Eίδατε το «Φεγγάρι του χιονιού» πριν δυο μέρες;
Τρέχουμε , απασχολημένοι με πολλά πράγματα και ίσως να μην το προσέξαμε, αλλά η πανσέληνος είναι για μας μια ευκαιρία να θαυμάσουμε τη δημιουργία. Μόνο που το “Φεγγάρι του χιονιού” το χάσαμε. Ίσως να ήταν και η καιρικές συνθήκες που δεν μας βοήθησαν.
Η ονομασία «Σελήνη του Χιονιού» έχει τις ρίζες της στις παραδοσιακές ονομασίες των ιθαγενών φυλών της Βόρειας Αμερικής και παραπέμπει στις βαριές χιονοπτώσεις που χαρακτηρίζουν τον Φεβρουάριο. Σε ορισμένες περιοχές ήταν γνωστή και ως «Πεινασμένο Φεγγάρι», λόγω της έλλειψης τροφής τον χειμώνα, ενώ άλλες φυλές τη συνέδεαν με τη γέννηση των μικρών αρκούδων. Όπως αναφέρει το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς, η πανσέληνος του Φεβρουαρίου αποκαλείται επίσης «Σελήνη της Καταιγίδας», εξαιτίας των ασταθών και συχνά σκληρών καιρικών συνθηκών που επικρατούν στο Βόρειο Ημισφαίριο αυτή την εποχή.
Ας είναι, προσπαθούμε πάντα αυτό το γεγονός να το επισημαίνουμε και σε άλλους, όχι μόνο στον εαυτό μας. Λυπούμαστε που το χάσαμε το Φλεβάρη του 2026.
Ένας «λαβωμένος» πνεύμονας στα Σεπόλια
Στην καρδιά των Σεπολίων, η Πλατεία Αγίου Μελετίου στέκεται ως ένα ζωντανό παράδειγμα της διαρκούς πάλης ανάμεσα στον αστικό σχεδιασμό και την ανάγκη των κατοίκων για ανάσες πρασίνου. Όσοι γνωρίζουν την ιστορία της περιοχής, θυμούνται μια πλατεία διαφορετική, μεγαλύτερη, πιο πυκνόφυτη. Η μοίρα της πλατείας άλλαξε όταν αποφασίστηκε η ανέγερση ενός νέου, επιβλητικού ναού αφιερωμένου στον Άγιο Μελέτιο.
Η αιτία; Ο παλαιότερος ναός είχε υποστεί ζημιές από σεισμό, εγείροντας ανησυχίες για την ασφάλειά του. Το τίμημα όμως για την ανέγερση του νέου ναού ήταν βαρύ: πολλά δέντρα θυσιάστηκαν και ο ελεύθερος χώρος μειώθηκε δραματικά. Σήμερα, με τους δύο ναούς να συνυπάρχουν και να λειτουργούν συχνά με ελάχιστους πιστούς, το ερώτημα παραμένει επίκαιρο στα χείλη των Σεπολιωτών: Άξιζε τελικά η θυσία του πράσινου;
Παρά τη «στενότητα» και τις παρεμβάσεις που αλλοίωσαν τον χαρακτήρα της, η πλατεία αρνείται να παραδοθεί στη μοναξιά. Οι φωτογραφίες από μια πρόσφατη ηλιόλουστη χειμωνιάτικη μέρα αποδεικνύουν πως οι άνθρωποι έχουν τον δικό τους τρόπο να διεκδικούν τον δημόσιο χώρο: Ηλικιωμένοι που μοιράζονται τα νέα τους, φίλοι που απολαμβάνουν τον ήλιο και περαστικοί που κάνουν μια στάση στη ρουτίνα τους.
Δραχμή: Η νοσταλγία «κερνάει» την Αθήνα ποτό
Σε μια γωνιά της Πλατείας Κολοκοτρώνη, εκεί που ο παλμός του κέντρου συναντά την ιστορική αύρα της παλιάς Αθήνας, ένα φωτεινό λογότυπο μας κάνει να σταματήσουμε για μια στιγμή. Δεν είναι ένα τυχαίο σύμβολο, αλλά η γνώριμη σιλουέτα του καραβιού πάνω στο κέρμα της μιας δραχμής.
Το μπαρ «ΔΡΑΧΜΗ» δεν επέλεξε το όνομά του τυχαία. Για εμάς που προλάβαμε να την ακούσουμε να κουδουνίζει στις τσέπες μας, η δραχμή δεν είναι απλώς ένα παλιό νόμισμα· είναι ο ήχος μιας Ελλάδας που έμοιαζε πιο «χειροπιαστή», πιο οικεία.
Το λογότυπο —αυτή η πιστή απεικόνιση της δραχμής— λειτουργεί σαν μια χρονομηχανή. Στο περιβάλλον ενός σύγχρονου bar, η επιλογή αυτή αποτελεί μια έξυπνη δήλωση ταυτότητας.
Αυθεντικότητα: Σε μια εποχή παγκοσμιοποιημένης αισθητικής, η «Δραχμή» επιμένει ελληνικά και τοπικά.
Συναίσθημα: Προκαλεί αμέσως συζητήσεις. «Θυμάσαι τι παίρναμε με μια δραχμή;» είναι η φράση που πιθανότατα ακούγεται συχνά στα τραπέζια του.
Αισθητική: Το ζεστό φως που εκπέμπει το σήμα της, σε συνδυασμό με την πέτρα και το ξύλο της περιοχής, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα «καταφυγίου» μέσα στη βουή της πόλης.
Γιατί μας γοητεύει; Ίσως γιατί στο κέντρο της Αθήνας έχουμε ανάγκη από μέρη που έχουν ρίζες. Η «Δραχμή» καταφέρνει να είναι cool χωρίς να είναι δήθεν, προσφέροντας μια εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στο χθες που αγαπήσαμε και το σήμερα που ζούμε. Είναι το ιδανικό σημείο για ένα ποτό μετά τη δουλειά ή μια στάση στις σαββατιάτικες βόλτες μας, εκεί όπου το παρελθόν δεν είναι «μουσειακό», αλλά ζωντανό, φιλόξενο και… πόσιμο.
Σε τελική ανάλυση, αν η αξία ενός νομίσματος μετριέται με την αγοραστική του δύναμη, η αξία αυτού του μπαρ μετριέται με τις στιγμές που δημιουργεί. Και σε αυτό, η «Δραχμή» παραμένει ένα νόμισμα με πολύ ισχυρή ισοτιμία στις καρδιές των Αθηναίων.
Στη Δωδώνης στα Σεπόλια με έναν ασταθή ουρανό
Χθες, η Αθήνα είχε τα κέφια της. Ο καιρός άστατος, μια συνεχής εναλλαγή ανάμεσα σε ισχυρές καταιγίδες και ξαφνικά ανοίγματα του ουρανού. Ήταν από εκείνες τις μέρες που δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς· εκεί που έριχνε μια πολύ δυνατή βροχή, μετά από λίγο ο ουρανός καθάριζε, μόνο και μόνο για να επαναλάβει το ίδιο σκηνικό λίγο αργότερα. Εμείς, όμως, βρεθήκαμε στον δρόμο για μια δουλειά που έπρεπε να γίνει…
Ανάμεσα σε δύο μπόρες, καθώς πηγαίναμε στη δουλειά μας, διασχίσαμε την οδό Δωδώνης στα Σεπόλια. Μέσα από το αυτοκίνητο, καταγράψαμε με τον φακό μας αυτές τις στιγμές της «ανάπαυλας». Ο καιρός ήταν «φορτωμένος» και το σκηνικό άλλαζε με κινηματογραφική ταχύτητα. Παρά την απειλή της επόμενης βροχής –που πράγματι δεν άργησε να έρθει– απολαύσαμε αυτή τη σύντομη διαδρομή.
Υπάρχει μια ιδιαίτερη γοητεία στην άσφαλτο που γυαλίζει από την υγρασία και στα κτίρια που δείχνουν διαφορετικά κάτω από το γκρίζο, αλλά καθαρό φως του αθηναϊκού ουρανού. Στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, μας αρέσει να μοιραζόμαστε μαζί σας αυτές τις μικρές, καθημερινές εικόνες της πόλης. Γιατί ακόμα και μέσα στο άγχος της δουλειάς και τον άστατο καιρό, ένα «μικρό διάλειμμα» αρκεί για να δεις τη γειτονιά με άλλο μάτι.
ΕΛΤΑ: Μεταξύ «Κεντρικής Διαλογής», Αιόλου
Η πρόσφατη εμπειρία μας με τα Ελληνικά Ταχυδρομεία ήταν μια υπενθύμιση ότι στην Ελλάδα της «μετάβασης», η διαδρομή για ένα δέμα μπορεί να εξελιχθεί σε ολόκληρη οδύσσεια, έστω και με αίσιο τέλος. Όλα ξεκίνησαν με μια ειδοποίηση για ένα δέμα από τον Καναδά. Γνωρίζοντας τη διαδικασία (φόροι, δασμοί, εκτελωνισμός), η πρώτη μας στάση ήταν στην οδό Κωνσταντινουπόλεως. Εκεί που μέχρι πρότινος εξυπηρετούνταν οι πολίτες, βρεθήκαμε μπροστά στη μεγάλη πύλη του Κέντρου Διαλογής Αττικής. Η πραγματικότητα; Ο χώρος λειτουργεί πλέον αποκλειστικά ως αποθήκη και κέντρο διαλογής, χωρίς δυνατότητα εξυπηρέτησης κοινού για τέτοιες περιπτώσεις.
Μετά την πρώτη ψυχρολουσία, η πυξίδα έδειξε Αιόλου 100. Στο κεντρικό κατάστημα των Αθηνών, η εικόνα αλλάζει. Από τη βιομηχανική ατμόσφαιρα της Κωνσταντινουπόλεως, περάσαμε στις γνώριμες κίτρινες θυρίδες και τις ταμπέλες για το Post Restante και τις παραλαβές συστημένων. Παρά τη γενικότερη αίσθηση ότι ο οργανισμός βρίσκεται σε μια δύσκολη φάση αναδιοργάνωσης, η εμπειρία μας εκεί είχε θετικό πρόσημο: Παρά τον φόρτο εργασίας, η διαδικασία ολοκληρώθηκε.
Είναι σαφές ότι τα ΕΛΤΑ χρειάζονται ακόμα πολλή δουλειά στο κομμάτι της ενημέρωσης του πολίτη. Η μετάβαση από τον έναν φορέα στον άλλον και η αλλαγή χρήσης των καταστημάτων δημιουργούν σύγχυση που θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια πιο ξεκάθαρη ειδοποίηση. Ωστόσο, το γεγονός ότι η περιπέτεια κατέληξε αισιόδοξα μας αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση: η προσπάθεια γίνεται, αλλά ο δρόμος για τον πλήρη εκσυγχρονισμό είναι ακόμα μακρύς.
Η «καρδιά» της Αθήνας άγρυπνη και τον χειμώνα
Υπάρχει μια άγραφη συμφωνία ανάμεσα στους Αθηναίους και την Πλατεία Συντάγματος: Το καλοκαίρι αναζητούμε τη σωτήρια δροσιά γύρω από το μεγάλο σιντριβάνι και κάτω από τις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων, κάνοντας μια στάση ανάμεσα στις εισόδους του Μετρό και τις υποχρεώσεις της ημέρας. Τι συμβαίνει όμως όταν ο υδράργυρος πέφτει;
Τον χειμώνα, η «κάτω» πλατεία μεταμορφώνεται. Τα δέντρα, γυμνά πια από φύλλα, επιτρέπουν στο αττικό φως να λούσει το μάρμαρο, αποκαλύπτοντας μια πιο «γυμνή», σχεδόν δωρική όψη του κέντρου. Οι ρυθμοί μπορεί να φαίνονται πιο βιαστικοί κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό, όμως η κίνηση δεν σταματά ποτέ.
Τουρίστες με χάρτες ή GPS ανά χείρας που φωτογραφίζουν το ιστορικό Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία, εργαζόμενοι που ξεπροβάλλουν από τα έγκατα του Μετρό και περαστικοί που διασχίζουν την πλατεία με τον γιακά σηκωμένο. Παρά το κρύο, η ενέργεια παραμένει ηλεκτρισμένη. Είναι το σημείο όπου η ιστορία συναντά την καθημερινότητα· εκεί όπου οι διαδηλώσεις, οι συναντήσεις και οι απλές βόλτες πλέκουν το διαχρονικό δίχτυ της πόλης.
Αν υπάρχει ένας τόπος στην Ελλάδα που μπορεί να ισχυριστεί ότι «τους χωράει όλους», αυτός είναι το Σύνταγμα. Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να ζει σε αυτή τη χώρα και να μην έχει σταθεί έστω για μια στιγμή σε αυτά τα σκαλιά ή να μην έχει ραντεβού «στο σιντριβάνι».
42.000+ φορές… Ένα πολύ μεγάλο Ευχαριστώ!
Η οικογένεια των αναγνωστών του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ μεγάλωσε και πάλι! Ξεπεράσαμε τις 42.000+ μοναδικές επισκέψεις και η συγκίνησή μας δεν περιγράφεται με λόγια. Πίσω από κάθε αριθμό, βρίσκεται ένας άνθρωπος που μας εμπιστεύτηκε, που διάβασε τις αναρτήσεις μας, που μοιράστηκε τις σκέψεις μας. Και που μπορεί να μπήκε στο κόπο να τις σχολιάσει… Σε μια εποχή που η πληροφορία τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η δική σας σταθερή προτίμηση είναι παράσημο για εμάς. Και γιατί αυτό το νούμερο είναι σημαντικό για εμάς; Γιατί κάθε δικό σας “κλικ” είναι μια ένεση δύναμης και κουράγιου. Μας δίνετε την ώθηση να συνεχίσουμε να ψάχνουμε, να γράφουμε και να μοιραζόμαστε όλα εκείνα που έχουν αξία, με το ίδιο μεράκι και την ίδια αυθεντικότητα. Συνεχίζουμε μαζί, με ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στην εμπιστοσύνη σας. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς!