Η δική μας Περιφερειακή Συνέλευση πραγματοποιήθηκε στις 16, 17, 18 Ιουνίου

per.sinelefsi1.2017
Άστατος καιρός στη διάρκεια της φετινής Περιφερειακής Συνέλευσης μας. Τα καιρικά φαινόμενα «έπαιζαν» μαζί μας. Είχε ήλιο με δροσιά κάτω από τον υπαίθριο χώρο με τις ειδικές κατασκευές για σκιά. Είπαμε πως ήταν ιδανικά για μια υπαίθρια Συνέλευση. Αλλά, δεν ήταν έτσι…

per.sinelefsi2.2017
Μετά το μεσημεριανό διάλειμμα της πρώτης μέρας κι ενώ είχαμε απολαύσει το λιτό γεύμα μας, ήρθε η βροχή. Σιγανή την αρχή. Πιο δυνατή αργότερα. Ευτυχώς οι προνοητικοί αδελφοί είχαν ομπρέλες που άνοιξαν. Επωφεληθήκαμε κι εμείς. Σταθεροί στη θέση τους και οι 3.348 παρόντες, ελληνόφωνες και ρουμανόφωνες. Τα ίδιο βροχερός, ήταν ο καιρός και την Κυριακή.

per.sinelefsi3.2017
Επισημαίνουμε τα υπέροχα 10λεπτα βίντεο στο ξεκίνημα των εργασιών είτε πρωί είναι, είτε μεσημέρι της Περιφερειακή Συνέλευσης μας. Τι μοναδικές εικόνες και τι όμορφη ορχηστρική μουσική και τραγούδια! Όλα από τη δημιουργία του Ιεχωβά στον ουρανό, στη γη, στη θάλασσα… Καθένα είναι ένα ποτ πουρί από το υμνολόγιο μας με 80 -100 φωτογραφίες…

per.sinelefsi4.2017
Πολύ επίκαιρο το θέμα της φετινής Περιφερειακής Συνέλευσης "Μην Παραιτείστε" όπως τα ακούσαμε στην ομιλία του επισκόπου της 16ης Περιοχής, Ιορδάνη Σκερλετίδη. Ήταν πολύ καλή, περιεκτική και αναλυτική και μας προετοίμασε για τα υπόλοιπα μέρη που θα ακολουθούσαν. Παρόλο που τις επόμενες μέρες θα κάνουμε αναρτήσεις, μην περιμένετε λεπτομέρειες.

per.sinelefsi5.2017
Σεβόμαστε το πλεονέκτημα της έκπληξης. Ίσως, μετά τον Αύγουστο, όταν θα τελειώσουν όλες οι προγραμματισμένες Συνελεύσεις στην Ελλάδα, δώσουμε κάτι περισσότερο. Για την ώρα θα σταθούμε στα υπέροχα μουσικά βίντεο εισαγωγής τόσο στο πρωινό, όσο και στο απογευματινό πρόγραμμα… Δείτε αυτό ΕΔΩ.

per.sinelefsi6.2017

Ήταν πολλοί οι φίλοι στο τελευταίο "αντίο" του παππού Διονύση Αργυρόπουλου...

papus.dionisis

Φωτογραφία μνήμης, από τις βόλτες μας με τον παππού Διονύση. Έτσι θα τον θυμόμαστε... Δυνατό, ακμαίο και με το χαμόγελο, πάντα...

Ήταν Πέμπτη 22/06/2017, πρωί… Κι εγώ ετοιμάστηκα να φύγω για τη δουλειά μου, όπως κάνω κάθε μέρα, λίγο μετά τις οκτώ. Πέρασα από το δωμάτιο του παππού Διονύση Αργυρόπουλου, είδα ότι ήταν ήρεμος κι έφυγα…

Δεν είχα προλάβει να ανοίγω τον υπολογιστή μου στο γραφείο μου, οπότε με πήρε στο τηλέφωνο, κλαίγοντας η Σούλα και μου ανήγγειλε το κακό μαντάτο… «Κοιμήθηκε ο παππούς Διονύσης». Έφυγα τρέχοντας… Την βρήκα σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Φυσιολογικό. Ο θάνατος δεν είναι κάτι με το οποίο μπορείς να συμφιλιωθείς…

Ψάξαμε λίγο το λήμμα «θάνατος» στο ΕΝΟΡΑΣΗ:

Η πρώτη αναφορά των Γραφών στο θάνατο συναντάται στα εδάφια Γένεση 2:16, 17, στην εντολή την οποία έδωσε ο Θεός προς τον πρώτο άνθρωπο σχετικά με τη βρώση από τον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού, μια εντολή που η παραβίασή της θα οδηγούσε στο θάνατο. (Βλέπε ΜΝΚ, υποσ.) Ωστόσο, ο θάνατος ως φυσική διαδικασία ίσχυε ήδη για τα ζώα, δεδομένου ότι αυτά δεν αναφέρονται πουθενά στην εξήγηση που δίνει η Αγία Γραφή για το πώς επήλθε ο θάνατος στην ανθρώπινη οικογένεια. (Παράβαλε 2Πε 2:12.) Επομένως, ο ανθρώπινος γιος του Θεού, ο Αδάμ, μπορούσε να αντιληφθεί τη σοβαρότητα της προειδοποίησης του Θεού σχετικά με την ποινή του θανάτου για την ανυπακοή. Η ανυπακοή του Αδάμ στον Δημιουργό του επέφερε το θάνατό του. (Γε 3:19· Ιακ 1:14, 15) Κατόπιν, η αμαρτία του Αδάμ και το επακόλουθό της, ο θάνατος, απλώθηκαν σε όλους τους ανθρώπους.—Ρω 5:12· 6:23.

Λίγο μετά, πιο ήρεμοι και πιο αποστασιοποιημένοι, καθώς το γραφείο, ανέλαβε τα περαιτέρω και με ήσυχη τη συνείδηση, ότι κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε για να έχει ένα αξιοπρεπές τέλος. Τον αποχαιρετήσαμει το Σάββατο 24/06/2017 στο Γ’ Νεκροταφείο της Νίκαιας στον ειδικό χώρο για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, τμήμα 31.

Είμαστε όμως αισιόδοξοι...

Το εδάφιο Ψαλμός 68:20 λέει: «Στον Ιεχωβά, τον Υπέρτατο Κύριο, ανήκουν οι έξοδοι από το θάνατο». Διαμέσου της θυσίας της ανθρώπινης ζωής του ο Χριστός Ιησούς κατέστη από τον Θεό «Πρώτιστος Παράγοντας» της ζωής και της σωτηρίας (Πρ 3:15· Εβρ 2:10), και μέσω αυτού εξασφαλίζεται η κατάργηση του θανάτου. (2Τι 1:10)

Με το θάνατό του, ο Ιησούς “γεύτηκε θάνατο για κάθε άνθρωπο” και προμήθευσε «αντίστοιχο λύτρο για όλους». (Εβρ 2:9· 1Τι 2:6) Μέσω αυτής της «μιας πράξης δικαίωσης» που έκανε ο Ιησούς κατέστη πλέον δυνατή η ακύρωση της θανατικής καταδίκης την οποία επιφέρει η αμαρτία, ώστε κάθε είδους άνθρωποι να μπορέσουν να “ανακηρυχτούν δίκαιοι για ζωή”. (Ρω 5:15, 16, 18, 19· Εβρ 9:27, 28· βλέπε ΑΝΑΚΗΡΥΣΣΩ ΔΙΚΑΙΟ· ΛΥΤΡΟ.)

Επομένως, δικαιολογημένα ειπώθηκε ότι οι αληθινοί ακόλουθοι του Ιησού είχαν στην ουσία «μεταβεί από το θάνατο στη ζωή». (Ιωα 5:24) Ωστόσο, όσοι παρακούν τον Γιο και δεν εκδηλώνουν αγάπη “παραμένουν στο θάνατο” και είναι καταδικασμένοι από τον Θεό. (1Ιω 3:14· Ιωα 3:36)

Αυτοί που θέλουν να ελευθερωθούν από την καταδίκη και από το «νόμο της αμαρτίας και του θανάτου» πρέπει να καθοδηγούνται από το πνεύμα του Θεού και να παράγουν τους καρπούς του, διότι «το φρόνημα της [αμαρτωλής] σάρκας σημαίνει θάνατο».—Ρω 8:1-6· Κολ 1:21-23.

Ειμαστε κοντά στα παιδιά του, Σούλα και Γιώργο... Ο γιος του ζει στη Γαλλία καιι σε όλη τη διαδικασία της δυσκολίας που περάσαμε ήταν δίπλα μας, στηρίζοντας ψυχολογικά την αδελφή του Σούλα που το χρειαζόταν... Τον ευχαριστούμε. Ήταν σα να μοιράστοικε μαζί μας τον πόνο και τη θλίψη της απώλειας. Δείτε μερικά δημοαιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Τα δικά μου

Τότε που έκανα ραδιόφωνο σε επίπεδο επαγγελματικό, στο «Ράδιο 5» στους 94,4 FM

 dim.taftotita1
Αυτή είναι η δημοσιογραφική ταυτότητα του διαδημοτικού ραδιοφωνικού σταθμού «Ράδιο 5» στη Β’ Πειραιά. Τη βρήκε τυχαία η Σούλα, καθώς έκανε καθαριότητα και μου έφερε μνήμες…

dim.taftotita2
Η δημοσιογραφική ταυτότητα είναι εργαλείο δουλειάς. Εδώ βέβαια είμαι τουλάχιστον 25 χρόνια νεώτερος, αλλά έχω πάντα το ίδιο κέφι και διάθεση για δουλειά… Κι επειπλέον την εμπειρία που δεν είναι και λίγη…

blankΟι μνήμες έρχονται καμιά φορά τυχαία. Εκεί που δεν τις περιμένεις. Και όταν είναι για όμορφα πράγματα, αξίζει τον κόπο να σε παρασύρει και να ταξιδέψεις μαζί της. Αφήνεσαι λοιπόν…

Είναι προχωρημένη δεκαετία του 1980. Στην κυβέρνηση είναι ακόμα ο Ανδρέας Παπανδρέου και εκείνη την εποχή είχε τοποθετήσει στο υπουργείο Παιδείας τον γιο του, Γιωργάκη, μετέπειτα δυστυχώς πρωθυπουργό της χώρας.

Θεωρούν επιβεβλημένο να ξεφύγουν από το μονοπώλιο της κρατικής ραδιοφωνίας. Για την τηλεόραση δεν γίνεται ακόμα λόγος, αλλά κι αυτό φαίνεται μεγάλο στα μάτια μας εκείνη την εποχή… Το να φύγει η ενημέρωση από τον ασφυκτικό κυβερνητικό έλεγχο, είναι το ζητούμενο.

Έτσι με πομπώδεις εξαγγελίες (όπως κάνουν πάντα οι πολιτικοί…) μιλούν για τη δήθεν ελεύθερη ραδιοφωνία… Δήμαρχος τότε στην Αθήνα ήταν ο Έβερτ. Αρπάζει πρώτος την ευκαιρία και στήνει τον «Αθήνα 9,84FM», τον πρώτο διαδημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό στην Ελλάδα. Ακολουθεί ο Πειραιάς με τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο και το «Κανάλι 1». Κι εδώ το Εργατικό Κέντρο Πειραιά είχε την εβδομαδιαία εκπομπή του που έκανα από τα μικρόφωνα του ζωντανά εγώ. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Και οι δύο δήμαρχοι κινούνται ιδεολογικά στον δεξιό χώρο.

Αποφασίζουν λοιπόν πέντε δήμοι από την Β’ Πειραιά με την καθοδήγηση της αριστεράς, να ενώσουν της δυνάμεις τους και να φτιάξουν το δικό τους, ραδιόφωνο το «Ράδιο 5» με σοβαρό και σαφώς διαφορετικό προσανατολισμό.

Τα στούντιο του «Ράδιο 5» ήταν στο Κερατσίνι, Μικράς Ασίας και Παπαναστασίου. Και η εκπομπή του προγράμματος γινόταν στους 94,4 FM stereo. Αν και η κεραία του ήταν στον Κοκκινόβραχο της Νίκαιας με δύναμη εκπομπής μόλις 1 ΚΒ, επειδή η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή ακουγόταν «τζάμι» σε όλο το λεκανοπέδιο Αττικής, μέχρι την Εύβοια.

Εκείνη την εποχή, εγώ εργαζόμουν τα απογεύματα, μετά την ΠΕΤ ΟΤΕ στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά (ΕΚΠ). Δέκα ολόκληρα χρόνια δούλεψα στο Γραφείο Τύπου του ΕΚΠ, σε μια εποχή που το εργατικό κίνημα είχε μια πολύ αξιόλογη δράση… Εκεί έβγαζα ένα μηνιαίο περιοδικό με τη δράση του ΕΚΠ και γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους, αλλά και φελλούς.

Πέφτει λοιπόν η ιδέα, το Εργατικό Κέντρο του Πειραιά να κάνει μια εβδομαδιαία ωριαία εργατική εκπομπή από το «Ράδιο 5» και μέσα από εκεί να προβληθούν τα προβλήματα των εργαζομένων με καλεσμένους ζωντανά στο στούντιο προέδρους ή εκπροσώπους συνδικάτων. Η ιδέα μου άρεσε, αλλά δεν είχα καμιά εμπειρία από το ραδιόφωνο.

Τολμούσα όμως, πάντα… Αλλά όταν μπήκα στο στούντιο για την πρώτη ζωντανή δημοσιογραφική εκπομπή είχα πολύ άγχος. Τρεμόπαιζα το στυλό μου κάτω από το τραπέζι κι αυτό αν και δε φαινόταν, ακουγόταν στον αέρα καθώς το «έπιαναν» τα ευαίσθητα πυκνωτικά μικρόφωνο. Φορούσα ακουστικά, όπως κάνουν και τώρα οι παραγωγοί, για να ακούω τι βγαίνει έξω στον αέρα του ραδιοφώνου. Λογικά θα έπρεπε να το ακούσω, αλλά ούτε που το κατάλαβα. Χρειάστηκε να μου το επισημάνει ο ηχολήπτης μας, Νίκος Ρόκος.

Και δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια του: «Νομίζεις ότι σε ακούει όλη η Αθήνα; Κανείς δεν σε ακούει, χαλάρωσε…». Το εφάρμοσα αυτό στην πράξη και άρχισα να το απολαμβάνω. Κάθε εβδομαδιαία εκπομπή γινόταν όλο και καλύτερη. «Δέσαμε» και με τον Κώστα Λάζαρη, έναν υπάλληλο του ΟΤΕ που αγαπούσε πολύ τη μουσική κι έφερνε σε βινύλιο τους δίσκους από τη δισκοθήκη του, απ’ όπου θα έπαιζαν τα τραγούδια. Σήμερα ο Κώστας κάνει μουσικές εκπομπές στο «Μεταδεύτερο» ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο…

Και μου άρεσε τόσο ώστε πολύ σύντομα ο διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού, Βαγγέλης Καλογρίδης, μου πρότεινε να κάνω μια κοινωνική εκπομπή. Το δοκίμασα και άρεσε. Έκανα λοιπόν μια δίωρη εκπομπή 9-11 με το τίτλο «Σαββατόβραδο κι είμαι πλάι σου» κι έβγαζα τα εσώψυχα μου. Είχα τους δικούς μου ακροατές, έφτιαξα τη δισκοθήκη μου από βινύλιο, όμορφα ήταν…

Και οι δύο εκπομπές, η εργατική και η κοινωνική, έπαιζαν μέχρι που σταμάτησε ο σταθμός να εκπέμπει, στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Τη συχνότητα του μάλιστα την πούλησε στον Μάκη Τρ=ιανταφυλλόπουλο για να φτιάξει το δικό του ραδιόφωνο που το έλεγε τότε «ΩΧ FM» Τότε ήταν που το ΚΚΕ αποφάσισε να κάνει το δικό του ραδιόφωνο, τον «902 αριστερά στα FM» με κορμό τα στελέχη του «Ράδιο 5». Παρότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΚΚΕ, μου πρότειναν να πάω να συνεχίσω να κάνω εκεί την κοινωνική εκπομπή μου.

Δέχτηκα. Και το έκανα για μερικά χρόνια με επιτυχία. Συνέβη όμως κάτι που με έκανε να επανεξετάσω τα πράγματα… Αλλά αυτά θα τα πούμε σε ένα άλλο σημείωμα μας. Είπαμε, μνήμες είναι, με αφορμή μια δημοσιογραφική ταυτότητα…

Στο «Le Bercail» το γεύμα αγάπης με τους φίλους μας και αδελφούς, Γιώργο και Αστρίντ

gevma1.2017
Διαλέξαμε, ύστερα από ενδελεχή έρευνα ένα πολύ όμορφο εστιατόριο στις όχθες του ποταμού Ρον που διασχίζει το Αβινιόν, το «Le Bercail» για το γεύμα αγάπης σχετικά με τα δυο χρόνια γάμου μας. Μαζί με τον Γιώργο και την Αστρίντ. Τι όμορφη παρέα!

gevma2.2017
Ναι, ήταν για μας κάτι όμορφο. Κάτι που θέλουμε να το έχουμε κάθε χρόνο αυτή την όμορφη συγκυρία καθώς γιορτάζουμε με τον καλύτερο τρόπο τα δύο χρόνια που είμαστε μαζί μαζί με τη Σούλα. Στιγμές όμορφες, μοναδικές, ευτυχισμένες αν μη τι άλλο…

gevma3.2017
Ο Γιώργος και η Αστρίντ, όλες αυτές τις ημέρες φροντίζουν να έχουμε πραγματικά το καλύτερο και τους ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτή τη θυσία. Ξέρουμε πως δεν είναι πάντα εύκολο αυτό, αλλά εκείνοι έχουν κάνει τον προγραμματισμό τους, ώστε όλες οι μέρες να κυλούν όμορφα.

gevma4.2017
Το εστιατόριο που έχει ζωή από το 1965 δεν είχε πολυτέλεια, αλλά ξεχώριζε για την ομορφιά του, από το σημείο που είχε χτιστεί και τη στρατηγική που το δούλευαν εκείνοι που το διαχειρίζονταν. Εδώ δεν είναι ατέλειωτες ώρες ανοιχτό, όπως ίσως στην Ελλάδα.

gevma5.2017
Τα ωράρια λειτουργίας του ήταν σε εμφανές σημείο: Άνοιγε από τις 12 – 2 μ.μ. και μετά το απόγευμα από τις 7:30 – 9 μ.μ. Και όταν λέμε άνοιγε εννοούμε ότι μπορούσε να καθίσεις και να ζητήσεις να σε σερβίρουν. Οι τιμές του καλές και σε λογικά πλαίσια, ανάλογα με το περιβάλλον.

gevma6.2017
Φωτογράφισα λίγο τα πιάτα και το τραπέζι. Ήθελα να σας μεταφέρω ένα κάποιο κλίμα από την όλη διαδικασία. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, αλλά θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι το προσπάθησα. Μετά το γεύμα ανεβήκαμε μια βόλτα στο πιο ψηλό σημείο του Αβινιόν να θαυμάσουμε την πόλη.

gevma7.2017
Αλλά γι’ αυτά θα δώσουμε φωτογραφίες αύριο. Ας μείνουμε σήμερα στα όρια μιας επετείου, όπως το θέλαμε από την αρχή αυτού του κομματιού. Το βράδυ στο σπίτι είχαν ετοιμάσει για μας, ακόμα μια ευχάριστη έκπληξη. Γλυκό και σαμπάνια για την επέτειο των δύο χρόνων γάμου μας!

gevma8.2017
Πίσω από όλα αυτά είναι ο Γιώργος που όλες αυτές τις ημέρες προσπαθεί να κάνει το καλύτερο που μπορεί για να μας δώσει την φιλοξενία που ξεπερνάει τα όρια… Και τον ευχαριστούμε πολύ και εκείνον και την Αστρίντ γιατί πραγματικά κάθε στιγμή το εισπράττουμε αυτό…

Δυο χρόνια μαζί σε τούτη τη ζωή… Δυο χρόνια μετρά σήμερα ο γάμος μου με τη Σούλα!

karpentras
Η φωτογραφία είναι χθεσινή, τραβηγμένη στην πόλη Καρπεντράς, που μας είχαν πάει βόλτα ο Γιώργος με την Αστρίντ, προκειμένου να τη γνωρίσουμε. Και ήταν πράγματι πολύ όμορφη. Αυτό εισπράξαμε τις λίγες ώρες που μείναμε εκεί…

stin.agora
Μαζί με τα αδέλφια μας, Γιώργο Αργυρόπουλο και τη σύζυγό του Αστρίντ έξω στην αγορά, όπου πήγαμε για να ψωνίσουμε μερικά πράγματα που χρειαζόμαστε. Η φιλοξενία τους είναι μοναδική… Ξεπερνάει οτιδήποτε μπορούσαμε να περιμένουμε.

kardula.arkudakiΣήμερα κλείνουν δυο χρόνια από τότε που ενώσαμε τις ζωές μας με τη Σούλα. Αξίζει με αφορμή αυτή την επέτειο, να θυμηθούμε μερικά πράγματα από αυτόν τον γάμο. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Στιγμές μοναδικές, που πρέπει να τις ξαναδείς και να τις ξαναφέρεις μπροστά στη μνήμη σου..

Και πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι πολύ όμορφα σ’ αυτή τη σχέση. Έμαθα να μοιράζομαι πράγματα και να ζω την κάθε στιγμή, όχι πια μόνος μου, αλλά όπως ακριβώς της αξίζει μέσα σ’ ένα γάμο που στα μάτια του Ιεχωβά είναι ιερός και έχει την ευλογία του. Μαζί!

Ίσως ακούγεται απλό και εύκολο, αλλά έχοντας ζήσει τόσα χρόνια στον κόσμο και ακολουθώντας τα εγωιστικά πρότυπα του, δεν είναι καθόλου εύκολο στην εφαρμογή του.

Χρειάζεται καθημερινή προσπάθεια, ώστε να αλλάξεις παλιές συνήθειες… Αλλά ευχαριστώ τη Σούλα και την επίγεια οργάνωση του Ιεχωβά που μέσα από τη βοήθεια που μου πρόσφεραν απλόχερα, έμαθα να ακολουθώ αρχές, ουσιαστικές, που οδηγούν αναμφίβολα στην ευτυχία, όποια ευτυχία μπορεί να έχει κανείς σ’ αυτό το δύσκολο σύστημα πραγμάτων που από μόνο του δεν δίνει και πολλά περιθώρια βελτίωσης.

Δυο χρόνια μετά αισθάνομαι καλά με μια ισορροπημένη αξιοζήλευτη αγάπη η οποία λείπει από πολλούς ανθρώπους γύρω μας.

Έμαθα πόσο σπουδαίο είναι να δίνεις χωρίς να αναμένεις ανταπόδοση και χαίρομαι να ζω με ενδιαφέρον κάθε καινούρια μέρα που ξημερώνει.

Αυτό το απολογιστικό σημείωμα, γράφεται στην πλατεία του ιστορικού κέντρου της πόλης του Αβινιόν που έχουμε έρθει κοντά στον αδελφό της, Γιώργο Αργυρόπουλο και τη σύζυγο του, Αστρίντ για να τους γνωρίσουμε και να περάσουμε μαζί τους μια γεμάτη εβδομάδα και κάτι, φιλοξενούμενοι τους.

Δεν τους ήξερα. Είχα μιλήσει μαζί τους στο τηλέφωνο, είχα ακούσει ιστορίες, αλλά καθώς ζούμε μαζί αυτές τις μέρες, κάθε μέρα, ανακαλύπτω δύο πολύ σπέσιαλ ανθρώπους, που θέλουν να μοιραστούν τα καλύτερα της πόλης τους μαζί μας, ώστε η εμπειρία μας από αυτή την επίσκεψη να είναι πολύ δυνατή.

Και μέχρι τώρα τα καταφέρνουν, καθώς υλοποιούν ένα πολύ δυνατό και γεμάτο πρόγραμμα που είχαν ετοιμάσει για μας. Πραγματικά χαίρομαι που έχω τέτοιους αδελφούς, πνευματικούς και σαρκικούς.

Σήμερα έχουμε σχεδιάσει ένα σπέσιαλ γεύμα που αξίζει στην περίσταση γιορτασμού της επετείου δύο χρόνων γάμου. Έχουμε βρει ήδη, ύστερα από έρευνα και το μαγαζί. Και προχθες στη βόλτα μας την απογευματινή το επισκεφθήκαμε να το δούμε από κοντά. Ναι, αξίζει τον κόπο.

Για μας είναι ότι πιο σημαντικό έχουμε, μετά τον Ιεχωβά. Μάθαμε στα χρόνια αυτά να μη θεωρούμε τίποτα δεδομένο, αλλά να αγωνιζόμαστε καθημερινά για να κρατούμε ζωντανή αυτή την όμορφη σχέση. Ναι, είναι ένα δώρο από τον Ιεχωβά που αξίζει να διαφυλάξουμε με κάθε θυσία.

Κι αυτό μπορεί να προκύψει δίνοντας σημασία στα μικρά καθημερινά πράγματα που αφορούν εμάς, αλλά και τον καθένα προσωπικά. Με στοχαστικό ενδιαφέρον κάθε καινούρια μέρα, είναι μια όμορφη πρόκληση για να συμπεριλάβουμε στη δράση μας και την καθημερινότητα μας πράγματα που μας αφορούν.

Δυο χρόνια μετά, είμαι γεμάτος ενθουσιασμό, βέβαιος ότι κάναμε και συνεχίζουμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, ώστε να ποτίζουμε αυτή την όμορφη σχέση και να παραμένει ανθηρή, γεμάτη ενδιαφέρον, ώς την αιωνιότητα.

Ευχαριστούμε από καρδιάς! Μας συγκινείτε πολύ, με την ανιδιοτελή προσφορά σας…

karotsaki
Για πότε βάλαμε την αγγελία σ’ αυτό το Site με την οποία ζητούσαμε, απόν είχε να μας προσφέρει προσωρινά ένα αναπηρικό καροτσάκι για τον παππού Διονύση και για πότε ανταποκριθήκατε θετικά, είναι κάτι που μας συγκινεί πολύ. Και γ’ αυτό, πέρα από τα προσωπικά «ευχαριστώ», αισθανόμαστε την ανάγκη να το κάνουμε και δημόσια…

anapiriko.karotsi

kala.neaΝαι, αισθανόμαστε την ανάγκη να το κάνουμε και το κάνουμε με χαρά και με καλή διάθεση. Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε δημόσια, επειδή ενεργοποιηθήκατε άμεσα, προκειμένου να βρεθεί το αναπηρικό καροτσάκι που έχει ανάγκη ο παππούς Διονύσης.

Αποδεικνύετε για μια ακόμη φορά, ότι οι αναγνώστες του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, είσαστε μια μεγάλη οικογένεια που ζουν και τους αγγίζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν συνάνθρωποι μας, δίπλα μας, γύρω μας…

Είδαμε κάποια στιγμή ότι το πρόβλημα για τον παππού Διονύση γίνεται όλα και πιο δύσκολο. Στα 99 του χρόνια, τα πόδια του δεν είναι σε θέση να σηκώσουν το βάρος του σώματος του. Και καθώς η διάπλαση του είναι μεγάλη, είναι αναγκασμένος να μένει καθηλωμένος στο κρεβάτι του.

Είμαστε κοντά του. Αλλά αυτό δεν αρκεί… Σκεφτόμαστε ότι τώρα που καλοκαίρεψε ο καιρός (μετά την άνοιξη έρχεται πάντα καλοκαίρι…) θα χρειαστεί να βγει μια βόλτα έξω από το δωμάτιο του, κατ’ αρχή στα άλλα δωμάτια μέσα στο σπίτι και στο μπαλκόνι και στη συνέχεια έξω, στη γειτονιά, στους κοντινούς δρόμους, ίσως και μέχρι την πλατεία…

Έτσι ζητήσαμε τη βοήθεια των συνανθρώπων μας, αφού πρώτα προσευχηθήκαμε στον Ιεχωβά. Η έκβαση ήρθε γρήγορα. Και μάλιστα από το Ηράκλειο Κρήτης. Το τηλέφωνο μου χτύπησε… Και ο αδελφός ήταν απολύτως σαφής: Υπήρχε στη διάθεση μας, ένα ολοκαίνουργο αναπηρικό καροτσάκι! Κυριακή απόγευμα έγινε το τηλεφώνημα και την επομένη εργάσιμη ημέρα, τη Δευτέρα, διευθετήθηκαν όλα για την μεταφορά του στην Αθήνα.

Επικοινωνήσαμε με το πρακτορείο και αυτό το Σάββατο θα είναι κιόλας στα χέρια μας. Αναρωτιέμαι, αν αυτό δεν είναι ευλογία ( το να έχεις δηλαδή, έτσι όμορφα τους αδελφούς δίπλα σου…) τότε τι να είναι άραγε;

Συνεχίστε να διαβάζετε με την ίδια αγάπη και προσοχή τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Να ξέρετε ότι κι εγώ μοχθώ, καθημερινά στην ενημέρωση του, όχι τόσο από τεχνική άποψη (που κι εδώ προσπαθώ να είναι όσο πιο άρτιο γίνεται…) όσο από πλευράς περιεχομένου. Κι αν κρίνω από τα σχόλια που κάνετε, μάλλον τα καταφέρνουμε, αν και πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης…

Θα χαιρόμουν να κάνετε το ίδιο και για τις αγγελίες αδελφών μας που ζητούν εργασία. Γνωρίζετε, υποθέτω ότι είναι δωρεάν και σκοπό έχουν να βοηθήσουν εκείνους που έχουν ανάγκη να ζήσουν από την εργασία τους.

Όταν θέλετε κάτι, μη διστάζετε να επικοινωνείτε απευθείας μαζί τους ή μαζί μου αν κάτι σας δυσκολεύει… Και μην υποτιμάτε τη δύναμη που έχετε και που είναι μεγάλη. Αυτές τις τελευταίες, δύσκολες μέρες η αλληλεγγύη είναι το μεγάλο μας όπλο. Μια αλληλεγγύη που έχει για κίνητρό της την αγάπη και τίποτα περισσότερο. Αυτή η αγάπη είναι που μας κάνει να γινόμαστε συμπονετικοί και να στηρίζουμε έμπρακτα εκείνους που βρίσκονται σε ανάγκη.

Ας ξαναδούμε λίγο το αναπηρικό καροτσάκι… Το ζητήσαμε και σπεύσατε πρόθυμα να καλύψετε την ανάγκη μας. Χάρη σε σας, ο παππούς Διονύσης θα βγει από το σπίτι, τώρα που καλοκαιρεύει ο καιρός και θα δει στη ζωή του μια καλύτερη ποιότητα, όσο μπορεί αυτή να γίνει καλύτερη…

Ένα «Ευχαριστώ», ίσως είναι λίγο να καλύψει την όμορφη, γεμάτη ανθρωπιά, κίνηση σας. Το πιο σημαντικό όμως, είναι να συνεχίσουμε, σε κάθε στιγμή της ζωής μας, να δείχνουμε τέτοια προσφορά με οδηγό την καρδιά μας. Μια προσφορά άδολη και αληθινή, όπως και αν το δεις…

Στο Θραψανό, στο αγγειοπλαστείο, χειμωνιάτικα… Οι εργασίες συνεχίζονται κανονικά…

agioplastio1.220217
Πριν λίγες μέρες, εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, είχαμε δει πως οι πιθαράδες, συνεχίζουν να δουλεύουν μέσα στο χειμώνα, αφού έχουν φροντίσει να πάρουν όλα εκείνα τα μέτρα που θα τους βοηθήσουν σ’ αυτή την κατεύθυνση… Ας το θυμηθούμε αυτό το δημοσίευμα, πατώντας ΕΔΩ… Και ας μείνουμε και σήμερα για να θαυμάσουμε τα… ψημένα.

agioplastio2.220217
Οι φωτογραφίες είναι παρμένες στις 22 Φεβρουαρίου και θα θυμάστε ότι το κρύο ήταν πολύ τότε. Όμως αυτό δεν εμπόδισε τους μαστόρους να εργάζονται… Και ιδού ότι κατασκεύασαν… Περιμένουν υπομονετικά να πάρουν τη θέση τους προκειμένου να προωθηθούν στην αγορά… Είναι κάτι που όλοι οι πιθαράδες το θέλουν, γι’ αυτό αγωνίζονται.

agioplastio3.220217
Ένα πιθάρι… βαρέλι! Θα μπορούσατε να το φανταστείτε; Κι όμως οι σημερινοί πιθαράδες είναι άψογοι και μπορούν να κατασκευάσουν τα πάντα… Αρκεί να το φανταστείς, να το σχεδιάσεις και να τους το δείξεις… Και ο ψημένος πηλός, με την ειδική επεξεργασία γίνεται σαν σίδηρος, δυνατός σε αντοχή…

agioplastio4.220217
Αυτά θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως τεράστιες γλάστρες σε εξωτερικούς χώρους. Ως και δέντρο μπορεί να μεγαλώσει μέσα του… Θυμάμαι, κάποτε, είχε πάρει ο πατέρας μου μια μεγάλη παραγγελία από τον δήμο του Μονάχου της Γερμανίας που ήθελε μ’ αυτό να διακοσμήσει τα πάρκα, τους δρόμους και τις πλατείες της πόλης του. Φαντάζεστε τι όμορφα θα ήταν;

agioplastio5.220217
Βέβαια, τέτοια προθυμία από ελληνικούς ή ακόμα και από κρητικούς δήμους, δεν υπήρξε ποτέ. Προτιμούν αυτά τα ακαλαίσθητα πλαστικά ή τσιμεντένια επειδή είναι πιο οικονομικά… Ας είναι… Εδώ βλέπουμε μια πολύ όμορφη κατασκευή, μια γιγαντιαία στάμνα… Υποθέτω όχι για χρήση, αλλά για διακόσμηση… Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να σηκώσει ένα τέτοιο αντικείμενο;

agioplastio6.220217
Η γη έχει αρχίσει να πρασινίζει… Σε λίγο που θα βγει ο ήλιος και θα καλυτερέψει ο καιρός καθώς θα μπει η άνοιξη, όλα τα χωράφια θα ντυθούν μ’ αυτό το πράσινο «σεντόνι». Εδώ είναι οι ελιές, δίπλα στο αγγειοπλαστείο του Μανώλη Βολυράκη, στο Λυγαρά ποταμό. Τα βλέπεις και τα χαίρεσαι. Η φύση μας δείχνει το δρόμο για τη νέα εποχή που έρχεται…

Ένα χειμωνιάτικο τριήμερο στη Ζαγορά Πηλίου, αλλά και την άνοιξη θα είναι υπέροχα!

xionismeni.zagora1

Όλα πήγαν καλά. Με την ασφαλή επιστροφή μας ολοκληρώθηκε το ταξίδι μας στο Πήλιο τον Γενάρη του 2017... Στη Ζαγορά ήμασταν από το μεσημέρι της Παρασκευής 6/1/2017 και επιστρέψαμε στη βάση μας το βράδυ της Κυριακής! Βρήκαμε το μέρος, ύστερα από μια πολύ όμορφη διαδρομή χωρίς προβλήματα με πολύ κρύο, αν και δεν νιώθουμε κάτι τέτοιο αφού οι φίλοι μας Βικτόρια και Δημήτρης που μας φιλοξένησαν στα studio τους, είχαν φροντίσει να έχουμε επαρκή θέρμανση και ζεστή καρδιά... Έτσι, απολαμβάναμε την κάθε στιγμή... Δείτε μερικά δημοσιεύματα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Θα πάρετε μια γεύση, πώς περάσαμε.

Το ταξίδι μας αυτό με τους φίλους μας, Άρη και Χάρις το είχαμε προγραμματίσει πολύ καιρό, πριν… Χωρίς να γνωρίζουμε τον καιρό, πώς θα εξελιχθεί. Εντάξει, χειμώνας ήταν, αλλά επιλέξαμε έναν ξενώνα που οι ιδιοκτήτες τους είναι γνωστοί στους φίλους μας.

Το χρειαζόμασταν αυτό το ταξίδι – ανάσα. Σκεφτόμασταν την Κρήτη, αλλά στην πορεία μετρήσαμε πολλές παραμέτρους… Ήθελε περισσότερες μέρες και έξοδα και είπαμε να το αφήσουμε για το καλοκαίρι. Να το απολαύσουμε, κάτω από καλύτερες καιρικές συνθήκες.

Έτσι είδαμε τα χιόνια που εφτασαν στο μέρος που μέναμε… Δεν μας πειράζει καθόλου. Ίσως να μην καταφέραμε να κάνουμε τις βόλτες που θέλαμε, επειδή η κίνηση δεν 'ηταν πάρα πολύ εύκολη, αλλά περάσαμε πολύ όμορφα... Κάθετί εδώ είναι όμορφο. Έτσι όμορφη, φαντάζομαι θα είναι η εμπειρία και την άνοιξη ή το καλοκαίρι!

Όλοι έχουμε κάποια στιγμή ανάγκη από μια μικρή αλλαγή και από παραστάσεις ξεχωριστές. Ξέρουμε πως έτσι κάνουμε τη ζωή μας και την καθημερινότητα μας πιο ενδιαφέρουσα για μας και για τους γύρω μας. Αυτό, στο βαθμό που περνάει από το χέρι μας, το κάνουμε καθημερινά πράξη...

Το Πήλιο όποια εποχή και αν το επισκεφθείς, είναι πανέμορφο. Σίγουρα όμως το χειμώνα έχει κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει. Σχεδιάζουμε να ξαναπάμε το συντομότερο δυνατόν και να απολαύσουμε, όπως κάναμε και στην πρώτη επίσκεψη μας, την κάθε στιγμή… 

xionismeni.zagora2

Από τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε στην Ζαγορά Πηλίου... Η Βικτόρια κάνει τηγανήτες στο χιονισμένο μπαλκόνι της, για να προσθέσει μια νότα αγάπης στο πρωινό που μας ετοίμαζε... Υπέροχοι. Τις απόλαυσα με την ψυχή μου... Η φιλοξενεία τους, μοναδική! Αν θέλετε να εκδράμετε στο Πήλιο, αξίζει να είναι στην πρώτη επιλογή σας. Μόνο που χρειάζεται να προηγηθεί τηλέφωνο επικοινωνίας...

Είμαστε βέβαιοι ότι θα μείνετε ενθουσιασμένοι. Ασε που θα δείτε την αδελφική αγάπη σε όλο της το μεγαλείο... Αλλά είπαμε, είναι απαραίτητο να προηγηθεί τηλέφωνο για να κλείσετε δωμάτιο, για τη διαμονή σας...

zagora110117

Ο Τάκης ξεχιονίζει τους δρόμους κάτω από το σπίτι τους... Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη πάνω από το σπίτι τους στο σαλόνι που παίρναμε μαζί του το πρωινό...

Μια ματιά στις Περιφερειακές Συνελεύσεις της Κρήτης... Έχουμε ένα ενδιαφέρον ιδιαίτερο...

sinelefsi.kritis1

Από την τελευταία μονοήμερη Περιφερειακή Συνέλευση Κρήτης που έγινε τον Μάιο που μας πέρασε...
Είχαμε ώς τώρα τρία δημοσιέυματα, ένα για κάθε μέρα από την τριήμερη Συνέλευση Περιφερείας Κρήτης 2016 που πραγματοποιήθηκε το τελευταίο Παρασκευο-Σαββατο-Κύριακο του Αυγούστου στο Κλειστό Στάδιο Νέας Αλικαρνασσού «Δύο Αοράκια», Μικράς Ασίας 5. Νέα Αλικαρνασσός, 716 01 Ηράκλειο Κρήτης. Και ήταν εκεί πολλοί φίλοι μας για να την παρακολουθήσουν.

Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ "ήταν εκεί", όλες τις μέρες των εργασιών. Ως έγκυρη πηγή ενημέρωσης σας υποσχεθήκαμε (και το κάναμε) ρεπορτάζ στη διάρκεια των εργασιών της. Διότι έχουμε μια ευαισθησία… Δείτε τα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Η ευαισθησία αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία… Πηγαίνει πολύ μακριά… Από την εποχή που η Συνέλευση της Κρήτης πραγματοποιούνταν στο GRETA MARIS και μείς που τύχαινε να είμαστε στην Κρήτη, εκείνον τον καιρό, τις παρακολουθούσαμε ανελλιπώς… Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Τι όμορφη που είναι η ενότητα κάτω από το πνεύμα του Ιεχωβά Θεού. Όλοι μαζί στην Κρήτη

sinelefsi.kritis.28.2016

Στη φωτογραφία εικονίζονται αδελφοί της φυλακής από τις 10ετίες του 1970 μέχρι τη 10ετία του 1990, όσοι βέβαια βρεθήκαν στην Κρήτη με αφορμή την Περιφερειακή Συνέλευση, τον Αύγουστο του 2016 Ήταν πολύ συγκινητικό για όλους να συναντηθούν με πραγματικούς φίλους και συναγωνιστές, με τους οποίους έζησαν όχι μόνο πολύ δύσκολες στιγμές, αλλά και πολύ ευχάριστες και έτσι τους ένωσε πιο σφικτά η υπέροχη ιδιότητα της αγάπης! Ειλικρινά ευχαριστούμε από καρδιάς τον Ιεχωβά για το υπέροχο δώρο της αδελφότητα, το οποίο μεγαλουργεί στους καιρούς μας! Σε όλους αυτούς τους αγωνιστές της ακεραιότητας εκπληρώθηκαν περίτρανα τα εδάφια Ησαίας 54:17 και  40:29-31.

Η εργασία είναι αγαθό! Ας βοηθήσουμε όσους έχουν πραγματική ανάγκη...

work

Όπως γνωρίζουμε, πολλοί αδελφοί μας αντιμετωπίζουν πρόβλημα με την ανεργία. Θα ήθελα, λοιπόν, να παρακαλέσω τους αναγνώστες της ιστοσελίδας μου, αν γνωρίζουν κάποια πληροφορία σχετικά με εύρεση εργασίας, να επικοινωνούν με τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, και να αναφέρουν τις πληροφορίες που γνωρίζουν. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε όσους αδελφούς και αδελφές μας είναι άνεργοι.
Η πράξη μας αυτή είναι σύμφωνη με τις σκέψεις που αναφέρονται στα εδάφια Ιωάννης 13: 34, 35
Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ γίνεται καθημερινά δέκτης μηνυμάτων αγωνίας τέτοιων καταστάσεων. Σ’ αυτή τη λογική ανταποκριθήκαμε στο δίκαιο αίτημα του Στέλιου Ηλιάκη από την Κρήτη που ζει αυτή την εποχή στη Βουλγαρία. Σας θυμίζω λίγο τα δυο δημοσιεύματα που κάναμε. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν πειραματικά μια μέθοδο του «ζητώ» ή «προσφέρω» εργασία. Τις επόμενες μέρες θα πάρει μια πιο ουσιαστική μορφή… Θα λάβουμε υπόψη μας και τις δικές σας παρατηρήσεις και υποδείξεις. Το e-mail που μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας είναι nikosth2004@yahoo.gr Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ προσφέρετε να βοηθήσει ως σύνδεσμος επαφής και επικοινωνίας.

Αυτό που εγώ θέλω από εσάς είναι ότι αγγελίες έχουμε βάλει και εξυπηρετούνται (οι αδελφοί μας δηλαδή βρήκαν δουλεια ή το διαμέρισμα νοικιάστηκε...) ας επικοινωνήσουμε μαζί μας και ας μας το πουν. Οι αγγελίες μας θέλουμε να είναι πέρα για πέρα, αληθινές και να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ευχαριστούμε!

Άλλωστε, οι ανάγκες ήταν πάντα και παραμένουν μεγάλες!

Συναντήθηκαν στη Συνέλευση Περιφερείας Κρήτης 2016, ύστερα από 48 ολόκληρα χρόνια!

sinelefsi.kritis.26.2016

Για φαντάσου! 48 χρόνια είναι αυτά και ο χρόνος έχει κάνει την δουλειά του. Συναντήθηκαν στη διάρκεια των εργασιών της Συνέλευσης Περιφερείας Κρήτης του 2016, ύστερα από μισό σχεδόν αιώνα... Πρωτοσυναντήθηκαν στη φυλακή όταν ήταν νεαροί, με αφορμή τη διακράτηση ουδετερότητας. Τώρα είναι πια μπαμπάδες, παππούδες και με άσπρα μαλλιά! Πραγματικά όταν βιώνεις τέτοια πράγματα είναι να συγκινείσαι πολύ και αναπόφευκτα θυμάσαι τα παλιά, τότε που αμούστακα παιδιά κρατούσαν οσιότητα στην υπόσχεσή τους να υπηρετούν μόνο τον Ιεχωβά Θεό. Τι υπέροχα παραδείγματα! Εκεί, στην Κρήτη, θα τους γνωρίζετε φαντάζομαι ποιοι είναι...

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η Ειρήνη, η γυναίκα του ανηψιού μου Λευτέρη Βολυράκη, Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εδώ ήρεμα, ήσυχα, χωρίς τις εντάσεις της δουλειάς, όταν με το καλό βγω στη σύνταξη... Ελπίζω να μου συμβεί αυτό το καλό... Και μακάρι να πάνε όλα καλά στο σπίτι που φτιάχνω για να μπορέσω να μείνω εκεί... Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017 στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία… Τώρα μαθαίνω ότι οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που για άλλη μια φορά αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε...

ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ

Τις δυσκολίες που βιώνει ολόκληρη η κοινωνία στην εποχή των μνημονίων, βιώνει και ο Τύπος. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Έπρεπε να ζήσω για να το δω κι αυτό. Μια... δήθεν σοσιαλιστική κυβέρνηση, αυτή του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ έβαλε λουκέτο στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Έκλεισε εφημερίδες, αντί να τις στηρίζει με κάθε τρόπο και δυσκόλεψε πολύ τη συνέχιση της έκδοσης πολλών εφημερίδων.

Τον Αύγουστο του 2011 η κυβέρνηση εφάρμοσε μια παράγραφο που πέρασε στο ντούκου μέσα στο Μεσοπρόθεσμο, χωρίς να τη διαβάσουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. (όπως άλλωστε έκαναν παντού στη συνέχεια...) που το ψήφισαν και με την οποία σταματά η επιδότηση των ταχυδρομικών τελών των εφημερίδων, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα και... ουσιαστικά τετραπλασιάζει τα έξοδα αποστολής στους συνδρομητές.

Προφανώς ουδείς υποψιάστηκε τι προβλήματα μπορεί να δημιουργούσε μια τέτοια απόφαση... Η ζωή το έδειξε στη συνέχεια... Εφημερίδες αναγκάστηκαν να κλείσουν, δημοσιογράφοι έχασαν τη δουλειά τους, τυπογραφεία απέλυσαν εργαζόμενους, αν δεν έκλεισαν και τα ίδια... Η περίπτωση της press line είναι χαρακτηριστική...

Αναρωτιέμαι: Αυτό ήθελαν πραγματικά; Να κλείσουν οι μικρές εφημερίδες που βγάζουν οι εξωραϊστικοί σύλλογοι και τα συνδικάτα; Ήθελαν να φιμώσουν τις εφημερίδες της περιφέρειας, να τις κλείσουν; Διότι ποια εφημερίδα θα αντέξει κάτω από αυτό το καθεστώς; Ποιος συνδρομητής θα δεχτεί, σε καιρούς άγριας λιτότητας να τετραπλασιαστεί το ποσό που δίνει, για να φτάνει το έντυπο στο σπίτι του;

Σκεφθείτε λίγο τις εφημερίδες που βγαίνουν από αγάπη για τις μικρές πατρίδες... Αυτές, που πάνε να τους βρουν σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο. Νομίζετε ότι θα αντέξουν; Πολύ αμφιβάλω... Ήδη έβαλαν συνδρομή, ετήσια και μάλιστα αρμυρή στα μέλη τους. Αλλά είναι λύση αυτή;

ΔΥΟ ΚΑΛA ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ SITE ΜΑΣ

Το να λένε οι συνάδελφοί σου καλές κουβέντες για σένα δεν είναι και κάτι συνηθισμένο, ιδιαίτερα στο δημοσιογραφικό χώρο. Αλλά ούτε και η Θεοδοσία Κοντζόγλου είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Γνωριζόμαστε περισσότερα από 25 χρόνια και η γνωριμία κρατάει... Σαν την παλιά... κολώνια...

Και να, τώρα, που επιμελείται μια στήλη για τα Blog στο καταξιωμένο περιοδικό τέχνης “Ως3”. Προβάλει, με πολύ καλά λόγια τούτο εδώ τον ιστότοπο. Ο σύνδεσμος που είχαμε για να το δείτε, έληξε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι... Δημοσιοποίησε σε ένα ευρύ κοινό, ένα Site που φτιάχνεται καθημερινά, πετραδάκι – πετραδάκι, με καθαρά υλικά από την καρδιά μου...Και την ευχαριστώ δημόσια γι' αυτό.

Μικρές σταλαγματιές ομορφιάς, καθαρού δροσερού νερού αλήθειας που, δυστυχώς, δεν είναι σε θέση να τις δεχτούν οι περισσότεροι. Έμαθαν να θέλουν χάδια... Αλλά από εμένα, δεν θα τα δουν. Δεν το έκανα ποτέ, δεν θα το κάνω και τώρα από τούτη τη διαδικτυακή  γωνιά...

Το Site αυτό θα συνεχίσει να είναι μια ελεύθερη δημοσιογραφική έπαλξη. Σ' αυτό άλλωστε «χρωστά» και την όποια επιτυχία της...

Άσε που, από την επισκεψιμότητα, θα δω κι εγώ, τι από τα θέματα που ανεβάζω σας αρέσουν περισσότερο...Καλή ανάγνωση... Και σχολιάστε τα θέματα, ο διάλογος κάνει καλό! Μπείτε στη διαδικασία, είναι πανεύκολο πια... Σας περιμένω. Θα το χαρώ πολύ, η επικοινωνία είναι η ζωντάνια του διαδικτύου... Με κοσμιότητα όμως, παρακαλώ.

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να ήταν αλήθεια, αυτό. Κι όχι μόνο προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Μια τηλεοπτική όαση!

studio1

Μια ευχάριστη ανακοίνωση επεφύλαξε μεταξύ άλλων το κυβερνών σώμα στην ετήσια συνάθροιση του, το 2014. Αφορούσε τη δημιουργία τηλεοπτικού σταθμού τελευταίας τεχνολογίας που εκπέμπει μέσω internet. Από τον Μάϊο 2015 το κανάλι το έχουμε με ελληνικούς υπότιτλους, και τώρα μεταγλωττισμένο στα ελληνικά, ώστε να το παρακολουθούμε καλύτερα, όλοι εμείς που δεν γνωρίζουμε καλά αγγλικά. Από εδώ μπορείτε επίσης να δείτε παρά πολλά χρήσιμα βίντεο και φυσικά στις αρχές κάθε μήνα, το Jehovah’s Witnesses Broadcasting... Δοκιμάστε το. Θα οφεληθείτε πάρα πολύ και θα ενισχύσετε την πνευματικότητα σας... ΕΔΩ δείτε το πρόγραμμα του Ιουνίου 2017 που εκπέμπετε τώρα...

Διαθέσιμος για δουλειά

Από το Γενάρη του 2012 που σταμάτησα την εργασία μου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, δηλώνω ότι είμαι διαθέσιμος για δημοσιογραφική δουλειά. Το λεω τώρα τόσο καιρό, χωρίς αποτέλεσμα, έχοντας συναίσθηση των δυσκολιών μιας κοινωνίας που βιώνει τα μνημόνια στο πετσί της... Με περισσότερα από 33 χρόνια εμπειρίας σε δημοσιογραφικά έντυπα, είμαι σε θέση να υλοποιήσω κάθε εκδοτική προσπάθεια με τον καλύτερο τρόπο. Σ' αυτό το Site θα δείτε ενδεικτικές δουλειές μου σε εφημερίδες που εκδίδω ήδη... Παρακαλώ, επικοινωνήστε μαζί μου στο τηλέφωνο 6932212755 Αγαπώ πολύ, αυτό που ξέρω να κάνω με απόλυτη ευσυνειδησία. Η εργασία είναι μια έντιμη προσπάθεια για την επιβίωση. Προσωπικά το πιστεύω αυτό... Γι' αυτό και παρά τις δυσκολίες συνεχίζω να αγωνίζομαι έντιμα, να βρω κάτι επιπλέον... 

Ο Γάμος της Ειρήνης...

Η Ειρήνη με τον Χριστόφορο παντρεύτηκαν στις 10/10/2010. Το μωρό τους ήρθε στις 28/08/13. Να τους ζήσει! Κι έτσι έγινα παππούς...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Πώς σας φαίνετε η νέα μορφή του από 9/9/2013;

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA