ τη μέρα
για να σου πω ευχαριστώ για όσα έχω ζήσει
γιατί αν δεν ήτανε αυτά δεν θα σε είχα γνωρίσει.

Εσύ με έψαχνες παντού, με αναζητούσες χρόνια
για να μου πεις πως με αγαπάς Πατέρα μου αιώνια
να δώσεις νόημα και σκοπό στην άδεια τη ζωή μου
και να σταθείς παντοτινά φρούριο, καταφυγή μου.

Με πήρες από το χέρι Σου και στάθηκες κοντά μου
μου είπες ακολούθησε πιστά τα βήματά Μου
θα σου χαρίσω την χαρά, αιώνια ευτυχία
όταν θα εγκαθιδρυθεί στη γη η Βασιλεία.

Σου χάρισα μια σύζυγο πιστή συνοδοιπόρο
στις δυσκολίες της ζωής βοηθό ελπιδοφόρο
για να κρατάει το χέρι σου πάντα να σου θυμίζει
ότι σε τούτη τη ζωή αυτό είναι που αξίζει.

Κράτα το χέρι της πιστά παιδί μου αγαπημένο
μαζί βαδίστε ολόψυχα σε δρόμο ευλογημένο
μαζί να υπηρετήσετε στην άγια διακονία
τώρα που πια είναι κοντά η αιώνια βασιλεία.

Μα πίσω πια ούτε εσύ μα ούτε και εκείνη
να μην κοιτάζετε ποτέ για να έχετε ειρήνη
μόνο στο δρόμο της ζωής που έχετε μπροστά σας
να τρέχετε με υπομονή, έχοντας πλούσια την χαρά
βαθιά μεσ´ την καρδιά σας.

Νίκο μου γιε μου αγαπητέ, Σούλα, γλυκιά μου θυγατέρα
Εγώ ο αιώνιος Θεός νύχτα μα και ημέρα
θα είμαι δίπλα συνεχώς στο δάκρυ στη χαρά σας
και θα φροντίζω ολημερίς για τα προβλήματά σας.

Το μόνο πράγμα που ζητώ παιδιά μου αγαπημένα
είναι από τα μάτια σας ποτέ μη χάσετε Εμένα
και μέχρι τέλους της ζωής να είστε ενωμένα
υπηρετώντας Με πιστά με μάτια δακρυσμένα.

Άλλο δεν έχω να σας πω παρά μονάχα τούτο
στην θλίψη μα και στη χαρά σε φτώχεια και σε πλούτο
πάντα θα στέκω δίπλα σας ακοίμητος φρουρός σας
Εγώ ο Κύριος του παντός, το καταφύγιό σας.

Το τέλος μιας μακροχρόνιας εργασιακής σχέσης στην ΠΕΤ ΟΤΕ, όπως το ζω...

pet2

Στο γραφείο μου στην ΠΕΤ ΟΤΕ, όταν ακόμα δεν είχαν γίνει τα νέα γραφεία στον 5ο όροφο της Βερανζέρου 34, στο κέντρο της Αθήνας. Ήμουν νέος τότε, με όνειρα να αλλάξω τον κόσμο... Ματαιότητα...

dimosiografiko.grafio

Αυτή η πινακίδα υπήρχε έξω από το γραφειο μου, όταν εκείνο ήταν αυτόνομο, τον πρώτο καιρό της συνεργασίας μου με την ΠΕΤ ΟΤΕ, όταν βγάζαμε μηνιαία τη ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΤΩΧΝΙΚΩΝ ΤΟΥ ΟΤΕ με εξωτερικούς επαγγελματίες συνεργάτες και μαχητική αρθρογραφία, αντάξια του συνδικάτου.

dim.taftotita1Ζούμε στους πιο δύσκολους καιρούς της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα…Οκτώ χρόνια συνεχόμενων μνημονίων διέλυσαν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Τα δράματα που προκύπτουν από την οικονομική δυσκολία είναι δίπλα μας, μέσα μας. Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας γίνονται «ήρωες» τέτοιων ιστοριών. Με διακριτικότητα, επειδή είναι αξιοπρεπείς και δεν θέλουν να στρέψουν τους προβολείς και τα φώτα της δημοσιότητας, πάνω τους. Με υπομονή και εγκαρτέρηση, τραβάνε το κουπί της οδύνης τους.

Αυτή η λαίλαπα με χτυπά για δεύτερη φορά, μέσα σε πέντε χρόνια. Η πρώτη ήταν τον Γενάρη του 2012, όταν απολύθηκα από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, επειδή ήμουν κοντά στη σύνταξη. (Τότε ήταν στα 57 με 35 χρόνια στη δουλειά…) Η δεύτερη, τώρα, με την απόλυση μου από την ΠΕΤ ΟΤΕ, το Σωματείο που εργάζομαι ως δημοσιογράφος από το 1983! (Πάλι για την ίδια αιτία! Τώρα τα όρια ηλικίας μετακινήθηκαν στα 60 για μας που έχουμε ένσημα από τη δεκαετία του 1970. Κι αύριο;)

Την πρώτη τη βίωσα με πολύ οδύνη κι ευτυχώς που είχα μια συμπαράσταση ουσιαστική, έστω και από μακριά. Παρ’ όλα αυτά στάθηκα όρθιος και το πάλεψα. Ήταν βοήθεια πολύ σημαντική για μένα, ότι υπήρχε η ΠΕΤ ΟΤΕ, ένα αποκούμπι.

