Ο εμπαιγμός συνεχίζεται στην οδό Κλειούς
Ο τοίχος εκεί, στέκει ακόμα. Αντιστέκεται. Όχι στη φθορά του χρόνου, αλλά στην κοινή λογική και τις επανειλημμένες οχλήσεις. Την ιστορία του τη γνωρίζετε. Την έχω γράψει πολλές φορές μέχρι τώρα, εξαντλώντας μελάνι και πληκτρολόγια, χωρίς κανένα, απολύτως, αποτέλεσμα. Είναι μια ιστορία αδιαφορίας, γραφειοκρατίας και ενός κινδύνου που ελλοχεύει πάνω από τα κεφάλια των περαστικών.
Οι φωτογραφίες είναι αδιάψευστοι μάρτυρες της κατάστασης. Ο τοίχος, ετοιμόρροπος, με εμφανή τα σημάδια της αποσάθρωσης, «συγκρατείται» από μια κόκκινη-άσπρη κορδέλα σήμανσης, η οποία περισσότερο μοιάζει με διακόσμηση παρά με ουσιαστικό μέτρο ασφαλείας. Πίσω από τον τοίχο, η συκιά, φουντωτή και ανενόχλητη, απλώνει τα κλαδιά της, προσθέτοντας βάρος και πίεση σε μια ήδη καταπονημένη κατασκευή.
Η συνηθισμένη, μέχρι τώρα, «λύση» του Δήμου Αθηναίων; Έρχεται το γερανοφόρο όχημα, κλαδεύει λίγο τη συκιά, αποδυναμώνει κάπως το βάρος και φεύγει. Μια κίνηση εντυπωσιασμού, που δεν αγγίζει την ουσία του προβλήματος. Γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε, η πραγματική ζημιά δεν γίνεται από τα κλαδιά, αλλά από τις ρίζες. Ρίζες που εισχωρούν στα θεμέλια του τοίχου, τον αποσαθρώνουν και τον απομακρύνουν από τη σταθερότητά του.
Αυτή τη φορά, όμως, ο Δήμος αποφάσισε να αλλάξει τακτική. Και η νέα του κίνηση είναι, αν μη τι άλλο, προκλητική. Τοποθέτησε μια ανακοίνωση, την οποία βλέπετε στη δεύτερη φωτογραφία, δίνοντας 10ήμερη διορία στους ιδιοκτήτες να κόψουν μόνοι τους τα κλαδιά. «Παρακαλούμε όπως προβείτε εντός 10 ημερών στην κλάδευση του δένδρου ιδιοκτησίας σας…», αναφέρει το κείμενο.
Σιγά μη το κάνουν! Γιατί να μπει σε κόπο και έξοδα ο ιδιοκτήτης, όταν ο ίδιος ο Δήμος, στην ίδια ανακοίνωση, του προσφέρει τη λύση; «Σε διαφορετική περίπτωση, η Υπηρεσία Πρασίνου θα προβεί στην κλάδευση, για λόγους ασφαλείας». Είναι σαν να τους λέει: «Έχετε 10 μέρες να το κάνετε εσείς, αλλιώς, μην ανησυχείτε, θα το κάνουμε εμείς για εσάς». Ποιος, λογικός, ιδιοκτήτης θα ξόδευε χρήματα και χρόνο, όταν ξέρει ότι η «δουλειά» θα γίνει, τελικά, από τον Δήμο;
Αυτή η διορία των 10 ημερών δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας εμπαιγμός. Μια επικοινωνιακή κίνηση για να φανεί ότι ο Δήμος «κάνει κάτι», ενώ στην πραγματικότητα απλώς παρατείνει την κατάσταση. Οι ρίζες θα συνεχίσουν να κάνουν τη ζημιά τους. Ο τοίχος θα συνεχίσει να αποδυναμώνεται. Και ο κίνδυνος να πέσει πάνω σε ανθρώπους θα παραμένει.
Περιμένουμε τη συνέχεια… Και, δυστυχώς, φοβόμαστε ότι θα είναι η ίδια: ένα ακόμα κλάδεμα, μια ακόμα προσωρινή ανακούφιση, και η επιστροφή στην αβεβαιότητα. Μέχρι πότε, όμως, θα παίζουν με την ασφάλειά μας; Μέχρι πότε ο τοίχος θα αντιστέκεται, και η κοινή λογική θα υποχωρεί;
Η εμπειρία πίσω από τα λουλούδια της Δυρραχίου
Αρκεί, άραγε, μια προσεγμένη, μοντέρνα βιτρίνα για να δώσει πραγματική δυναμική σε ένα ανθοπωλείο ή σε οποιοδήποτε εμπορικό κατάστημα; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα: όχι απαραίτητα! Σίγουρα, η εξωτερική εμφάνιση είναι το πρώτο «δόλωμα». Μια όμορφη πρόσοψη τραβάει το βλέμμα, προκαλεί την περιέργεια και προσκαλεί τον περαστικό να κάνει μια στάση. Ύστερα όμως, η πρώτη εντύπωση υποχωρεί και τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους. Η ουσία της επιχείρησης κρύβεται πίσω από το τζάμι, στον τρόπο με τον οποίο ο επαγγελματίας επικοινωνεί με τον πελάτη.
Όταν ξεκινάει η συζήτηση με τον άνθρωπο που διαχειρίζεται το κατάστημα, εκεί είναι που αλλάζουν όλα: ο τόνος της φωνής, το πραγματικό ενδιαφέρον για τις ανάγκες σου, οι εναλλακτικές λύσεις που σου προτείνει και η διάθεση εξυπηρέτησης είναι οι παράγοντες που τελικά σε κάνουν είτε να επιλέξεις το κατάστημα είτε να προσπεράσεις. Προσπερνώντας τη Δυρραχίου στα Σεπόλια, το συγκεκριμένο ανθοπωλείο τραβά αμέσως την προσοχή. Η αισθητική του εξωτερικού χώρου είναι αναμφισβήτητα προσεγμένη: η ζεστή επένδυση από φυσικό ξύλο στους τοίχους, οι μαύρες μεταλλικές λεπτομέρειες και ο μοντέρνος φωτισμός δημιουργούν ένα πολύ σύγχρονο, φιλόξενο περιβάλλον.
Στο πεζοδρόμιο, η εικόνα συμπληρώνεται από μια πλούσια έκθεση φυτών — από προσεκτικά τοποθετημένες γλάστρες με ανθισμένες αζαλέες, κυκλάμινα, γαριφαλιές και begonia σε έντονα χρώματα, μέχρι καταπράσινα δενδρύλλια, εσπεριδοειδή και κωνοφόρα. Η ταμπέλα υπόσχεται ολοκληρωμένες υπηρεσίες για «Γάμο, Βάπτιση, Διακόσμηση», ενώ οι διακριτικές κάρτες τιμών πάνω στα γλαστράκια δείχνουν μια προσπάθεια οργάνωσης. Κι όμως, παρά την προσεγμένη εικόνα, η ιστορία αποδεικνύει διαχρονικά ότι καμία καλή βιτρίνα δεν αρκεί από μόνη της. Ο σύγχρονος πελάτης ζητάει πολύ περισσότερα από μια όμορφη σκηνοθεσία.
Αναζητά την αυθεντική ανθρώπινη επαφή, την ουσιαστική συμβουλή για τη φροντίδα ενός φυτού, την ευελιξία στις τιμές και πάνω απ’ όλα την αίσθηση ότι ο επαγγελματίας απέναντί του νοιάζεται πραγματικά να καλύψει τις ανάγκες του. Σε μια αγορά όπου ο ανταγωνισμός είναι έντονος και οι επιλογές αμέτρητες, η βιτρίνα μπορεί να ανοίξει την πόρτα, αλλά είναι η ανθρώπινη εξυπηρέτηση που κρατάει τον πελάτη και τον μετατρέπει σε πιστό φίλο του καταστήματος. Η ομορφιά των λουλουδιών προσελκύει το μάτι, αλλά η ζεστασιά του ανθρώπου είναι αυτή που κερδίζει την καρδιά.
Δηλώσεις για αποζημιώσεις στον Δήμο Μινώα
Ο Δήμος Μινώα Πεδιάδας καλεί τους πληγέντες από την πρόσφατη κακοκαιρία να δηλώσουν ζημιές σε κατοικίες και οικοσκευές – Αυτοψίες από κλιμάκια του Υπουργείου για τις αποζημιώσεις
Οι διαδικασίες για την καταγραφή των ζημιών που προκάλεσε η πρόσφατη κακοκαιρία σε κατοικίες και οικοσκευές στον Δήμο Μινώα Πεδιάδας τίθενται σε εφαρμογή. Οι πολίτες των οποίων οι περιουσίες επλήγησαν από τα έντονα καιρικά φαινόμενα καλούνται να δηλώσουν τις ζημιές στις κατά τόπους Δημοτικές Ενότητες, ώστε τα στοιχεία να διαβιβαστούν στις αρμόδιες υπηρεσίες και να ακολουθήσουν οι προβλεπόμενες αυτοψίες για την αποζημίωσή τους.
Δήλωση ζημιών για τις κατοικίες και την οικοσκευή από την πρόσφατη κακοκαιρία
Σύμφωνα με πρόσφατο νόμο, η Κυβέρνηση αφαίρεσε από τους Δήμους την αρμοδιότητα για την συγκρότηση Επιτροπής καταγραφής των ζημιών σε κατοικίες κτλ., μετά από φυσικές καταστροφές.
Μετά από συνεννόηση με το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, ο Δήμος θα υποβάλει στον ΤΑΕΦΚ τον κατάλογο των ζημιωθέντων από την τελευταία πλημμύρα και κλιμάκια του Υπουργείου, θα προβούν στην αυτοψία και αναλυτική καταγραφή για τις αποζημιώσεις.
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το ρεπορτάζ από τον NEAKRITI.GR
Κι ΕΔΩ τι είπαν στη σύσκεψη με την κυβερνητικοί επιτροπή οι δήμαρχοι από το POLITICA.GR
Περιστέρι: Ισορροπημένη ανάπτυξη της γειτονιάς
Το Περιστέρι, η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, είναι ένας τόπος που πολλοί από εμάς «χωρίζαμε» νοητά με τον Κηφισό για χρόνια. Ήταν «εκεί, απέναντι», ένας δήμος-γίγαντας που τον γνωρίζαμε κυρίως από τις ειδήσεις ή ως πέρασμα. Τα τελευταία χρόνια όμως, αυτό αλλάζει. Αρχίσαμε να τον ανακαλύπτουμε. Είδαμε το κέντρο του να σφύζει από ζωή, την αναπτυγμένη αγορά του να ανταγωνίζεται τις καλύτερες της Αθήνας, και τα μαγαζιά εστίασης, ιδιαίτερα αυτά, να γίνονται προορισμός για όλη την Αττική. Αυτό το λαμπερό, σύγχρονο πρόσωπο του Περιστερίου είναι πραγματικό και εντυπωσιακό.
Όμως, χθες βρεθήκαμε σε μια άλλη, πιο «λαϊκή» γειτονιά του, εκεί κοντά στη γέφυρα της Λένορμαν, μακριά από τους κεντρικούς πεζόδρομους. Και η αίσθηση που αποκομίσαμε ήταν η ίδια: Το Περιστέρι δεν αναπτύσσεται μόνο στη βιτρίνα του. Αναπτύσσεται ισορροπημένα σε όλη του την έκταση. Καταγράψαμε χαρακτηριστικά στιγμιότυπα που αποπνέουν αυτήν ακριβώς την ισορροπία. Είναι η καθημερινότητα των ανθρώπων που εργάζονται, που κινούνται, που ζουν τον δήμο τους. Δεν είναι ένα αποστειρωμένο τοπίο, αλλά μια ζωντανή αρτηρία. Προχωρώντας, η εικόνα μιας πολυκατοικίας με έντονο το στοιχείο της τοπικής οικονομίας –μια πινακίδα που διαφημίζει «Ψυγεία Αυτοκινήτων, Μπαταρίες»– δίπλα σε σύγχρονα διαμερίσματα, μιλάει για μια περιοχή που διατηρεί τον βιοτεχνικό/εμπορικό της χαρακτήρα, την ίδια στιγμή που εκσυγχρονίζεται οικιστικά.
Είναι αυτή η μίξη που δίνει βάθος και αυθεντικότητα. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια «κρεβατοκάμαρα» της Αθήνας, αλλά με έναν τόπο που παράγει και ζει. Μετά βλέπουμε την οικιστική πλευρά. Στενοί, καθαροί δρόμοι, φροντισμένα πεζοδρόμια, σύγχρονα αυτοκίνητα παρκαρισμένα με τάξη, και πολυκατοικίες που, αν και «λαϊκές», είναι καλοδιατηρημένες. Η έντονη παρουσία του πρασίνου, όπως τα δέντρα και οι γλάστρες στα μπαλκόνια της πολυκατοικίας με την καμάρα, δείχνει φροντίδα και μεράκι από τους κατοίκους. Αυτή η εικόνα της νοικοκυροσύνης δεν είναι τυχαία. Σίγουρα, ένα μεγάλο μερίδιο ανήκει στη διοίκηση του Δήμου. Ο άνθρωπος που βρίσκεται στο τιμόνι του για αρκετές δεκαετίες φαίνεται πως έχει καταφέρει να εμπνεύσει μια αίσθηση «κοινού» χώρου. Δεν είναι μόνο τα μεγάλα έργα, αλλά η καθημερινή καθαριότητα, ο φωτισμός, η φροντίδα του αστικού εξοπλισμού που κάνει τη διαφορά.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο μερίδιο ίσως ανήκει στους ίδιους τους κατοίκους. Υπάρχει μια εμφανής αλλαγή νοοτροπίας. Οι Περιστεριώτες προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες, αγαπούν και σέβονται τη γειτονιά τους. Η εικόνα αυτής της ισορροπημένης ανάπτυξης είναι το αποτέλεσμα μιας σιωπηρής, αλλά ισχυρής, συμφωνίας μεταξύ διοίκησης και πολιτών. Σε αυτή τη γειτονιά, μακριά από τη «βιτρίνα», το Περιστέρι μας έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο: Ένα πρόσωπο αυθεντικό, εργατικό, και κυρίως, ισορροπημένο. Ένα παράδειγμα προς μίμηση.
Όμορφη εικόνα του φθινοπώρου που δεν κρατά
Οκτώβριος. Ένας μήνας που βαδίζει αθόρυβα ανάμεσα στην ανάμνηση του καλοκαιριού και την υπόσχεση του χειμώνα. Καθώς οι μέρες προχωρούν, το φθινόπωρο αρχίζει να απλώνει τη γλυκιά του αύρα παντού γύρω μας. Στις μέρες μας, είναι αλήθεια πως οι εποχές έχουν χάσει κάπως τα αυστηρά τους όρια· οι μεταβάσεις είναι πιο απαλές, σχεδόν ακαθόριστες, και συχνά αναρωτιόμαστε πόσο θα κρατήσει αυτή η γλυκιά δροσιά πριν παραδώσει τη σκυτάλη στο κρύο. Όμως, όσο κι αν αλλάζει ο καιρός, υπάρχουν κάποιες στιγμές και εικόνες που μένουν ανεξίτηλες, σαν θερμές αναμνήσεις που κρατάμε σφιχτά στην καρδιά μας.
Μια τέτοια εικόνα είναι η σημερινή. Μια γωνιά γεμάτη ζεστή φιλοξενία, χρώματα και αρώματα της ελληνικής φθινοπωρινής γης. Στο τραπέζι του κήπου, η φύση απλώνει τα πιο όμορφα δώρα της: ώριμα, κατακόκκινα ρόδια, σταφύλια γεμάτα χυμούς και ανοιγμένα κάστανα μέσα στα αγκαθωτά τους κελύφη, έτοιμα να μας θυμίσουν τη ζεστασιά της εστίας. Δίπλα τους, μικρά ποτηράκια με ντόπιο τσίπουρο ή λικέρ, μια μικρή γευστική τελετουργία για το καλωσόρισμα της νέας εποχής.
Λίγο πιο πέρα, ο δίσκος με τον πρωινό καφέ προσφέρει τη δική του ξεχωριστή θαλπωρή. Δύο κιτρινωπά φλιτζάνια με αχνιστό ελληνικό καφέ, δροσερό νερό και σπιτικά γλυκίσματα σε διαφανή ποτήρια με κατακόκκινο ζελέ, πλαισιώνονται από γλάστρες με καταπράσινα αρωματικά φυτά. Είναι η απλότητα που ομορφαίνει τα πρωινά, η φροντίδα στη λεπτομέρεια που μετατρέπει μια καθημερινή συνήθεια σε γιορτή.
Το πιο σημαντικό συστατικό αυτής της εικόνας, όμως, είναι οι άνθρωποί της. Ο Ηλίας και η Κατερίνα, ντυμένοι λίγο πιο ζεστά —με τα πρώτα φθινοπωρινά ζακετάκια και φούτερ— απολαμβάνουν το πρωινό τους κάτω από τη σκιά των δέντρων, περιτριγυρισμένοι από τα πρώτα κιτρινισμένα φύλλα. Η ηρεμία στα πρόσωπά τους, το χαμόγελο και η συντροφικότητά τους, θυμίζουν σε όλους μας τι έχει πραγματικά σημασία.
Σε έναν κόσμο που τρέχει με γρήγορους ρυθμούς, τέτοιες στιγμές χαλάρωσης, με καλή παρέα, αυθεντικές γεύσεις και τη φύση να αλλάζει φορεσιά, είναι αξίας ανεκτίμητης. Ας κρατήσουμε αυτές τις εικόνες στην καρδιά μας ως υπενθύμιση να διεκδικούμε πάντα λίγο χρόνο για τις απλές, ομορφότερες στιγμές της ζωής.
Η ιστορία και η σκληρή αθηναϊκή πραγματικότητα
Υπάρχουν δρόμοι στην Αθήνα που δεν προσπαθούν να σου αρέσουν. Δεν φορούν τα «καλά» τους για τους τουρίστες, ούτε υποκρίνονται πως είναι κάτι άλλο από αυτό που κατάντησαν στο πέρασμα των δεκαετιών. Ένας τέτοιος δρόμος είναι η οδός Ιάσωνος στο Μεταξουργείο. Στεκόμαστε στην αρχή του πεζόδρομου, έχοντας την πλάτη μας στραμμένη στην Αχιλλέως — τον πολύβουο οδικό άξονα που οδηγεί προς την εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου. Από το πρώτο κιόλας βήμα, το βλέμμα μαγνητίζεται από τις έντονες αντιθέσεις της γειτονιάς. Ψηλά, στον τυφλό τοίχο μιας πολυκατοικίας, δεσπόζει μια επιβλητική, επαγγελματικά φιλοτεχνημένη τοιχογραφία (mural).
Δύο μορφές, σχεδιασμένες με ασπρόμαυρες γραμμές και μια έντονη γαλάζια πινελιά ανάμεσά τους, μοιάζουν να αλληλεπιδρούν βουβά πάνω από τη χαώδη καθημερινότητα της πόλης. Στη βάση του ίδιου κτιρίου, ένα κατάστημα της γνωστής αλυσίδας «Κουλουράδες» καταλαμβάνει σημαντικό μέρος της γωνίας, προσφέροντας μια οικεία, σύγχρονη νότα αστικής καθημερινότητας. Προχωρώντας λίγο πιο μέσα στον λιθόστρωτο πεζόδρομο, η ατμόσφαιρα αλλάζει. Δεν χρειάζεται να περπατήσει κανείς πολύ εσωτερικά για να καταλάβει το πνεύμα της περιοχής. Χαμηλά, απλά σπίτια, τοίχοι γεμάτοι graffiti και συνθήματα, και η πυκνή φυλλωσιά των δέντρων που δημιουργεί ένα σκιερό, σχεδόν απομονωμένο πέρασμα.
Ανάμεσα στα κτίρια ξεπροβάλλει ένα παραδοσιακό καφενείο, σημείο συνάντησης και σημείο αναφοράς για τους Αθηναίους με καταγωγή από την Άρτα. Λίγο πιο μακριά, το τοπίο σκληραίνει, καθώς κάνουν την εμφάνισή τους οι οίκοι ανοχής που χαρακτηρίζουν τη νεότερη ταυτότητα της περιοχής. Δυστυχώς, αυτή είναι η σημερινή εικόνα του Μεταξουργείου. Κι όμως, είναι σχεδόν απίστευτο αν αναλογιστεί κανείς τη σχεδόν ξεχασμένη ιστορία του. Όταν ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας, ο Όθωνας, αναζητούσε την καταλληλότερη τοποθεσία για να χτίσει τα ανάκτορά του, οι αρχιτέκτονές του πρότειναν αυτήν ακριβώς την περιοχή! Το Μεταξουργείο προοριζόταν να γίνει το διοικητικό και αριστοκρατικό κέντρο της νεοσύστατης ελληνικής πρωτεύουσας, περιτριγυρισμένο από μεγαλοπρεπή κτίρια και βασιλικούς κήπους.
Η ιστορία όμως είχε άλλα σχέδια. Τα παλάτια δεν χτίστηκαν ποτέ εδώ, το εργοστάσιο μεταξιού έδωσε το όνομά του στη γειτονιά, και τα χρόνια που ακολούθησαν μεταμόρφωσαν την περιοχή σε ένα μωσαϊκό βιοτεχνιών, λαϊκών κατοικιών, παρακμής αλλά και καλλιτεχνικής ανησυχίας. Βλέπεις, οι εποχές αλλάζουν, όπως αλλάζουν οι πόλεις και οι άνθρωποι. Οι δρόμοι επαναπροσδιορίζονται, τα κτίρια γερνούν, οι χρήσεις αλλάζουν. Και τελικά τι μένει; Μόνο η ιστορία — εκείνη που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά χρειάζεται να ψάξεις, να περπατήσεις και να παρατηρήσεις για να τη βρεις θαμμένη κάτω από το τσιμέντο, τα σπρέι και τις αναμνήσεις μιας άλλης Αθήνας.
Αγαπούμε αυτό που κάνουμε και φαίνεται…
Όταν 70.000+ διαφορετικοί άνθρωποι, μοναδικοί αναγνώστες επισκέπτονται τον «Θραψανιώτη» αυτό δεν αποτελεί απλώς έναν εντυπωσιακό αριθμό στα στατιστικά μας. Αποδεικνύει στην πράξη ότι υπάρχει ακόμη χώρος, δίψα και απαίτηση για ποιοτική ενημέρωση που δεν χαρίζεται σε εύκολες λύσεις, δεν ανακυκλώνει δελτία τύπου και δεν λειτουργεί με τον αυτόματο πιλότο της σύγχρονης διαδικτυακής δημοσιογραφίας. Σε μια εποχή που η είδηση συχνά συρρικνώνεται σε τίτλους-δόλωματα (clickbait) και η σκέψη περιορίζεται σε μια τυποποιημένη αντιγραφή, η δική σας παρουσία εδώ μας υπενθυμίζει γιατί ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι πριν πολλά – πολλά χρόνια.
Η σύγχρονη ενημέρωση τείνει να μοιάζει με γραμμή παραγωγής… Τα στερεότυπα, τα προκαθορισμένα καλούπια και το ατελείωτο “κόπι πέιστ” έχουν μετατρέψει μεγάλο μέρος του τοπίου σε έναν μονότονο «θόρυβο». Η αληθινή δημοσιογραφία, όμως, απαιτεί κόπο, χρόνο και επιμονή. Απαιτεί φυσική παρουσία στα γεγονότα, διασταύρωση στοιχείων, έρευνα στο πεδίο και, πάνω απ’ όλα, σεβασμό στον άνθρωπο που διαβάζει στην άλλη άκρη της οθόνης. Απαιτεί φαντασία για να αναδειχθούν οι ιστορίες που μένουν στη σκιά και θάρρος για να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομα τους.
Όταν λοιπόν 70.000 διαφορετικές IP επιλέγουν συνειδητά να προσπεράσουν την ευκολία της τυποποιημένης πληροφορίας για να αναζητήσουν μια καθαρή, αυτόνομη και υπεύθυνη φωνή, η σχέση εκδότη (που λέει ο λόγος…) και κοινού μετατρέπεται σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: γίνεται κοινωνικό συμβόλαιο.
Αυτό το ορόσημο δεν αποτελεί λόγο για έπαρση. Αντιθέτως, βαραίνει τους ώμους μας με μεγαλύτερη ευθύνη. Μεγαλύτερη ανάγκη για προσοχή, μεγαλύτερη αίσθηση καθήκοντος απέναντι στον τόπο μας και στους ανθρώπους του. Ο «Θραψανιώτης» γεννήθηκε για να είναι το βήμα της τοπικής κοινωνίας, να αναδεικνύει τα προβλήματα, να καταγράφει τις αγωνίες και να τιμά τις προσπάθειες που συχνά αγνοούνται από τα μεγάλα κέντρα αποφάσεων.
Συνεχίζουμε μαζί, με την ίδια αταλάντευτη διάθεση για αλήθεια και με το βλέμμα στραμμένο στην ουσία και όχι στην επιφάνεια των πραγμάτων. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για την τιμή, την εμπιστοσύνη και κυρίως για το κριτικό σας βλέμμα που μας κρατά σε εγρήγορση. Η πορεία συνεχίζεται και η ευθύνη γίνεται πυξίδα μας.
