Πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές! Μια ανθισμένη αχλαδιά, στην Άνδρο, μέσα στον Νοέμβριο!

anthismenh axladia.noemvri.1
Την εντόπισε ο Λούης, ο καλός μας φίλος από την Άνδρο, ο σύζυγος της Δήμητρας στο κήπο που έχει στο φιλόξενο σπίτι τους στα Αποίκια και την ανέβασε στο Facebook με το σχόλιο "Η αχλαδιά μου τρελάθηκε. Άνθισε τώρα!" Και αναφέρονταν στον Νοέμβρη! Πώς μπερδεύονται ακόμα και τα φυτά μ' αυτό τον ασταθή καιρό; Είναι δυνατόν να νομίζει ότι είναι... άνοιξη; Καθόλου παράξενο... Δεν υπάρχει πια η σταθερότητα που ξέραμε...

anthismenh axladia.noemvri.2
Σ' αυτές τις εποχές ζούμε... Ας το παραδεχτούμε... Ότι ξέραμε για φυσιολογικό ώς τώρα, χάνεται. Το σύστημα αυτό, καταρρέει γύρω μας, δίπλα μας... Το νιώθουμε στη ζωή μας, στην καθημερινότητα μας. Το βλέπουμε στη φύση, γύρω μας. Γι' αυτό, ας μην επενδύουμε σ' αυτόν τον κόσμο που φυσιολογικά φτάνει στο τέλος του και ας δούμε πώς μπορούμε να ευθυγραμμίσουμε τη ζωή μας με τις αρχές της Αγίας Γραφής. Διότι μόνο εκεί μπορούμε να βρούμε την απόλυτη σταθερότητα μας για τη σωτηρία μας...

Τα δικά μου

Τα φετινά μανιτάρια, μαζεμένα από τον Αγησίλαο, που ξέρει να τα βρει, για το τραπέζι του

manitaria1.101119
Ας ξεκινήσουμε από τον ορισμό; Μανιτάρι ονομάζεται κοινώς το ορατό μέρος πολυκύτταρων μυκήτων με τη χαρακτηριστική, συνήθως ομβρελοειδή μορφή. Πρόκειται για το σώμα του μανιταριού, δηλαδή το όργανο στο οποίο θα αναπτυχθούν τα σπόρια που θα εξασφαλίσουν τη διαιώνιση του είδους.

manitaria2.101119
Βέβαια στη σημερινή ανάρτηση φιλοξενούμε και μανιτάρια από το Πήλιο... Δυο φωτογραφίες που μου έστειλαν φίλοι από εκεί... Επειδή τα μανιτάρια δεν είναι μόνο στην Κρήτη, αλλά αυτή την εποχή μπορείς να τα βρεις παντού. Αρκεί να ξέρεις να τα ψάξεις, ώστε να μην είναι βλαβερά, δηλητηριώδη, αλλά ωφέλιμα.

manitaria3.101119
Δείτε ένα από κοντά στο τραπέζι της Στασούλας μας... Το κυρίως μέρος του μύκητα είναι υπόγειο και σχεδόν πάντα αθέατο το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Είναι το μυκήλιο που αναπτύσσεται σαν ιστός στο υπόστρωμα με τη μορφή των μυκηλιακών υφών. Αλλά ο Αγησίλαος ξέρει να τα βρίσκει και να τα απολαμβάνει...

manitaria4.101119
Προσωπικά μ' αρέσουν πολύ... Κι επειδή δεν ξέρω να τα βρίσκω και εμπιστεύομαι τον Αγησίλαο, όταν είμαι στο χωριό τα τρώω μαζί τους. Όμως στην Αθήνα προτιμώ αυτά τα τυποποιημένα πλευρό τους τα οποία μπορείς να βρεις εύκολα στα σημεία που πωλούνται τα φρούτα και λαχανικά και στη λαϊκή αγορά.

manitaria5.101119
Η λέξη μανιτάρι είναι υποκοριστικό της αρχαιοελληνικής "αμανίτης". Έτσι ακριβώς λέγεται στην Κρήτη. Αρχαιοελληνικής προέλευσης είναι και η ονομασία του είδους Boletus Edulis (βασιλομανίταρο), οι λέξεις Boletus και Edulis (εδώδιμον-έδεσμα) προέρχονται από το αρχαιοελληνικό γλυκόριζα (κομμάτι γης) και από το μέλλοντα του ρήματος εσθίω (τρώγω), έδομαι.

manitaria6.101119
Οι Έλληνες δεν φημίζονται ως μανιταροσυλλέκτες. Στην Ελλάδα είναι γνωστά περίπου 2.200 είδη άγριων μανιταριών (περίπου 150 εδώδιμα), από τα οποία τα περισσότερα δεν είναι ούτε δηλητηριώδη ούτε φαγώσιμα. Η αγορά τροφοδοτείται κυρίως από τα καλλιεργημένα λευκά, πλευρώτους, τα κονσερβοποιημένα και σπανιότερα άγρια μανιτάρια σε αποξηραμένη συνήθως μορφή.

Η μεγάλη μέρα για τη Συνέλευση Περιοχής, έφτασε... Σήμερα, από το πρωί στη Μαλακάσα

triantafilo1.131019
Με τριαντάφυλλα καλωσορίζω τη σημερινή μέρα... Είναι για μένα μια πολύ όμορφη μέρα. Γεμάτη από δραστηριότητες, γεμάτη από πλούσια πνευματική τροφή που θα λάβουμε με επάρκεια. Άσε που θα μας δοθεί η ευκαιρία να ξαναδούμε φίλους, να μάθουμε τα νέα τους, να κουβεντιάσουμε...

triantafilo2.131019
Σας χθες μου φαίνεται που ζήσαμε τη Διεθνή της Αθήνας. Σπουδαία εμπειρία στο ΟΑΚΑ. Μάθαμε τόσα πράγματα κι εκεί. Και είδαμε ανθρώπους, φίλους μας και φίλους αυτής της ιστοσελίδα από τα πιο απομακρυσμένη μέρη της γης... Διότι το διαδίκτυο ενώνει...

triantafilo3.131019
Αύριο θα δείτε φωτογραφίες από εκεί... Συνήθως, για τέτοια μεγάλα γεγονότα της ζωής μας κάνουμε τρεις αναρτήσεις. Μια για το εκπαιδευτικό μέρος, μια από τις παρέες φίλων μας καθώς και δικές μας αναμνηστικές από αυτή τη χαρούμενη περίσταση και ίσως μια ακόμα από τον περιβάλλοντα χώρο.

triantafilo4.131019
Με τις ευωδιές από τα τριαντάφυλλα, ας είναι όλη η μέρα σας όμορφη... Για μας, θα είναι ολίγον κουραστική. Φυσιολογικά. Έχουμε τόσα πράγματα να κάνουμε στην υπηρεσία του Ιεχωβά, αλλά είμαστε πολύ χαρούμενοι που ξυπνήσαμε και σήμερα χάρη σε Εκείνον, τον ζωοδότη.

triantafilo5.141019
Οι λέξεις, είναι φτωχές να περιγράψουν αισθήματα... Συμβαίνει αυτό, ακόμα και σε έναν επαγγελματία γραφιά, όπως είμαι εγώ. Επειδή εδώ τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα και δεν αφορά μόνο εμάς. Να γιατί "αρπάχτηκα" από τα όμορφα τριαντάφυλλα. Νιώθω, πολύ όμορφα μέσα μου...

triantafila1

Ιερόσυλοι βεβηλώνουν μνημεία μέσα στο τρίτο νεκροταφείο... Το μνημείο του παππού Διονύση

tafos.papu1
Πιάστηκε η καρδιά μας, όταν πρόσφατα βρεθήκαμε στο τρίτο νεκροταφείο της Αθήνας, στον τομέα 35, όπου είναι το μνήμα του παππού Διονύση. Αφού λοιπόν παρακολουθήσαμε την κηδεία για την οποία είχαμε πάει, περάσαμε να δούμε λίγο και το μνήμα του παππού Διονύση... Και το είδαμε σ' αυτή την κατάσταση! Ποιοί βεβηλώνουν τα μνημεία; Δείτε ΕΔΩ κάτι για τον παππού Διονύση.

tafos.papu2
Είχαμε φτιάξει μαρμάρινο τον τάφο, με την αξιοπρέπεια που αρμόζει σε όσους μένουν πίσω. Και τώρα, στα δυόμισι χρόνια, κάποιοι φρόντισαν να πάρουν τις μαρμαρόπλακες, ίσως για να τις χρησιμοποιήσουν αλλού. Με τι καρδιά, με τι ψυχή κάνουν κάτι τέτοιο; Αλίμονο! Δείτε ΕΔΩ κάτι όμορφο για τον παππού Διονύση...

bafi2.201215
Ο παππούς Διονύσης είχε πολλά κουράγια... Το έλεγε η καρδιά του. Μια φορά, το 2015 ήταν, θυμάμαι, ανεβήκαμε εκδρομή στο καταφύγιο Μπάφι στην κορυφή της Πάρνηθας... Δείτε ΕΔΩ. Ήρθε και εκείνος. Και του άρεσε! Γενικά του άρεσαν τα ταξίδια... Ανυπομονούμε να τον ξαναδούμε στο νέο κόσμο, όπου θα κάνουμε πολλά ταξίδια.

ag.paraskevi1.130915
Μέχρι τα τελευταία του, ο παππούς Διονύσης ήθελε να ζήσει, παρά τα προβλήματα που είχε... ΕΔΩ μπορεί να τον δείτε σε ένα δημοσίευμα που κάναμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ λίγο πριν πέσει για τα καλά στο κρεβάτι... Είναι με το αναπηρικό καροτσάκι στη βεράντα του σπιτιού, Απρίλης μήνα, για να πιούμε ένα ουζάκι..

dionisis1.2015
Και δείτε ΕΔΩ πώς βρήκαμε το αναπηρικό καροτσάκι που χρειαζόμασταν για εκείνον... Μια ανάρτηση κάναμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και ζητούσαμε ότι είχαμε ανάγκη. Και όπως θα διαβάσετε αμέσως βρέθηκε στην Κρήτη. Και πολύ γρήγορα διευθετήσαμε τον τρόπο για να έρθει και να το χρησιμοποιήσουμε. Μέχρι που ήταν όρθιος, συμμετείχε σε όλες τις θεοκρατικές δραστηριότητες.

egaleo7.150516
Τον παππού Διονύση, τον αγαπούσαμε πολύ... Και είμαστε βέβαιοι ότι θα τον ξαναδούμε στην Ανάσταση... Όμως είχε και φίλους που επίσης τον αγάπησαν και μίλησαν σε μας, εκείνες τις δύσκολες ώρες του αποχωρισμού, τον Ιούνιο του 2017 με τα καλύτερα λόγια. Δείτε ΕΔΩ, δυο λόγια αγάπης από φίλους μας...

Μια ματιά στο σπίτι μας στο χωριό. Μακάρι να μπορούσαμε να πάμε και φέτος για λίγο, έστω...

vukamvilia1.250919
Τωρινές φωτογραφίες από το χωριό... Η βουκαμβίλια μεγάλωσε και άπλωσε τα κλαριά της, ατημέλητα... Μακάρι να έρχονταν έτσι τα πράγματα και να μπορούσαμε μετά την Συνέλευση Περιοχής μας, στις 20 Οκτωβρίου, να πηγαίναμε για λίγο... Χρειάζεται φροντίδα και αυτή, αλλά και ολόκληρο το σπίτι...

vukamvilia2.250919
Υπάρχει μια πρώτη σκέψη να κατέβουμε με τους φίλους μας προς το τέλος του μήνα... Και σαν σκέψη μας αρέσει. Αλλά ξέρουμε καλά πως από το να το σκεφτούμε κάτι, μέχρι να το κάνουμε πράξη έχει δρόμο. Έναν δρόμο που δεν εξαρτάται, αποκλειστικά ,από μας και τις δυνάμεις μας. Αλλά θα το παλέψουμε.

vukamvilia3.250919
Ας είναι καλά η Στασούλα που τα φροντίζει. Ιδιαίτερα τα φυτά, τα ποτίζει, τα σκαλίζει και τα διατηρεί μια καλή κατάσταση. Το ίδιο και το σπίτι. Το ανοίγει, το αερίζει και το κρατάει ζωντανό με τον καλύτερο τρόπο. Έτσι μοιάζει σχεδόν σαν... κατοικήσιμο... Ωστόσο, όλο και κάποιες δουλειές χρειάζονται...

vukamvilia4.250919
Αυτές οι κλάρες της βουκαμβίλιας πρέπει, ας πούμε, να δεθούν πάνω στη στέγη και να οδηγηθούν, έτσι ώστε όλη αυτή η ομορφιά να μην έιναι έτσι ατάκτως ειρημένη... Τεχνικά, υπάρχει αυτή δυνατότητα. Το είχαμε κάνει πριν την κάψει ο πάγος, ήρθε ως φαίνεται, ο καιρός να τα ξανακάνουμε, με μεγαλύτερη φροντίδα.

parteri1.180519
Τελικά όλα ξαναγίνονται... Το μόνο που χρειάζεται, είναι υπομονή, σε σχέση με το χρόνο. Η βιασύνη σκοτώνει. Ας το έχουν υπόψη τους όλοι προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο για τον τόπο τους. Αν κι εδώ που τα λέμε, δεν είναι και πολύ ακριβά φυλαγμένο αυτό το "μυστικό".

pervolaki1.080519
Εικόνες από το χωριό, από την αυλή του πατρικού μου... Έτσι γιατί να συντηρηθεί η νοσταλγία, που τόσο την έχουμε ανάγκη... Κοιτάζοντας πίσω είδα ότι ξαναείχαμε πάει πέρσι, τέτοια εποχή στο χωριό... Και δείτε ΕΔΩ που καταφέραμε και ανάψαμε το τζάκι μας, τότε... Και αυτό λειτούργησε μια χαρά...

Μια αγαπημένη παρέα ξαναβρίσκεται, ύστερα από μισό αιώνα ζωής! Δεν είναι και τόσο μικρό, ε;

mia.parea1
Ας ξεκινήσουμε μ' αυτή τη φωτογραφία που ζωντανεύει μια παλιά όμορφη ιστορία η οποία συνεχίζει να ζει, ζεστή και όμορφη, 50 χρόνια μετά... Είναι η Σούλα, ο Κώστας, ο Γιώργος και ο Δημήτρης... Ξαναβρέθηκαν στην ταβέρνα του "Πάρη" στην Άρτεμις (Λούτσα) και ήταν κάτι που άνοιξε το ασκό των αναμνήσεων.

mia.parea2
Ήταν κι άλλοι μαζί τους σ' αυτή την παρέα... Ανάμεσα του κι εγώ... Και μοιραστήκαμε τη χαρά τους, τις στιγμές τους, όταν ήταν 20χρονοι νέοι στο Αιγάλεω, πώς χάθηκαν μέσα στην πορεία της ζωής που έχει απρόβλεπτα παιχνίδια, πώς ξαναβρέθηκαν και πώς αγωνίζονται για να μην ξαναχαθούν αν και μένουν πια σε διαφορετικά μέρη του κόσμου... Εκτός από τον Δημήτρη, που συνεχίζει να μένει Αιγάλεω....

mia.parea3
Όλοι με χαμογελαστά πρόσωπα... Δεν ήταν και λίγο αυτό που ζούσαν, ε; Αφορμή ήταν ο Κώστας και ο συνδετικός κρίκος. Φιλόξενος όσο δεν πάει, με χιούμορ και καλή διάθεση για ζωή, απολαύσαμε την παρέα τους, τις δυο ώρες που μείναμε μαζί τους. Γιατί μετά έπρεπε να φύγουμε. Είχαμε ανειλημμένες υποχρεώσεις.

mia.parea4
Εκείνοι όμως κάθισαν αρκετά... Και καλά έκαναν... Είχαν τόσα να πουν, να θυμηθούν, να ξαναβάλουν κάτω στα όρια που τους επέτρεπε η μνήμη και να "ακουμπήσουν" στιγμές ανέμελες, τότε που προσπαθούσαν να γνωρίσουν τον κόσμο... Μια ομορφιά και μια αθωότητα ανεπανάληπτη!

mia.parea5
Σας έχουμε πολλά διαφορετικά πλάνα σ' αυτό το ρεπορτάζ... Είναι γιατί οι φίλοι μας, μας προμήθευσαν με πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Ναι για την Μάγδα λέω και την Γιώργο. Ο δεύτερος χρειάστηκε μια υπόμνηση, η πρώτη αξιόπιστη στα λόγια της, έκανε άμεσα ότι υποσχέθηκε. Ευχαριστούμε!

mia.parea6
Ναι, ήταν μια πολύ όμορφη μέρα έτσι όπως εξελίχθηκε... Η μικρή παρέα των τεσσάρων θα το θυμάται για χρόνια αυτό το ραντεβού πάνω στο κύμα και όλοι εμείς οι άλλοι, θα θεωρούμε τους εαυτούς τυχερούς που μοιραστήκαμε μαζί τους όμορφες αναμνήσεις ζωής... Τελικά, αυτά μένουν.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δυο χρόνια, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.
Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων, ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;
Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση ( ή όποια κυβέρνηση), ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…
Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…
Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο, είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάναμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας, ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος! Μπορώ και εμπιστεύομαι απόλυτα τον Ιεχωβά! Και να που έφτασε ο καιρός για να ετοιμάσω τα χαρτιά για τη συνταξιοδότηση μου!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Το πείσμα είναι ο χειρότερος σύμβουλος... Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA