71.000+ επισκέψεις, δύναμη ενημέρωσης
Ένα σημαντικό ορόσημο πέτυχε η ιστοσελίδα του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, επιβεβαιώνοντας πως η ειλικρινής, ανθρωποκεντρική ενημέρωση έχει πάντα τη δική της ξεχωριστή θέση στην καρδιά των αναγνωστών μας.
Με περισσότερες από 71.000 επισκέψεις, ο ιστότοπος συνεχίζει την ανοδική του τροχιά, μετατρέποντας τη σταθερή εμπιστοσύνη του κοινού σε μια ζωντανή, αμφίδρομη σχέση. Σε μια εποχή όπου ο ψηφιακός κόσμος κατακλύζεται από επιφανειακές ειδήσεις, αλγοριθμικό περιεχόμενο και ανούσιο εντυπωσιασμό, ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ επιλέγει συνειδητά έναν διαφορετικό δρόμο: αυτόν της αλήθειας, της συναισθηματικής νοημοσύνης και της ουσιαστικής επικοινωνίας.
Η επιτυχία αυτή δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε κάποιο στατιστικό διάγραμμα. Αποτελεί την έμπρακτη επιβράβευση μιας καθημερινής προσπάθειας να αναδειχθούν τα θέματα που αγγίζουν πραγματικά τον άνθρωπο. Στον ιστότοπο, η επικαιρότητα και η αρθρογραφία δεν αντιμετωπίζονται ψυχρά. Αντίθετα, προσεγγίζονται μέσα από τη ματιά του αληθινού ανθρώπου — με τις ευαισθησίες, τις ανησυχίες, τις αδυναμίες αλλά και τις μεγάλες ελπίδες που συνοδεύουν τη σύγχρονη ζωή.
Η θεματολογία της ιστοσελίδας εστιάζει στις πραγματικές εμπειρίες που βιώνουμε όλοι μας, μακριά από ωραιοποιήσεις και ξύλινο λόγο. Αυτή η αυθεντικότητα είναι που κάνει τους αναγνώστες όχι απλώς να επισκέπτονται τη σελίδα, αλλά να νιώθουν κομμάτι μιας ευρύτερης κοινότητας που μοιράζεται κοινούς προβληματισμούς και αξίες.
Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ» εκφράζει τη βαθιά της ευγνωμοσύνη του προς το αναγνωστικό κοινό, τονίζοντας πως η δική του αγάπη και στήριξη είναι ο πραγματικός κινητήριος μοχλός για τη συνέχεια.
«Δίνετε μ’ αυτόν τον τρόπο αξία στην προσπάθεια που κάνουμε καθημερινά να μιλάμε με αλήθειες για εκείνα που ζούμε στην ζωή και βιώνουμε ως αληθινοί άνθρωποι με αισθήματα και αδυναμίες. Τιμή μας! Σας ευχαριστούμε…»
Το ορόσημο των 71.000+ επισκέψεων δεν αποτελεί το φινάλε μιας διαδρομής, αλλά την αφετηρία για ακόμη μεγαλύτερους στόχους. Με την ίδια αφοσίωση, το μεράκι και τον σεβασμό προς τον αναγνώστη, το «Θραψανιώτης» δεσμεύεται να συνεχίσει να προσφέρει έγκυρο, ανθρώπινο και ουσιαστικό περιεχόμενο.
Η πορεία συνεχίζεται — πάντα με γνώμονα την αλήθεια και την καθαρή ματιά στα πράγματα…
Μια βόλτα στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων
Στους γρήγορους ρυθμούς της σύγχρονης καθημερινότητας, η επαφή με την τέχνη και τον πολιτισμό συχνά παραμελείτε, ενώ αποτελεί ουσιαστική ανάγκη για την ψυχική μας ισορροπία και την πνευματική μας καλλιέργεια. Αν αναζητάτε έναν φροντισμένο, φιλόξενο και προσιτό προορισμό στην καρδιά της Αθήνας για να περάσετε ποιοτικό χρόνο μόνοι ή με την οικογένειά σας, η Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων αποτελεί την ιδανική επιλογή. Θα τη βρείτε Λεωνιδίου και Μυλλέρου, στο Μεταξουργείο. Με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, ο χώρος αυτός προσκαλεί μικρούς και μεγάλους να εξερευνήσουν τον μαγικό κόσμο των εικαστικών τεχνών και να έρθουν σε επαφή με σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα.
Όπως μαρτυρούν και οι φωτογραφίες από τις τρέχουσες δράσεις της, η Πινακοθήκη φιλοξενεί εξαιρετικές θεματικές εκθέσεις που κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εντυπωσιακή έκθεση με τίτλο «NO BLUE NO FUTURE», η οποία διαρκεί έως τις 18 Οκτωβρίου 2026, υπό την επιμέλεια της Νίνας Φραγκοπούλου. Πρόκειται για μια εικαστική συλλογή υψηλής αισθητικής και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης, στην οποία συμμετέχουν διακεκριμένοι καλλιτέχνες όπως οι Άγγελος Αντωνόπουλος, Έλενα Αντωνοπούλου, Θαλασσινή Δούμα, Ελένη Ζούνη, Μάριον Ιγγλέση, Γιάννης Ίσαρσης, Άρης Κατσιλάκης, Μάρω Κερασιώτη, Αγγελική Λόη, Μιχάλης Μανουσάκης, Χριστίνα Μήτρεντσε, Νίκος Μόσχος, Πανδώρα Μουρίκη, Αντωνία Παπατζανάκη, Βασίλης Παφίλης, Δήμητρα Σκανδάλη, Γιώργος Σταματάκης, Παναγιώτης Τανιμανίδης, Βίκυ Τσαλαματά και Πλάτων Αλέξης Χατζημιχάλης.
Μπαίνοντας στις αίθουσες, ο επισκέπτης έρχεται αντιμέτωπος με έργα μεγάλης κλίμακας, εγκαταστάσεις και γλυπτά που αντλούν έμπνευση από τη φύση, τα οικολογικά ζητήματα, τη θάλασσα και τη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον. Τα εκθέματα συνδυάζουν ποικίλα υλικά – από παραδοσιακά ζωγραφικά μέσα και ανάγλυφες συνθέσεις μέχρι ευρηματικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης, γυαλί, μέταλλο και οργανικά στοιχεία –, δημιουργώντας μια πολυδιάστατη οπτική εμπειρία. Οι επισκέπτες μπορούν να περιπλανηθούν άνετα στους φωτεινούς και προσεγμένους χώρους, να παρατηρήσουν από κοντά τις λεπτομέρειες των έργων και να συζητήσουν με τα παιδιά τους για τα μηνύματα που μεταφέρουν οι δημιουργοί.
Μια επίσκεψη σε έναν τέτοιο χώρο πολιτισμού λειτουργεί ως μια ανάσα αναζωογόνησης. Δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να εξοικειωθούν με το περιβάλλον μιας γκαλερί, να αναπτύξουν την κριτική και αισθητική τους σκέψη και να μοιραστούν πρωτόγνωρες εμπειρίες με την οικογένειά τους. Καθώς η τρέχουσα έκθεση πλησιάζει προς το τέλος της – απομένει μόλις μία εβδομάδα λειτουργίας πριν από τις 18 Οκτωβρίου –, αξίζει πραγματικά να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να την επισκεφθείτε. Κάντε το συνήθεια να εντάξετε την τέχνη και τους θεσμούς της πόλης μας στην καθημερινότητά σας· οι εικαστικές διαδρομές στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων σάς περιμένουν να τις ανακαλύψετε!
Καύσιμα, πάνω πύραυλος, κάτω αλεξίπτωτο
Είναι η αιώνια απορία κάθε οδηγού που σταματάει στο πρατήριο υγρών καυσίμων, βλέπει την ταμπέλα και υπολογίζει ξανά και ξανά τα ευρώ στην τσέπη του. Την ίδια ώρα που οι ειδήσεις αναφέρουν καθησυχαστικά νέα για τη διεθνή αγορά —όπως τη διατήρηση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ ή συμφωνίες για αύξηση της προσφοράς αργού πετρελαίου— στην αντλία η πραγματικότητα παραμένει σκληρή.
Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες από το πρατήριο της Revoil, η τιμή της αμόλυβδης 95 οκτανίων βρίσκεται στο 2,097 €/λτ (και του πετρελαίου κίνησης στο 1,917 €/λτ). Πρόκειται για μια τιμή που επιβαρύνει σημαντικά τον καθημερινό προϋπολογισμό, είτε πρόκειται για αυτοκίνητο είτε για τη μηχανή που βλέπουμε να ανεφοδιάζεται. Πού οφείλεται όμως αυτή η ασυμμετρία;
Γιατί οι κακές ειδήσεις μετακυλίονται ακαριαία στους καταναλωτές, ενώ οι καλές καθυστερούν χαρακτηριστικά; Στην οικονομική θεωρία, το φαινόμενο αυτό είναι ευρέως γνωστό. Όταν αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου διεθνώς, οι εταιρείες εμπορίας και τα πρατήρια σπεύδουν να αναπροσαρμόσουν τις τιμές προς τα πάνω για να καλύψουν το αυξημένο κόστος αντικατάστασης των αποθεμάτων τους.
Αντίθετα, όταν οι διεθνείς τιμές πέφτουν, η υποχώρηση στη λιανική γίνεται με πολύ αργούς ρυθμούς («σαν φτερό που πέφτει»), καθώς τα διυλιστήρια και οι πρατηριούχοι προσπαθούν να διατηρήσουν υψηλότερα περιθώρια κέρδους για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. Τα καύσιμα που διυλίζονται και πωλούνται σήμερα στα πρατήρια έχουν αγοραστεί και τιμολογηθεί πριν από ημέρες ή και εβδομάδες.
Έτσι, η εγχώρια αγορά επικαλείται συχνά ότι «καταναλώνει τα ακριβά αποθέματα» που είχαν αγοραστεί πριν τη μείωση των διεθνών τιμών Platt’s, καθυστερώντας έτσι την αποτύπωση των θετικών νέων στην αντλία. Στην Ελλάδα, πάνω από το 50% έως 60% της τελικής τιμής του καυσίμου στην αντλία δεν εξαρτάται από την τιμή του πετρελαίου, αλλά αποτελείται από σταθερούς ή αναλογικούς φόρους (ΕΦΚ και ΦΠΑ 24%).
Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και μια μεγάλη ποσοστιαία πτώση στην τιμή του αργού πετρελαίου αποτυπώνεται πολύ λιγότερο στην τελική τιμή λιανικής. Η απορία του καταναλωτή που βλέπει την ταμπέλα των 2,097 €/λτ είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Όσο η διαφάνεια στην εφοδιαστική αλυσίδα παραμένει περιορισμένη, η αντλία θα συνεχίσει να αντιδρά αστραπιαία στις αυξήσεις και… με το πάσο της στις μειώσεις.
Πειραιώς ή μήπως Παν. Τσαλδάρη, ένας δρόμος
Από την οδό Μενάνδρου μέχρι την Κολωνού, στην καρδιά της Αθήνας, εκτείνεται ένα τμήμα της λεωφόρου που συνδέει ιστορικά την Ομόνοια με το επίνειό της, τον Πειραιά. Πρόκειται για έναν άξονα ευρείας κυκλοφορίας, ο οποίος όμως κρύβει μια αστική ιδιοτροπία που συχνά «μπερδεύει» ντόπιους και επισκέπτες: ενώ όλοι τη γνωρίζουν και τη φωνάζουν «Πειραιώς», οι μπλε πινακίδες στους τοίχους αναγράφουν «Παναγή Τσαλδάρη». Αυτό το φαινόμενο της διπλής ονομασίας δεν είναι εξαιρετικό φαινόμενο για την Αθήνα.
Η συλλογική μνήμη της πόλης αποδείχθηκε πάντα πιο δυνατή από τις επίσημες μετονομασίες των δημοτικών αρχών. Όπως η Πανεπιστημίου αρνείται πεισματικά να καθιερωθεί ως «Ελευθερίου Βενιζέλου» και η Πατησίων παραμένει Πατησίων αντί για «28η Οκτωβρίου», έτσι και η Πειραιώς διατηρεί το ιστορικό της όνομα στη γλώσσα των κατοίκων της. Περπατώντας στο συγκεκριμένο τμήμα, η εικόνα της αστικής καθημερινότητας αποτυπώνεται ανάγλυφα. Από τη μία πλευρά, η κυκλοφορία είναι πυκνή με τα σύγχρονα ηλεκτρικά λεωφορεία να διασχίζουν τη λεωφόρο υπό το βλέμμα των καμερών διαχείρισης κυκλοφορίας, ενώ δίπλα τους δεσπόζουν κτίρια κοινωνικής μέριμνας, όπως το Κέντρο Υποδοχής & Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων.
Από την άλλη, το εμπορικό τοπίο έχει αλλάξει ριζικά. Τα παλιά παραδοσιακά καταστήματα έχουν δώσει τη θέση τους σε γρήγορες επιχειρήσεις —στην πλειονότητά τους μαγαζιά με αξεσουάρ κινητών τηλεφώνων, κινέζικα εμπορικά ένδυσης και καταστήματα εστίασης που εξυπηρετούν τη γύρω γειτονιά. Η αποχώρηση μεγάλων δημόσιων φορέων, όπως η μετακόμιση του Υπουργείου Εργασίας, σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής για την περιοχή. Ωστόσο, η Πειραιώς δεν μένει στάσιμη. Ολόκληρα τετράγωνα μεταμορφώνονται, με τα συνεργεία ανακαίνισης να εργάζονται πυρετωδώς.
Παλιά κτίρια ανοικοδομούνται ή μετατρέπονται σε σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες —όπως το The Athens Odeon Hotel στη γωνία της Κολωνού— υποδεχόμενα το κύμα του τουρισμού που εξαπλώνεται πέρα από τα στενά όρια του ιστορικού κέντρου. Η Πειραιώς, μεταξύ Μενάνδρου και Κολωνού, είναι ένας δρόμος σε μετάβαση. Ανάμεσα στην πολυπολιτισμική εμπορική κίνηση, την ιστορική ονοματοδοσία και την τουριστική αναβάθμιση, συνεχίζει να αποτελεί έναν ζωντανό καθρέφτη της διαρκώς μεταβαλλόμενης Αθήνας.
Πλήρωσε ακριβά τη… διαρροή ραδιενέργειας!
Θύμα τηλεφωνικής απάτης έπεσε μια 87χρονη στο Ηράκλειο, όταν άγνωστος που προσποιήθηκε ότι εργάζεται στον ΔΕΔΔΗΕ την έπεισε πως υπήρχε κίνδυνος από διαρροή ραδιενέργειας. Η ηλικιωμένη ακολούθησε τις οδηγίες του, αφήνοντας έξω από την κατοικία της μια σακούλα με 15.000 ευρώ και προσωπικά αντικείμενα, την οποία στη συνέχεια άρπαξαν οι επιτήδειοι.
Το περιστατικό καταγράφηκε την Τετάρτη (7/10) στο Θραψανό του Δήμου Μινώα Πεδιάδας, όπου η 87χρονη δέχθηκε τηλεφωνική κλήση από έναν άνδρα που της συστήθηκε ως υπάλληλος του ΔΕΔΔΗΕ.
Σύμφωνα με πληροφορίες του creta24.gr, οι απατεώνες χρησιμοποίησαν αυτή τη φορά μια διαφορετική εκδοχή της γνωστής μεθόδου εξαπάτησης, με την οποία επικαλούνται ανύπαρκτους κινδύνους για να αποσπάσουν χρήματα και πολύτιμα αντικείμενα.
Αντί να ισχυριστεί ότι υπάρχει διαρροή ηλεκτρικού ρεύματος και κίνδυνος πυρκαγιάς, όπως συμβαίνει σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις, ο άγνωστος άνδρας είπε στην ηλικιωμένη ότι υπήρχε διαρροή ραδιενέργειας.
Η 87χρονη αναστατώθηκε από όσα άκουσε και πείστηκε ότι έπρεπε να κάνει όσα της υποδείκνυε ο υποτιθέμενος υπάλληλος.
Έτσι, συγκέντρωσε σε μια σακούλα 15.000 ευρώ σε μετρητά, τραπεζικά βιβλιάρια και την αστυνομική της ταυτότητα. Μαζί με αυτά τοποθέτησε ακόμη το πιεσόμετρό της και ένα τηλεκοντρόλ, ακολουθώντας τις οδηγίες που είχε λάβει τηλεφωνικά.
Στη συνέχεια, η ηλικιωμένη άφησε τη σακούλα έξω από την πόρτα του σπιτιού της, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα απέφευγε τον κίνδυνο που της είχαν περιγράψει.
Όταν, όμως, επέστρεψε για να την πάρει, διαπίστωσε ότι η σακούλα είχε εξαφανιστεί, μαζί με τις οικονομίες της και όλα τα αντικείμενα που είχε συγκεντρώσει.
Με αυτόν τον τρόπο, οι επιτήδειοι κατάφεραν να αποσπάσουν από την 87χρονη 15.000 ευρώ, εκμεταλλευόμενοι τον φόβο που της προκάλεσαν με το ψευδές σενάριο περί διαρροής ραδιενέργειας.
Δείτε ΕΔΩ τι έγραψε το GRETA24.GR
Το κομμάτι αυτό το είδαμε δημοσιευμένο στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
Το ίδιο θέμα και στο NΕWSHAB.GR. Δείτε το ΕΔΩ.
Αστικός περίπατος γεμάτος ιστορία, αθηναϊκό αέρα
Η Αθήνα είναι μια πόλη που αποκαλύπτεται μέσα από τα στενά και τους δρόμους της. Αν ψάχνετε για μια διαδρομή που συνδυάζει την αυθεντική γειτονιά, την ιστορική αύρα και μια ζωντανή γαστρονομική σκηνή, η οδός Κεραμεικού είναι ο επόμενος προορισμός που αξίζει να περπατήσετε. Η Κεραμεικού ξεκινά από τη Ζήνωνος, μόλις λίγα βήματα πιο κάτω από την πολύβουη πλατεία της Ομόνοιας. Είναι ένας μονόδρομος που φέρει στις πλάτες του δεκαετίες ιστορίας. Καθώς ξεκινάτε το βάδισμα, η ατμόσφαιρα αλλάζει σταδιακά. Οι πολυκατοικίες του κέντρου, τα παλιά νεοκλασικά με τις λεπτομέρειες στην αρχιτεκτονική τους και οι επιγραφές των δρόμων —όπως αυτή στη διασταύρωση με την οδό Καλλέργη— σας υπενθυμίζουν ότι βρίσκεστε σε μια από τις πιο ιστορικές γωνιές της πόλης.
Το πράσινο κάνει αισθητή την παρουσία του κατά μήκος της διαδρομής. Ψηλά δέντρα δημιουργούν φυσικά «τούνελ» πάνω από τον δρόμο, προσφέροντας μια όμορφη σκιά που κάνει τον περίπατο ευχάριστο ακόμα και τις πιο ζεστές μέρες. Η οδός Κεραμεικού δεν είναι απλώς ένα πέρασμα· είναι ένας ζωντανός πυρήνας εστίασης. Εδώ θα συναντήσετε εξαιρετικά μαγαζιά με ιδιαίτερες, πολυπολιτισμικές και παραδοσιακές γεύσεις. Από έθνικ εστιατόρια με παραδοσιακά πιάτα μέχρι μοντέρνα στέκια, ο δρόμος προσφέρεται για στάσεις ξεκούρασης και γαστρονομικές ανακαλύψεις.
Παράλληλα, ο δρόμος διατηρεί τον χαρακτήρα της γειτονιάς. Σε κάποιο σημείο του διακρίνονται οι οργανωμένες υποδομές της περιοχής, όπως οι πράσινοι κάδοι ανακύκλωσης που πλαισιώνουν τον δρόμο, ενώ κάποια συγκεκριμένη ημέρα της εβδομάδας η οδός μεταμορφώνεται καθώς στήνεται εκεί η τοπική Λαϊκή Αγορά, γεμίζοντας το στενό με χρώματα, αρώματα και φωνές.
Διασχίζοντας την Κεραμεικού, φτάνετε σχεδόν ώς την Ιερά Οδό. Περνώντας απέναντι, σας περιμένει το ιδανικό κλείσιμο αυτής της αστικής εκδρομής: η περίφημη ταράτσα του Φοίβου. Αν είναι καλοκαίρι και η ταράτσα λειτουργεί, η θέα και η ατμόσφαιρα θα σας αποζημιώσουν για κάθε βήμα της διαδρομής. Η οδός Κεραμεικού είναι μια μικρή «εκδρομή» στην καρδιά της Αθήνας που συνδυάζει το χθες με το σήμερα, την ησυχία των δέντρων με τη ζωντάνια των γεύσεων. Φορέστε άνετα παπούτσια και τολμήστε να τη γνωρίσετε!
Το παρκάκι “τσέπης” ξανά βανδαλισμένο
Είναι φορές που η πραγματικότητα σε προσγειώνει απότομα, διαλύοντας κάθε ψήγμα ελπίδας για κάτι καλύτερο στην καθημερινότητά μας. Αυτό ακριβώς συνέβη όταν, περνώντας από τη γωνία των οδών Αλαμάνας και Κιλκίς στον Κολωνό, αντίκρισα την εικόνα που βλέπετε. Η φωτογραφία, δεν είναι απλά μια εικόνα. Είναι μια κραυγή απόγνωσης, ένας καθρέφτης της κοινωνικής μας παρακμής.
Θυμόμαστε όλοι την προσπάθεια της προηγούμενης δημοτικής αρχής, υπό τον κ. Μπακογιάννη, να δημιουργήσει «παρκάκια τσέπης» σε εγκαταλελειμμένους χώρους της Αθήνας. Ήταν μια πνοή αισιοδοξίας. Ο χώρος στη γωνία Αλαμάνας και Κιλκίς, ένας πρώην σκουπιδότοπος, είχε μεταμορφωθεί σε μια μικρή όαση πρασίνου. Νέα δέντρα, θάμνοι, παγκάκια… Μια μικρή γωνιά ανάπαυσης για τους κατοίκους.
Η φωτογραφία δείχνει ακριβώς αυτό το παρκάκι σήμερα. Τα δέντρα, με τα στηρίγματά τους, προσπαθούν ακόμα να «πιάσουν», προσφέροντας λίγο ίσκιο. Τα παγκάκια, ίσως λίγο σκονισμένα, είναι εκεί. Αλλά η προσοχή μας επικεντρώνεται στο φόντο, στον τοίχο. Και εκεί, η ελπίδα σβήνει.
Ο τοίχος είναι καλυμμένος με γκράφιτι, μάλλον συνθήματα κακόγουστα. Όχι, δεν πρόκειται για τέχνη δρόμου, αλλά για τις γνωστές αθλιότητες «φιλάθλων» (τάχα μου), που θεωρούν ότι η σήμανση της επικράτειάς τους με σπρέι τους δίνει κάποια αξία. Και το χειρότερο; Ο τοίχος αυτός είχε πρόσφατα βαφτεί, ακριβώς για να καλυφθούν ανάλογες ασχήμιες.
«Δεν ξέρω τι έχουν πάθει οι άνθρωποι…». Τι είδους «άνθρωποι» είναι αυτοί που, χωρίς κανένα ίχνος σεβασμού για τον δημόσιο χώρο, για τον κόπο των άλλων, για την αισθητική της πόλης τους, έρχονται και καταστρέφουν ένα σημείο που θα μπορούσε να είναι ένα στολίδι για τη γειτονιά τους;
Οι «κάφροι με τα σπρέι», δεν είναι απλά βάνδαλοι. Είναι φορείς μιας νοοτροπίας που θεωρεί τη δημόσια περιουσία ως «κανενός». Η «επικράτεια» της ομάδας τους είναι πιο σημαντική από την ποιότητα ζωής των συμπολιτών τους. Και αυτή η νοοτροπία είναι που «κάνει το παρκάκι σαν τα μούτρα τους».
Η φωτογραφία είναι ένα τεκμήριο. Δείχνει την προσπάθεια (τα δέντρα) σε αντίθεση με την καταστροφή (το γκράφιτι). Δείχνει την επιθυμία για κάτι καλύτερο σε αντίθεση με την απαξίωση. Δείχνει, τελικά, την απελπισία.
Τι μπορούμε να κάνουμε; Να συνεχίσουμε να βάφουμε τους τοίχους; Να βάλουμε φύλακες σε κάθε γωνιά; Ή μήπως πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία; Ίσως η λύση να βρίσκεται στην εκπαίδευση, στη δημιουργία μιας κουλτούρας σεβασμού για τον δημόσιο χώρο. Ίσως πρέπει να καταλάβουμε ότι η πόλη μας είναι το σπίτι μας, και ότι η καταστροφή της είναι καταστροφή του ίδιου μας του εαυτού.
Μέχρι τότε, η φωτογραφία από τη γωνία Αλαμάνας και Κιλκίς θα παραμένει εκεί, ως ένα πικρό reminder για το πόσο δρόμο έχουμε ακόμα να διανύσουμε.
