Στιγμές από Θεσσαλονική και Πολλύχρονο... Σήμερα, επιστρέφουμε σπίτι μας, Αθήνα

panorama

Είμαστε στη θεσσαλονίκη και γνωρίζουμε την πόλη, μέσα από τα μάτια φίλων μας και αδελφών μας, που προσφέρθηκαν ευγενικά και για φιλοξενία και για ξενάγηση, Γνωρίσαμε ήδη την Άνω Πόλη και επισκεφθήκαμε τις φυλακές του Επταπυργίου ή αλλιώς Γεντί Κουλέ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ, δυο δημοσιεύματα που κάναμε για τον τόπο.

Όλα τα ωραία όμως, τελειώνουν. Κι όταν μάλιστα περνάς καλά, κοντά σε φίλους αγαπημένους, ο χρόνος φεύγει ακόμα πιο γρήγορα. Ιδού λοιπόν οι μέρες μας στη Θεσσαλονίκη ολοκληρώθηκαν. Και σήμερα παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για Αθήνα. Είκοσι μέρες δεν είναι και λίγο. Σε ένα Σεπτέμβρη άκρως καλοκαιρινό, που μας έδωσε υπέροχες μέρες, όπου βρισκόμασταν. Δείτε παρακαλώ ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από μια εκδρομή στα Λουτρά Πόζαρ που κάναμε με τους φίλους μας, Γιάννη και Λένα. Αποκομίσαμε τις καλύτερες εντυπώσεις. Και το είπεμ και θα το κάνουμε, αν ο Ιεχωβά μας το επιστρέψει. Θα ξανάρθουμε στην πολύ φιλόξενη Βόρειο Ελλάδα.

polixono. paralia

Οι διακοπές μας στο Πολύχρονο της Χαλκιδικής, ολοκληρώθηκαν. Ήταν υπέροχα, μοναδικά. Όλες οι μέρες είχαν κάτι να μας δώσουν και οι παρέες με τους φίλους μας στο έργο και την κοινωνική συναναστροφή, μας αναζωγόνησε. Τώρα, είμαστε στη Θεσσαλονίκη. Για λίγο. Θα μελινουμε τρεις μέρες και θα επιστρέψουμε Αθήνα, στη βάση μας... Έτσι είναι, όταν όλα κυλούν όμορφα... Το Πολύχρονο με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2011 έχει 997 κατοίκους. Το χωριό φημίζεται για την παραλία του, η οποία προσελκύει πολλούς επισκέπτες κάθε χρόνο. Ανάμεσα στα άλλα υπάρχει νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο ενώ ο πολιτιστικός σύλλογος ονομάζεται "Νεάπολη". Κύριες ασχολίες είναι οι τουριστικές επιχειρήσεις.

almare5
Εδώ λοιπόν περάσαμε 15 ολόκληρες μέρες... Κοντά στους φίλους μας Άρη και Χάρις. Σε ένα ξεχωριστό τόπο με τους φίλους μας από τη Βόρειο Ελλάδα να μας στέλνουν μηνύματα, ότι θέλουν να πάμε να μας γνωρίσουν από κοντά.
Πραγματικά, μας συγκινεί η αγάπη σας και το ενδιαφέρον σας... Μακάρι να μην είχαμε υποχρεώσεις και να ανταποκρινόμαστε με χαρά σε όλες τις προσκλήσεις που γνωρίζουμε ότι έχουν κίνητρο την αγάπη και τη φιλοξενία. Αλλά, θέλουμε να ξεκουραστούμε λίγες μέρες, να χαλαρώσουμε, να πάρουμε δυνάμεις για να αντέξουμε το χειμώνα που έχουμε μπροστά μας. Εύκολο; Δύσκολο; Εμεί, κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Και σ' αυτόν τον ιστότοπο μοιράζομαστε τις εμπειρίες μας, μαζί σας... Ευχαριστούμε για την αγάπη σας...

polixrono1.020918

Δείτε μερικά δημοσιεύματα από το Πολύχρονο ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ και πριν δυο χρόνια ΕΔΩ...

Η χαρά μας είναι πολύ μεγάλη. Βαφτίστηκε και η μικρή εγγονή της Σούλας, η Χλόη!

xloi.vaftisi1
Πόσο χαρήκαμε που είδαμε φωτογραφίες από τη βάφτιση της μικρούλας εγγονής της Σούλας, κόρης του Στήβ και της Έστερ στη χθεσινή περιφερειακή Συνέλευση στο Βανκούβερ του Καναδά.

xloi.vaftisi2
Ας είναι καλά η Σούλα που μας τις έστειλε άμεσα κι ας έχουμε 10 ώρες διαφορά, μπροστά εμείς. Το περιμέναμε, τα ξέραμε, μας το είχε πει η Χλόη, αλλά είναι ξεχωριστή χαρά να το βλέπεις να συμβαίνει.

xloi.vaftisi3
Αγκαλιές, φιλιά, ενθουσιασμός, χαρά, για το μεγάλο βήμα της Χλόης... Όλοι είμαστε χαρούμενοι για τη δημόσια μαρτυρία της, σχετικά με τη μεγαλύτερη απόφαση που μπορούσε να πάρει στη ζωή της.

xloi.vaftisi4
Μαμά και κόρη ευτυχισμένες... Είναι η πιο όμορφη στιγμή της ζής της Χλόης η αφιέρωση της στον Ιεχωβά. Και το βάφτισμα της θα το θυμάται για πάντα. Ο Ιεχωβά να την ευλογεί.

xloi.vaftisi5
Χαρούμενη η θεία Άννυ μαζί με τον Κώστα και την Έστερ, τα αδέλφια παιδιά της Σούλας που ήταν παρόντες στη βάφτιση της Χλόης. Ο Στήβ ο πατέρας της είχε αρμοδιότητες στη Συνέλευση και γι' αυτό απουσιάζει από το στιγμιότυπο...

xloi.vaftisi6

Πάντα θα υπάρχουν φίλοι, αδελφοί που θα χαίρονται με τη χαρά τους! Εδώ η ελληνίδα φίλη μας Σούλα, κοντά στην κόρη και την νύφη της Σούλας στη Συνέλευση... Ευχαριστούμε για όλα. Ο Ιεχωβά να την ευλογεί και να στηρίζει στο δρόμο που διάλεξε να πάρει!

Τα δικά μου

Μικρές, όμορφες καθημερινές στιγμές, που κάνουν τη ζωή μας καλύτερη σε ποιότητα…

ethnikos.kipos1
Δικαιολογημένα η ετικέτα σαν αυτή την ανάρτηση πάει στα δικά μου. Δικαιούμαστε, από καιρό σε καιρό να σας δίνουμε κάτι από τη ζωή μας, την καθημερινότητα μας, όπως τη βιώνουμε και τη νιώθουμε πως είναι όμορφη. Ναι, θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας ωραία πράγματα.

ethnikos.kipos2
Είχαμε καιρό να πάμε μια βόλτα στον Εθνικό Κήπο ή Βασιλικό, όπως επιμένουν να τον λένε ακόμα, μερικοί. Εξαιρετικός, στο κέντρο της Αθήνας, όποιο μέσο κι αν επιλέξουμε να πάμε, θα εξυπηρετηθούμε εύκολα σχετικά. Όλα σχεδόν, περνάνε από το Σύνταγμα.

ethnikos.kipos3
Προσωπικά, μου άρεσε πάντα... Ακόμα και στις περιόδους της ζωής μου που ήμουν μόνος, εδώ έβρισκα ένα καταφύγιο. Θες η δροσιά του, η τεράστια έκταση του και οι εναλλαγές που έχεις τη δυνατότητα να δεις, στο διάβα σου, όλα συνέτειναν στο να το κάνουν έναν καλό προορισμό.

