Όμορφες παιδικές μνήμες ξύπνησαν μέσα μου, αυτές οι φωτογραφίες με τον πατέρα μου!

o.pateras.mu
Τις είδα ανεβασμένες στο Facebook από τον δραστήριο Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μου, Θραψανού. Φωτογραφίες τραβηγμένες τη δεκαετία του 80, οι έγχρωμες... Ο πατέρας μου, Λευτέρης Θεοδωράκης του Κουμαλή, "σέρνει" τη στομωσά ως μάστορας στον αγγειοπλαστικό συνεταιρισμό "Μίνωας". Το θυμάμαι αυτό το εγχείρημα. Και είναι ενθαρρυντικό ότι, παρά τα όσα πέρασε, υπάρχει και λειτουργεί, ακόμα στο χωριό.

bambas
Εδώ, ο πατέρας μου πιο νέος, τότε σίγουρα δεν υπήρχαν χρωματιστές φωτογραφίες. Είναι με συγγενείς και φίλους σε ένα τραπέζι για τον πολιτευτή της Ενώσεως Κέντρου τότε, δικηγόρο Γ. Α. Μαγκάκη... Εκείνη την εποχή, εγώ ήμουν πολύ μικρός και δεν καταλάβαινα, γιατί έπρεπε στο πρόσωπο μου να τιμωρηθεί η όποια πολιτική δράση του πατέρα μου... Μισόν αιώνα μετά, ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό.

o.pateras.mu1
Τα πιθάρια όμως ήταν η ζωή του... Έφτιαξε ο ίδιος, εκατοντάδες σε όλη την την Κρήτη στις βεντέμες που πήγαινε από τον Μάη ώς τον Οκτώβρη, κάθε χρόνο. Και εκπαίδευσε τον αδελφό μου Κωστή, να τον ακολουθήσει μετά το θάνατο του ή λίγο νωρίτερα, όταν πια ο ίδιος είχε αποσυρθεί, φτιάχνοντας το δικό του καμίνι στο Λιγαρά και κρατώντας το σε λειτουργία μέχρι που μπορούσε. Ενέπνευσε ακόμα τον εγγονό του, Μανώλη Βολυράκη και τον γιο του, Αγησίλαο να συνεχίσουν και σήμερα την τέχνη του αγγειοπλάστη... Δεν ξεχνιέται εύκολα αυτός ο άνθρωπος!

me ti mana mou ke ton patera mou

Τα δικά μου

Έξι χρόνια μετά. Η κοινή πορεία στη ζωή με τη Σούλα, συνεχίζεται και έχει πολύ ενδιαφέρον

gamos2
Κάπως έτσι άρχισαν όλα, πριν έξι χρόνια, στο Βανκούβερ του Καναδά, στο σπίτι του Στήβ και της Έστερ, των παιδιών της Σούλας... Εδώ, έγινε ο γάμος μας με τα Σούλα, τον Απρίλη του 2015 μια μέρα σαν σήμερα… Από εδώ ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μας…

gamos1

penΠορευόμαστε σ’ αυτή τη ζωή με τη Σούλα, έξι χρόνια με πολλές στιγμές χαράς και λίγες δύσκολες, από αυτές που έχουν όλα τα ζευγάρια σ’ αυτόν τον κόσμο…

Ήταν για μένα και για τη Σούλα ένα νέο ξεκίνημα. Προσπαθήσαμε να μάθουμε από τα λάθη μας, πριν αποφασίσουμε να συμπορευτούμε. Και δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα.

Ο καθένας μας κουβαλούσε στις πλάτες του, ένα δικό του κόσμο. Διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετικά βιώματα... Και μέσα απ’ όλα αυτά έπρεπε να βρούμε τις ισορροπίες μας. Και κυρίως εγώ, καθώς γνώρισα την αλήθεια, και αναθεώρησα πολλά πράγματα που έξω στον κόσμο, δεν θεωρούνται και τόσο κακά, αλλά στα μάτια του Θεού είναι.

Ας είναι… Θέλει κι αυτό τη δουλειά του, σε καθημερινή βάση. Αν και υπήρξαν πισωγυρίσματα, συνεχίζουμε να το παλεύουμε με γνώμονα την άποψη του πρωτουργού του θεσμού του γάμου, του Ιεχωβά Θεού…

Έξι χρόνια μετά, εκτιμώ ότι ήταν το καλύτερο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου. Να εναρμονίσω τα θέλω μου, με τα πιστεύω μου… Και παρά τις δυσκολίες που έχει ένα τέτοιο εγχείρημα, επιθυμούμε διακαώς, κάνοντας τις αναγκαίες θυσίες, να έχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα.

Τέτοιες μέρες, που γιορτάζουμε επετείους, είναι καλό να θυμόμαστε τι ήταν αυτό που μας έφερε πιο κοντά και ποια τα καλά σημεία που βρήκαμε στους χαρακτήρες δυο, τόσο διαφορετικών ανθρώπων.

Η ζωή είναι απρόβλεπτη. Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται στην επόμενη κλειστή στροφή. Αλλά η επιτυχία θα είναι εξασφαλισμένη, αν εμείς συνεχίζουμε να χτίζουμε αυτή τη σχέση αγάπης, αντί να την κατεδαφίζουμε με τα έργα μας και τις πράξεις μας.

Και φυσικά να υπάρχει ο Ιεχωβά μαζί μας και να είναι το τριπλό σχοινί, που κάνει ένα γάμο να διατηρείται στο χρόνο. Και να γίνεται όλο και καλύτερη αυτή η συμβίωση, το μοίρασμα.

Να γιατί όσο αναπνέουμε, κάθε μέρα που τελειώνει και κάνουμε τους μικρούς απολογισμούς μας, θέλουμε να βλέπουμε θετικό το πρόσημο, στο αποτέλεσμα. Και δεν καθόμαστε άπραγοι, κάνοντας όνειρα, αλλά αγωνιζόμαστε να υλοποιούμε όσα ρεαλιστικά είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν.

Αναμφίβολα, οι καιροί που ζούμε είναι πολύ δύσκολοι. Από τη μια στιγμή στην άλλη, η πανδημία του κορονοϊού Covid-19, ένα χρόνο τώρα, έχει αφήσει τα σημάδια της πάνω μας και από την άλλη, η σκληρή πραγματικότητα μας κάνουν να αυξάνουμε τη διάθεση μας για ζωή. Έτσι καταφέρνουμε και διατηρούμε μια καλή ψυχολογία.

Ξέρουμε ότι οι δοκιμασίες δεν θα λείψουν, όπως δεν θα λείψουν για όλους τους ανθρώπους στη γη, αλλά επιθυμούμε πραγματικά να κάνουμε πράξη την ευχή και την υπόσχεση που δώσαμε εκείνη την ημέρα, πριν έξι χρόνια, ενώπιον Θεού και ανθρώπων…

Με το κεφάλι ψηλά, αισιόδοξοι συνεχίζουμε, καθώς μπαίνουμε στον έβδομο χρόνο κοινή συμπόρευσης. Μαζί χαράξαμε έναν δρόμο και μαζί θα τον συνεχίσουμε, όσο τουλάχιστον περνάει από το χέρι μας.

Και επειδή αυτό δεν συμβαίνει τυχαία και συμπτωματικά, είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε σε καθημερινή βάση, ώστε να τα καταφέρουμε… Χρειαζόμαστε βοήθεια για να πετύχουμε το στόχο μας, αλλά την έχουμε, γι’ αυτό είμαστε σίγουροι και βέβαιοι!

Θα την τιμήσουμε και τη φετινή επέτειο, όπως της πρέπει και της αξίζει! Με την ευχη να συνεχίσουμε να αναζητούμε το καλύτερο, ο ένας για τον άλλον και με την πίστη ότι αυτή η συντροφικότητα, δεν θα στριμωχτεί στα στενά περιθώρια της ανθρώπινης φύσης, αλλά θα συνεχιστεί για πάντα. Ιδιαίτερα τότε που θα μπορούμε να τρυγούμε τους καλύτερους καρπούς!

Αν δεν κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα στο εμβόλιο, ποιος περιμένουμε να το κάνει, αντί για μας;

emvolio.covid 19
Αυτή είναι η ειδοποίηση που μου έστειλαν, επειδή έχουμε ενεργοποιήσει την άυλη συνταγογράφηση… Δεν το σκέφτηκα και πολύ αν έπρεπε να το αποδεχτώ… Απλά θεώρησα φρόνιμο να επικοινωνήσω με την ενδοκρινολόγο μου κ. Γουλή, για να τη ρωτήσω αν μπορούσα να το κάνω. Εκείνη με καθησύχασε κι εγώ προχώρησα, ανεπιφύλακτα…

ipenthimisi
Με εντυπωσίασε η οργάνωση που έχουν, από τη μεριά της κυβέρνησης… Τρεις μέρες πριν τον εμβολιασμό πήρα αυτή την ειδοποίηση μέσω SMS και e-mail. Και χθες πρωί, μου έστειλαν πάλι νέα υπενθύμιση… Έτσι κανείς δεν θα μπορεί να πει «δεν ήξερα»… Αντίθετα αναλαμβάνει ακέραια την ευθύνη για την απόφαση του, να κάνει ή όχι το εμβόλιο.

emvolia

Και έφτασε η ώρα για το εμβόλιο κατά της διασποράς του Covid-19, το εμβόλιο των AstraZeneca/Οξφόρδης… Και όπως δείχνουν τα πράγματα, απόψε λίγο μετά τη δύση του ήλιου, όπως λένε και οι φωτογραφίες στην αρχή της ανάρτησης, θα βρεθώ στο εμβολιαστικό κέντρο που έχει οριστεί να πάω. Και θα είμαι εκεί στην ώρα μου.

Εκτίμησα, με προσοχή και προσευχή ότι έπρεπε να το κάνω. Και έκλεισα τα αυτιά μου στους καταστροφολόγους και σε όσους κάνουν κακόγουστα αστεία με αυτό το θέμα.

Το να προσφέρεις στον εαυτό σου και τους άλλους γύρω σου το καλύτερο που μπορείς κινούμενος με αγνά κίνητρα και με τη δύναμη της λογικής, είναι ή θα έπρεπε να είναι, ότι καλύτερο θα έκαναν οι άνθρωποι.

Αλλά δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Έχουμε μάθει να είμαστε θορυβώδεις, αλλά όχι ουσιαστικοί. Να ζούμε από και με τη διαμαρτυρία στο πετσί μας, αλλά να μην κάνουμε το παραμικρό για να προσφέρουμε κάτι καλό στην κοινωνία.

Διότι ασφαλώς και είναι πιο βολικό να ζητάμε συνεχώς και να απαιτούμε να παίρνουμε, αντί να δίνουμε κάτι κι εμείς, ως συνεισφορά στο γενικό καλό και στο χτίσιμο της ανοσίας της αγέλης.

Μερικοί φίλοι με παροτρύνουν: Να προσέχεις, να μην πας μόνος σου για το εμβόλιο. Να είναι κάποιος μαζί σου για να σου προσφέρει βοήθεια, αν χρειαστείς. Καταλαβαίνω τις καλές προσθέσεις και τους ευχαριστώ, αλλά είναι νομίζω λίγο υπερβολικοί.

Μήπως δεν έχουμε ξανακάνει εμβόλια; Εγώ έκανα ξανά πέρσι το Νοέμβριο, αυτό της γρίπης και μάλιστα για πρώτη φορά. Μεγαλώνουμε και ως ηλικιακή ομάδα είμαστε, πώς να το κάνουμε, πιο ευάλωτοι.

Δεν το καταλαβαίνουμε; Ή νομίζουμε πως, επειδή αισθανόμαστε, είμαστε και καλά; Το συρτάρι με τα φάρμακα, όλο και γεμίζει πια, κάθε μήνα. Και η σχέση μας με τους ανθρώπους του φαρμακείου μας, γίνεται όλο και πιο καλή.

Γιατί λοιπόν να μην κάνουμε το εμβόλιο; Θα λέμε κι εμείς τις θεωρίες περί τσίπ παρακολούθησης, λες και στο σύστημα που ζούμε, υπάρχει έστω και ένας λογικός άνθρωπος που να μην ξέρει, ότι μας έχουν από παντού «δεμένους»;

Και μόνο, λοιπόν, ότι θα ξέρω πως έχω συνεισφέρει ουσιαστικά στο σπάσιμο της διασποράς αυτής της κακιάς και θανατηφόρας πανδημίας που μας ταλαιπωρεί σχεδόν 12 μήνες τώρα, με συνεχείς καραντίνες και σκληρά μέτρα εγκλεισμού, που για μας, τους ανθρώπους της πόλης είναι ακόμα πιο δύσκολα, ζώντας ανάμεσα στο μπετόν, θα είμαι πολύ καλύτερα μέσα μου.

Τα θύματα συνεχώς και πληθαίνουν. Κάθε απόγευμα έχουμε έναν νέο θλιβερό απολογισμό, η αγορά στενάζει, οι άνθρωποι αιμορραγούν, ζώντας με κάποια στοιχειώδη βοηθήματα της Πολιτείας. Κι αυτά ως πότε θα δίδονται; Και μετά; Με τι αισιοδοξία να δεις το μέλλον, όχι μόνο σε τοπικό, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο;

Ας προσπαθήσουμε να το κάνουμε λίγο πιο ανάλαφρο, όλο αυτό. Μπορεί να μη θυμάμαι τι εμβόλιο έκανα μικρός, όταν πήγαινα στο δημοτικό σχολείο, πριν μισό αιώνα, αλλά η μνήμη έχει κρατήσει αυτό το γεγονός. Και ένα σημάδι στο μπράτσο, ψηλά στον ώμο του αριστερού μου χεριού, μου το υπενθυμίζει συνέχεια.

Έτσι θα γίνει και τώρα. Το κακό θα περάσει, ο τρόμος και η αγωνία θα φύγουν κι εμείς θα έχουμε να λέμε στον εαυτό μας για την μικρή συνεισφορά που κάναμε.

Φυσικά δεν περιμένουμε κανένα βραβείο, ούτε μπράβο… Αλλά έχουμε τη συνείδηση μας καθαρή και ήσυχη ότι κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε, ώστε να συμβάλουμε ουσιαστικά στο χτίσιμο της ανοσίας της αγέλης, βάζοντας έναν ακόμα φραγμό στη διασπορά του.

Και ίσως και να συμβάλαμε κι εμείς λίγο, στο να σταματήσει επιτέλους αυτό το κακό στον κατάλληλο καιρό…

Ιδού, τι σπουδαία δουλειά έκανε ο φίλος Γιάννης, πάνω στο SUBARU... Συνέχεια δεύτερη...

to.meta1.120221
Σας είχαμε χθες ένα δημοσίευμα, για τη φροντίδα του SUBΑRU, τόσο από άποψη συντήρησης, όσο και από άποψη καθαριότητας. Δείτε ΕΔΩ το δημοσίευμα με τις φωτογραφίες που δείχνουν σε τι κατάσταση ήταν, όταν το πήγαμε. Και προσέξτε παρακαλώ τις σημερινές φωτογραφίες με το τελικό αποτέλεσμα. Εκπληκτικό!

to.meta2.120221
Ο Γιάννης έδειξε προσωπική φροντίδα, παντού. Τόσο στο εσωτερικό, την καμπίνα του αυτοκινήτου, όσο και στο εξωτερικό. Μια ματιά από το μετά, στη θέση του οδηγού. Φυσικά δεν ξέρω σε πιο βαθμό μπορούν οι φωτογραφίες να αποδώσουν την ποιότητα της δουλειάς, αλλά σας διαβεβαιώνω εγώ, προσωπικά, ότι ήταν εξαιρετική!

to.meta3.120221
Μικρές παρεμβάσεις και διορθώσεις παντού, όπου χρειάζονταν... Θα το θυμάμαι, για καιρό. Και θα ευχαριστώ τον φίλο μου τον Γιάννη που με παρότρυνε να το κάνουμε, ενώ εργάστηκε πάνω του με πολύ επιμέλεια, υπομονή και συνέπεια, έχοντας τα κατάλληλα εργαλεία για να κάνει σωστά, καλή δουλειά.

to.meta4.120221
Ακόμα κι εδώ έκανε καλή δουλειά. Και δεν ολοκληρώσαμε. Σε κάποια σημεία που είχε φύγει το χρώμα, θα πάμε μαζί να πάρουμε το κατάλληλο μεταλλικό χρώμα σε σπρέι και θα το περάσουμε. Όλα μπήκαν σε μια σειρά και τάξη, όπως έπρεπε. Και τον ευχαριστώ πολύ γι' αυτό.

to.meta5.120221
Ακόμα και ο μπροστινός προφυλακτήρας βελτιώθηκε αισθητά στην εμφάνιση του, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία. Πραγματικά η συνολική εικόνα είναι πολύ καλύτερη. Και η συντήρηση αυτή, θα δώσει και στο ίδιο, ακόμα περισσότερη και καλύτερη ποιότητα ζωής.

to.meta6.120221
Ναι, όλα μπήκαν σε μια σειρά. Κι εδώ που τα λέμε και τα άψυχα πράγματα που μας υπηρετούν, χρειάζονται την προσοχή και τη φροντίδα μας. Για μένα ήταν μια μοναδική εμπειρία, επειδή έζησα από κοντά, το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών. Και θαύμασα τον μάστορα για τη δουλειά του.

Και το αυτοκίνητο χρειάζεται την προσοχή μας... Μια καθαριότητα του κάνει πάντα καλό!

autokinito1.120221
Το SUBARU είναι ένα γέρικο πια, αλλά αξιόπιστο αυτοκίνητο που μας εξυπηρετεί. Μοντέλο του 2000, αλλά στα χέρια μου δεν πέρασε και τα καλύτερα, επειδή εγώ δεν γνωρίζω από μηχανολογία και μόνο τα τακτικά σέρβις φρόντιζα να του κάνω, πάντα. Αυτή τη φορά όμως όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες ήθελε κάτι παραπάνω.

autokinito2.120221
Ο μπροστινός προφυλακτήρας ήταν κάπως ταλαιπωρημένος. Κι εγώ βάζοντας άλλες προτεραιότητες μπροστά, το παραμελούσα, χωρίς να είναι ο μόνος λόγος. Στο συνεργείο όμως ο μηχανικός μου είπε πως η η μηχανή του είναι καλή και αξίζει να το κρατήσω. Έτσι είπαμε να το φροντίσουμε λιγάκι.

autokinito3.120221
Το εμπιστεύτηκα στον φίλο μου Γιάννη Αγιάνογλου από τον Άνω Κορυδαλλό. Και του το πήγα χθες το πρωί στις 9, ύστερα από συνεννόηση μαζί του. Μέχρι τις τρεις το μεσημέρι το είχε κάνει αγνώριστο. Λες και ήταν καινούργιο! Αλλά αυτές τις φωτογραφίες θα σας τις δείξω σε ένα άλλο δημοσίευμα.

autokinito4.120221
Σήμερα θα σας δείξω τα προβλήματα του. Αυτό το βαθούλωμα στο καπό του πίσω μέρους του αυτοκινήτου το είχε εδώ και τρία χρόνια. Το χρώμα έφυγε κι αυτό άρχισε να σκουριάζει. Ο Γιάννης το επανέφερε! Και τον ευχαριστώ γι' αυτό. Πέρασα μαζί του πολύ όμορφα, γνωρίζοντας καλύτερα τον ίδιο και την οικογένεια του.

autokinito5.120221
Όλες οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από τον ίδιο. Μου τις έστειλε στο Viber, όταν πια είχα επιστρέψει σπίτι και ξεκουραζόμουν. Όμως έβγαλε και το μετά. Και βίντεο, παρακαλώ! Άσε που γνώρισα και την περιοχή που μένει. Ένα υπέροχο τόπο στον Άνω Κορυδαλλό. Αλλά γι' αυτά, σε λίγο...

autokinito6.120221
Πλύναμε το αυτοκίνητο μέσα και έξω. Μέσα μάλιστα έκανε και βιολογικό καθαρισμό, εξαιρετική δουλειά... Μου θύμισε κάτι από όταν το αγόρασα, πριν 20 χρόνια, καινούργιο. Και έξω του έβαλε κερί και το γυάλισε... Κάντε λίγο υπομονή. Υποσχέθηκα να σας το δείξω και θα το κάνω.

Στους δρόμους (με τη φαντασία μου) θυμάμαι πρόσωπα και καταστάσεις από το παρελθόν

kathodon1.Norvigia
Το σημερινό δημοσίευμα είναι λίγο αλλιώτικο από τα συνηθισμένα. Κόντρα στον καιρό, εμείς παίρνουμε τους δρόμους, έστω και μέσα από φωτογραφίες φίλων μας, από τη μακρινή Νορβηγία… Σας είχαμε πει πως υπάρχει μεγάλο στοκ και επομένως θα δούμε αρκετές από αυτές. Το μόνο που θα έχουμε μαζί μας, είναι οι σκέψεις μας.

kathodon2.Norvigia
Με αφορμή τα τρία ως τώρα δημοσιεύματα που έκανα για τον Σκαραμαγκά (μπορείτε να τα ξαναδείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να τα θυμηθείτε) μου ήρθαν στο μυαλό κάποια πράγματα που έζησα εκείνον τον καιρό, πάνω – κάτω… Και θυμήθηκα όταν έμενα για λίγο καιρό με φίλους από τη Σχολή, στο Παγκράτι και στο Αιγάλεω.

kathodon3.Norvigia
Στο Παγκράτι, δεν θυμάμαι πια το δρόμο… Το μόνο που μου έχει μείνει στο μυαλό, είναι το μικρό Άλσος που κάποτε φιλοξένησε το «Ελεύθερο Θέατρο» και μένα, που πήγαινα τις Κυριακές, όταν δεν δουλεύαμε, για βόλτα και γράψιμο. Τότε δεν είχαμε φωτογραφικές μηχανές και τις εικόνες τις έκανα γραφτά. Γιατί διαλέγαμε αυτές τις περιοχές; Επειδή από εκεί περνούσε το λεωφορείο των Ελληνικών Ναυπηγείων, κάθε πρωί. Και το μεσημέρι μας γύριζε σπίτι... 

kathodon4.Norvigia
Για το Αιγάλεω ήταν αλλιώς τα πράγματα. Θυμάμαι, ήταν κάπου στη Μεγάλου Αλεξάνδρου, το δρόμο που το ενώνει με την Αγιά Βαρβάρα και τη γενικότερη περιοχή την έχω περπατήσει και τη γνωρίζω καλά. Συχνά έκανα… ρεπορτάζ, γράφοντας τετρασέλιδα γράμματα, όπως το «Αθλητικό Οικοτροφείο», αλλά αυτή τη φορά χωρίς… αθλητισμό και τα έστελνα στους γονείς μου στο χωριό. Στη μητέρα μου άρεσαν και τα κρατούσε. Με τα χρόνια, χάθηκαν.

kathodon5.Norvigia
Θυμάμαι ακόμα και κάποιο καιρό που έμεινα σε ένα οικοτροφείο του ΟΑΕΔ στην Αχαρνών, κοντά στην πλατεία Βάθη. Δεν υπάρχει τώρα, αλλά ήταν μια καλή λύση τότε, καθώς τη δεύτερη χρονιά είχα αρχίσει να πηγαίνω στο νυχτερινό γυμνάσιο της Λιοσίων προκειμένου να βγάλω την τρίτη τάξη. Προηγουμένως στο οικοτροφείου του Σκαραμαγκά, είχα πρόβλημα με την ώρα επιστροφής.

kathodon6.Norvigia
Στις 11 το βράδυ είχαμε σιωπητήριο και έπρεπε να ήμαστε στα κρεβάτια μας. Αλλά το σχολείο τέλειωνε στις 10:30. Πού να προλάβω με τη συγκοινωνία να είμαι πίσω στην ώρα μου; Πήγαινα με τα πόδια από τη Λιοσίων στην πλατεία Κουμουνδούρου, για να πάρω το λεωφορείο. Και με τις καθυστερήσεις που συνήθως είχε έφτανα στο οικοτροφείο 11:30 για να ακούω την γκρίνια των υπαλλήλων – θυρωρών.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Αλλά τώρα είμαι συνταξιούχος πια έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια κστις αυλές, τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA