Άγρια χόρτα, ότι καλύτερο γι’ αυτή την εποχή!
Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει έναν Έλληνα να πάρει τα βουνά (κυριολεκτικά), αυτό δεν είναι άλλο από ένα μαχαίρι, μια σακούλα και η υπόσχεση για μια πλαγιά γεμάτη άγρια χόρτα. Στην ψηφιακή γειτονιά της ομάδας «ΑΓΡΙΑ ΧΟΡΤΑ ΘΑΜΝΟΙ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΎΔΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ», το κυνήγι της πράσινης θησαυροθήκης συνεχίζεται με αμείωτο ενθουσιασμό, αποδεικνύοντας πως η παράδοση καλά κρατεί. Η Ρία Δικαιουλάκου φαίνεται πως έχει την «πετριά» που μοιραζόμαστε πολλοί: τη λαχτάρα για το αυθεντικό ραδίκι. Με τη φετινή σοδειά να είναι πλούσια, η σκέψη της να «κατασκηνώσει στον Ταΰγετο» δεν ακούγεται καθόλου υπερβολική σε όποιον ξέρει τι σημαίνει η γλύκα του βουνού στο πιρούνι του.
Σε άλλη γωνιά, η Εύα Σουρίλα γιορτάζει μια «ευλογημένη μέρα» γεμάτη αλιβάρβαρα. Όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Kyriakos Christodoulakos, αυτοί οι «βαρβαριώνοι» που αγαπούν τα πετρώδη μέρη, έχουν μια ιδιαιτερότητα: όταν βράζουν, η μυρωδιά τους είναι τόσο έντονη που… προδίδουν το μενού σε όλη τη γειτονιά! Είναι η μυρωδιά της ελληνικής υπαίθρου κλεισμένη σε μια κατσαρόλα. Τελικά, ίσως αυτό να είναι και το μυστικό: δεν είναι μόνο η γεύση. Είναι η ιεροτελεστία της συλλογής, η επαφή με τη γη και αυτή η αιώνια ελληνική ανάγκη να ονομάζουμε τον κόσμο γύρω μας με τα δικά μας λόγια.
Και βέβαια, η φωτογραφία της Ανδριάνας Παπαχρυσανθακοπούλου με το κόκκινο άγριο ραδίκι (ή μήπως ζωχό;) φέρνει στην επιφάνεια το πιο αγαπημένο μας σπορ: τη διαφωνία για την ονομασία. Ραδίκι σε έναν νομό. Ζωχός στον διπλανό. Πικραλίδα παραπέρα. Είναι να απορείς και να χαμογελάς με το πάθος των μελών της ομάδας. Οι διαφωνίες για το πώς λέγεται το κάθε χόρτο είναι εξίσου απολαυστικές με το ίδιο το φαγητό. Κάθε τόπος δίνει το δικό του όνομα, τη δική του ταυτότητα και τη δική του «αλήθεια» σε ένα φύλλο που φύτρωσε στην άκρη του δρόμου ή στην κορυφή ενός λόφου.
Το μάθημα ελπίδας από τον Πισσώνα της Εύβοιας
Έξι μήνες πέρασαν από τότε που η φωτιά ανάμεσα στον Πισσώνα και το Αφράτι “κατάπιε” ένα από τα ομορφότερα πευκοδάση της Εύβοιας. Έξι μήνες που το βλέμμα μας συνήθισε το γκρίζο και το μαύρο, εκεί που κάποτε υπήρχε το βαθύ πράσινο και η ανάσα του δάσους. Για ανθρώπους σαν τον Πέτρο Πατσαλαρίδη, που έζησε αυτά τα δέντρα ως ρυτινοσυλλέκτης, η απώλεια δεν ήταν μόνο αισθητική· ήταν η απώλεια μιας ολόκληρης ζωής και βιοπάλης.
Όμως, μέσα στην καρδιά του καμένου τοπίου, ο φακός του Πέτρου αιχμαλώτισε το θαύμα. Από τον κομμένο, μαυρισμένο κορμό μιας ελιάς, ξεπήδησαν νέοι, ολοπράσινοι βλαστοί. Δεν ζήτησαν την άδεια από την καταστροφή. Δεν πτοήθηκαν από τη στάχτη. Απλώς βγήκαν στο φως, επίμονα και αθόρυβα, για να μας θυμίσουν ότι η φύση δεν παραδίδεται ποτέ.
Η ελιά, σύμβολο αιώνιο της πατρίδας μας, δείχνει πως όσο η ρίζα κρατάει γερά, η αναγέννηση είναι θέμα χρόνου. Το έντονο πράσινο των νέων φύλλων πάνω στον καμένο κορμό είναι η υπόσχεση πως το δάσος θα ξαναγίνει δάσος. Χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν τον Πέτρο, που ακόμα και μέσα στην απογοήτευση, έχουν τα μάτια τους ανοιχτά για να ανακαλύψουν την ελπίδα εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο ερείπια.
Μαργαρίτες, ελπίδες για την άνοιξη που έρχεται
Πόσο όμορφη και αισιόδοξη υπενθύμιση! Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν ακριβώς αυτή την “ήσυχη” δύναμη της φύσης. Οι μαργαρίτες (συγκεκριμένα η Bellis perennis, η κοινή αγριομαργαρίτα) είναι από τους πιο ανθεκτικούς προάγγελους της άνοιξης. Είναι εντυπωσιακό το πώς ξεπροβάλλουν ανάμεσα στα καφέ, ξερά φύλλα του χειμώνα, δημιουργώντας αυτή την έντονη αντίθεση του λευκού και του κίτρινου με το μουντό έδαφος.
Είναι το πρώτο σημάδι πως ο κύκλος αλλάζει. Αν και φαίνονται λεπτές, οι μαργαρίτες είναι “σκληρά καρύδια”. Αντέχουν ακόμα και σε χαμηλές θερμοκρασίες, περιμένοντας απλώς λίγο φως για να ανοίξουν τα πέταλά τους. Μαζί με τις αμυγδαλιές, συνθέτουν το σκηνικό της “προ-άνοιξης”.
Είναι η στιγμή που η φύση παίρνει μια βαθιά ανάσα πριν εκραγεί το χρώμα παντού. “Η άνοιξη είναι η απόδειξη πως μετά από κάθε χειμώνα, όσο δύσκολος κι αν είναι, η ζωή βρίσκει πάντα τον τρόπο να ανθίσει ξανά.”
Η υπόσχεση του Μαρτίου (κι είναι ακόμα Φλεβάρης!)
Σε μια γωνιά ξεχασμένη, κάτω απ’ το γκρίζο το κρύο,
εκεί που τα φύλλα τα πέτρινα κοιμούνται σε σιωπή,
ξεπρόβαλε ένα λευκό, μικρό, τρελό θηρίο,
μια μαργαρίτα βιαστική, μια ζωντανή πνοή.
Δεν φoβήθηκε το χώμα το πικρό και το στεγνό,
ούτε τον άνεμο που ακόμα στα κλαδιά γυρνάει,
κοίταξε κατάματα τον ήλιο τον χλωμό,
και είπε στον χειμώνα πως ο χρόνος του περνάει.
Μαζί με την αμυγδαλιά που ντύνεται στα λευκά,
στήνουν χορό κρυφό, πριν ο Μάρτης να πατήσει,
είναι τα πρώτα σήματα, μηνύματα γλυκά,
πως η ζωή ετοιμάζεται και πάλι να ανθίσει.
Η ομορφιά που δεν λείπει από το Κεφαλάρι ποτέ
Η δουλειά μάς έφερε χθες στην Κηφισιά, αλλά η καρδιά μάς οδήγησε μέχρι το Κεφαλάρι. Σε έναν τόπο που για τους περισσότερους από εμάς είναι “φορτωμένος” με όμορφες αναμνήσεις, η επίσκεψη αυτή είχε μια διαφορετική, χειμωνιάτικη χροιά. Ο καιρός στάθηκε σύμμαχος. Ένας λαμπερός ήλιος φώτιζε τα δέντρα και τα δρομάκια, αν και η “ψυχρούλα” του χειμώνα έκανε αισθητή την παρουσία της μόλις καθίσαμε σε έναν εξωτερικό χώρο για ένα γρήγορο γεύμα.
Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν η ησυχία. Συνηθισμένοι να βλέπουμε το Κεφαλάρι γεμάτο κόσμο και ζωντάνια, η τωρινή του εικόνα —πιο μοναχική αλλά εξίσου επιβλητική— μας επέτρεψε να προσέξουμε λεπτομέρειες που ίσως χάνονται στη βαβούρα του καλοκαιριού. Το βλέμμα μας “κλείδωσε” στην πανέμορφη τεχνητή λιμνούλα με το πέτρινο γεφυράκι και τον μικρό καταρράκτη.
Τα νερά, το πράσινο που τα περιβάλλει και οι αντανακλάσεις των δέντρων δημιουργούν ένα σκηνικό που θυμίζει πίνακα ζωγραφικής. Είναι αλήθεια πως η λιμνούλα δείχνει να χρειάζεται μια μικρή φροντίδα και ανανέωση. Ωστόσο, πιστεύουμε πως ο δήμος θα μεριμνήσει σύντομα, ώστε με την έλευση της άνοιξης, αυτό το στολίδι της Κηφισιάς να λάμψει ξανά όπως του αξίζει.
Έχουμε γράψει ξανά στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ για την περιοχή (δείτε ΕΔΩ από το αρχείο μας), αλλά η χειμωνιάτικη αυτή βόλτα μάς θύμισε πως η ομορφιά δεν εξαρτάται από την εποχή ή τον συνωστισμό. Είναι εκεί, παρούσα, περιμένοντας απλώς κάποιον να σταθεί για λίγο και να την εκτιμήσει. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα που κάναμε για το χειμώνα στην Κηφισιά…
Η γοητεία της «δύσκολης» πλευράς της βροχής
Λένε πως, αν δεν βρέξει τον Φλεβάρη πότε θα βρέξει; Χθες, η Αθήνα μας θύμισε πως ο χειμώνας είναι ακόμα εδώ, ντύνοντας την πόλη με ένα γκρίζο, υγρό πέπλο που μετέτρεψε την κάθε μετακίνηση σε μια μικρή περιπέτεια. Κατεβαίνοντας στο κέντρο πεζή, ζήσαμε από πρώτο χέρι αυτή την ιδιαίτερη ένταση που μόνο η βροχή μπορεί να προκαλέσει στην πρωτεύουσα.
Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Η βρεγμένη άσφαλτος αντανακλά το λιγοστό φως της ημέρας και τις προσόψεις των πολυκατοικιών, δημιουργώντας ένα κινηματογραφικό σκηνικό. Άνθρωποι με κουκούλες και ομπρέλες, βιαστικά βήματα για να αποφευχθούν οι λακκούβες που γέμισαν νερό, και εκείνη η χαρακτηριστική μυρωδιά της πόλης που «ξεπλένεται». Παρά τη βροχή, η ζωή δεν σταματά.
Τα delivery, τα επαγγελματικά βαν στους δρόμους και τα καταστήματα στις γωνίες παραμένουν οι σταθερές μας σε μια μέρα που όλα μοιάζουν να ρέουν. Μέσα σε έναν χειμώνα που μας έχει μπερδέψει με τις υψηλές του θερμοκρασίες, αυτή η βροχερή μέρα ένιωθε… σωστή. Είναι η ανάσα που χρειάζεται η φύση και η υπενθύμιση πως ο καιρός έχει τους δικούς του κύκλους. Η Αθήνα υπό βροχή μπορεί να είναι κουραστική για τον πεζό, είναι όμως και απίστευτα ατμοσφαιρική. Μια πόλη που λάμπει μέσα από την υγρασία της, περιμένοντας την επόμενη ηλιαχτίδα.
Άργους 41 & Λένορμαν, μνήμες από το παρελθόν
Υπάρχουν γωνιές στην Αθήνα που μοιάζουν με χρονοκάψουλες… Μία από αυτές βρίσκεται στον Κολωνό, στη συμβολή της οδού Άργους 41 με τη Λένορμαν. Σήμερα, το μόνο που αντικρίζει ο περαστικός είναι η σκουριασμένη μπλε πόρτα με την επιγραφή “ATHINE” και ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο που αργοπεθαίνει. Όμως, για όσους έζησαν τη δεκαετία του ’70 και του ’80, το σημείο αυτό ήταν ένας ναός της λαϊκής ψυχαγωγίας.
Εδώ στεγαζόταν το Θερινό Θέατρο Μπουρνέλη. Την εποχή που ο Βασίλης Μπουρνέλης μεσουρανούσε, το θέατρο αυτό αποτελούσε το επίκεντρο της επιθεώρησης. Ήταν η εποχή που οι κάτοικοι από τα Σεπόλια, την Ακαδημία Πλάτωνος και τον Κολωνό έρχονταν εδώ για να δουν «ζωντανά» τους αστέρες που θαύμαζαν στο πανί του κινηματογράφου. Η είσοδος, που θυμόμαστε οι περισσότεροι, δεν ήταν από το στενό της Άργους, αλλά από την ίδια τη Λένορμαν.
Εκεί που σήμερα εκτείνεται το πλυντήριο αυτοκινήτων “Labiko”, βρισκόταν η κεντρική πύλη του θεάτρου. Ήταν ένας χώρος ευρύχωρος, ιδανικός για να υποδεχθεί τα πλήθη που κατέφθαναν για να απολαύσουν τον Μπουρνέλη και τον θίασό του. Η μετατροπή του μετώπου της Λένορμαν σε επιχείρηση παροχής υπηρεσιών (πλυντήριο) «κατάπιε» την παλιά είσοδο, αφήνοντας ως μοναδικό ίχνος την πίσω και την πλαϊνή πλευρά του κτιρίου στην οδό Άργους 41.
Όταν η αίγλη της επιθεώρησης άρχισε να φθίνει και οι θεατρικοί επιχειρηματίες αποσύρθηκαν, ο χώρος προσπάθησε να επιβιώσει αλλάζοντας ταυτότητα. Έτσι προέκυψε το “Athene Cafe” (ή Αθήναι). Η επιγραφή που βλέπουμε σήμερα στις φωτογραφίες, με το χαρακτηριστικό τριγωνικό σχήμα και τα φοινικόδεντρα στην άλλη ταμπέλα, μαρτυρά την προσπάθεια μετατροπής του ιστορικού θεάτρου σε έναν πολυχώρο διασκέδασης, καφετέριας ή κέντρου εκδηλώσεων που ωστόσο δεν μακροημέρευσε…
Με τα φώτα αναμμένα και βαριά, στη Δομοκού
Στην οδό Δομοκού 5, μια ανάσα από την πλατεία Αττικής και τον Σταθμό Λαρίσης, δίπλα στην ταβέρνα “Τριχωνίδα”, το κτίριο που στεγάζει τον ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων) παρουσιάζει μια εικόνα που, αν μη τι άλλο, προκαλεί συζητήσεις. Εδώ και λίγο καιρό, η χαρακτηριστική κόκκινη πινακίδα με το σήμα του οργανισμού —το σύμβολο που για χρόνια αποτελούσε το «σημείο αναφοράς» για χιλιάδες αγρότες— έχει ξηλωθεί.
Στη θέση της παραμένει μια γυμνή πρόσοψη, σαν ο οργανισμός να προσπαθεί να «χαθεί» από τον χάρτη της επικαιρότητας. Παρά την απουσία της ταμπέλας, το κτίριο κάθε άλλο παρά εγκαταλελειμμένο θυμίζει. Οι πόρτες παραμένουν κλειστές για το ευρύ κοινό, όμως η δραστηριότητα στο εσωτερικό συνεχίζεται κανονικά. Σε πρόσφατη επιτόπια αυτοψία κατά τις νυχτερινές ώρες, τα φώτα σε πολλούς ορόφους παρέμεναν αναμμένα. Τι να συμβαίνει άραγε, πίσω από τα τζάμια της Δομοκού; Ενώ οι φήμες και οι έρευνες για τη διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων και τα «σκάνδαλα» των αγροτικών ενισχύσεων πυκνώνουν, η φυσική παρουσία του οργανισμού μοιάζει να μεταλλάσσεται.
Η αφαίρεση της πινακίδας συμπίπτει χρονικά με μια από τις πιο ταραγμένες περιόδους για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς οι καταγγελίες για κακοδιαχείριση έχουν φτάσει μέχρι τις Βρυξέλλες. Είναι μια προσπάθεια «rebranding», μια μετακόμιση που εκκρεμεί ή απλώς μια κίνηση χαμηλού προφίλ την ώρα που η πίεση αυξάνεται; Το σίγουρο είναι πως η «αποκαθήλωση» της ταμπέλας δεν αρκεί για να σβήσει τα ερωτήματα των παραγωγών που περιμένουν τις ενισχύσεις τους, ούτε της κοινής γνώμης που ζητά διαφάνεια. Όσο τα φώτα παραμένουν αναμμένα αργά το βράδυ, το ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει μέσα στο κτίριο της οδού Δομοκού θα παραμένει εξίσου έντονο.