ethnikos.kipos4
Και με τη Σούλα πάμε, αλλά πρέπει να το παραδεχτούμε, βάλαμε στη ζωή μας κι άλλα πράγματα και λίγο τον παραμελήσαμε. Αλλά εκείνος είναι πάντα εκεί. Και δεν κάνει παράπονα. Αντίθετα ανοίγει την αγκαλιά του, για να μας καλοδεχτεί πάντα. Αρκεί να πάμε.

ethnikos.kipos5
Δεν χρειάζεται να έχει κανείς αφορμές, για να το κάνει. Έτσι, ξαφνικά, μπορεί να γίνει μέρος της ζωής του. Εμείς εδώ, φωτογραφηθήκαμε πάνω στη λίμνη με τις πάπιες που υπάρχουν ακόμα σε αυθονία κι ας έχουν χαμηλώσει αισθητά τα νερά της, δεν ξέρω για πιο λόγο.

ethnikos.kipos6
Ακόμα και τώρα που είναι μια δύσκολη εποχή, ο κήπος έχεις ομορφιές ανεπανάληπτες, Και περιποιημένα, ανθισμένα λουλούδια από τους κηπουρούς που έχουν την ευθύνη του. Δεν τους βλέπεις, πουθενά. Τους ακούς μόνο να σφυρίζουν κατά τις 8 το βράδυ όταν πρέπει να αδειάσουν τον κήπο, από τους ανθρώπους και να τον κλείσουν.

panselinos.260818
Και κάτι από την προχθεσινή Πανσέληνο. Είναι μια μέρα πριν καθώς ανήμερα δεν θα μπορούσαμε να είμαστε επειδή είχαμε ανειλημμένη υποχρέωση. Είναι στη Ρωμαϊκή Αγορά, λίγο πιο πάνω από το Μοναστηράκι. Μια βόλτα, που επίσης μας αρέσει να κάνουμε.

Στον τρύγο με τον Αγησίλαο και τη Στασούλα μας. Όπως το κάναμε, κάποτε, στο χωριό…

trigos1
Αναμφίβολα οι εποχές έχουν αλλάξει. Δεν έχουν πια οι άνθρωποι τόσα αμπέλια, όσα κάποτε. Όταν ήμουν παιδί θυμάμαι βγάζαμε αρκετή σταφίδα και οι γονείς μας υπολόγιζαν ένα έσοδο από τον καρπό που θα πωλούσαν στον έμπορο. Ναι στη μνήμη μου είναι χαραγμένα κάποια πράγματα...

trigos2
Σήμερα είναι πολύ λίγα. Και οι άνθρωποι κάνουν, αν κάνουν, λίγη σταφίδα για τις ανάγκες του σπιτιού και τα υπόλοιπα προτιμούν να τα κάνουν ρακή. Όπως έκανε ο Αγησίλαος με τη Στασούλα χθες στο αμπέλι τους στις Λειβάδες. Έντεκα κιβώτια (κλούβες) έβγαλαν όλα κι όλα.

trigos3
Έτσι σχεδιάζουν να τα κάνουν, ρακή. Και καλά θα κάνουν. Τουλάχιστον αυτή την πίνουν (αρέσει και σε μας...) και χρησιμοποιείται και για ιατρικούς σκοπούς... Για δες όμως, μόνο έντεκα κλούβες σε ένα αμπέλι πολύ καλό, κάποτε...

trigos4
Το αμπέλι είναι ποικιλίας σουλτανί (χωρίς κουκούτσια ο καρπός, οι ρόγες) και αυτή την εποχή έχει ζαχαρώσει, έχει γλυκάνει πολύ. Εννοείται είναι πολύ καθαρό από φάρμακα ή από άλλα στοιχεία που θέλουν το σταφύλι να γίνεται μεγάλο και εντυπωσιακό.

trigos5
Το τρακτέρ του Αγησίλαου είναι το καλύτερο εργαλείο στη δουλειά. Και τι δεν κάνει, το καημένο. Χρησιμοποιείται για τις αγροτικές καλλιέργειες, μ' αυτό οργώνει, στην καρότσα του φορτώνει πράγματα και χρησιμοποιείται και ως μεταφορικό μέσο.

trigos6
Το αμπέλι είναι καταπράσινο. Παλιά, θυμάμαι το πότιζαν με το νερό από τις λειβάδες. Τωρα δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει, πια. Επιτρεπόταν τότε και οι άνθρωποι σέβονταν τις περιουσίες των άλλων. Σήμερα κινδυνεύεις να στο πάρουν το μηχάνημα άντλησης, τη νύχτα, από εκεί που το έχεις.

trigos7
Τρύγος λοιπόν! Κάποτε ήταν υπόθεση ημερών. Τώρα, έτσι που συρρικνώθηκαν τα πράγματα, σε μια μέρα όλα τελειώνουν. Θα χρειαστεί ίσως σε μια εβδομάδα, άλλη μια μέρα, για να κόψουν τα κρασοστάφυλα. Τα περιμένουν να ζαχαρώσουν κι άλλο, να ανεβάσουν γράδα...
trigos8

Έφυγαν για την πατρίδα τους, τα παιδιά της Σούλας. Περάσαμε μαζί τους, πολύ όμορφα!

titania1
Ελπίζω να τα καταφέραμε να δώσουμε το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας και η Έστερ, η κόρη της Σούλας και τα κορίτσια της, Βικτόρια και Χλόη να πέρασαν πολύ όμορφα κοντά μας αυτές τις δεκαπέντε μέρες που τις φιλοξενήσαμε. Αυτή την εντύπωση μας έδωσαν. Εδώ, στο ΤΙΤΑΝΙΑ, στο τελευταίο δείπνο, μαζί τους.

titania2
Για μας, θα μείνουν όμορφα χαραγμένες στην καρδιά μας, όλες οι στιγμές που περάσαμε μαζί αυτές τις μέρες. Και ήταν έντονες μέρες… Μέσα στη ζέστη του Αυγούστου, που φέτος μου φάνηκε πιο ζεστός από ποτέ ή τουλάχιστον απ' όσο μπορώ να θυμάμαι. Έστερ, Βικτόρια και Χλόη, θα μας λείψετε...

akropoli.3
Όλες οι σημερινές φωτογραφίες, (πλην των δύο πρώτων) είναι δικές τους. Δημοσιευμένες στο Instagram, στο λογαριασμό των κοριτσιών... Είναι ότι ήθελαν να τους μείνει από την Ελλάδα ή ότι ήθελαν να μοιραστούν με τους φίλους τους. Εδώ η Χλόη μπροστά στο Θέατρο Ηρώδη του Αττικού, πάνω από την Ακρόπολη.

akropoli.4
Κάτι επίσης που τους άρεσε πολύ, είναι η φωτογραφίες με την πλάτη τους, έτσι που ο αναγνώστης να βλέπει, τι βλέπουν. Θα είναι μάλλον μόδα των νέων παιδιών αυτή, γιατί τη συνάντησα κι αλλού, πολλές φορές. Εδώ, η Βικτόρια βλέπει την Αθήνα από ψηλά, πάντα πάνω από το βράχο της Ακρόπολης.

akropoli.5
Να και η Χλόη σε μια παρόμοια πόζα... Τι να κάνουμε, μαθαίνουμε. Ο κόσμος αλλάζει. Και μαζί του οι εποχές, οι μόδες, ο τρόπος σκέψης από γενιά σε γενιά. Ωστόσο θέλω να τις ευχαριστήσω δημόσια γιατί ήταν πολύ συνεργάσιμες σε ότι αποφασίζαμε να κάνουμε ως ομάδα. Κι αυτό καμιά φορά δεν το έχεις από νέα παιδιά.

viktoria
Αυτή την τοιχογραφία, την συναντήσαμε στο Ναύπλιο. Όντως εντυπωσιακή! Η Βικτόρια θέλησε να φωτογραφηθεί εδώ. Καλή η επιλογή. Και σίγουρα έξω από τα συνηθισμένα πλάνα. Το χαμόγελο της, πάντα ξεχωριστό. Αν και δεν μιλούσε ελληνικά, καταλάβαινε πολύ καλά τι λέγαμε και... σχολίαζε, γελώντας.

xloi
Στη Χλόη αρέσουν πολύ τα καπέλα. Σαν τη γιαγιά της τη Σούλα, ένα πράγμα... Κι εκείνη της αρέσει να φωτογραφίζεται όταν περνάμε από μαγαζιά με καπέλα. Στην ερώτηση μας, αν μπορούμε να το κάνουμε οι καταστηματάρχες πάντα μας δίνουν την άδεια με ένα πλατύ χαμόγελο... Θα έχετε δει στο Facebook τέτοια στιγμιότυπα.

Ξημέρωμα στην Πάργα, στο σπίτι που μείναμε δυο μέρες... Και επιστροφή στην Αθήνα...

balkoni.parga1
Μ' αρέσει να ξυπνάω νωρίς... Δεν χρειάζομαι ξυπνητήρι γι' αυτό. Θες η ηλικία, θες το γεγονός ότι πάντα μου άρεσε να βλέπω την ανατολή του ηλίου, το έκανα όποτε μπορούσα... Το κάνω κι εδώ, στην Αθήνα, που δεν έχω τη δυνατότητα να δω την ομορφιά της στιγμής.

balkoni.parga2
Έτσι έκανα και στην Πάργα. Ενώ όλοι κοιμούνταν, εγώ απολάμβανα να βγω στο μπαλκόνι και να ετοιμάσω τις αναρτήσεις μου... Αποφάσισα λοιπόν να καταγράψω τις στιγμές στο χάραγμα της μέρας. Σε ένα διάλειμμα από τα γραψίματα μου.

balkoni.parga3
Καθετί γύρω μου είναι όμορφο. Όπως οι κεραμοσκεπές στα απέναντι σπίτια. Η Πάργα όλη είναι χτισμένη πάνω σε ένα λόφο. Και θαρρείς πως είσαι στις Κυκλάδες όπου το ένα σπίτι είναι χτισμένο πάνω στο άλλο. Όχι δίπλα, πάνω. Μοιάζει με νησί, καθώς έχει την αίσθηση ότι η θάλασσα την περιβάλλει.

balkoni.parga4
Μικρά δρομάκια που πολλές φορές οδηγούν σε αδιέξοδο. Δεν είναι και τόσο έξυπνο να δοκιμάζεις νέες διαδρομές εξερευνόντας. Εμένα μ' αρέσει αυτό. Μια μέρα που το δοκίμασα βρέθηκα να κάνω τετραπλή διαδρομή και... κύκλο από εκεί που ήθελα να... κόψω δρόμο.

balkoni.parga5
Παρ' όλα αυτά η Πάργα μας άρεσε. Και χαρήκαμε που άρεσε ιδιαίτερα στα κορίτσια. Γνωρίσαμε τους ανθρώπους της, τις παραλίες (όσες μπορέσαμε στον λίγο χρόνο που είχαμε στη διάθεση μας...) τη μεριά αυτή της Ηπείρου, που δεν ήταν ούτε για μας γνωστή.

balkoni.parga6
Από χθες το απόγευμα είμαστε πίσω, σπίτι. Και όλα αυτά αποτελούν αναμνήσεις, έστω και κοντινές. Αύριο φεύγουν τα κορίτσια της Σούλας που φιλοξενήσαμε όλες αυτές τις μέρες. Έτσι σήμερα ετοιμάζουν τις βαλίτσες για την επιστροφή στον τόπο τους.

Πρόωρο καλοκαιράκι… Οι ζέστες δυνατές, η ατμόσφαιρα αποπνικτική στο καμίνι της Αθήνας

kukunari.1
Κάπως διαφορετικά θα εικονογραφήσω σήμερα ένα ξεχωριστό θέμα... Εμπιστεύομαι την αίσθηση του Πέτρου Πατσαλαρήδη στα βουνά της Εύβοιας και δείτε τι πρόσεξε, χθες. Ένα κουκουνάρι!

kukunari.2
Δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση. Είναι τόσο καθαρή η ματιά του που έχει τη δύναμη να ξεχωρίσει το αληθινό μέσα στη δημιουργία να επικεντρώσει τον φακό του και να το προβάλει.

kukunari.3
Για άλλη μια φορά νιώθω την ανάγκη να τον ευχαριστήσω δημόσια. Η δύναμη που μας δίνει είναι τεράστια. Με απόλυτη βεβαιότητα το λέμε αυτό. Έχουμε ανάγκη από καθαρές εικόνες στη ζωή μας.

les na einai ets...iΤο να ζεις στην Αθήνα τέτοιες μέρες πρόωρου καύσωνα, είναι ασφαλώς μια δοκιμασία… Ξεκινώντας από την αρχή ότι γενικά είναι μια δύσκολη πόλη, πυκνοκατοικημένη, με πολλά αυτοκίνητα, πίεση, δρόμους γεμάτους αυτοκίνητα, άγχος, δεν είναι και ότι καλύτερο… Προσθέστε τώρα και τη ζέστη των ημερών και θα δείτε το μείγμα να γίνεται εκρηκτικό.

Τα 37άρια οδηγούν σε συνθήκες καύσωνα και σε συνδυασμό με το ατέλειωτο μπετόν και την άσφαλτο, η ζωή είναι δύσκολη το δίχως άλλο. Το λες και δοκιμασία όλο αυτό. Ιδιαίτερα όταν οι προγραμματισμένες δουλειές σε κρατάνε αρκετές ώρες έξω από το σπίτι.

Χρειάζεται ψυχραιμία και υπομονή, ιδιότητες που καλούμαστε να καλλιεργούμε ιδιαίτερα καθώς ο κόσμος είναι γεμάτος προκλήσεις και αποτελεί δοκιμασία το να προσπαθεί κάποιος να αντέξει να περάσει τα δύσκολα μονοπάτια που μπαίνουν μπροστά μας.

Θα το παλέψουμε. Θα την πούμε πρόβα καλοκαιριού καθώς τα πιο δύσκολα είναι μπροστά μας με έναν Ιούλιο να… τρίζει τα δόντια του, απειλητικά. Ευτυχώς έχουμε μπροστά μας σχέδια και στόχους να υλοποιήσουμε… Είναι ακριβώς μπροστά μας η εβδομάδα του επισκόπου περιοχής και αμέσως μετά το ταξίδι μας στην Άνδρο με πολλές υποσχέσεις ότι σίγουρα θα περάσουμε καλά κοντά σε φίλους αγαπημένους.

Τα βλέπετε και μέσα από τις αναρτήσεις μας στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Μερικά πράγματα μιλάνε από μόνα τους. Είτε με τη βοήθεια φωτογραφιών που φροντίζουν να φτάσουν σε μας, φίλοι. Και μεις με τη σειρά μας τους δίνουμε χώρο στον ιντερνετικό αέρα, μια ιδιότυπη δημοσιότητα από εκείνους που μας εμπιστεύονται και μας παρακολουθούν σε καθημερινή βάση.

Ενδιάμεσα είναι και οι δουλειές που πρέπει να γίνουν, καθώς προσπαθούμε να μην αφήσουμε καμιά εκκρεμότητα πίσω μας. Προχθές στο τυπογραφείο με ρώτησε ο Θύμιος, ο πρόεδρος του Σωματείου Συνταξιούχων ΗΣΑΠ που βγάζω μαζί τους τον ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ «πώς περνάω τον καιρό μου;»

Το κράτησα το ερώτημα. Διότι είναι η πρώτη φορά που εργοδότης μου ενδιαφέρονταν για μια τέτοια… λεπτομέρεια. Το συζητήσαμε αρκετά και κατάλαβε πως δεν θα πήγαινα ποτέ στο καφενείο να περάσω τον καιρό μου, παίζοντας πρέφα. Το ότι έχω πολλά ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω φαίνεται και από αυτό εδώ. Αλλά το πιο σημαντικό είναι πώς νιώθω μέσα μου.

Ας το πω λοιπόν καθαρά: Με ότι έχω αναλάβει να κάνω, πρόθυμα και εθελοντικά, ο χρόνος μυ είναι και γεμάτος και παραγωγικός. Έχω δώσει προτεραιότητες σε όμορφα πράγματα που κάνω με χαρά. Και με γεμίζουν… Και κάπου ενδιάμεσα κρατάω και τις δουλειές μου (τον καιρό της ανεργίας μου…) με τον ΤΥΠΟ και τον ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ.

Εκείνοι που αν και νεότεροι, δεν λένε να κάνουν ένα βήμα βελτίωσης, είναι οι πρώην εργοδότες μου στην ΠΕΤ ΟΤΕ. Αν και μου ζήτησαν εκείνοι συνεργασία, δεν ξέρω μέχρι στιγμής πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και να υλοποιηθεί… Μεσολάβησαν βέβαια και οι εκλογές στο Σωματείο και είχαν κι αυτοί τα τρεξίματα τους, αλλά εγώ έχω μάθει να περιμένω υπομονετικά, μήπως και ο καιρός γεφυρώσει την απόσταση και βρεθεί ένα επίπεδο επικοινωνίας.

Κατά τα άλλα οι μέρες κυλάνε όμορφα και γεμάτα… Και κάπως έτσι, ακόμα και οι ζεστές μέρες του Ιουνίου γίνονται υποφερτές. Κι όχι μόνο υποφερτές, αλλά και ενδιαφέρουσες. Επειδή στο χέρι μας είναι να τις οδηγήσουμε σε δρόμους καλούς, μακριά από κακοτράχαλα μονοπάτια και ατραπούς.

Πότε – πότε έχω την ανάγκη να γράψω, όπως έκανα παλιά. Χειρόγραφο, στη βεράντα με την απογευματινή δροσιά κι ένα ελαφρό αεράκι να φυσάει. Βάζω τις σκέψεις μου στη σειρά με τον παλιό, δικό μου, παραδοσιακό τρόπο… Και νιώθω καλύτερα καθώς βλέπω να «περπατάει» όμορφα, να γίνονται λέξεις, προτάσεις και να βγάζουν συναισθήματα… Τα βλέπετε αυτά καθημερινά στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

Και είναι αυτό ακριβώς που μας κάνει να ξεχωρίζουμε, εκείνο το διαφορετικό που δεν θα δείτε αλλού. Και το πιο σημαντικό και σπουδαίο είναι ότι αυτό ακριβώς κάνει πιο δυνατή τη φιλία μας και τη σχέση μας με τους αναγνώστες μας. Έτσι γνωριζόμαστε κι ας έχουμε ειδωθεί ποτέ σε μερικές περιπτώσεις.

Έτσι καταγράφουμε τη ζωή, όπως τη ζούμε στην καθημερινότητα μας, χωρίς καμιά επιτήδευση. Κι αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε και να νιώθουμε γεμάτοι και πλήρεις…

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά!

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η  Ειρήνη Κρουσανιωτάκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Πέρσι δεν είχαν, για να δούμε φέτος...

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στην ανεργία πρώτη φορά

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα με εθελούσια έξοδο από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και τώρα 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.

Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;

Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση ως εκτελεστικό όργανο νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…

Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…

Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάνουμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος! 

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτο όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και το βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Ο Γάμος της Ειρήνης...

Η Ειρήνη με τον Χριστόφορο παντρεύτηκαν στις 10/10/2010. Το μωρό τους ήρθε στις 28/08/13. Να τους ζήσει! Κι έτσι έγινα παππούς...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Πώς σας φαίνετε η νέα μορφή του από 9/9/2013;

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA