Δύσκολα τα πράγματα με τη ζέστη χθες, αλλά σήμερα τα πράγματα είναι καλύτερα

zesti

 

 Ήταν μια δύσκολη μέρα χθες για μας που ζούμε στην Αθήνα με τη ζέστη και τον καύσωνα. Και όσοι χρειάστηκε να κινηθούμε έξω, επειδή είχαμε προγραμματισμένες δουλειές, το νοιώσαμε στο πετσί μας. Αλλά σήμερα οι μετεωρολόγοι μας λένε ότι τα πράγματα θα καλυτερέψουν.

Για την Αθήνα μιλάμε βέβαια, επειδή στη βόρεια Ελλάδα, την ώρα που εδώ "ψηνόμασταν", εκεί είχε καταιγίδες δυνατές και χαλαζόπτωση σε μέγεθος καρυδιού!

Πώς καταστρέψαμε έτσι τη ζωή μας; Πώς αλλάξαμε με τις παρεμβάσεις στη φύση, τις εποχές; Ζούμε σε καιρούς που μάλλον περιμένουμε να τα δούμε όλα. Έτσι δεν είναι;

Και είναι καλό που ο Δήμος Αθηναίων μας ενημερώνει: Δείτε ΕΔΩkolimpi
Μια πρώτη γεύση από την αποπνικτική ατμόσφαιρα στο κέντρο της Αθήνας, είναι η δύσκολη κατάσταση που επικρατεί τις μεσημβρινές ώρες στην Αθήνα, με τους πολίτες στην προσπάθεια τους να αντιμετωπίσουν την ζέστη να «κρατάνε μπουκαλάκια νερού, να κυκλοφορούν με καπέλα, γυαλιά ηλίου και βεντάλιες στους δρόμους».

sosivio
Αλλά μην απογοητεύετστε... Η αύξηση της θερμοκρασίας θα συνεχιστεί και σήμερα Τετάρτη (22/06), με κορύφωση την Πέμπτη (23/06). Στο πλαίσιο αυτού του καύσωνα, έχουν λάβει μέτρα οι περιφέρειες και οι δήμοι της χώρας για την λειτουργία κλιματιζόμενων αιθουσών προκειμένου όσοι πολίτες ενδιαφέρονται, να μπορούν να πάνε σε αυτές και να δροσιστούν.

nero2
Ακόμη, να σημειωθεί ότι υπάρχει ισχυρή σύσταση προς τις ευπαθείς ομάδες για περιορισμό των μετακινήσεων κυρίως τις μεσημβρινές ώρες, κατανάλωση πολλών υγρών όπως νερό, χυμούς φρούτων. Ακόμη απαραίτητα είναι τα καπέλα, τα ανοιχτόχρωμα ρούχα και συστήνεται η αποφυγή της έντονης σωματικής δραστηριότητας τις μεσημεριανές ώρες.

topio

Τα δικά μου

Όσες δυσκολίες κι αν περνάμε, πάντα θα βρίσκουμε δικές μας στιγμές χαλάρωσης. Έτσι πρέπει!

parko.tritsi1
Το κάνουμε επειδή μας κάνει καλό! Δεν πρόκειται για αυτοπροβολή... Ύστερα από τόσα χρόνια που είμαστε μαζί, δεν έχουμε καμιά ανάγκη για επιβεβαιώση. Αλλά είναι ωραίο να νιώθεις καλά, στη σχέση σου. Γι' αυτό και στις βόλτες μας, προσπαθούμε να είμαστε μαζί...

filopapu
Οι δικές μας, λοιπόν, μικρές βόλτες, δεν σταμάτησαν ποτέ. Ούτε στον καιρό της καραντίνας... Και αυτές δεν είναι αυθόρμητες και ξαφνικές, αλλά οργανωμένες, όσο καλύτερα γίνεται. Επειδή, το περπάτημα κάνει καλό στην υγεία μας. Εμείς το ξέρουμε καλά, αυτό το πράγμα. Και προσπαθούμε να το κάνουμε πράξη.

anafiotika
Παίρναμε φυσικά όλα τα μέτρα ασφαλείας που χρειάζονταν, προκειμένου να υπακούμε στις οδηγίες, αφού θέλαμε να προστατέψουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους γύρω μας... Το κάνουμε και τώρα που δεν υφίστανται πια τέτοια μέτρα. Η καθαριότητα των χεριών, είναι το πρώτο μέλημα μας, όταν επιστρέψουμε σπίτι...

parko.tritsi2
Και καμιά φορά περιμένουν αναρτήσεις όπως αυτή, για να δημοσιεύουμε όλο αυτό το υλικό, στον προσωπικό ιστότοπο. Επειδή οι καλές ανθρώπινες στιγμές μπορεί να λειτουργήσουν μιμητικά και τελικά είναι ωραίο να διαπιστώνεις κάτι τέτοιο να συμβαίνει και στους γύρω σου.

kavuri
Συνεισφέρουμε έτσι, φτιάχνοντας με το παράδειγμα μας έναν κόσμο καλύτερο, όπως θα θέλαμε να είναι. Ωστόσο δεν είμαστε αιθεροβάμονες να πιστεύουμε ότι ο κόσμος με μια μικρή κίνηση από τη μεριά μας, μπορεί να αλλάξει. Χρειάζονται κι άλλα πράγματα σημαντικά και σπουδαία.

likavitos
Προφανώς! Μόνο που για να γίνει αυτό, κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή. Και επειδή το πιο διαδεδομένο είναι να περιμένουμε από τους άλλους να κάνουν την πρώτη κίνηση, είπαμε να λειτουργήσουμε αλλιώς. Και αυτό κάνουμε καθώς χαιρόμαστε την κάθε στιγμή, ακόμα και στις δεδομένες δυσκολίες.

Νοσταλγήσαμε το σπίτι μας, στο χωριό. Πάλι καλά, που το βλέπουμε και στις φωτογραφίες!

spiti1.100520
Όλη αυτή η ιστορία με τον κορονοϊό Covid-19, έτσι φουριόζικα και ανατρεπτικά όπως μπήκε στη ζωή μας, μας "ξεβόλεψε" από πολλά πράγματα. Ένα από αυτά που νοσταλγήσαμε είναι το σπίτι μας στο χωριό... Μοχθήσαμε να το φέρουμε σε ένα μέτρο και τώρα είναι εκεί μόνο του, χωρίς εμάς. Ευτυχώς που αγαπημένοι μας στέλνουν που και που, καμιά φωτογραφία.

spiti2.100520
Έτσι μπορούμε να ξέρουμε πως είναι αυτή τη στιγμή τα πράγματα εκεί και να... μεγαλώνει η νοσταλγία μας, κατά κάποιο τρόπο. Αυτή η εικόνα με την ανθισμένη αροδαρά (τριανταφυλλιά) κατακόκκινη και όμορφη, φυτεμένη από τη μητέρα μου και κανακεμένη στα χέρια της, ζει και είναι πανέμορφη όπως βλέπετε κι εσείς.

spiti3.100520
Επιβίωσε από το χρόνο, τους ασβέστες των μαστόρων στα έργα που γίνονταν εκεί για την ανακίνηση του σπιτιού. Ακόμα και από το γεγονός ότι δεν την πότιζε κανείς... Και τώρα, κοντά στη βουκαμβίλια, ξαναφούντωσε... Τι παράδειγμα για ζωή που μπορεί να δώσει ένα φυτό στους ανθρώπους! Κάθε φορά που τη βλέπω, συλλογίζομαι αυτά τα πράγματα.

spiti4.100520
Δες και το διπλανό παρτέρι, στην εξωτερική αυλή που θέλει δουλειά ακόμα να ολοκληρωθεί. Λίγα τα φυτά, αλλά καθαρά από αγριόχορτα. Έκανε πολύ καλή δουλειά ο Νίκος, καθώς ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα μας και τα ξεχορτάριασε. Η φωτογραφία είναι παρμένη από χαμηλά, αλλά από ότι μπορώ να διακρίνω, η βουκαμβίλια δεν έχει καν φύλλα, όχι άνθη.

spiti5.100520
Και η μανταρινιά που φυτέψαμε πριν δυο χρόνια δεν έχει προοδεύσει. Αλλά είναι φυσικό. Πώς να το κάνει αυτό, από μόνη της; Χρειάζεται περιποίηση, φροντίδα, υποστήριξη. Τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια της ζωής της, μέχρι να ριζώσει για τα καλά και να μπορέσει να αντιμετωπίσει από μόνη της τις όποιες δυσκολίες.

spiti6.100520

Το ίδιο και η λεμονιά. Λέγαμε ότι θα το κάναμε εμείς αυτό, καθώς θα κατεβαίναμε πιο συχνά στο πατρικό. Αλλά έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, δεν το βλέπω, οπότε αποφασίσαμε να υπάρχει ένα άγρυπνο μάτι εκεί, για μας. Με την ελπίδα ότι θα ζήσουν και θα αναπτυχθούν και θα ζήσουμε κι εμείς να τα δούμε να βγάζουν καρπό και να τον απολαμβάνουμε.

Καιρός να καλλιεργήσεις τον κήπο σου... Ο Αγησίλαος διατηρεί σταθερά τον κήπο, στου Γρέγο

grego.kipos1.280420
Τις τελευταίες μέρες, καθώς ο καιρός γίνεται όλο και καλύτερος (ε, Μάης πια...) οι άνθρωποι στην επαρχία ετοιμάζουν τους κήπους τους... Εκεί που θα βάλουν όλα αυτά που θα τους επιτρέψουν το καλοκαίρι να κόβουν τις ντομάτες, τα κολοκυθάκια, τις μπάμιες, τα λάχανα και τόσα άλλα χρήσιμα για την κουζίνα τους.

grego.kipos2.280420
Όλα ξεκινούν από το χώμα... Αυτό πρέπει να σκαφτεί και να φυτευτεί, είτε με καρπό, είτε με φυτά παρμένα από τα φυτώρια των γεωπόνων που θα δώσουν τον καρπό. Το σημαντικό είναι να κάνουν αυτά που ξέρουν και για τα οποία είναι σίγουροι. Έτσι δεν πειραματίζονται με νέες ποικιλίες. Γνωρίζουν...

grego.kipos3.280420
Σ' αυτό το χωράφι τα μόνο που φαίνονται ευδιάκριτα είναι τα κρεμμύδια. Ένα αυλάκι μόνο, που όμως θα καλύψει τις ανάγκες όλης της χρονιάς. Το υπόλοιπο χωράφι στην κορυφή του μικρού λόφου, έχει ετοιμαστεί για άλλες καλλιέργειες... Ξέρουν εκείνοι, τι χρειάζονται και αυτά ακριβώς θα βάλλουν.

grego.kipos4.280420
Βοηθός στο σκάψιμο, αυτή η κρητική πατέντα. Μια βενζινομηχανή για να έχει αυτονομία στην κίνηση. Τα μαχαίρια της βοηθούν ουσιαστικά στο βαθύ σκάλισμα της γης... Θυμάμαι παλιά, που δεν υπήρχαν μέσα μετακίνηση στα ίδια αυτά μηχανάκια έβαζαν ρόδες και μια καρότσα. Και εξυπηρετούσαν. Σήμερα, είναι μάλλον μόνο για σκάψιμο.

grego5.180519
Έτσι θα βγάλουν στην ουσία αυτά τα χορτάρια, θα κάνουν τη γης να ανασάνει και να δεχτεί την κοπριά το φυσικό λίπασμα που θα δώσει ζωή στα φυτά... Ο Αγησίλαος δεν χρειάζεται να πάει μακριά για να τη βρει. Εκεί δίπλα είναι τα λίγα πρόβατα που έχει και που του δίνουν ότι χρειάζεται.

grego2.280619
Ο κήπος σε κανά δυο - τρεις μήνες, θα είναι κάπως έτσι. Βλέπουμε ιδιαίτερα αναπτυγμένες τις ντοματιές και τις φασολιές... Είναι ακριβώς στον ίδιο χώρο, στου Γρέγο. Σημείο συνάντησης και με φίλους, καθώς μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού, έδώ στο ίσκιο θα πιουν τη ρακή τους και θα κουβεντιάσουν τα προβλήματα τους.

Οι δικές μου μεγάλες απώλειες, σ' αυτήν την ιδιόμορφη μάχη, κατά του κορονοϊού Covid-19...

ilektrikos 100
Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων του ΗΣΑΠ «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος». Σταματά να εκδίδεται για πρώτη φορά, ύστερα από 26 χρόνια συνεχούς παρουσίας της, κάθε δίμηνο. Οι δικές μας απώλειες και των ανθρώπων που τους ανήκουν. Ελπίζω, προσωρινή... Στη φωτογραφία μας, το τεύχος 100. Και το τελευταίο φύλλο που έχουμε βγάλει, είναι το 148.

typos.395
Κι αυτή είναι η εφημερίδα ο «ΤΥΠΟΣ των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών» της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών". Φρένο, ύστερα από έξι χρόνια συνεχούς παρουσίας, κάθε δίμηνο. Κι εδώ έχουμε φτάσει στο 430.

Τα μέτρα εγκλεισμού στο σπίτι είχαν κι άλλες παράπλευρες απώλειες για κάποιους πολύ σημαντικές και για άλλους, όχι και τόσο. Ας μη μιλήσω γενικά, αλλά για μένα και για τους ανθρώπους που με εμπιστεύονται να τους βγάζω τις εφημερίδες τους.

Κι αυτές, δεν είναι άλλες από τον "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ Σιδηρόδρομο" και τον "ΤΥΠΟ των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών". Δύο εφημερίδες που με κράτησαν όρθιο στα δύσκολα χρόνια από το 2012 ώς σήμερα.

Και οι δύο είναι εφημερίδες, ιδιοκτησίας συνταξιουχικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, η μια πρωτοβάθμια και τά την οργανωτική τους κατάσταση και η άλλη, δευτεροβάθμια.

Την πρώτη, τη δημιουργήσαμε από την αρχή και τη συντηρούμε, 26 χρόνια τώρα, μέσα από μια άψογη συνεργασία με τη Διοίκηση του Σωματείου Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, ενώ τη δεύτερη την "ξαναζωντανέψαμε" και την επαναδραστηριοποιήσαμε ύστερα από αρκετά χρόνια "σιωπής".

Φυσικά τον καιρό της απαγόρευσης για την κίνηση των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, δεν είναι δυνατόν να βγάζουν οι άνθρωποι, τις εφημερίδες τους, όταν δεν μπορούν και δεν πρέπει ούτε στα γραφεία τους να πάνε.

Υποχρεωτική και βίαιη η αναστολή... Όπως και υποχρεωτικά και βίαια έγιναν τόσα πράγματα και άλλαξαν τις ζωές μας. Κι ευτυχώς που έχουν τους διαδικτυακούς τόπους τους, για να βάζουν τις ανακοινώσεις που είναι απαραίτητες για μια στοιχειώδη ενημέρωση των μελών τους.

Και όπως είναι φυσικό με το συναισθηματικό και ανθρώπινο "δέσιμο" που έχουμε, αυτό το κάνω με χαρά... Αλλά, μου λείπει η επικοινωνία και η επαφή μαζί τους.

Καμιά φορά μιλάμε στο τηλέφωνο, είναι ο μόνος τρόπος που μας απέμεινε. Τουλάχιστον να ξέρουμε πως είναι οι φίλοι μας σ' αυτούς τους δύσκολους, από κάθε άποψη καιρούς.

Μερικές φορές κι εγώ είμαι αισιόδοξος, μαζί τους...

Θα περάσει, λένε, αυτό το κακό... Θα περάσει και θα αποτελεί, ότι ζούμε σήμερα, μια ζοφερή παρένθεση... Και θα επιστρέψουμε στην καθημερινότητα μας, όπως την ξέραμε και τη ζούσαμε, πριν από την εποχή του κορονοϊού Covid-19.

Πότε θα συμβεί αυτό; Κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά σ' αυτό το ερώτημα. Το μόνο που κάνουμε, είναι να συνεχίζουμε να υπακούμε στις οδηγίες που μας δίνονται.

Ωστόσο, αισθανόμαστε ήδη στο πετσί μας τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις συνέπειες του. Μάλιστα, όταν κάποιοι γύρω μας, αρνούνται να δουν τι συμβαίνει και κινούνται σαν να είναι όλα φυσιολογικά με τις απαιτήσεις τους ακέραιες, τότε πραγματικά αισθάνεσαι να βρίσκεσαι στο καναβάτσο και να δοκιμάζεσαι από πολλές απόψεις...

Παρ' όλα αυτά, για άλλη μια φορά δεν αισθάνομαι μόνος... Ακούγεται κάπως, αλλά σας λέω την αλήθεια. Για μένα μόνο οι περιστάσεις άλλαξαν κι αυτή την ώρα, αυτό που έχει πιο πολύ σημασία απ' όλα, είναι η ζωή μας ως λάφυρο.

Είναι μια μοναδική ευκαιρία να καλλιεργήσουμε την ιδιότητα της πίστης και της εγκαρτέρησης, μέσα σε συνθήκες κρίσης. Δεν μπορούμε, όσο κι αν η δοκιμασία είναι μεγάλη, να κάνουμε πίσω. Το αντίθετο, χαλυβδώνουμε τη θέληση μας και εργαζόμαστε για την επιτυχία του στόχου μας.

Ναι, αγαπούμε τη δουλειά μας και μας λείπει τώρα που αναγκαστικά, δεν υπάρχει, αλλά από την άλλη το πιο σημαντικό είναι να βγούμε ζωντανοί από αυτή την πρωτόγνωρη, δύσκολη κατάσταση.

Έχουμε ακούσει από τους ειδικούς που μας κατακλύζουν αυτές τις μέρες στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του μέσω σκάιπ, πως ένα πράγμα που θα μετρήσει πολύ, είναι η καλή ψυχολογία. Κι επειδή αυτή δεν έρχεται από μόνη της, οφείλουμε να την καλλιεργούμε. Και όπως βλέπετε με τις καθημερινές μας αναρτήσεις, αυτό κάνουμε και με τη δική σας βοήθεια και συνεργασία.

Πέντε χρόνια γάμου με τη Σούλα! Η επέτειος μας σε μια πάρα πολύ ιδιόμορφη περίοδο...

gamos1
Μνήμες... Κάτι τέτοιες μέρες, σαν τη σημερινή, μας κατακλύζουν. Και δικαιολογημένα. Γι' αυτό ανασύρουμε από τα συρτάρια μας φωτογραφίες από την εποχή του γάμου μας και όσα ζήσαμε το 2015 στο φιλόξενο Βανκούβερ του Καναδά, κοντά στα παιδιά της Σούλας, Έστερ και Κώστα και τους συζύγους τους, αλλά και τα παιδιά τους. Αριστερά ο Κώστας, δειξιά η Έστερ, μάρτυρες στο γάμο μας.

taxidikanada5.220315
Για μένα ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα Καναδά... Ένα ταξίδι 14 ωρών στον αέρα με μια πτήση μέχρι το αεροδρόμιο του Λονδίνου, το Χίθροου και μετά μια υπερατλαντικό πτήση μέχρι το Βανκούβερ. Η επιστροφή μας έγινε μέσω Φρανκφούρτης... Πρωτόγνωρη εμπειρία... Η Σούλα τα είχε κάνει πολλές φορές αυτά τα ταξίδια. Εδώ, καθώς το αεροπλάνο της AEGEAN προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Χίθροου, του Λονδίνου... Από κεί, θα παίρναμε άλλο για Καναδά!

dip.gov8.240315
Και εκεί, πώς ήταν τα πράγματα; Στις δεκαπέντε μέρες που μείναμε, τα παιδιά της Σούλας με πήγαν παντού... Σχεδόν κάθε μέρα κι ένας νέος τόπος! Ναι, τον αγάπησα αυτόν το τόπο. Και μακάρι να μας δοθεί η ευκαιρία και η δυνατότητα να ξαναπάμε, για περισσότερο χρόνο αυτή τη φορά... Θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε ακόμα περισσότερους τόπους...

epistrofi.sto.north3.070415
Αλλά ένα όμορφο μέρος που επισκεφτήκαμε κατά την παραμονή μας εκεί... Πανέμορφη πόλη το Βανκούβερ ακόμα και το κέντρο του. Πολυπολιτισμική. Άνθρωποι λευκοί, μαύροι, κίτρινοι (Κινέζοι ή Ιάπωνες) κοκκινόχρωμοι (Ινδιάνοι αυτόχθονες) κι όλοι αυτοί, ζούσαν αρμονικά και χωρίς εθνικισμούς και ρατσιστικά ξεσπάσματα... Τι ωραία!

gefira1

epetios.gamuΛοιπόν, ότι ο καιρός περνά και τα ίχνη που αφήνει, απλά επιβεβαιώνουν το γεγονός, πως ότι ζούμε είναι πέρα για πέρα αληθινό. Το αισθανόμαστε, το νιώθουμε, καθώς παραμένουμε υποχρεωτικά κλεισμένοι σπίτια μας, ακολουθώντας τα μέτρα που επιβάλει η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να μη διασπείρεται ο κορονοϊός Covid-19.

Αυτή την πολύ πρωτόγνωρη, ιδιόμορφη και παράξενη από πολλές απόψεις, εποχή, εγώ με τη Σούλα, κλείνουμε πέντε χρόνια γάμου! Πέντε χρόνια κοινής ζωής!

Φυσικά δεν πρόκειται να αφήσουμε να περάσει έτσι, αυτό το γεγονός. Για μας είναι πολύ σημαντικό και σπουδαίο, ακόμα και μέσα στις συγκεκριμένες δύσκολες συνθήκες.

Καθώς είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε με σχολαστικότητα τους κανόνες της καραντίνας, τα περιθώρια για δράση που έχουμε, είναι προφανώς, πολύ λίγα και συγκεκριμένα. Αλλά δεν πτοούμαστε, δεν το βάζουμε κάτω, δεν παραιτούμαστε από τη ζωή…

Είμαστε υγιείς ώς την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές και η ψυχολογία μας είναι καλή. Μοιραζόμαστε πράγματα και δεν ξαφνιαστήκαμε, όταν χρειάστηκε να ζήσουμε πολλές ώρες του 24ώρου, μαζί μέσα στο σπίτι.

Το θέλαμε και είχαμε δουλέψει πάνω σε αυτό, πολύ πριν εμφανιστεί μ' αυτόν τον δραματικό τρόπο, το πρόβλημα με τον κορονοϊό Covid-19. Κι αυτό ήταν κάτι που μας βοήθησε...

Έτσι ονειρευόμαστε την κοινή ζωή μας, όταν αποφασίσαμε πριν πέντε χρόνια να ενώσουμε τις ζωές μας. Και βλέπω αυτές τις μέρες, καθημερινά, από την ειδική εφαρμογή του Facebook πώς ήταν τότε τα πράγματα. Και τα χαίρομαι!

Όμορφες αναμνήσεις από το Βανκούβερ του Καναδά, εκεί που έγινε ο γάμος μας... Εικόνες βαθιά χαραγμένες στην καρδιά μας από έναν τόπο ξεχωριστό και ανθρώπους, επίσης εξαιρετικούς και σπάνιους.

Δεν κάνουμε σχέδια για την ώρα... Τι σχέδια να κάνεις μέσα σ' αυτό που ζούμε; Ευχαριστούμε μόνο τον Θεό, κάθε καινούρια μέρα που ξημερώνει, επειδή ξέρουμε πως αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Σε Εκείνον το οφείλουμε και με τη βοήθεια Του προσπαθούμε να καλλιεργούμε την ιδιότητα της υπομονής.

Είμαστε βέβαιοι ότι θα 'ρθουν καλύτερες μέρες! Και αυτή η σιγουριά μας, δεν βασίζεται, ούτε στις δικές μας δυνάμεις, που είναι μικρές, ούτε σε ανθρώπινες υποσχέσεις που δεν είναι σε θέση να τις υλοποιήσουν, αλλά σε κάτι πολύ Ανώτερο και πολύ πιο Δυνατό.

Όπως και αν έχει το πράγμα κάτι θα κάνουμε και φέτος για να τιμήσουμε αυτή την όμορφη επέτειο... Κι αυτό επειδή τιμούμε τον θεσμό του γάμου και Εκείνον που τον θέσπισε. Και θα συνεχίσουμε να δίνουμε μαζί, τις μικρές και μεγάλες καθημερινές μας μάχες...

Ανησυχούμε και όχι άδικα για πολλά, όπως άλλωστε όλοι οι άνθρωποι, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, όπου τα πράγματα είναι τόσο ρευστά. Αλλά δεν είμαστε, ούτε τρομοκρατημένοι, ούτε πανικοβλημένοι.

Αν είναι θέλημα Του, θα τον περάσουμε κι αυτόν τον δύσκολο κάβο. Αν όχι, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα χαθούμε... Εφόσον διαφυλάξουμε, όπως και κάνουμε, τον εαυτό μας, ξέρουμε ότι θα έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε την πραγματική ζωή υγιείς και για πάντα, χαρούμενοι και κυριολεκτικά ευτυχισμένοι.

Προσβλέποντας σε ένα μέλλον όμορφο, όπου κανένας ιός και καμιά πανδημία δεν θα είναι σε θέση να μπει εμπόδιο μπροστά μας και αγωνιζόμαστε να είναι η κάθε μας μέρα ξεχωριστή, στις συγκεκριμένες συνθήκες που ζούμε.

Και όπως είπα και πριν, ότι κάνουμε, το κάνουμε μαζί και το χαιρόμαστε! Αυτές οι πολλές μικρές στιγμές, είναι που μας γεμίζουν χαρά και ευτυχία.

Πέντε χρόνια μαζί, έχουμε ζήσει πολλές όμορφες καταστάσεις... Φυσικά υπήρξαν και δυσκολίες, που ευτυχώς, πάντα τις ξεπερνούσαμε.

Κάνοντας μια μικρή αναδρομή στο χρονικό αυτό διάστημα των πέντε χρόνων, μπορώ με βεβαιότητα να πω (και όχι μόνο εγώ, αλλά και η Σούλα) πως η απόφαση μας να ενώσουμε τις ζωές μας, ήταν ότι πιο όμορφο έχουμε κάνει σ' αυτό το μικρό πέρασμα μας από αυτόν τον κόσμο.

Συνεχίζουμε να δουλεύουμε γι' αυτόν τον γάμο, επειδή ξέρουμε πως ότι αφήνεις σ' αφήνει. Και επειδή μας γεμίζει χαρά και ικανοποίηση... Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό, επειδή το έχει ευλογήσει ο Πρωτουργός του γάμου, ο Ιεχωβά Θεός!

Αν είναι θέλημα Του και περάσει το κακό που ζούμε και βγούμε ζωντανοί απ' αυτή τη δοκιμασία, υπόσχομαι η επόμενη έκτη επέτειος μας, να είναι όπως το πεθυμά η ψυχή μας. Πολύ πιο όμορφη και οπωσδήποτε πολύ διαφορετική...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Αλλά τώρα είμαι συνταξιούχος πια έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια κστις αυλές, τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA