Συχνά παγιδευόμαστε στην πλάνη πως οι άνθρωποι αποτελούμε το «ανώτερο» είδος σε αυτόν τον πλανήτη. Ίσως είναι μια αντίληψη ριζωμένη βαθιά μέσα μας από τη δημιουργία του κόσμου, μια αίσθηση κυριαρχίας που κουβαλάμε στο DNA μας. Όμως, στα χιλιάδες χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, φαίνεται πως κάπου στον δρόμο χάσαμε την ουσία, την οποία τα ζώα διατήρησαν ανέπαφη.

Παρατηρήστε αυτές τις δύο γάτες σε μια γειτονιά της Αθήνας. Δεν είναι κατοικίδια «σαλονιού»· είναι ζώα του δρόμου, σκληραγωγημένα, που παλεύουν καθημερινά με το κρύο, την πείνα και τον κίνδυνο. Κι όμως, αν σταθείτε για μια στιγμή και προσέξετε το βλέμμα τους, θα δείτε κάτι που σπανίζει στις ανθρώπινες σχέσεις: μια αγάπη αγνή, χωρίς ανταλλάγματα και υστεροβουλία.

Εκεί που εμείς βλέπουμε «άγρια» ζώα, η φύση μας δείχνει την απόλυτη τρυφερότητα. Δύο πλάσματα που επικοινωνούν με τα μάτια, που νοιάζονται το ένα για το άλλο, που μοιράζονται τον ίδιο χώρο με μια αρμονία που εμείς συχνά δυσκολευόμαστε να βρούμε ακόμα και με τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους.

Πέντε μήνες έχουν περάσει από τότε που η φωτιά σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά της, μετατρέποντας τις εκτάσεις ανάμεσα στον Πίσωνα και το Αφράτι στην Εύβοια σε ένα απόκοσμο, γκρίζο τοπίο. Η μυρωδιά του καμένου παραμένει ακόμα εκεί, “ποτισμένη” στο χώμα και τον αέρα, για να μας θυμίζει το μέγεθος της καταστροφής. Όμως, μέσα σε αυτό το σκηνικό της απώλειας, συνέβη κάτι φοβερό. Ευχαριστώ τον καλό φίλο Πέτρο που δεν το άφησε να περάσει απαρατήρητο.

Πάνω στον μαυρισμένο, καψαλισμένο κορμό ενός ευκαλύπτου, εκεί που όλα έδειχναν νεκρά, η ζωή έκανε την επανάστασή της. Νέα βλαστάρια, με χρώματα που μοιάζουν με φωτιά αλλά φέρουν την υπόσχεση της δροσιάς, ξεπήδησαν μέσα από τις στάχτες. Ο ευκάλυπτος είναι γνωστός για την ανθεκτικότητά του, αλλά το να τον βλέπεις να “ανασταίνεται” με τέτοια ορμή πάνω στο καμένο ξύλο είναι ένα μάθημα ζωής.

Η αντίθεση: Το βαθύ μαύρο του καμένου φλοιού συναντά το λαμπερό κόκκινο των νέων φύλλων. Η ελπίδα: Παρά τις πληγές στο σώμα της Εύβοιας, η φύση δεν παραδίδεται. Αυτές οι εικόνες είναι η απόδειξη πως όσο βαθιές κι αν είναι οι πληγές, η ζωή έχει έναν δικό της, ασταμάτητο ρυθμό. Η Εύβοια πονάει, αλλά μέσα από τους “αναστημένους” κορμούς των δέντρων της, μας ψιθυρίζει πως το πράσινο θα επιστρέψει και πάλι.