Τώρα, χθες το μεσημέρι, «επισημοποιήθηκε» η απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής του Σωματείου. Φεύγω παίρνοντας την νόμιμη αποζημίωση μου… Μου κάνουν αυτή την τιμή στην εργασιακή ζούγκλα που ζούμε…

Παρόλο που ήξερα, αφού με είχαν προειδοποιήσει, χθες ήταν μια δύσκολη μέρα για μένα. Άργησαν να τελειώσουν το Δ.Σ. και ουδείς με ενημέρωσε επίσημα. Μόνο όταν ενδιαφέρθηκα, έμαθα.

Να ετοιμάζομαι, λοιπόν…

Να αρχίζω να μαζεύω τα πράγματα μου, τις αναμνήσεις μου, τη ζωή μου, τα κομμάτια μου…

Ήθελα να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Δεν φανταζόμουν ποτέ έτσι τη ζωή μου, το τέλος του εργασιακού μου βίου. Ακόμα και μέσα σ’ αυτή την καταιγίδα ήλπιζα πως θα υπήρχε ένας στοιχειώδης σεβασμός. Διαψεύστηκα.

Φεύγω πικραμένος από έναν χώρο που αγάπησα και που θεωρώ ότι άξιζα μιας καλύτερης συμπεριφοράς. Θυμάμαι, ήρθα παιδί εδώ, όταν ξεκινούσα τη δημοσιογραφική μου καριέρα, παράλληλα με την εφημερίδα ΓΝΩΜΗ του Πόποτα και ύστερα από 34 χρόνια συνεχούς εργασίας, ήρθε το τέλος!

Μα, θα μου πεις, εκεί έξω συνάνθρωποί μας βιώνουν τις χειρότερες δοκιμασίες. Σωστά. Δεν αντιλέγω. Τα ζω. Συμπάσχω, ξέρω τι σημαίνει να είσαι στην ανεργία, να μην έχεις να φας και να καλύψεις τις στοιχειώδης ανάγκες σου και τις ανηλειμμένες υποχρεωσεις σου..

Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν είμαι μόνος σ’ αυτή τη δοκιμασία… Έχω μαζί μου τον άνθρωπο μου. Κι έχω έναν Θεό αγάπης και τρυφερού ελέους που τον εμπιστεύομαι, ότι ένα κομμάτι ψωμί δεν θα λείψει από το τραπέζι του σπιτιού. Αυτά εκτιμώ ότι είναι τα καλύτερα εφόδια για το μέλλον. Και υπάρχει απόλυτη σιγουριά, γιατί δεν εξαρτιόνται από ανθρώπους!

Με το κεφάλι ψηλά θα συνεχίσω να πορεύομαι. Η αξιοπρέπεια είναι κάτι που δεν διαπραγματεύεται. Ας γίνουν όσα βήματα χρειάζονται. Εγώ θα είμαι από εκείνη την πλευρά, που οι άνθρωποι δεν έχουν να ντραπούν για τίποτα.

Επειδή δεν έφαγα ψωμί τεμπελιάς κι επειδή προσπάθησα σε όλο τον εργασιακό μου βίο να μη διαπραγματευθώ αξίες, απέναντι σε όσου,ς κατά καιρούς, βρέθηκαν σε θέσεις ευθύνης, ως εργοδότες μου.

Θέλω δημόσια να τους εκφράσω τις ευχαριστίες μου! Μου έδωσαν τη δυνατότητα να μάθω, να εκπαιδευτώ, να γίνω καλύτερος στη δουλειά μου, πιο συνειδητοποιημένος. Όλα αυτά τα χρόνια είδα πολλά, άκουσα, έπαθα, έζησα και έμαθα.

Αλλά είναι δικαιολογημένα μεγάλη η συναισθηματική φόρτιση, τώρα. Ίσως στο μέλλον θυμηθούμε πράγματα. Ίσως πάλι το αφήσω και το πάρει το μακρύ ποτάμι της μνήμης. Σε λίγο ξημερώνει, ένας άλλος κόσμος για μένα. Και είμαι βέβαιος ότι θα είναι καλύτερος!

Πώς καθησύχασε ο Ιεχωβά τους φόβους

και τις ανησυχίες του Ηλία;

Στο Χωρήβ, ο «λόγος» του Ιεχωβά—τον οποίο προφανώς μετέδωσε ένα πνεύμα σε ρόλο αγγελιοφόρου—έκανε την εξής απλή ερώτηση: «Τι δουλειά έχεις εδώ, Ηλία;» Η ερώτηση έγινε πιθανότατα σε ήπιο τόνο, διότι ο Ηλίας τη θεώρησε αφορμή να εκφράσει τα αισθήματά του. Μίλησε, λοιπόν, σαν χείμαρρος: «Έχω σταθεί απόλυτα ζηλότυπος για τον Ιεχωβά, τον Θεό των στρατευμάτων· διότι οι γιοι του Ισραήλ εγκατέλειψαν τη διαθήκη σου, γκρέμισαν τα θυσιαστήριά σου και σκότωσαν τους προφήτες σου με σπαθί, ώστε μόνο εγώ απέμεινα· και ζητούν την ψυχή μου για να την αφαιρέσουν». Τα λόγια του Ηλία φανερώνουν τουλάχιστον τρεις λόγους για τους οποίους ένιωθε αποκαρδιωμένος.

Πρώτον, πίστευε ότι το έργο του είχε πάει χαμένο. Χρόνια ολόκληρα ήταν «απόλυτα ζηλότυπος» για την υπηρεσία του Ιεχωβά, βάζοντας το ιερό όνομα και τη λατρεία του Θεού πάνω από όλα. Εντούτοις, έβλεπε τα πράγματα να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Ο λαός εξακολουθούσε να είναι άπιστος και στασιαστικός, η δε ψεύτικη λατρεία οργίαζε. 

Δεύτερον, ο Ηλίας ένιωθε μοναξιά. «Μόνο εγώ απέμεινα», είπε, λες και ήταν ο τελευταίος άνθρωπος σε ολόκληρο το έθνος ο οποίος υπηρετούσε ακόμη τον Ιεχωβά. 

Τρίτον, φοβόταν. Πολλοί προφήτες της εποχής του είχαν ήδη θανατωθεί, και ήταν σίγουρος πως είχε έρθει η σειρά του. Όσο δύσκολο και αν του ήταν, όμως, να ομολογήσει αυτά τα αισθήματα, δεν άφησε την υπερηφάνεια ή την αμηχανία να τον πτοήσουν. Ανοίγοντας την καρδιά του στον Θεό του με προσευχή, αποτέλεσε καλό παράδειγμα για όλους τους πιστούς.

Πώς καθησύχασε ο Ιεχωβά τους φόβους και τις ανησυχίες του Ηλία; Ο άγγελος του είπε να σταθεί στο στόμιο της σπηλιάς. Εκείνος υπάκουσε, χωρίς να ξέρει τι θα ακολουθούσε. Ξαφνικά, σηκώθηκε ένας θυελλώδης άνεμος! Το βουητό του πρέπει να ήταν εκκωφαντικό, καθώς ήταν τόσο δυνατός ώστε έσκιζε βουνά και απόκρημνους βράχους. Φανταστείτε τον Ηλία να προσπαθεί να προστατέψει τα μάτια του, ενώ κρατάει σφιχτά πάνω του το χοντρό τρίχινο ένδυμά του που το μαστιγώνουν οι ριπές του ανέμου. Κατόπιν, ίσα που καταφέρνει να μείνει όρθιος, διότι η γη αρχίζει να τρέμει και να δονείται—ένας σεισμός συγκλονίζει την περιοχή! Προτού καλά καλά συνέλθει, μια μεγάλη φωτιά σαρώνει τα πάντα, αναγκάζοντάς τον να οπισθοχωρήσει μέσα στη σπηλιά για να γλιτώσει από την πύρινη ανάσα της.

Κάθε φορά, η αφήγηση μας υπενθυμίζει ότι ο Ιεχωβά δεν βρισκόταν σε αυτές τις θεαματικές εκδηλώσεις των δυνάμεων της φύσης. Ο Ηλίας ήξερε ότι ο Ιεχωβά δεν ήταν κάποιος μυθικός θεός της φύσης, όπως ο Βάαλ, ο οποίος υμνούνταν από τους πλανημένους λάτρεις του ως ο «Ιππέας των Νεφών», δηλαδή αυτός που φέρνει τις βροχές. Ο Ιεχωβά είναι η πραγματική Πηγή όλης της εκπληκτικής δύναμης που υπάρχει στη φύση, αλλά είναι επίσης απείρως ανώτερος από οτιδήποτε έχει πλάσει. Ακόμη και οι υλικοί ουρανοί δεν μπορούν να τον χωρέσουν!

Πώς, όμως, βοήθησαν όλα αυτά τον Ηλία; Θυμηθείτε το φόβο του. Έχοντας στο πλευρό του έναν Θεό όπως ο Ιεχωβά, με όλη αυτή την ακατανίκητη δύναμη στη διάθεσή Του, δεν είχε κανέναν λόγο να φοβάται τον Αχαάβ και την Ιεζάβελ!

Μετά τη φωτιά, επικράτησε ησυχία. Ο Ηλίας άκουσε «μια ήρεμη, χαμηλή φωνή» που τον καλούσε να εκφραστεί και πάλι, πράγμα που έκανε, διατυπώνοντας τις ανησυχίες του για δεύτερη φορά. Ίσως αυτό του πρόσφερε επιπλέον ανακούφιση. Το σίγουρο είναι, όμως, ότι ο Ηλίας βρήκε ακόμη μεγαλύτερη παρηγοριά σε αυτά που του είπε μετά η «ήρεμη, χαμηλή φωνή». Ο Ιεχωβά τον διαβεβαίωσε ότι δεν ήταν ούτε κατά διάνοια άχρηστος. Πώς το έκανε αυτό; Ο Θεός τού αποκάλυψε πολλά σχετικά με το πώς θα εξελισσόταν ο σκοπός του σε βάθος χρόνου όσον αφορά τον πόλεμο εναντίον της λατρείας του Βάαλ στον Ισραήλ. Ήταν σαφές ότι το έργο του Ηλία δεν είχε πάει χαμένο, διότι ο σκοπός του Θεού προχωρούσε ακάθεκτα.

Επιπλέον, ο Ηλίας εξακολουθούσε να παίζει κάποιον ρόλο σε αυτόν το σκοπό, διότι ο Ιεχωβά τον έστειλε και πάλι να κάνει ένα έργο, δίνοντάς του συγκεκριμένες οδηγίες. Τι θα λεχθεί, όμως, για τα αισθήματα μοναξιάς που βασάνιζαν τον Ηλία; Ο Ιεχωβά έκανε δύο πράγματα σχετικά με αυτό.

Πρώτον, είπε στον Ηλία να χρίσει τον Ελισαιέ ως τον προφήτη ο οποίος τελικά θα τον διαδεχόταν. Αυτός ο νεότερος άντρας θα γινόταν συνεργάτης και βοηθός του για πολλά χρόνια. Πόσο χρήσιμη ήταν αυτή η παρηγοριά στην πράξη!

Δεύτερον, ο Ιεχωβά αποκάλυψε τα εξής συναρπαστικά νέα: «Έχω αφήσει εφτά χιλιάδες στον Ισραήλ, όλα τα γόνατα που δεν λύγισαν στον Βάαλ και κάθε στόμα που δεν τον φίλησε». Ο Ηλίας δεν ήταν καθόλου μόνος. Το ηθικό του πρέπει να αναπτερώθηκε όταν άκουσε ότι χιλιάδες πιστοί αρνούνταν να λατρέψουν τον Βάαλ. Αυτοί είχαν ανάγκη να συνεχίσει ο Ηλίας την πιστή του υπηρεσία, να αποτελεί παράδειγμα ακλόνητης οσιότητας στον Ιεχωβά σε εκείνους τους ζοφερούς καιρούς. Ο Ηλίας πρέπει να συγκινήθηκε βαθιά ακούγοντας αυτά τα λόγια μέσω του αγγελιοφόρου του Ιεχωβά, της “ήρεμης, χαμηλής φωνής” του Θεού του.

Όπως ο Ηλίας, έτσι και εμείς μπορεί δικαιολογημένα να κυριευόμαστε από δέος μπροστά στις ασύλληπτες φυσικές δυνάμεις που είναι φανερές στη δημιουργία. Αυτή αντανακλά έντονα τη δύναμη του Δημιουργού. Ακόμη και σήμερα ο Ιεχωβά χρησιμοποιεί ευχαρίστως την απεριόριστη κραταιότητά του για να βοηθάει τους πιστούς υπηρέτες του.

Ωστόσο, ο Θεός μάς μιλάει πληρέστερα μέσα από τις σελίδες του Λόγου του, της Αγίας Γραφής. Κατά μία έννοια, η Γραφή μοιάζει με εκείνη την «ήρεμη, χαμηλή φωνή», και μέσω αυτής ο Ιεχωβά σήμερα μας καθοδηγεί, μας διορθώνει, μας ενθαρρύνει και μας διαβεβαιώνει για την αγάπη του.

Δέχτηκε ο Ηλίας την παρηγοριά που του πρόσφερε ο Ιεχωβά στο Όρος Χωρήβ; Δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό! Σύντομα, δραστηριοποιήθηκε ξανά, και ήταν πάλι ο θαρραλέος, πιστός προφήτης που ύψωνε το ανάστημά του ενάντια στην πονηρία της ψεύτικης λατρείας. Αν παίρνουμε και εμείς στα σοβαρά τα λόγια του Θεού, “την παρηγοριά από τις Γραφές”, θα μπορούμε να μιμούμαστε την πίστη του Ηλία.

Ας ρίξουμε μια ματιά στο σπίτι μας, στο χωριό, έστω και μέσα από τις φωτογραφίες...

thrapsano.1
Ο Αγησίλαος και η Στασούλα, η αδελφή μου και ο σύζυγος της, φωτογραφημένοι στην αυλή του σπιτιού τους, κάτω από την κρεβατίνα που όπως βλέπουμε είναι φορτωμένη σταφύλια... Τους βλέπω όμορφα και τους χαίρομαι. Τους εύχομαι να είναι πάντα έτσι! Χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι, παρά τα προβλήματα που όλοι αντιμετωπίζουμε.

thrapsano.2
Τις προηγούμενες μέρες σας έδωσα μια ανάρτηση από τις βουκαμβίλιες του πατρικού μου που, παρά το γεγονός ότι τις έκαψε ο πάγος από τον χιονιά του Γενάρη, εντούτοις ξαναπέταξαν νέα βλαστάρια. Δείτε ΕΔΩ το σχετικό δημοσίευμα. Και κοίτα τι όμορφες που είναι και οι γλάστρες στα παρτέρια.

thrapsano.3
Τι θέλουν τα φυτά, πέρα από το πότισμα για να είναι όμορφα, ζωηρά και ανθισμένα;. Αγάπη και φροντίδα. Ας είναι καλά η Στασούλα. Αν υπάρχει ακόμα ζωή σ' αυτό το σπίτι, αυτό οφείλετε στην αγάπη της, να τα διατηρήσει στη ζωή. Της χρωστάμε ευγνωμοσύνη για ότι κάνει και συνεχίζει να κάνει!

thrapsano.4
Δες την ορτανσία στην εσωτερική αυλή πώς θέριεψε! Σαν να βρήκε το χώρο της… Έτσι είναι αυτά. Αν βρουν το μέρος που τους αρέσει, αναπτύσσονται γρήγορα και εντυπωσιακά. Μας αρέσει αυτό γιατί είναι σα να συνεισφέραμε κι εμείς με την αγάπη μας κι ας είμαστε μακριά. Όλα βέβαια μπορούν να συμβούν.

thrapsano.5
Η εσωτερική αυλή, άδεια. Βλέπεις δεν τα καταφέραμε να πάμε φέτος καλοκαίρι. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά. και ποτέ δεν ξέρεις πώς θα έρθουν τα πράγματα ώστε να τα καταφέρουμε να πάμε πιο νωρίς απ' ότι υπολογίζαμε. Θα δείξουν τα πράγματα. Ο καιρός είναι μπροστά μας και κρύβει εκπλήξεις.

thrapsano.6
Αυτή τη φωτογραφία μάλλον ως εικαστική μπορείς να τη χαρακτηρίσεις. Είναι η πόρτα της κουζίνας δεξιά και το παράθυρο. Κλειστά. Λείπουμε εμείς και τους λείπει η ζωή. Οι άνθρωποι είναι που δίνουν ζωή στα άψυχα κτίρια. Από μόνα τους είναι ψυχρά. Ποιος δεν το ξέρει αυτό; Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος.

Τότε που έκανα ραδιόφωνο σε επίπεδο επαγγελματικό, στο «Ράδιο 5» στους 94,4 FM

 dim.taftotita1
Αυτή είναι η δημοσιογραφική ταυτότητα του διαδημοτικού ραδιοφωνικού σταθμού «Ράδιο 5» στη Β’ Πειραιά. Τη βρήκε τυχαία η Σούλα, καθώς έκανε καθαριότητα και μου έφερε μνήμες…

dim.taftotita2
Η δημοσιογραφική ταυτότητα είναι εργαλείο δουλειάς. Εδώ βέβαια είμαι τουλάχιστον 25 χρόνια νεώτερος, αλλά έχω πάντα το ίδιο κέφι και διάθεση για δουλειά… Κι επειπλέον την εμπειρία που δεν είναι και λίγη…

blankΟι μνήμες έρχονται καμιά φορά τυχαία. Εκεί που δεν τις περιμένεις. Και όταν είναι για όμορφα πράγματα, αξίζει τον κόπο να σε παρασύρει και να ταξιδέψεις μαζί της. Αφήνεσαι λοιπόν…

Είναι προχωρημένη δεκαετία του 1980. Στην κυβέρνηση είναι ακόμα ο Ανδρέας Παπανδρέου και εκείνη την εποχή είχε τοποθετήσει στο υπουργείο Παιδείας τον γιο του, Γιωργάκη, μετέπειτα δυστυχώς πρωθυπουργό της χώρας.

Θεωρούν επιβεβλημένο να ξεφύγουν από το μονοπώλιο της κρατικής ραδιοφωνίας. Για την τηλεόραση δεν γίνεται ακόμα λόγος, αλλά κι αυτό φαίνεται μεγάλο στα μάτια μας εκείνη την εποχή… Το να φύγει η ενημέρωση από τον ασφυκτικό κυβερνητικό έλεγχο, είναι το ζητούμενο.

Έτσι με πομπώδεις εξαγγελίες (όπως κάνουν πάντα οι πολιτικοί…) μιλούν για τη δήθεν ελεύθερη ραδιοφωνία… Δήμαρχος τότε στην Αθήνα ήταν ο Έβερτ. Αρπάζει πρώτος την ευκαιρία και στήνει τον «Αθήνα 9,84FM», τον πρώτο διαδημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό στην Ελλάδα. Ακολουθεί ο Πειραιάς με τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο και το «Κανάλι 1». Κι εδώ το Εργατικό Κέντρο Πειραιά είχε την εβδομαδιαία εκπομπή του που έκανα από τα μικρόφωνα του ζωντανά εγώ. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Και οι δύο δήμαρχοι κινούνται ιδεολογικά στον δεξιό χώρο.

Αποφασίζουν λοιπόν πέντε δήμοι από την Β’ Πειραιά με την καθοδήγηση της αριστεράς, να ενώσουν της δυνάμεις τους και να φτιάξουν το δικό τους, ραδιόφωνο το «Ράδιο 5» με σοβαρό και σαφώς διαφορετικό προσανατολισμό.

Τα στούντιο του «Ράδιο 5» ήταν στο Κερατσίνι, Μικράς Ασίας και Παπαναστασίου. Και η εκπομπή του προγράμματος γινόταν στους 94,4 FM stereo. Αν και η κεραία του ήταν στον Κοκκινόβραχο της Νίκαιας με δύναμη εκπομπής μόλις 1 ΚΒ, επειδή η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή ακουγόταν «τζάμι» σε όλο το λεκανοπέδιο Αττικής, μέχρι την Εύβοια.

Εκείνη την εποχή, εγώ εργαζόμουν τα απογεύματα, μετά την ΠΕΤ ΟΤΕ στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά (ΕΚΠ). Δέκα ολόκληρα χρόνια δούλεψα στο Γραφείο Τύπου του ΕΚΠ, σε μια εποχή που το εργατικό κίνημα είχε μια πολύ αξιόλογη δράση… Εκεί έβγαζα ένα μηνιαίο περιοδικό με τη δράση του ΕΚΠ και γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους, αλλά και φελλούς.

Πέφτει λοιπόν η ιδέα, το Εργατικό Κέντρο του Πειραιά να κάνει μια εβδομαδιαία ωριαία εργατική εκπομπή από το «Ράδιο 5» και μέσα από εκεί να προβληθούν τα προβλήματα των εργαζομένων με καλεσμένους ζωντανά στο στούντιο προέδρους ή εκπροσώπους συνδικάτων. Η ιδέα μου άρεσε, αλλά δεν είχα καμιά εμπειρία από το ραδιόφωνο.

Τολμούσα όμως, πάντα… Αλλά όταν μπήκα στο στούντιο για την πρώτη ζωντανή δημοσιογραφική εκπομπή είχα πολύ άγχος. Τρεμόπαιζα το στυλό μου κάτω από το τραπέζι κι αυτό αν και δε φαινόταν, ακουγόταν στον αέρα καθώς το «έπιαναν» τα ευαίσθητα πυκνωτικά μικρόφωνο. Φορούσα ακουστικά, όπως κάνουν και τώρα οι παραγωγοί, για να ακούω τι βγαίνει έξω στον αέρα του ραδιοφώνου. Λογικά θα έπρεπε να το ακούσω, αλλά ούτε που το κατάλαβα. Χρειάστηκε να μου το επισημάνει ο ηχολήπτης μας, Νίκος Ρόκος.

Και δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια του: «Νομίζεις ότι σε ακούει όλη η Αθήνα; Κανείς δεν σε ακούει, χαλάρωσε…». Το εφάρμοσα αυτό στην πράξη και άρχισα να το απολαμβάνω. Κάθε εβδομαδιαία εκπομπή γινόταν όλο και καλύτερη. «Δέσαμε» και με τον Κώστα Λάζαρη, έναν υπάλληλο του ΟΤΕ που αγαπούσε πολύ τη μουσική κι έφερνε σε βινύλιο τους δίσκους από τη δισκοθήκη του, απ’ όπου θα έπαιζαν τα τραγούδια. Σήμερα ο Κώστας κάνει μουσικές εκπομπές στο «Μεταδεύτερο» ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο…

Και μου άρεσε τόσο ώστε πολύ σύντομα ο διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού, Βαγγέλης Καλογρίδης, μου πρότεινε να κάνω μια κοινωνική εκπομπή. Το δοκίμασα και άρεσε. Έκανα λοιπόν μια δίωρη εκπομπή 9-11 με το τίτλο «Σαββατόβραδο κι είμαι πλάι σου» κι έβγαζα τα εσώψυχα μου. Είχα τους δικούς μου ακροατές, έφτιαξα τη δισκοθήκη μου από βινύλιο, όμορφα ήταν…

Και οι δύο εκπομπές, η εργατική και η κοινωνική, έπαιζαν μέχρι που σταμάτησε ο σταθμός να εκπέμπει, στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Τη συχνότητα του μάλιστα την πούλησε στον Μάκη Τρ=ιανταφυλλόπουλο για να φτιάξει το δικό του ραδιόφωνο που το έλεγε τότε «ΩΧ FM» Τότε ήταν που το ΚΚΕ αποφάσισε να κάνει το δικό του ραδιόφωνο, τον «902 αριστερά στα FM» με κορμό τα στελέχη του «Ράδιο 5». Παρότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΚΚΕ, μου πρότειναν να πάω να συνεχίσω να κάνω εκεί την κοινωνική εκπομπή μου.

Δέχτηκα. Και το έκανα για μερικά χρόνια με επιτυχία. Συνέβη όμως κάτι που με έκανε να επανεξετάσω τα πράγματα… Αλλά αυτά θα τα πούμε σε ένα άλλο σημείωμα μας. Είπαμε, μνήμες είναι, με αφορμή μια δημοσιογραφική ταυτότητα…

Χειμωνιάτικο τριήμερο στη Ζαγορά Πηλίου, αλλά το καλοκαίρι και κάθε εποχή είναι υπέροχα!

xionismeni.zagora1

Όλα πήγαν καλά. Με την ασφαλή επιστροφή μας ολοκληρώθηκε το ταξίδι μας στο Πήλιο τον Γενάρη του 2017... Στη Ζαγορά ήμασταν από το μεσημέρι της Παρασκευής 6/1/2017 και επιστρέψαμε στη βάση μας το βράδυ της Κυριακής! Βρήκαμε το μέρος, ύστερα από μια πολύ όμορφη διαδρομή χωρίς προβλήματα με πολύ κρύο, αν και δεν νιώθουμε κάτι τέτοιο αφού οι φίλοι μας Βικτόρια και Δημήτρης που μας φιλοξένησαν στα studio τους, είχαν φροντίσει να έχουμε επαρκή θέρμανση και ζεστή καρδιά... Έτσι, απολαμβάναμε την κάθε στιγμή... Δείτε μερικά δημοσιεύματα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Θα πάρετε μια γεύση, πώς περάσαμε.

Το ταξίδι μας αυτό με τους φίλους μας, Άρη και Χάρις το είχαμε προγραμματίσει πολύ καιρό, πριν… Χωρίς να γνωρίζουμε τον καιρό, πώς θα εξελιχθεί. Εντάξει, χειμώνας ήταν, αλλά επιλέξαμε έναν ξενώνα που οι ιδιοκτήτες τους είναι γνωστοί στους φίλους μας.

Το χρειαζόμασταν αυτό το ταξίδι – ανάσα. Σκεφτόμασταν την Κρήτη, αλλά στην πορεία μετρήσαμε πολλές παραμέτρους… Ήθελε περισσότερες μέρες και έξοδα και είπαμε να το αφήσουμε για το καλοκαίρι. Να το απολαύσουμε, κάτω από καλύτερες καιρικές συνθήκες.

Έτσι είδαμε τα χιόνια που εφτασαν στο μέρος που μέναμε… Δεν μας πειράζει καθόλου. Ίσως να μην καταφέραμε να κάνουμε τις βόλτες που θέλαμε, επειδή η κίνηση δεν 'ηταν πάρα πολύ εύκολη, αλλά περάσαμε πολύ όμορφα... Κάθετί εδώ είναι όμορφο. Έτσι όμορφη, φαντάζομαι θα είναι η εμπειρία και την άνοιξη ή το καλοκαίρι!

Όλοι έχουμε κάποια στιγμή ανάγκη από μια μικρή αλλαγή και από παραστάσεις ξεχωριστές. Ξέρουμε πως έτσι κάνουμε τη ζωή μας και την καθημερινότητα μας πιο ενδιαφέρουσα για μας και για τους γύρω μας. Αυτό, στο βαθμό που περνάει από το χέρι μας, το κάνουμε καθημερινά πράξη...

Το Πήλιο όποια εποχή και αν το επισκεφθείς, είναι πανέμορφο. Σίγουρα όμως το χειμώνα έχει κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει. Σχεδιάζουμε να ξαναπάμε το συντομότερο δυνατόν και να απολαύσουμε, όπως κάναμε και στην πρώτη επίσκεψη μας, την κάθε στιγμή… 

xionismeni.zagora2

Από τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε στην Ζαγορά Πηλίου... Η Βικτόρια κάνει τηγανήτες στο χιονισμένο μπαλκόνι της, για να προσθέσει μια νότα αγάπης στο πρωινό που μας ετοίμαζε... Υπέροχοι. Τις απόλαυσα με την ψυχή μου... Η φιλοξενεία τους, μοναδική! Αν θέλετε να εκδράμετε στο Πήλιο, αξίζει να είναι στην πρώτη επιλογή σας. Μόνο που χρειάζεται να προηγηθεί τηλέφωνο επικοινωνίας...

Είμαστε βέβαιοι ότι θα μείνετε ενθουσιασμένοι. Ασε που θα δείτε την αδελφική αγάπη σε όλο της το μεγαλείο... Αλλά είπαμε, είναι απαραίτητο να προηγηθεί τηλέφωνο για να κλείσετε δωμάτιο, για τη διαμονή σας...

zagora110117

Ο Τάκης ξεχιονίζει τους δρόμους κάτω από το σπίτι τους... Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη πάνω από το σπίτι τους στο σαλόνι που παίρναμε μαζί του το πρωινό...

Τι όμορφη που είναι η ενότητα κάτω από το πνεύμα του Ιεχωβά Θεού. Όλοι μαζί στην Κρήτη

sinelefsi.kritis.28.2016

Στη φωτογραφία εικονίζονται αδελφοί της φυλακής από τις 10ετίες του 1970 μέχρι τη 10ετία του 1990, όσοι βέβαια βρεθήκαν στην Κρήτη με αφορμή την Περιφερειακή Συνέλευση, τον Αύγουστο του 2016 Ήταν πολύ συγκινητικό για όλους να συναντηθούν με πραγματικούς φίλους και συναγωνιστές, με τους οποίους έζησαν όχι μόνο πολύ δύσκολες στιγμές, αλλά και πολύ ευχάριστες και έτσι τους ένωσε πιο σφικτά η υπέροχη ιδιότητα της αγάπης! Ειλικρινά ευχαριστούμε από καρδιάς τον Ιεχωβά για το υπέροχο δώρο της αδελφότητα, το οποίο μεγαλουργεί στους καιρούς μας! Σε όλους αυτούς τους αγωνιστές της ακεραιότητας εκπληρώθηκαν περίτρανα τα εδάφια Ησαίας 54:17 και  40:29-31.

Η εργασία είναι αγαθό! Ας βοηθήσουμε όσους έχουν πραγματική ανάγκη...

work

Όπως γνωρίζουμε, πολλοί αδελφοί μας αντιμετωπίζουν πρόβλημα με την ανεργία. Θα ήθελα, λοιπόν, να παρακαλέσω τους αναγνώστες της ιστοσελίδας μου, αν γνωρίζουν κάποια πληροφορία σχετικά με εύρεση εργασίας, να επικοινωνούν με τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, και να αναφέρουν τις πληροφορίες που γνωρίζουν. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε όσους αδελφούς και αδελφές μας είναι άνεργοι.
Η πράξη μας αυτή είναι σύμφωνη με τις σκέψεις που αναφέρονται στα εδάφια Ιωάννης 13: 34, 35
Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ γίνεται καθημερινά δέκτης μηνυμάτων αγωνίας τέτοιων καταστάσεων. Σ’ αυτή τη λογική ανταποκριθήκαμε στο δίκαιο αίτημα του Στέλιου Ηλιάκη από την Κρήτη που εκείνη την εποχή ήταν στη Βουλγαρία. Σας θυμίζω λίγο τα δυο δημοσιεύματα που κάναμε. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν πειραματικά μια μέθοδο του «ζητώ» ή «προσφέρω» εργασία. Τις επόμενες μέρες θα πάρει μια πιο ουσιαστική μορφή… Θα λάβουμε υπόψη μας και τις δικές σας παρατηρήσεις και υποδείξεις. Το e-mail που μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας είναι nikosth2004@yahoo.gr Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ προσφέρετε να βοηθήσει ως σύνδεσμος επαφής και επικοινωνίας.

Αυτό που εγώ θέλω από εσάς είναι ότι αγγελίες έχουμε βάλει και εξυπηρετούνται (οι αδελφοί μας δηλαδή βρήκαν δουλεια ή το διαμέρισμα νοικιάστηκε...) ας επικοινωνήσουμε μαζί μας και ας μας το πουν. Οι αγγελίες μας θέλουμε να είναι πέρα για πέρα, αληθινές και να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ευχαριστούμε!

Άλλωστε, οι ανάγκες ήταν πάντα και παραμένουν μεγάλες!

Συναντήθηκαν στη Συνέλευση Περιφερείας Κρήτης 2016, ύστερα από 48 ολόκληρα χρόνια!

sinelefsi.kritis.26.2016

Για φαντάσου! 48 χρόνια είναι αυτά και ο χρόνος έχει κάνει την δουλειά του. Συναντήθηκαν στη διάρκεια των εργασιών της Συνέλευσης Περιφερείας Κρήτης του 2016, ύστερα από μισό σχεδόν αιώνα... Πρωτοσυναντήθηκαν στη φυλακή όταν ήταν νεαροί, με αφορμή τη διακράτηση ουδετερότητας. Τώρα είναι πια μπαμπάδες, παππούδες και με άσπρα μαλλιά! Πραγματικά όταν βιώνεις τέτοια πράγματα είναι να συγκινείσαι πολύ και αναπόφευκτα θυμάσαι τα παλιά, τότε που αμούστακα παιδιά κρατούσαν οσιότητα στην υπόσχεσή τους να υπηρετούν μόνο τον Ιεχωβά Θεό. Τι υπέροχα παραδείγματα! Εκεί, στην Κρήτη, θα τους γνωρίζετε φαντάζομαι ποιοι είναι...

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Πέρσι δεν είχαν, για να δούμε φέτος...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.kalokeri1

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο. Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες…

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που για άλλη μια φορά αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαρία, ξαναζωντάνεψαν!

ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ

Τις δυσκολίες που βιώνει ολόκληρη η κοινωνία στην εποχή των μνημονίων, βιώνει και ο Τύπος. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Έπρεπε να ζήσω για να το δω κι αυτό. Μια... δήθεν σοσιαλιστική κυβέρνηση, αυτή του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ έβαλε λουκέτο στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Έκλεισε εφημερίδες, αντί να τις στηρίζει με κάθε τρόπο και δυσκόλεψε πολύ τη συνέχιση της έκδοσης πολλών εφημερίδων.

Τον Αύγουστο του 2011 η κυβέρνηση εφάρμοσε μια παράγραφο που πέρασε στο ντούκου μέσα στο Μεσοπρόθεσμο, χωρίς να τη διαβάσουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. (όπως άλλωστε έκαναν παντού στη συνέχεια...) και με την οποία σταματά η επιδότηση των ταχυδρομικών τελών των εφημερίδων, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα και... ουσιαστικά τετραπλασιάζει τα έξοδα αποστολής στους συνδρομητές.

Προφανώς ουδείς υποψιάστηκε τι προβλήματα θα δημιουργούσε μια τέτοια απόφαση... Η ζωή το έδειξε στη συνέχεια... Εφημερίδες αναγκάστηκαν να κλείσουν, δημοσιογράφοι έχασαν τη δουλειά τους, τυπογραφεία απέλυσαν εργαζόμενους, αν δεν έκλεισαν και τα ίδια... Η περίπτωση της press line είναι χαρακτηριστική...

Αναρωτιέμαι: Αυτό ήθελαν πραγματικά; Να κλείσουν οι μικρές εφημερίδες που βγάζουν οι εξωραϊστικοί σύλλογοι και τα συνδικάτα; Ήθελαν να φιμώσουν τις εφημερίδες της περιφέρειας, να τις κλείσουν; Διότι ποια εφημερίδα θα αντέξει κάτω από αυτό το καθεστώς; 

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα τους με κούφια δημοσιογραφικά θέματα που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να ήταν αλήθεια, αυτό. Κι όχι μόνο προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Μια τηλεοπτική όαση!

studio1

Μια ευχάριστη ανακοίνωση επεφύλαξε μεταξύ άλλων το κυβερνών σώμα στην ετήσια συνάθροιση του, το 2014. Αφορούσε τη δημιουργία τηλεοπτικού σταθμού τελευταίας τεχνολογίας που εκπέμπει μέσω internet. Από τον Μάϊο 2015 το κανάλι το έχουμε με ελληνικούς υπότιτλους, και τώρα μεταγλωττισμένο στα ελληνικά, ώστε να το παρακολουθούμε καλύτερα, όλοι εμείς που δεν γνωρίζουμε καλά αγγλικά. Από εδώ μπορείτε επίσης να δείτε παρά πολλά χρήσιμα βίντεο και φυσικά στις αρχές κάθε μήνα, το Jehovah’s Witnesses Broadcasting... Δοκιμάστε το. Θα οφεληθείτε πάρα πολύ και θα ενισχύσετε την πνευματικότητα σας... ΕΔΩ δείτε το πρόγραμμα του Οκτωβρίου 2017 που εκπέμπετε τώρα... Σίγουρα είναι πολύ ενδιαφέρον!

Διαθέσιμος για δουλειά

Από το Γενάρη του 2012 που σταμάτησα την εργασία μου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, δηλώνω ότι είμαι διαθέσιμος για δημοσιογραφική δουλειά. Το λεω τώρα τόσο καιρό, χωρίς αποτέλεσμα, έχοντας συναίσθηση των δυσκολιών μιας κοινωνίας που βιώνει τα μνημόνια στο πετσί της... Με περισσότερα από 33 χρόνια εμπειρίας σε δημοσιογραφικά έντυπα, είμαι σε θέση να υλοποιήσω κάθε εκδοτική προσπάθεια με τον καλύτερο τρόπο. Σ' αυτό το Site θα δείτε ενδεικτικές δουλειές μου σε εφημερίδες που εκδίδω ήδη... Παρακαλώ, επικοινωνήστε μαζί μου στο τηλέφωνο 6932212755 Αγαπώ πολύ, αυτό που ξέρω να κάνω με απόλυτη ευσυνειδησία. Η εργασία είναι μια έντιμη προσπάθεια για την επιβίωση. Προσωπικά το πιστεύω αυτό... Γι' αυτό και παρά τις δυσκολίες συνεχίζω να αγωνίζομαι έντιμα, να βρω κάτι επιπλέον... 

Ο Γάμος της Ειρήνης...

Η Ειρήνη με τον Χριστόφορο παντρεύτηκαν στις 10/10/2010. Το μωρό τους ήρθε στις 28/08/13. Να τους ζήσει! Κι έτσι έγινα παππούς...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Πώς σας φαίνετε η νέα μορφή του από 9/9/2013;

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA