Πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές! Μια ανθισμένη αχλαδιά, στην Άνδρο, μέσα στον Νοέμβριο!

anthismenh axladia.noemvri.1
Την εντόπισε ο Λούης, ο καλός μας φίλος από την Άνδρο, ο σύζυγος της Δήμητρας στο κήπο που έχει στο φιλόξενο σπίτι τους στα Αποίκια και την ανέβασε στο Facebook με το σχόλιο "Η αχλαδιά μου τρελάθηκε. Άνθισε τώρα!" Και αναφέρονταν στον Νοέμβρη! Πώς μπερδεύονται ακόμα και τα φυτά μ' αυτό τον ασταθή καιρό; Είναι δυνατόν να νομίζει ότι είναι... άνοιξη; Καθόλου παράξενο... Δεν υπάρχει πια η σταθερότητα που ξέραμε...

anthismenh axladia.noemvri.2
Σ' αυτές τις εποχές ζούμε... Ας το παραδεχτούμε... Ότι ξέραμε για φυσιολογικό ώς τώρα, χάνεται. Το σύστημα αυτό, καταρρέει γύρω μας, δίπλα μας... Το νιώθουμε στη ζωή μας, στην καθημερινότητα μας. Το βλέπουμε στη φύση, γύρω μας. Γι' αυτό, ας μην επενδύουμε σ' αυτόν τον κόσμο που φυσιολογικά φτάνει στο τέλος του και ας δούμε πώς μπορούμε να ευθυγραμμίσουμε τη ζωή μας με τις αρχές της Αγίας Γραφής. Διότι μόνο εκεί μπορούμε να βρούμε την απόλυτη σταθερότητα μας για τη σωτηρία μας...

Τα δικά μου

Το ΒΗΜΑ γράφει για το θραψανό

Η πρώτη σελίδα του αφιερώματος στο ΒΗΜΑ της 26/9. Μπορείτε να το διαβάσετε πατώντας πάνω του. Η φωτογραφία «βγαίνει» σε μεγαλύτερη ανάλυση...

Το να σου δίνει μια μεγάλη εφημερίδα στην κυριακάτικη έκδοσή της 26/9 που μετρά καμιά εκατοντάδα χιλιάδες φύλλα πανελλαδικά είναι μια πολύ σημαντική υπόθεση. Και όμως συνέβη! Και ίσως να μην το έβλεπα αν μου το εντόπιζε ο καλός φίλος Μανώλης Φωτόπουλος. Μου κράτησε κι όλας το δημοσίευμα να το δω...

Το έχω μπροστά μου και... δεν το πιστεύω. Ο τίτλος... τουριστικός «Ο δρόμος με τα πιθάρια - Μια διαδρομή αποκάλυψη από το Ηράκλειο ως το Θραψανό με ενδιάμεσους σταθμούς την Κνωσό, το Μουσείο Καζαντζάκη, τη Μονή Αγκαράθου και την επιστροφή στις Αρχάνες». Η βινιέτα της σελίδας 45, όπως φαίνεται και από τη φωτογραφία του δημοσιεύματος, είναι ΚΡΗΤΗ -ΘΡΑΨΑΝΟ και το ίδιο ακολουθεί στις σελίδες 46 - 47 με την ένδειξη «ΤΑΞΙΔΙΑ».

Χάρηκα πραγματικά. Είναι πολύ όμορφο να γράφουν για τον τόπο σου. Στην καρδιά μου, ως τόπος που είδα το πρώτο φως και απέκτησα τις πρώτες εμπειρίες για τη ζωή κοντά σε αγαπημένους ανθρώπους, είναι, έτσι κι αλλιώς με χρυσά γράμματα το Θραψανό. Γι' αυτό  και μπήκα στη δύσκολη διαδικασία να ξαναφτιάξω το πατρικό μου με την ελπίδα να τα καταφέρω κάποια στιγμή να πάω εκεί να ζήσω τα τελευταία χρόνια της ζωής μου.
Στο αφιέρωμα του ΒΗΜΑΤΟΣ ο συνάδελφος Νίκος Γ. Μαστροπαύλος έχει δικά του κείμενα και φωτογραφίες.

Και το ξεκινάει πολύ ωραία το κομμάτι του:

«Τέτοιον καιρό οι πιθαράδες του Θραψανού θα είχαν επιστρέψει  στο χωριό τους από τη βεντέμα. Ήδη από τα μέσα του 17ου αιώνα το χωριό ήταν το ισχυρότερο κέντρο αγγειοπλαστικής και οι περισσότεροι κάτοικοι τους ήταν "τσουκαλάδες". Τους θερινούς μήνες έφευγαν κατά ομάδες, ο μάστορας και οι "προυγοί" με εφόδια μερικές βεντεμοκουλούρες, λίγα ρούχα και τα εργαλεία τους και εγκαθιστούσαν τους τροχούς και τα καμίνια τους όπου έβρισκαν κατάλληλο χώμα και πελάτες να πάρουν τα πιθάρια για τη σοδειά  και τα "χρειασίδια" για τις καθημερινές ανάγκες.

Στο ρεπορτάζ μιλάει ο Κωστής Χουλάκης, ένας από τους γητευτές του πηλού. Αλήθεια το χάρηκα.

Δεν είναι και λίγο να ασχολείται μια μεγάλη σε κυκλοφορία εφημερίδα με το χωριό σου. Ευχαριστώ Μανώλη!

Α, και κάτι άλλο. Ο πατέρας μου ήταν ένας από τους καλύτερους μαστόρους του πηλού. Ο αδερφός μου, ο Κώστής, το ίδιο. Με δικό του εργαστήριο και πολύ καλός τεχνίτης και ο ανιψιός μου Μανώλης. Μόνο εγώ δεν τα κατάφερα με τον πηλό. Μπορεί να απέτυχα να γίνω μάστορας αλλά «Θραψανιώτης» θα είμαι μέχρι να κλείσω τα μάτια μου...

Σχόλια (0)

There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες. Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι για να περνάω την ώρα μου.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν έχουν προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας. Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Δυο χρόνια, άνεργος...

Δυο φορές με απόλυση μέσα σε πέντε χρόνια… Ήταν Φλεβάρης του 2012 όταν απολύθηκα, με εθελούσια έξοδο, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η δεύτερη 1 Νοέμβρη του 2017 από το Σωματείο της ΠΕΤ ΟΤΕ όπου εργαζόμουν από το 1983 ως δημοσιογράφος.
Θεωρητικά, αιτία και των δύο απολύσεων, ήταν το γεγονός ότι ήμουν κοντά στη συνταξιοδότηση μου. Κοντά; Πόσο κοντά;
Οι συνθήκες συνεχώς αλλάζουν, με εντολή των δανειστών της χώρας μας. Αυτοί επιβάλλουν και η κυβέρνηση ( ή όποια κυβέρνηση), ως εκτελεστικό όργανο, νομοθετεί… Τι ξημερώνει λοιπόν την επόμενη μέρα; Κανείς δεν γνωρίζει…
Αλλά εγώ δεν είμαι τρομαγμένος… Έχω εμπιστοσύνη στον αληθινό Θεό Ιεχωβά και ξέρω ότι Εκείνος θα με στηρίξει και θα με προστατέψει σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…
Όλοι, τελικά, μπροστά στην ανεργία και τον θάνατο, είμαστε ίσοι… Όλοι! Ότι δουλεια κι αν κάναμε… Αυτό που μου δίνει ειρήνη διάνοιας, ώστε να συνεχίζω να αγωνίζομαι όρθιος, είναι η πίστη πως δεν είμαι μόνος! Μπορώ και εμπιστεύομαι απόλυτα τον Ιεχωβά! Και να που έφτασε ο καιρός για να ετοιμάσω τα χαρτιά για τη συνταξιοδότηση μου!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος. Ξεκίνησε για να καλύψει κάποιες ανάγκης έκφρασης με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία.

Η κόρη μου Ειρήνη...

Το πείσμα είναι ο χειρότερος σύμβουλος... Στενοχωρηθήκαμε, χωρίς λόγο για μένα, για κείνην πολύ σοβαρό. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA