Δυο χρόνια βαφτισμένος Μάρτυρας του Ιεχωβά… Αισθάνομαι υπέροχα, πραγματικά!

vaftisi4.071214

Αυτές τις μέρες κλείνουν δυο χρόνια από την ημέρα που βαφτίστηκα στη Μαλακάσα, σε μια Συνέλευση Περιοχής, στις 7/12/2014… Είχε προηγηθεί μελέτη δύο ολόκληρων χρόνων, προκειμένου να κατανοήσω βασικές αρχές και αλήθειες μέσα από την Αγία Γραφή.

Δάσκαλοι μου υπήρξαν βασικά ο Ανδρέας και ο Θοδωρής. Κατά καιρούς πολλοί πνευματικοί αδελφοί από την Αθήνα και την Κρήτη, βοήθησαν σ’ αυτή την προσπάθεια, στο μεγαλύτερο βήμα που έκανα ποτέ στη ζωή μου.

Στόχος μου ήταν να μάθω… Πολλές φορές έλεγα πως είχα χάσει πολλά χρόνια από τη ζωή μου, αλλά αδελφοί με σεβασμό με διόρθωναν: Ποτέ δεν είναι αργά. Όταν η καρδιά είναι έτοιμη, ποτέ δεν είναι αργά και ο εργάτης της τελευταίας ώρας έχει την ίδια αμοιβή!

Όλα αυτά τα χρόνια έκανα δραματικές αλλαγές στη ζωή μου. Την έβαλα σε μια τάξη και παντρεύτηκα εν κυρίω. Είδα το χέρι του Ιεχωβά να με προστατεύει από πολλές και μεγάλες δοκιμασίες, αλλά και δυσκολίες της καθημερινότητας.

Ξέρω πως υπάρχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι πάνω στη γη. Και είναι μεγάλη ευλογία να είσαι ανάμεσα σε εκείνους που έχει ελκύσει στοργικά κοντά του ο Ιεχωβά και τους έχει αποκαλύψει τη Γραφική αλήθεια. (Ιωάν. 6:44) Από όλους τους ανθρώπους που ζουν σήμερα, περίπου 1 στους 1.000 μόνο έχει ακριβή γνώση της αλήθειας, και εγώ, θέλω να πιστεύω πως είμαι ένας από αυτούς. Δεν πρέπει να μας κάνει αυτό όλους χαρούμενους, ανεξάρτητα από το πώς μάθαμε την αλήθεια; (1 Κορ. 2:12)

Γι’ αυτό και με κάθε τρόπο θα συνεχίσω να διακηρύττω σε όλους του τόνους για Εκείνον… Δείτε ΕΔΩ κάτι από την αφιέρωση μου.

vaftisi.071214

Αυτό το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου μπορούμε να δούμε μαζί το νέο JW Broadcasting

broadcasting.decemvriu

Όπως είναι γνωστό στις 6 Οκτωβρίου 2014, ξεκίνησε μια δοκιμαστική διευθέτηση για έναν αγγλόφωνο διαδικτυακό τηλεοπτικό σταθμό με το όνομα JW Broadcasting. Από τον Αύγουστο του 2015, τα προγράμματα μεταφράζονται σε πάνω από 70 γλώσσες έτσι ώστε περισσότεροι αδελφοί και αδελφές μας να απολαμβάνουν αυτές τις πνευματικά εποικοδομητικές εκπομπές.

broadcastingΚαι φυσικά και στα ελληνικά. Πολλοί θεατές σε όλο τον κόσμο έχουν εκφράσει την εκτίμησή τους για αυτή τη συναρπαστική νέα προμήθεια.

Τα αποτελέσματα είναι συγκινητικά! Κάθε μηνιαίο πρόγραμμα, που ανεβαίνει συνήθως την πρώτη Δευτέρα του μήνα, ξεπερνάει τις δύο εκατομμύρια προβολές εκείνον τον μήνα. Συνολικά, οι εκπομπές του σταθμού, μαζί με όλα τα άλλα βίντεο, φτάνουν τις δέκα εκατομμύρια και πλέον προβολές τον μήνα.

Με την υποστήριξη του Ιεχωβά, είμαστε πεπεισμένοι ότι το JW Broadcasting θα εξακολουθεί να αποτελεί πλούσια πνευματική ευλογία για την παγκόσμια αδελφότητά μας και θα φέρνει ολοένα και μεγαλύτερο αίνο και δόξα στον Ιεχωβά.

Μπορούμε να το δούμε μαζί αυτό το Σάββατα 10 Δεκεμβρίου του, στις 12:30 το μεσημέρι στην Αίθουσα Βασιλείας που στεγάζετε η εκκλησίας μας Αθήνα Αττική, Χρυσολωρά 10, στο Περιστέρι (είναι πολύ κοντά στο ΜΕΤΡΟ Αγ. Αντωνίου) Ελάτε να δούμε μαζί. Αν πάλι δεν μπορείτε να έρθετε, δείτε το JW broadcasting αυτού του μήνα από ΕΔΩ...

broadcasting.decemvriu1

Να και δυο στιγμιότυπα από το JW Broadcasting του Δεκεμβρίου...

broadcasting.decemvriu2

Ένα σενάριο για τις τελευταίες ημέρες... Όταν η φαντασία μας δουλεύει παραγωγικά...

Posted in Μαρτυρίες

grafi

grafi.diavazoΈφτασε στο e-mail μου από αδελφό που αγαπώ πολύ και εμπιστεύομαι για την πνευματική του κατάσταση. Μας θυμίζει κάτι πολύ σημαντικό σε όλους όσους γνωρίζουμε την αλήθεια. Και καλό είναι ότι περιέχει να τα κάνουμε πράξη στη ζωή μας… Στο μεταξύ το είδα δημοσιευμένο σε κάποιες ομάδες, αλλά αυτό δεν λιγοστεύει την αξία του.

Αναφέρει τα παρακάτω και, παρακαλώ, προσέξτε τα:

Έχεις σκεφτεί ποτέ, έστω και μια φορά, τα 4 γεγονότα που θα συμβούν στην Μεγάλη Θλίψη; Στοχαζόμαστε την σκηνή που θα πραγματοποιηθεί. Είναι 28 Δεκεμβρίου και η ώρα είναι 5:58 το πρωί, χτυπάει το ξυπνητήρι και ήδη γνωρίζουμε ότι είναι ώρα να πάμε στην δουλειά. Βλέπουμε την ώρα, και καταλαβαίνουμε ότι χρειάζονται ακόμα 2 λεπτά για να πάει 6:00 π.μ.. Αποφασίζουμε να γυρίσουμε από την άλλη πλευρά του κρεβατιού.

Τώρα η ώρα είναι 6:00 π.μ. Ξαναχτυπάει το ξυπνητήρι, και ακούγεται το μήνυμα: Η ώρα στην Νέα Υόρκη είναι 6:00 π.μ., και περίπου σε 3 ώρες ο αρχηγός της ασφάλειας των Η.Π.Α. έχει ειδοποιήσει ότι μετά από μια μυστική συνάντηση, έχει βγει η απόφαση να κλείσουν όλες οι θρησκευτικές οργανώσεις σε τρεις μέρες.

Για να κάνουν αυτό που λέχθηκε, έχουν στείλει μια ομάδα στο Βατικανό, στο κέντρο των Μουσουλμάνων και στο κέντρο όλων των Προτεσταντών. Ο πρόεδρος και ο πρωθυπουργός των Η.Π.Α. πιστεύουν ότι αυτή είναι η μόνη ευκαιρία για να επιτευχθεί ειρήνη και ασφάλεια στον κόσμο. Αυτή είναι μια καλή είδηση που σε ξυπνάει ευχάριστα.

Κάθεσαι ακίνητος στο κρεβάτι. Ήξερες ότι θα συμβεί αυτό. Αλλά όχι σήμερα. Τώρα τι κάνεις; Σηκώνεσαι, φτιάχνεις το κρεβάτι σου και ακολουθείς το εβδομαδιαίο σου πρόγραμμα. Πηγαίνεις στην δουλειά σου, αλλά και πάλι προσπαθείς να χωνέψεις αυτό που μόλις έχει συμβεί. Η καταστροφή της Βαβυλώνας της Μεγάλης έχει αρχίσει.

Προσεύχεσαι στον Ιεχωβά χωρίς σταματημό. Του ζητάς συμβουλές για να καταφέρεις να ξεπεράσεις αυτή την κατάσταση. Τώρα η ώρα είναι 7:00 π.μ.. Έχεις βγει από το σπίτι σου, και έχεις την περιέργεια να μάθεις αν έχουν μάθει και άλλοι αυτήν την είδηση. Πηγαίνεις προς τον δρόμο για την δουλειά, και περνάς δίπλα από μία εκκλησία.

Βλέπεις μία ομάδα νεαρών να καταστρέφουν την εκκλησία και να κλέβουν τα χρυσαφικά. Φτάνεις στην εργασία σου, και οι συνεργάτες σου έχουν μάθει την είδηση. Γυρίζουν προς εσένα, και σου λένε: "Εσύ είσαι Μάρτυρας του Ιεχωβά". Στην εργασία σου, λόγω αυτού που έχει συμβεί, επιτρέπεται το ράδιο.

Η είδηση φτάνει στην Ευρώπη, και απλώνεται σε όλον τον κόσμο. Υπάρχει τόσο πολύ βία, μεταξύ αυτών που τους αρέσει αυτή η είδηση, και αυτών που δεν τους αρέσει. Για αυτό χρειάζεται να επέμβει η αστυνομία. Τώρα είναι 4 Ιανουαρίου, και έχει περάσει μία εβδομάδα. Η κατάσταση τώρα είναι πολύ πιο άσχημη από ό,τι στην αρχή.

Το Κυβερνών Σώμα αποφάσισε να γίνονται συναθροίσεις κάθε μέρα. Το πρόγραμμα έχει ετοιμαστεί για να δυναμώσει την πίστη μας, και θα διαβάζονται Γραφικές αφηγήσεις για την πίστη που έδειξαν ο Νώε, ο Ιερεμίας και ο Ιησούς. Οι προσευχές και οι ύμνοι έχουν προγραμματιστεί για να δυναμώσουν τους αδελφούς.

Δυστυχώς, βλέπεις γύρω σου πως δεν είναι όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές στην αίθουσα, επειδή φοβούνται. Στην αίθουσα έρχεται ένα πακέτο με 5.000 φυλλάδια, τα οποία μέσα σε 4 μέρες πρέπει να έχουν μοιραστεί σε όλους τους ανθρώπους του τομέα μας, χρησιμοποιώντας μία θαρραλέα παρουσίαση. Δεν έχουν, όμως, όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές το θάρρος να πάνε στο έργο.

Εσύ, όμως, έχεις το θάρρος. Εσύ πηγαίνεις στην εκστρατεία αυτή επειδή έχεις αποκτήσει πείρα, και επειδή έχεις δυναμώσει πνευματικά. Προς μεγάλη σου έκπληξη όλα τα άτομα σού ανοίγουν την πόρτα. Σκέφτεσαι για την βία που υπάρχει στον δρόμο, αλλά αυτό δεν σε σταματάει, και γυρίζεις στην Αίθουσα Βασιλείας.

Στην αίθουσα μαθαίνεις ότι κανένας αδελφός δεν έχει πάθει τίποτα, και νιώθεις ότι το χέρι του Ιεχωβά είναι πίσω από όλο αυτό. Είναι 18 Ιανουαρίου, και έχουν περάσει 3 εβδομάδες. Στην τηλεόραση και στο ράδιο ακούς να λέγεται για την κατάσταση εναντίον των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Αρχίζει το τρίτο σημείο που θα οδηγήσει στον Αρμαγεδδώνα. Δίνεις δύναμη στον εαυτό σου, και συνεχίζεις να πηγαίνεις κάθε μέρα στην αίθουσα. Πολλοί αδελφοί και αδελφές φαίνεται ότι έχουν φοβηθεί, και δεν έρχονται πια στην Αίθουσα Βασιλείας.

Ο δρόμος προς την αίθουσα είναι επικίνδυνος. Την ώρα που περπατάς, ένας στρατιώτης σε σταματάει και σε σημαδεύει με το όπλο στο κεφάλι. Αυτό που συμβαίνει τώρα δεν το πιστεύεις, αλλά ο στρατιώτης πέφτει νεκρός στο έδαφος μπροστά σου. Τότε θυμάσαι το εδάφιο: «Όποιος ακουμπάει εσάς, ακουμπάει την κόρη του ματιού μου». Χωρίς να το περιμένεις, βλέπεις σημάδια στον ουρανό, σεισμούς, κτλ..

Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν πως δεν γίνονται από μόνα τους όλα αυτά, αλλά ότι ο Θεός τα κάνει. Όμως, είναι πολύ αργά για αυτούς. Αυτό είναι το 4 σημάδι της προφητείας για τον Αρμαγεδδώνα. Μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές πηγαίνεις στην αίθουσα για να ψάλλετε και να προσευχηθείτε στον Ιεχωβά. Αλλά δεν είναι παρόντες όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές που ήταν χθες.

Ο τρομακτικός θόρυβος που άκουγες πριν μπεις στην αίθουσα, τώρα αρχίζει σιγά σιγά να χάνεται, μέχρι που σταματάει εντελώς. Ο Αρμαγεδδώνας που πολλοί νομίζαμε πώς δεν θα έρθει, πως ήταν μακριά, για τον οποίο πολλοί έλεγαν: Δεν θα συμβεί ποτέ στην δική μου ζωή, ΜΟΛΙΣ ΠΕΡΑΣΕ!!!

Comment (0) Hits: 44

Ας το ξαναπώ, «δεν γιορτάζω», αν και γνωρίζω ότι η δύναμη της συνήθειας είναι πολύ μεγάλη

Posted in Τα δικά μου

fotografia.mu
Κάθε χρόνο μια τέτοια μέρα σαν τη σημερινή μπαίνω στον κόπο να εξηγώ ευγενικά στους φίλους μου γιατί δεν γιορτάζω το όνομα μου και να προσπαθώ να πείσω για το δικαίωμα να έχω τις δικές μου πεποιθήσεις. Δεν είναι εύκολο. Η δύναμη της συνήθειας είναι τρομερή…

ekthesi.luludion1.171016
Για μας, για μένα, κάθε μέρα είναι γιορτή… Και προσπαθώ να τη ζήσω με αξιοπρέπεια χωρίς να στερώ από τον εαυτό μου και τη σύντροφο μου τίποτα από ότι μας αξίζει… Μια τέτοια μέρα είναι και η σημερινή για μένα. Τα «χρόνια πολλά» δεν έχουν κανένα νόημα… Η αγάπη σας μετράει…

efxes«Ναι, ξέρω ότι δεν γιορτάζεις, αλλά εγώ θα σου πω τα χρόνια μου πολλά»… Συχνά ακούς να χτυπά το τηλέφωνο και φίλοι από τον κόσμο να παίρνουν για να σου ευχηθούν για το όνομα σου που γιορτάζει σήμερα… Εξηγείς, καταλαβαίνουν αλλά επιμένουν με… αγάπη. Τη δική τους αγάπη, που την εκφράζουν «αδιαφορώντας» για τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις σου…

Κάθε χρόνο τα ίδια. Δεν πα να γράφουμε… Και λοιπόν; Ας το ξαναπούμε λοιπόν:

Με αυτό το μήνυμα θα ήθελα να ζητήσω την κατανόηση σε όσους μου ευχηθούν με προσωπικό μήνυμα η με ανάρτηση στον τοίχο μου στο Facebook και δεν λάβουν απάντηση ή ευχαριστήριο μήνυμα για την σημερινή ημερομηνία της «ονομαστικής μου εορτής»

Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι έχοντας μια διαφορετική πίστη από αρκετούς από εσάς τους φίλους μου ίσως να μην ξέρουν ότι όντας Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά δεν εορτάζω ονομαστικές εορτές καθώς για εμένα η κάθε μέρα είναι ευκαιρία για γιορτή και ευχαριστία στον Ουράνιο Πατέρα μας Ιεχωβά για το δώρο της ζωής και την ευκαιρία να ζήσουμε σε ένα νέο σύστημα πραγμάτων σύντομα εδώ στην γη απαλλαγμένοι από αρρώστια και θάνατο.

Η απόφαση να μην εορτάζω την ονομαστική μου εορτή έρχεται ως συνέπεια της μελέτης μου στην Αγία Γραφή όπου καθαρά αναφέρει μόνο μια εορτή που πρέπει να τηρείται από τους γνήσιους Χριστιανούς και αυτή είναι η επέτειος του θανάτου του Ιησού Χριστού.

Κατάλληλα τα λόγια που διαβάζουμε στο Ιερό Βιβλίο την Αγία Γραφή «Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο για αυτούς από το να χαίρονται και να κάνουν καλό όσο ζουν· και επίσης ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να τρώει και να πίνει και να απολαμβάνει το καλό για όλη τη σκληρή εργασία του. Αυτό είναι δώρο Θεού».

Για επιπλέον πληροφορίες για πιο λόγο οι Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν εορτάζουν οποιαδήποτε γιορτή και ιδιαίτερα γενέθλια μπορείτε να διαβάσετε εδώ  http://www.fiskilis.gr/?p=2010

Καταλαβαίνω. Έτσι μεγάλωσαν. Και το να ξεφύγεις από αυτό θέλει πραγματικά πολύ δουλειά την οποία δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να κάνουν… Και επιπλέον ο νηπιοβαπτισμός δεν είναι κάτι που επιδοκιμάζει η Αγία Γραφή. Φυσικά γεννημένος σε μια ορθόδοξη εκκλησία, έστω και από παράδοση δεν διανοούντα να κάνουν αλλιώς. Κι έτσι με βάφτισαν μωρό, Νίκο, δίδοντας μου το όνομα του παππού μου, μπαμπά της μητέρας μου…

Η ιστορία όμως για όσους την ψάχνουν λίγο είναι τελείως διαφορετική. Δείτε τι βρήκαμε σε μια μικρή έρευνα που κάναμε:

Ο Ωριγένης (185-254 Κ.Χ.) έγραψε: «Είναι συνήθεια να βαφτίζει η εκκλησία ακόμη και νήπια». (Ομιλία 8 στο Λευιτικό) Η συνήθεια αυτή επικυρώθηκε από μια Σύνοδο της Καρχηδόνας (περ. 252 Κ.Χ.).

Το βιβλίο «Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας» παραδέχεται: “Η Γραφή δεν λέει τίποτα άμεσα για το νηπιοβαπτισμό. . . . Η πρώτη ασφαλής μαρτυρία περί του νηπιοβαπτισμού είναι η μαρτυρία του Ειρηναίου [2ος αι.]”.—Χρήστου Ανδρούτσου, (Αθήνα, 1907), σ. 325.

Ο θρησκευτικός ιστορικός Αύγουστος Νέανδρος έγραψε: «Η πίστη και το βάφτισμα ήταν πάντα συνδεδεμένα μεταξύ τους· και έτσι είναι πάρα πολύ πιθανό . . . ότι ο νηπιοβαπτισμός ήταν άγνωστος εκείνη την περίοδο [τον πρώτο αιώνα]. . . . Το γεγονός ότι ο νηπιοβαπτισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως αποστολική παράδοση στη διάρκεια του τρίτου αιώνα είναι περισσότερο απόδειξη εναντίον παρά υπέρ της παραδοχής της αποστολικής προέλευσής του».— «Ιστορία της Ίδρυσης και της Καθοδήγησης της Χριστιανικής Εκκλησίας» από τους Αποστόλους (Geschichte der Pflanzung und Leitung der christlichen Kirche durch die Apostel), Τόμ. 1, σ. 213.

Όλα αυτά συνέβησαν κάποτε… Και ίσως ήταν αναγκαίο προκειμένου να προσπαθήσουμε να σας πείσουμε γιατί δεν γιορτάζουμε σήμερα. Δεν ξέρω αν τα καταφέραμε, αλλά εμείς κάναμε την προσπάθεια μας… Κι αυτό γιατί εσάς που μας αγαπάτε και παραμένετε κοντά μας, διαβάζοντας τις αναρτήσεις μας, αξίζει να γνωρίζετε μερικά πράγματα, ανεξάρτητα από το αν σας πείθουν ή όχι.

Στο κάτω – κάτω ο καθένας μας διαθέτει στοιχειώδη λογική. Αυτήν ακριβώς επικαλούμαστε προκειμένου να σας πείσουμε… Αν δεν τα καταφέραμε, δεν πειράζει. Και του χρόνου εδώ θα είμαστε, να τα ξαναπούμε. Σε δουλειά να βρισκόμαστε…
Comment (0) Hits: 86

Μια πολύ ενθαρρυντική βιογραφία για όλους: «Πάσχιζα να Αντανακλώ Υπέροχα Παραδείγματα»

Posted in Μαρτυρίες

tomas.mak.lein1
«Ξέρεις πόσων χρονών είμαι;» ρώτησα. «Ξέρω ακριβώς πόσο είσαι», απάντησε ο Άιζακ Μαρέι, ο οποίος μου τηλεφωνούσε στο Κολοράντο από το Πάτερσον της Νέας Υόρκης.

tomas.mak.lein2
Ο πατέρας μου ενώ στέκεται σε μια γωνιά του δρόμου προσφέροντας περιοδικά στους περαστικούς.

tomas.mak.lein3
Με τους γονείς μου, καθώς πηγαίνουμε σε μια συνέλευση στη Γουίτσιτα, τη δεκαετία του 1940.

tomas.mak.lein5
Κάνοντας έργο στο Ναϊρόμπι με τη Μαίρη και τον Κρις Κανίγια.

tomas.mak.lein4
Με τον Πολ, τη Στέφανι, την Κίμπερλι και τον Μπράιαν στο γραφείο τμήματος της Μαλάουι, το 2002.

tomas.mak.lein6
Στο έργο με τις εγγονές μας.

Αφήγηση από τον Τόμας Μακ Λέιν

Γεννήθηκα στη Γουίτσιτα του Κάνσας, στις ΗΠΑ, στις 10 Δεκεμβρίου 1936, και ήμουν ο μεγαλύτερος από τα τρία αδέλφια μου. Οι γονείς μου, ο Γουίλιαμ και η Τζιν, ήταν αφοσιωμένοι λάτρεις του Ιεχωβά. Ο πατέρας μου ήταν υπηρέτης ομάδας, όπως ονομαζόταν τότε το άτομο που αναλάμβανε την ηγεσία στην εκκλησία. Η μητέρα μου διδάχτηκε τις Γραφικές αλήθειες από τη δική της μητέρα, την Έμα Γουάγκνερ. Η Έμα δίδαξε αυτές τις αλήθειες σε πολλά άτομα, μεταξύ αυτών και στην Γκέρτρουντ Στιλ, η οποία υπηρέτησε επί σειρά ετών ως ιεραπόστολος στο Πόρτο Ρίκο. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, είχα πολλά υπέροχα παραδείγματα να μιμηθώ.

Μνήμες από υπέροχα παραδείγματα

Κάποιο σαββατόβραδο, όταν ήμουν πέντε χρονών, προσφέραμε μαζί με τον πατέρα μου στους περαστικούς τα περιοδικά ΣΚΟΠΙΑ και ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ (τώρα ΞΥΠΝΑ!). Εκείνον τον καιρό, η χώρα είχε εμπλακεί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας μεθυσμένος γιατρός μάς πλησίασε και άρχισε να βρίζει τον πατέρα μου λόγω της Χριστιανικής του ουδετερότητας, αποκαλώντας τον δειλό και λιποτάκτη. Ο γιατρός κόλλησε το πρόσωπό του στο πρόσωπο του πατέρα μου και του είπε: «Χτύπα με αν έχεις τα κότσια, φοβιτσιάρη!» Κατατρόμαξα αλλά συνάμα ένιωσα απέραντο θαυμασμό για τον πατέρα μου, ο οποίος συνέχισε ατάραχος να προσφέρει τα περιοδικά στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί. Τότε ήρθε ένας στρατιώτης, και ο γιατρός άρχισε να ωρύεται: «Κάνε κάτι για αυτόν τον φοβιτσιάρη!» Ο στρατιώτης κατάλαβε ότι ήταν μεθυσμένος και του είπε: «Πήγαινε σπίτι σου να ξεμεθύσεις!» Έφυγαν και οι δυο. Καθώς ξαναφέρνω στον νου μου εκείνο το περιστατικό, νιώθω ευγνωμοσύνη για το θάρρος που έδωσε ο Ιεχωβά στον πατέρα μου. Βλέπετε, ο πατέρας μου είχε δύο κουρεία στη Γουίτσιτα, και ο γιατρός ήταν πελάτης του!

Όταν ήμουν οχτώ χρονών, οι γονείς μου πούλησαν σπίτι και μαγαζιά, έφτιαξαν ένα μικρό τροχόσπιτο και μετακόμισαν στο Κολοράντο για να υπηρετήσουν εκεί όπου η ανάγκη ήταν μεγαλύτερη. Εγκατασταθήκαμε κοντά στο Γκραντ Τζάνκσιον, όπου οι γονείς μου έκαναν σκαπανικό και δούλευαν λίγες ώρες ασχολούμενοι με γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Χάρη στην ευλογία του Ιεχωβά και στο γεμάτο ζήλο έργο τους, ιδρύθηκε μια εκκλησία. Εκεί, στις 20 Ιουνίου 1948, ο πατέρας μου με βάφτισε σε ένα ρέμα στο βουνό, μαζί με άλλους που είχαν δεχτεί τις Γραφικές αλήθειες, όπως ο Μπίλι Νίκολς και η γυναίκα του. Τόσο εκείνοι όσο και ο γιος τους με τη νύφη τους διορίστηκαν αργότερα στο έργο περιοχής.

Κάναμε στενή παρέα και απολαμβάναμε εποικοδομητικές πνευματικές συζητήσεις με πολλούς οι οποίοι ήταν πλήρως δοσμένοι στο έργο της Βασιλείας, ιδίως με την οικογένεια Στιλ—τον Ντον και την Ερλίν, τον Ντέιβ και την Τζούλια, και τον Σάι και τη Μάρθα—που επηρέασαν βαθιά τη ζωή μου. Μου έδειξαν πως, όταν βάζουμε τη Βασιλεία πρώτη, η ζωή μας αποκτά αληθινό νόημα και χαρά.

Οι μετακομίσεις συνεχίζονται

Στα 19 μου, ένας οικογενειακός μας φίλος, ο Μπαντ Χάστι, μου πρότεινε να κάνουμε μαζί σκαπανικό στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες. Ο επίσκοπος περιοχής μάς ζήτησε να μετακομίσουμε στο Ράστον της Λουιζιάνας, όπου αρκετοί Μάρτυρες είχαν γίνει αδρανείς. Είχαμε την οδηγία να διεξάγουμε όλες τις συναθροίσεις κάθε εβδομάδα ανεξάρτητα από τον αριθμό των παρόντων. Βρήκαμε έναν κατάλληλο χώρο και τον διαμορφώσαμε αναλόγως. Διεξήγαμε κάθε συνάθροιση, αλλά για κάποιο διάστημα οι μοναδικοί παρόντες ήμασταν εμείς οι δύο. Παρουσιάζαμε τα μέρη εναλλάξ — ο ένας ήταν στο βήμα και ο άλλος έδινε όλες τις απαντήσεις. Αν το μέρος περιλάμβανε επίδειξη, τότε ανεβαίναμε και οι δυο στο βήμα ενώ στο ακροατήριο δεν υπήρχε ψυχή! Τελικά, στους παρόντες προστέθηκε μια ηλικιωμένη αδελφή. Με τον καιρό, μερικά άτομα που μελετούσαν τη Γραφή καθώς και κάποιοι αδρανείς άρχισαν να έρχονται στις συναθροίσεις, και σύντομα είχαμε μια ακμάζουσα εκκλησία.

Μια μέρα, συναντήσαμε με τον Μπαντ έναν ιερέα της Εκκλησίας του Χριστού που ανέφερε κάποια εδάφια για τα οποία δεν ήξερα και πολλά πράγματα. Αυτό με ταρακούνησε και με έκανε να σκεφτώ πιο βαθιά τα πιστεύω μου. Μια ολόκληρη εβδομάδα, ξενυχτούσα για να βρω τις απαντήσεις στα ερωτήματα που είχαν εγερθεί. Αυτό με βοήθησε πραγματικά να κάνω την αλήθεια κτήμα μου, και δεν έβλεπα την ώρα να ξανασυναντήσω κάποιον ιεροκήρυκα.

Λίγο καιρό αργότερα, ο επίσκοπος περιοχής μού ζήτησε να μετακομίσω στο Ελ Ντοράντο του Αρκάνσας για να βοηθήσω στην τοπική εκκλησία. Το διάστημα που έμεινα εκεί, χρειαζόταν να ταξιδεύω συχνά στο Κολοράντο για να παρουσιάζομαι στη στρατολογία. Σε ένα από αυτά τα ταξίδια, στο οποίο είχα μαζί μου και κάποιους σκαπανείς, πάθαμε στο Τέξας ένα ατύχημα που αχρήστεψε το αυτοκίνητό μου. Τηλεφωνήσαμε σε έναν αδελφό ο οποίος ήρθε, μας πήρε στο σπίτι του και κατόπιν μας πήγε στη συνάθροιση. Εκεί, έκαναν ανακοίνωση λέγοντας ότι είχαμε μια ατυχία, και οι αδελφοί με καλοσύνη μάς βοήθησαν οικονομικά. Επίσης, εκείνος ο αδελφός πούλησε το αυτοκίνητό μου για 25 δολάρια.

Καταφέραμε να φτάσουμε στη Γουίτσιτα, όπου ένας στενός οικογενειακός μας φίλος, ο «Ντοκ» Μακ Κάρτνεϊ, έκανε σκαπανικό. Οι δίδυμοι γιοι του, Φρανκ και Φράνσις, ήταν και παραμένουν δύο από τους καλύτερους φίλους μου. Είχαν ένα παλιό αυτοκίνητο που μου το πούλησαν για 25 δολάρια, ακριβώς το ποσό που είχα πάρει για το δικό μου. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδα ξεκάθαρα ότι ο Ιεχωβά προμήθευσε για κάποια ανάγκη μου επειδή έβαζα πρώτα τα συμφέροντα της Βασιλείας. Σε εκείνη την επίσκεψη, η οικογένεια Μακ Κάρτνεϊ μού γνώρισε μια αξιαγάπητη αδελφή με θεοκρατικές ιδιότητες, την Μπέθελ Κρέιν. Η μητέρα της η Ρουθ, μια ζηλώτρια αδελφή στο Γουέλινγκτον του Κάνσας, συνέχισε το σκαπανικό ακόμα και μετά τα 90 της. Με την Μπέθελ παντρευτήκαμε σε λιγότερο από έναν χρόνο, το 1958, και ήρθε μαζί μου στο Ελ Ντοράντο όπου ξεκίνησε και εκείνη το σκαπανικό.

Συναρπαστικές προσκλήσεις

Καθώς σκεφτόμασταν τα υπέροχα παραδείγματα δίπλα στα οποία είχαμε μεγαλώσει, αποφασίσαμε να κάνουμε και εμείς τον εαυτό μας διαθέσιμο για οτιδήποτε μας ζητούσε η οργάνωση του Ιεχωβά. Διοριστήκαμε ειδικοί σκαπανείς στο Γουόλνατ Ριτζ του Αρκάνσας. Κατόπιν, το 1962, λάβαμε τη συναρπαστική πρόσκληση να παρακολουθήσουμε την 37η τάξη της Γαλαάδ. Με μεγάλη μας χαρά διαπιστώσαμε ότι στην ίδια τάξη ήταν και ο Ντον Στιλ. Μετά την αποφοίτησή μας, διοριστήκαμε στο Ναϊρόμπι της Κένυας. Νιώθαμε έναν κόμπο στον λαιμό καθώς αποχαιρετούσαμε τη Νέα Υόρκη, αλλά ο κόμπος έγινε χαρά όταν μας υποδέχτηκαν οι αδελφοί μας στο αεροδρόμιο του Ναϊρόμπι!

Δεν αργήσαμε να αγαπήσουμε την Κένυα καθώς και το απολαυστικό έργο που κάναμε εκεί. Η πρώτη μας προοδευτική μελέτη ήταν με τον Κρις και τη Μαίρη Κανίγια. Μέχρι σήμερα, συνεχίζουν πιστά την ολοχρόνια υπηρεσία τους στην Κένυα. Το επόμενο έτος, μας ζητήθηκε να πάμε στην Καμπάλα της Ουγκάντας ως οι πρώτοι ιεραπόστολοι στη χώρα. Ήταν συναρπαστική εποχή καθώς πάρα πολλοί διψούσαν για τις Γραφικές αλήθειες και γίνονταν αδελφοί μας. Ωστόσο, έπειτα από τριάμισι χρόνια στην Αφρική, φύγαμε για να κάνουμε οικογένεια. Επιστρέψαμε λοιπόν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τη μέρα που φεύγαμε από την Αφρική, ο κόμπος στον λαιμό μας ήταν πολύ μεγαλύτερος από ό,τι όταν εγκαταλείπαμε τη Νέα Υόρκη. Είχαμε αγαπήσει τον λαό της Αφρικής και ελπίζαμε ότι κάποια μέρα θα ξαναγυρίσουμε.

Ο καινούριος μας διορισμός

Εγκατασταθήκαμε στη δυτική πλευρά του Κολοράντο, εκεί όπου ζούσαν οι γονείς μου. Λίγο μετά, γεννήθηκε η πρώτη μας κόρη, η Κίμπερλι, και 17 μήνες αργότερα ήρθε στον κόσμο η Στέφανι. Πήραμε πολύ στα σοβαρά τον καινούριο μας διορισμό ως γονείς, και βάλαμε στόχο να ενσταλάξουμε την αλήθεια στις όμορφες κορούλες μας. Θέλαμε και εμείς να αντανακλούμε το παράδειγμα που είχαν θέσει κάποιοι άλλοι για εμάς. Δεν ξεχνούσαμε βέβαια ότι, αν και ένα υπέροχο παράδειγμα είναι ισχυρός παράγοντας επιρροής στη διάπλαση των παιδιών, δεν αποτελεί εγγύηση ότι θα υπηρετούν τον Ιεχωβά όταν μεγαλώσουν. Ο μικρότερος αδελφός μου και μια αδελφή μου έφυγαν από την αλήθεια. Ελπίζουμε όμως να μιμηθούν και πάλι τα υπέροχα παραδείγματα με τα οποία γαλουχήθηκαν και εκείνοι.

Απολαμβάναμε πάρα πολύ την ανατροφή των κοριτσιών μας, και πάντοτε προσπαθούσαμε να κάνουμε πράγματα ως οικογένεια. Εφόσον μέναμε κοντά στο Άσπεν του Κολοράντο, αρχίσαμε να ασχολούμαστε με το σκι ώστε να μπορούμε πότε πότε να το χαιρόμαστε όλοι μαζί. Αυτές οι περίοδοι αναψυχής μάς έδιναν τον χρόνο να κουβεντιάζουμε με τα κορίτσια όση ώρα ήμασταν μαζί στον αναβατήρα. Επίσης, πηγαίναμε για κατασκήνωση μαζί τους και δεν χορταίναμε να συζητάμε καθώς μαζευόμασταν γύρω από τη φωτιά. Αν και ήταν μικρά ακόμα, ρωτούσαν πράγματα όπως: «Τι θα κάνω όταν μεγαλώσω;» και «Πώς πρέπει να είναι αυτός που θα παντρευτώ;» Πασχίζαμε να ενσταλάξουμε πνευματικές αξίες στο μυαλό και στην καρδιά τους. Τους μιλούσαμε για τον στόχο της ολοχρόνιας διακονίας και για το πόσο σοφό θα ήταν να παντρευτούν μόνο κάποιον με παρόμοιο στόχο. Προσπαθούσαμε να τις βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι ήταν καλύτερο να μην παντρευτούν πολύ μικρές. Είχαμε βγάλει και ένα ποιηματάκι: «Απόλαυσε την αγαμία τουλάχιστον ως τα 23».

Ακολουθώντας το παράδειγμα των δικών μας γονέων, αγωνιζόμασταν σκληρά να μη χάνουμε συναθροίσεις και να συμμετέχουμε τακτικά στην υπηρεσία αγρού ως οικογένεια. Κανονίζαμε να φιλοξενούμε στο σπίτι μας άτομα που ήταν στην ολοχρόνια διακονία. Και μιλούσαμε συχνά με νοσταλγία για τον καιρό που ήμασταν ιεραπόστολοι. Λέγαμε στα κορίτσια ότι όνειρό μας ήταν να κάνουμε κάποτε ένα ταξίδι οι τέσσερίς μας στην Αφρική. Ήταν κάτι που το ήθελαν πολύ και εκείνα.

Πάντα είχαμε τακτική οικογενειακή μελέτη, στη διάρκεια της οποίας κάναμε πρόβες για καταστάσεις που θα μπορούσαν να προκύψουν στο σχολείο. Δίναμε στα κορίτσια τον ρόλο του Μάρτυρα που απαντάει στις ερωτήσεις. Με αυτόν τον τρόπο μάθαιναν διασκεδάζοντας, και παράλληλα αποκτούσαν πεποίθηση. Καθώς μεγάλωναν, μερικές φορές γκρίνιαζαν για την οικογενειακή μελέτη. Θυμάμαι που κάποτε ένιωσα τόση απόγνωση ώστε τους είπα να πάνε στο δωμάτιό τους και ότι δεν θα κάναμε τη μελέτη. Αναστατώθηκαν και έβαλαν τα κλάματα λέγοντας ότι ήθελαν να μελετήσουμε. Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι όντως ενσταλάζαμε εκτίμηση για τα πνευματικά πράγματα στις καρδούλες τους. Έμαθαν να αγαπούν τη μελέτη, και τις αφήναμε να εκφράζονται ελεύθερα. Βέβαια, μερικές φορές, μας ήταν πολύ δύσκολο να τις ακούμε να λένε ότι δεν συμφωνούσαν με κάποια πτυχή της αλήθειας. Αλλά έτσι μαθαίναμε τι υπήρχε πράγματι στην καρδιά τους. Αφού συζητούσαμε λογικά μαζί τους, έμεναν ικανοποιημένες με τον τρόπο σκέψης του Ιεχωβά στα διάφορα ζητήματα.

Έρχονται και άλλες αλλαγές

Καθώς ανατρέφαμε τα παιδιά μας, τα χρόνια πέρασαν προτού καλά καλά το καταλάβουμε. Με τη βοήθεια και την κατεύθυνση της οργάνωσης του Θεού, κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε για να τα αναθρέψουμε έτσι ώστε να αγαπούν τον Ιεχωβά. Πλημμυρίσαμε από ευγνωμοσύνη βλέποντας και τις δυο μας κόρες να αρχίζουν το σκαπανικό μετά το λύκειο, ενώ απέκτησαν και κάποιες δεξιότητες ώστε να μπορούν να συντηρούνται οικονομικά. Μετακόμισαν στο Κλίβελαντ του Τενεσί μαζί με άλλες δυο αδελφές προκειμένου να υπηρετήσουν εκεί όπου η ανάγκη ήταν μεγαλύτερη. Μας έλειπαν τρομερά, αλλά ήμασταν ευχαριστημένοι ξέροντας ότι χρησιμοποιούσαν τη ζωή τους στην ολοχρόνια υπηρεσία. Εκείνον τον καιρό, ξαναρχίσαμε ως ζευγάρι το σκαπανικό, κάτι που μας άνοιξε τον δρόμο και για άλλα χαρωπά προνόμια. Υπηρέτησα ως αναπληρωτής στο έργο περιοχής με τη γυναίκα μου, και κάναμε διάφορες εργασίες που σχετίζονταν με τις συνελεύσεις.

Προτού μετακομίσουν στο Τενεσί, οι κόρες μας έκαναν ένα ταξίδι στο Λονδίνο και επισκέφτηκαν το γραφείο τμήματος. Εκεί, η 19χρονη τότε Στέφανι γνώρισε έναν νεαρό Μπεθελίτη, τον Πολ Νόρτον. Σε κάποιο επόμενο ταξίδι, η Κίμπερλι γνώρισε έναν συνεργάτη του, τον Μπράιαν Λουέλιν. Ο Πολ και η Στέφανι παντρεύτηκαν—αλλά αφού είχε κλείσει τα 23. Ο Μπράιαν και η Κίμπερλι παντρεύτηκαν την επόμενη χρονιά—όταν η κόρη μας ήταν 25 χρονών. Οπότε, έμειναν και οι δυο τους ελεύθερες τουλάχιστον ως τα 23. Όσο για εμάς, εγκρίναμε με όλη μας την καρδιά την εξαιρετική επιλογή γαμήλιου συντρόφου που έκανε η καθεμιά τους.

Οι κόρες μας μάς έχουν πει ότι τόσο το δικό μας παράδειγμα όσο και των παππούδων τους τις βοήθησε να υπακούν στην εντολή του Ιησού να “επιζητούν πρώτα τη βασιλεία”, ακόμα και όταν είχαν οικονομικές δυσκολίες. (Ματθ. 6:33) Τον Απρίλιο του 1998, ο Πολ και η Στέφανι προσκλήθηκαν στην 105η τάξη της Γαλαάδ, και κατόπιν διορίστηκαν στη Μαλάουι της Αφρικής. Τον ίδιο καιρό, ο Μπράιαν και η Κίμπερλι προσκλήθηκαν στο Μπέθελ του Λονδίνου, ενώ αργότερα πήραν διορισμό για το Μπέθελ της Μαλάουι. Η ευτυχία που νιώθαμε δεν περιγράφεται, εφόσον δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να χρησιμοποιούν οι νεαροί τη ζωή τους.

Τον Ιανουάριο του 2001, έλαβα το τηλεφώνημα που ανέφερα στην αρχή, στην λεζάντα της πρώτης φωτογραφίας. Ο αδελφός Μαρέι, ο επίσκοπος των Μεταφραστικών Υπηρεσιών, μου εξήγησε ότι οι αδελφοί είχαν διευθετήσει να γίνει μια σειρά μαθημάτων για την κατανόηση της αγγλικής που θα την παρακολουθούσαν οι μεταφραστές σε όλο τον κόσμο και, παρότι ήμουν 64 χρονών τότε, σκέφτονταν να προετοιμάσουν και εμένα ώστε να είμαι ένας από τους εκπαιδευτές. Η Μπέθελ και εγώ προσευχηθήκαμε για το ζήτημα και επίσης το συζητήσαμε με τις ηλικιωμένες μητέρες μας για να μας πουν τη γνώμη τους. Επέμεναν και οι δυο τους να πάμε, μολονότι θα στερούνταν τη βοήθειά μας. Τηλεφώνησα λοιπόν και είπα ότι θα ήταν μεγάλη μας χαρά να διαθέσουμε τον εαυτό μας για αυτό το θαυμάσιο προνόμιο.

Στο μεταξύ όμως, η μητέρα μου διαγνώστηκε με καρκίνο. Της είπα ότι θα μέναμε για να βοηθήσουμε και εμείς στη φροντίδα της μαζί με την αδελφή μου τη Λίντα. «Ούτε να το σκέφτεσαι», μου απάντησε. «Θα νιώθω χειρότερα αν δεν πάτε». Την ίδια άποψη είχε και η Λίντα. Πόσο πολύ εκτιμήσαμε το αυτοθυσιαστικό τους πνεύμα αλλά και τη βοήθεια των τοπικών αδελφών! Την επομένη της αναχώρησής μας για το Εκπαιδευτικό Κέντρο της ΣΚΟΠΙΑΣ στο Πάτερσον, τηλεφώνησε η Λίντα για να μας πει ότι η μητέρα μας είχε πεθάνει. Όπως θα μας παρακινούσε και η ίδια να κάνουμε, δοθήκαμε ολόψυχα στην καινούρια μας υπηρεσία.

Φαντάζεστε τη χαρά μας όταν μάθαμε ότι ο πρώτος μας διορισμός θα ήταν στο γραφείο τμήματος της Μαλάουι, εκεί όπου υπηρετούσαν οι κόρες μας με τους άντρες τους! Τι αντάμωση ήταν αυτή! Στη συνέχεια, διδάξαμε τη σειρά μαθημάτων στη Ζιμπάμπουε και κατόπιν στη Ζάμπια. Έπειτα από τριάμισι χρόνια σε αυτή την υπηρεσία, μας ζητήθηκε να επιστρέψουμε στη Μαλάουι για να καταγράψουμε τις εμπειρίες Μαρτύρων που είχαν υποστεί διωγμό εκεί επειδή διατηρούσαν τη Χριστιανική τους ουδετερότητα.

Και πάλι με έναν κόμπο στον λαιμό, το 2005 επιστρέψαμε σπίτι μας στο Μπάσαλτ του Κολοράντο, όπου και οι δυο μας συνεχίζουμε το σκαπανικό. Το 2006, ο Μπράιαν και η Κίμπερλι μετακόμισαν στο διπλανό σπίτι για να μεγαλώσουν τις δύο κόρες τους, τη Μακένζι και την Ελίζαμπεθ. Η Στέφανι με τον άντρα της παραμένουν στη Μαλάουι, όπου ο Πολ υπηρετεί στην Επιτροπή του Τμήματος. Τώρα που κοντεύω τα 80, νιώθω μεγάλη ευχαρίστηση βλέποντας νεότερους άντρες με τους οποίους έχω συνεργαστεί στο διάβα των ετών να αναλαμβάνουν τις ευθύνες που είχα κάποτε εγώ. Η χαρά μας οφείλεται κυρίως στα υπέροχα παραδείγματα που πασχίζαμε να αντανακλούμε για το καλό των παιδιών και των εγγονιών μας.

  • Αναδημοσίευση από τη ΣΚΟΠΙΑ μελέτης του Οκτωβρίου 2016
  • Δείτε άλλη μια ενθαρρυντική βιογραφία ΕΔΩ... Παραδείγματα που μπορούμε να μιμούμαστε...
Comment (0) Hits: 77

Προετοιμασία μελέτης της ΣΚΟΠΙΑΣ παρέα με αδελφούς… Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα!

Posted in Μαρτυρίες

meleti.skopias1
Είναι μια όμορφη συνήθεια που επιδοκιμάζει η Οργάνωση του Ιεχωβά Θεού στη γη… Σε λίγο, 9:15 πρωινή ώρα της Κυριακής, είναι η συνάθροιση μας με τη δημόσια ομιλία και τη μελέτη της ΣΚΟΠΙΑΣ και είναι ωραίο να έχεις ανατρέξει στο περιεχόμενο του μαθήματος, να έχεις εντοπίσει σημεία ώστε να μπορείς να δώσεις απαντήσεις

meleti.skopias2
Η ΣΚΟΠΙΑ μας εκπαιδεύει να αναπτύσσουμε ιδιότητες όμορφες ώστε να αντανακλούμε την υπέρτατη προσωπικότητα τους δημιουργούς μας. Και τη σημερινό μάθημα για τη φιλοξενία είναι υπέροχο και μας αφορά όλους… Είναι πολύ σπουδαίο να μπορούμε να ξεπερνούμε εμπόδια που ορθώνουν στο δρόμο μας φυλετικές ή άλλες διακρίσεις.

meleti.skopias3
Κράτησα την προτροπή της Αγίας Γραφής προς τους γνήσιους Χριστιανούς: «Μην ξεχνάτε την καλοσύνη προς τους ξένους». (Εβρ. 13:2, υποσ. ΜΝΚ, στην  αγγλική) Ήταν λοιπόν μια καλή ευκαιρία να εξετάσουμε πώς βλέπει ο Ιεχωβά τους ξένους; Γιατί μπορεί να χρειάζεται να προσαρμόσουμε την άποψή μας για τους ξένους; Και πώς μπορούμε να βοηθήσουμε ανθρώπους ξενικής καταγωγής να νιώθουν σαν στο σπίτι τους στην εκκλησία μας;

meleti.skopias4
Μελετώντας την Αγία Γραφή μπορούμε να βρούμε πολλά παραδείγματα, η περίπτωση του Βοόζ όμως είναι ξεκάθαρη που δείχνουν πως ο Ιεχωβά ενδιαφέρεται το ίδιο για ανθρώπους ξενικής καταγωγής που παρακολουθούν τις συναθροίσεις στις εκκλησίες μας. (Δευτ. 10:17-19· Μαλ. 3:5, 6) Αν συλλογιζόμαστε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, όπως τις διακρίσεις ή τον γλωσσικό φραγμό, θα αναζητούμε τρόπους για να τους δείχνουμε καλοσύνη και κατανόηση.—1 Πέτρ. 3:8.

meleti.skopias5
Είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι, όλοι μας επηρεαζόμαστε βαθιά από τον πολιτισμό μας. (Ρωμ. 12:2) Επιπλέον, πιθανώς ακούμε γείτονες, συνεργάτες ή συμμαθητές να κάνουν υποτιμητικά σχόλια για άτομα με διαφορετική καταγωγή, φυλή ή χρώμα δέρματος. Πόσο βαθιά επηρεαζόμαστε εμείς από τέτοιες προκατειλημμένες απόψεις; Να, μερικά ερωτήματα που χρειάζονται απαντήσεις...

meleti.skopias6
Η ΣΚΟΠΙΑ στο σημερινό μάθημα μας επισημαίνει στοργικά:  Είμαστε όλοι ατελείς άνθρωποι, ανεξάρτητα από την εθνικότητά μας. (Ρωμ. 3:9, 10, 21-24) Γιατί λοιπόν να νιώθουμε ανώτεροι από οποιονδήποτε άλλον; (1 Κορ. 4:7) Η άποψή μας πρέπει να είναι σαν του αποστόλου Παύλου, ο οποίος νουθέτησε τους χρισμένους συγχριστιανούς του λέγοντάς τους ότι δεν ήταν «πια ξένοι και πάροικοι, αλλά . . . μέλη του σπιτικού του Θεού».

meleti.skopias7
Για να βοηθήσουμε τους άλλους να νιώθουν σαν στο σπίτι τους στην εκκλησία, ας ρωτήσουμε ειλικρινά τον εαυτό μας: “Αν ήμουν εγώ σε μια ξένη χώρα, πώς θα ήθελα να μου συμπεριφέρονται;” (Ματθ. 7:12) Ας είστε υπομονετικοί με εκείνους που προσαρμόζονται σε μια καινούρια χώρα. Στην αρχή, μπορεί να μην καταλαβαίνουμε πλήρως τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται ή αντιδρούν. Αλλά αντί να αναμένουμε από αυτούς να ενστερνιστούν τον πολιτισμό μας, γιατί να μην τους δεχτούμε όπως ακριβώς είναι;—Διαβάστε Ρωμαίους 15:7.
Comment (0) Hits: 111

Έτοιμη η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ, το περιοδικό της ΠΕΤ ΟΤΕ που έχω την ευθύνη έκδοσης

Posted in Δημοσιογραφικά

foni 268
Αυτή είναι η πρώτη σελίδα του νέου τεύχους του περιοδικού της ΦΩΝΗΣ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ του ΟΤΕ που επιμελούμαι δημοσιογραφικά από το 1983, την αρχή ως συνεργάτης στη μηνιαία, τότε, εφημερίδα και στη συνέχεια ως τακτικό προσωπικό της ΠΕΤ-ΟΤΕ μέχρι σήμερα. Για να το διαβάσετε όπως κυκλοφορεί πατήστε ΕΔΩ.

efimeridesΜ’ αρέσει όταν ολοκληρώνεται μια εκδοτική προσπάθεια της οποίας έχω την ευθύνη… Και μ’ αρέσει πιο πολύ όταν αυτή την όμορφη εμπειρία μου τη μοιράζομαι μαζί σας από αυτή τη ζεστή γωνιά του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

Στην ΠΕΤ ΟΤΕ εργάζομαι πλήρες ωράριο ιδιωτικών υπαλλήλων από το 1984 μέχρι σήμερα και ευελπιστώ, αν όλα πάνε καλά, να πάρω τη σύνταξη από εδώ… Κάποτε το περίμενα πώς και πώς να συμβεί αυτό στην ολοκλήρωση του εργασιακού μου βίου, αλλά τώρα πια με όσα βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου, έχω χαμηλώσει τον πήχη των προσδοκιών μου…

Ας είναι… Το γραφείο μου είναι ζεστό, στο κέντρο της Αθήνας και η συνεργασία μου με τους διοικούντες την ΠΕΤ ΟΤΕ, άψογη. Έχω έτσι το χρόνο, καθώς προετοιμάζω το περιοδικό της ΦΩΝΗΣ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ ή καθώς ενημερώνω το Site της ΠΕΤ ΟΤΕ να κάνω κι άλλα πράγματα, στο περιθώριο αυτής της δράσης.

Βλέπεις πάντα υπήρξα δημιουργικός στη δουλειά μου κι αυτό ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ στη δημοσιογραφία. Το να κάνεις τόσα πράγματα είναι καλό και για εσένα και για εκείνους που σε ακολουθούν στο διαδίκτυο…

Η ΦΩΝΗ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ του ΟΤΕ για λόγους, μάλλον οικονομικούς, είναι πια τριμηνιαία. Έτσι, για έναν επαγγελματία, το στήσιμο της δεν είναι και ιδιαίτερα δύσκολο…

Κάθε ταξίδι όμως στον κόσμο της δημοσιογραφίας είναι συναρπαστικό. Από όπου και αν το πιάσεις και όπως και αν το δεις… Πραγματικά, μπορώ να σας το επιβεβαιώσω εγώ, που το ζω 33 συνεχή χρόνια, είτε στα έντυπα που επιμελούμαι, είτε στις εφημερίδες από τις οποίες πέρασα…

Το να προβάλω σωστά και υπεύθυνα τη δράση της συνδικαλιστικής οργάνωσης προφανώς δεν είναι κάτι που αφορά εμένα μόνο. Πιο πολύ αφορά τα ίδια τα συνδικαλιστικά στελέχη. Αλλά με την καλή συνεργασία, εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις, όλα γίνονται.

Επιβάλλεται όμως, διότι ζούμε σε μια εποχή γενικότερων αμφισβητήσεων προς τους θεσμούς, επομένως και στα συνδικάτα, αλλά σε εκείνους που τα εκφράζουν. Κι ωστόσο, όλοι γνωρίζουν ότι κάνουν κάποιες πολύ σημαντικές δράσεις, χρήσιμες για τους απλούς εργαζόμενους.

Στο κάτω – κάτω, ο καθένας αντιλαμβάνεται πως, μόνος του δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Έτσι αν αφήσει κανείς στην άκρη την όποια αμφισβήτηση, συνεχίζει να στηρίζει αυτές τις οργανώσεις που οι… καλοί δανειστές μας στις συζητήσεις που κάνουν (διαβουλεύσεις τις λένε για να ακούγονται πιο… σοβαρές) θέτουν ζητήματα εργασιακών σχέσεων και συνεχή μείωση των μισθών.

Επιθυμούν διακαώς να επιστρέψουμε στον μεσαίωνα, να μην υπάρχουν συνδικαλιστικές οργανώσεις που να αντιστέκονται σθεναρά στις παράλογες απαιτήσεις των αφεντικών και γενικότερα, να δίνουν ένα κομμάτι ψωμί αποκλειστικά και μόνο για την επιβίωση. Και πρέπει να τους είναι και ευγνώμονες, οι εργαζόμενοι…

Τέτοια σοβαρά ζητήματα και προβληματισμούς θέτει η ΦΩΝΗ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ του ΟΤΕ, ως ένα από τα ελάχιστα σοβαρά έντυπα που κυκλοφορούν πια σε χαρτί, στην αρθρογραφία τους. Και ενθαρρύνει και τους αναγνώστες που την παίρνουν σπίτι τους να γράψουν και να διατυπώσουν και τις προσωπικές τους απόψεις. Επειδή ο διάλογος βοηθάει…

Αν κι αυτό δεν έχει συμβεί μέχρι στιγμή στα χρόνια που έχω τη δημοσιογραφική ευθύνη του περιοδικού, εμείς δεν θα πάψουμε να το τονίζουμε στις σελίδες της ΦΩΝΗΣ. Και, πού ξέρεις, κάποτε μπορεί να επωφεληθούν από αυτή την προμήθεια… Θα μπορούσε να το πεις και προνόμιο…
Comment (0) Hits: 98

Ο αμφιλεγόμενος Φιντέλ Κάστρο ηγέτης της Κούβας ολοκλήρωσε τον κύκλο της ζωής του…

Posted in Δημοσιογραφικά

iefimerida271116
Έτσι παρουσίασε ο ελληνικός Τύπος το φευγιό του κουβανού ηγέτη Φιντέλ Κάστρο. Από τα εντυπωσιακά κρατήσαμε αυτό της ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ της 27/11/2016 που έδειξε ότι θαυμάζει τον Φιντέλ.

prin271116
Το ΠΡΙΝ, μια εβδομαδιαία εφημερίδα της Αριστερά είχε αυτό το πρωτοσέλιδο την ίδια ημέρα… Προσθέτει δίπλα τον Τσε Γκεβάρα ίνδαλμα για τη νεολαία, έτσι για να προσδώσει ακόμα περισσότερη επανάσταση στον Φιντέλ Κάστρο.

bvoice011216
Το πένθος για τον Κουβανό ηγέτη κράτησε αρκετές μέρες… Συνέχισαν να προσέρχονται για να προσκυνήσουν τη… στάχτη του, αφού κατά την επιθυμία του αποτεφρώθηκε. Αυτό που βλέπετε είναι το οπισθόφυλλο της VOICE της 01/12/2016.

starpress271116
Βεβαίως πάντα υπάρχουν και εκείνοι που λοιδορούν με λάσπη. Την πετάνε και όπου πιάσει. Πάντα θα υπάρχουν ανόητοι να πιστεύουν εφημερίδες τύπου STAR PRESS που υποτιμούν τη νοημοσύνη του. Αλλά όλα αυτά είναι λεπτομέρειες…

efimeridesΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 03/12/2016

Και βέβαια δεν θέλουμε να την κάνουμε τη στήλη, όπως τα κοινωνικά και τις νεκρολογίες ανθρώπων που σημάδεψαν τη ζωή με το πέρασμα τους από τη γη. Το λέμε αυτό γιατί μόλις την περασμένη εβδομάδα γράφαμε εδώ για το φευγιό του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλου.

Επιστρέφουμε όμως αναγκαστικά και σήμερα για να πούμε μερικά λόγια για μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, τον Φιντέλ Κάστρο, που κουβάλησε μαζί του τους πιο ακραίους χαρακτηρισμούς, όπως επαναστάτης, τρομοκράτης, πολιτικός ηγέτης, σοσιαλιστής κ.α που αν τα βάλουμε εδώ θα μας πάρει πολύ χώρο της στήλης.

Τον Κάστρο με βάση όσα ακούμε από τα δελτία ειδήσεων αποχαιρετά σχεδόν όποιο απελευθερωτικό κίνημα γεννήθηκε στην υφήλιο τα τελευταία 50 χρόνια. Οι Ιρλανδοί και Βάσκοι "τρομοκράτες" του IRA και της ΕΤΑ, οι Ευρωπαίοι αρωγοί του αλγερινού αντιαποικιακού αγώνα. Εκπαιδεύτηκαν κι ενισχύθηκαν ποικιλοτρόπως απ' την Κούβα.

Ο Malcolm X κι οι Μαύροι Πάνθηρες που αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα των μαύρων πολιτών των ΗΠΑ. Η Angela Davis που έσταζε μέλι για τον Φιντέλ και η Assata Shakur, η πρώτη γυναίκα που μπήκε στη λίστα των πιο καταζητούμενων στις ΗΠΑ με αμοιβή 2 εκ.δολ. για την επαναστατική της δράση. Ζει στην Κούβα απ' το 1984.

Τα απελευθερωτικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής. Οι στρατοί των FARC και ELN της Κολομβίας, το MIR του Περού, οι Σαντινίστας της Νικαράγουα, το FSLN του Ελ Σαλβαδόρ, οι αντάρτες Tupamaros απ' την Ουρουγουάη, και πολλοί άλλοι είτε εκπαιδεύτηκαν στην Κούβα, είτε πήραν οπλισμό και υλική βοήθεια, είτε τέλος βρήκαν καταφύγιο εκεί όταν κυνηγήθηκαν.
Τον Κάστρο αποχαιρετούν και τα εκατομμύρια φτωχών Βενεζουελάνων απ' τις φαβέλες που είδαν χιλιάδες Κουβανούς γιατρούς να τους φροντίζουν μετά τη συμφωνία Τσάβες - Κάστρο (πετρέλαιο για γιατρούς).episimansis

Νερό στο όνομα του Κάστρο πίνει και ο παλαιστινιακός λαός. Οι πρώτοι Παλαιστίνιοι μαχητές της ελευθερίας από την PLO του Αραφάτ εκπαιδεύτηκαν στην Κούβα. Από κοντά, μαζί με τους Παλαιστίνιους μαχητές τίμησαν τον Κάστρο και οι Κούρδοι μαχητές της Τουρκίας και της Συρίας, με ανακοίνωσή τους.

Τον Κάστρο τέλος αποχαιρετά και ολόκληρη η αγωνιζόμενη "μαύρη ήπειρος". Πώς να ξεχάσει η Ανγκόλα τους 25.000 Κουβανούς "Τσε Γκεβάρα" που έφυγαν απ' την Καραϊβική και πήγαν στον αφρικανικό νότο για να βοηθήσουν τον λαό της Ανγκόλα να ξεφύγει απ' το ρατσιστικό καθεστώς του απαρτχάιντ που τους είχε επιβληθεί απ' τη δικτατορία της Νότιας Αφρικής. Και η Ανγκόλα άντεξε με τη διαρκή βοήθεια της Κούβας.

Πώς να ξεχάσει κι ο μαύρος πληθυσμός της Νότιας Αφρικής, την τεράστια πολιτική και υλική στήριξη της μικρής Κούβας στον Νέλσον Μαντέλα και τον αγώνα για να πέσει το καθεστώς διακρίσεων που είχαν επιβάλλει οι λευκοί αποικιοκράτες. Τί είπε ο Νέλσον Μαντέλα λίγο μετά την απελευθέρωσή του για τους Κουβανούς;

"Εμείς οι Αφρικανοί ήμασταν συνηθισμένοι να 'μαστε θύματα κρατών που ήθελαν να πάρουν τις περιοχές μας ή να υπονομεύσουν την κυριαρχία μας. Είναι δίχως προηγούμενο στην Αφρικανική ιστορία να έχουμε εδώ έναν άλλον λαό που σηκώνεται για να υπερασπιστεί έναν από εμάς"

Γι' αυτό αντιμετωπίζουν μ’ αυτόν τον ακραίο τρόπο τον Κάστρο τα μεγάλα ΜΜΕ και προσπαθούν να τσαλακώσουν την εικόνα του. Γιατί Κούβα του Φιντέλ δεν σημαίνει απλά και μόνο "υπερασπίζομαι το σπίτι μου και την αξιοπρέπειά μου" αλλά βάζω τρικλοποδιές σε κάθε άκρη της γης και δίνω το χέρι σε όποιον σηκώνεται.

Ο καθένας φυσικά μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του. Εμείς δεν θα πάρουμε θέση. Διότι θεωρούμε ότι είναι λάθος να ηρωοποιούμε ανθρώπους, επειδή όσο καλή διάθεση και αν είχαν, όπως ίσως στην περίπτωση του Φιντέλ Κάστρο, δεν μπόρεσαν να υλοποιήσουν όλες τις υποσχέσεις τους. Από την άλλη μεριά στη Φλώριντα των ΗΠΑ υπήρχαν Κουβανοί που πανηγύρισαν για το θάνατο του… Πώς να τους ικανοποιήσει όλους; Η δικαιοσύνη που ονειρεύονται οι άνθρωποι δεν ήρθε…

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί αύριο Σάββατο 03/12/2016 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου «Επισημάνσεις».
Comment (0) Hits: 87

«Χιονισμένος» και σήμερα ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ, πολύ δυνατό το κρύο στην Αθήνα...

Posted in Επικαιρότητα

xionia2016.1.evia
Συνεχίζουμε το δημοσίευμα μας για το χιόνια, αν και αφορούν περιοχές έξω από την Αθήνα… Λένε πως και στην Πάρνηθα χιόνισε, αλλά είναι μέρες δουλειάς, δεν μπορέσαμε να πάμε…Στη Φλώρινα το χιόνι πέφτει ακόμη και στο κέντρο της πόλης - Ελαφρύ χιόνι έπεφτε έως και πριν από τις εννέα χθες το πρωί στην Κοζάνη, ενώ νιφάδες «πολιορκούν» και τη Σιάτιστα, τη Βάστη και τη Σαμαρίνα - Παγωνιά και βροχές τα χαρακτηριστικά του καιρού

xionia2016.2.evia
Χειμωνιάτικο είναι το σκηνικό του καιρού στις περισσότερες πόλεις της Μακεδονίας, με την πτώση της θερμοκρασίας να είναι από χθες το βράδυ αισθητή. Το μεσημέρι έπεσαν μάλιστα και τα πρώτα χιόνια στην Πάρνηθα. Αντί για τον Χορτιάτη της Θεσσαλονίκης, που θα τον δείτε στις επόμενες τρεις φωτογραφίες επιλέξαμε σήμερα να ξεκινήσουμε από τη χιονισμένη Εύβοια. Ο Πέτρος Πατσαλαρήδης είναι ο φωτογράφος…

xionia.xortiatis1.2016
Στα ορεινά του νομού Θεσσαλονίκης, άρχισε να χιονίζει από νωρίς χθες το πρωί. Σε Χορτιάτη, Φίλυρο, Μελισσοχώρι, Πανόραμα και Ωραιόκαστρο, η χιονόπτωση είναι εντονότερη -μέχρι στιγμής- με το χιόνι να πέφτει με σταθερό ρυθμό. Στο Ωραιόκαστρο, τα εκχιονιστικά μηχανήματα έχουν ήδη βγει στον δρόμο, για να συντηρήσουν τους δρόμους «καθαρούς», ρίχνοντας αλάτι. Οι φωτογραφίες είναι από τον Χορτιάτη.

xionia.xortiatis2.2016
Στην κυκλοφορία, δεν υπάρχουν προβλήματα, αν και ο δρόμος γλιστράει και οι οροφές των αυτοκινήτων είναι χιονισμένες. Στις υπόλοιπες περιοχές της πόλης, υπάρχει έντονη πτώση της θερμοκρασίας και πέφτει χιονόνερο. Εντονότερη χιονόπτωση, ακόμα και στο κέντρο της πόλης, αναμένεται τις απογευματινές και τις βραδινές ώρες. Με εμφανές περισσότερο χιόνι από τις χθεσινές φωτογραφίες που μπορείτε να δειτε πιο κάτω στο χθεσινό δημοσίευμα…

xionia.xortiatis3.2016
Εν τω μεταξύ, η Αρναία στη Χαλκιδική έχει ήδη «ντυθεί» στα λευκά, στη Φλώρινα οι στέγες των σπιτιών έχουν αρχίσει να ασπρίζουν και στα χιονοδρομικά κέντρα της Βασιλίτσας Γρεβενών και της Βίγλας Πισοδερίου το χιόνι έχει ξεπεράσει τα επτά εκατοστά. Ας είναι καλά μη Μαρία Βουλγαράκη που είναι φανερό ότι το απολαμβάνει το χιόνι στον Χορτιάτη. Μέχρι και τα σκυλιά της είδαμε να παίζουν σαν παιδιά μ’ αυτό.

xionia2016.1.volos
Αναλυτικότερα, χιονίζει από χθες τα ξημερώματα σε όλη τη δυτική Μακεδονία. Στη Φλώρινα το χιόνι πέφτει ακόμη και στο κέντρο της πόλης, έχοντας αρχίσει να δημιουργεί λευκό πέπλο στις στέγες των σπιτιών. Ελαφρύ χιόνι έπεφτε έως και πριν από τις εννέα το πρωί και στην πόλη της Κοζάνης, ενώ νιφάδες «πολιορκούν» και τη Σιάτιστα, τη Βάστη και τη Σαμαρίνα. Αυτή η φωτογραφία και η επόμενη είναι από τον Βόλο, τραβηγμένη από την Σούλα Τασιού.

xionia2016.2.volos
Στα ορεινά της δυτικής Μακεδονίας και ειδικά πάνω από τα 1000 μέτρα η χιονόπτωση είναι πιο πυκνή, ενώ το χιόνι έχει ξεπεράσει τα επτά εκατοστά στο ύψος των σαλέ στα χιονοδρομικά κέντρα Βασιλίτσας Γρεβενών και Βίγλας Πισοδερίου στην Φλώρινα. Μέχρι στιγμής δεν καταγράφονται προβλήματα στην κίνηση των οχημάτων τόσο στο εθνικό όσο και στο επαρχιακό δίκτυο της δυτικής Μακεδονίας. Και το ρεπορτάζ για το χιόνι, συνεχίζεται…
Comment (0) Hits: 114

Συναντήθηκαν στη Συνέλευση Περιφερείας Κρήτης, ύστερα από 48 ολόκληρα χρόνια!

sinelefsi.kritis.26.2016

Για φαντάσου! 48 χρόνια είναι αυτά και ο χρόνος έχει κάνει την δουλειά του. Συναντήθηκαν στη διάρκεια των εργασιών της Συνέλευσης Περιφερείας Κρήτης του 2016, ύστερα από μισό σχεδόν αιώνα... Πρωτοσυναντήθηκαν στη φυλακή όταν ήταν νεαροί, με αφορμή τη διακράτηση ουδετερότητας. Τώρα είναι πια μπαμπάδες, παππούδες και με άσπρα μαλλιά! Πραγματικά όταν βιώνεις τέτοια πράγματα είναι να συγκινείσαι πολύ και αναπόφευκτα θυμάσαι τα παλιά, τότε που αμούστακα παιδιά κρατούσαν οσιότητα στην υπόσχεσή τους να υπηρετούν μόνο τον Ιεχωβά Θεό. Τι υπέροχα παραδείγματα! Εκεί, στην Κρήτη, θα τους γνωρίζετε φαντάζομαι ποιοι είναι...

Τι όμορφη που είναι η ενότητα κάτω από το πνεύμα του Ιεχωβά Θεού. Όλοι μαζί στην Κρήτη

sinelefsi.kritis.28.2016

Στη φωτογραφία εικονίζονται αδελφοί της φυλακής από τις 10ετίες του 1970 μέχρι τη 10ετία του 1990, όσοι βέβαια βρεθήκαν στην Κρήτη με αφορμή την Περιφερειακή Συνέλευση, τον Αύγουστο του 2016 Ήταν πολύ συγκινητικό για όλους να συναντηθούν με πραγματικούς φίλους και συναγωνιστές, με τους οποίους έζησαν όχι μόνο πολύ δύσκολες στιγμές, αλλά και πολύ ευχάριστες και έτσι τους ένωσε πιο σφικτά η υπέροχη ιδιότητα της αγάπης! Ειλικρινά ευχαριστούμε από καρδιάς τον Ιεχωβά για το υπέροχο δώρο της αδελφότητα, το οποίο μεγαλουργεί στους καιρούς μας! Σε όλους αυτούς τους αγωνιστές της ακεραιότητας εκπληρώθηκαν περίτρανα τα εδάφια Ησαίας 54:17 και  40:29-31.

Ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής στο Θραψανό... Βόλτα στη λίμνη της Λιβάδας...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνάω πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν τρία χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Το 2015, τις μάζεψε η Ειρήνη, η γυναίκα του ανηψιού μου Λευτέρη Βολυράκη, με ένα καλό συνεργείο. Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που θα ήθελα να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και ονειρεύομαι να ζήσω εδώ ήρεμα, ήσυχα, χωρίς τις εντάσεις της δουλειάς, όταν με το καλό βγω στη σύνταξη... Ελπίζω να μου συμβεί αυτό το καλό... Και μακάρι να πάνε όλα καλά στο σπίτι που φτιάχνω για να μπορέσω να μείνω εκεί... Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συυνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης... Έτσι αρχίζω να συνειδητοποιώ πως ίσως να μην το ζήσω και ποτέ... Δεν πειράζει. Είμαι καλά και αυτό έχει σημασία... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti120716

Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε το μεσημέρι της Τρίτης 12/7/2016 και είναι πια φανερό ότι έχουν γίνει ήδη ορισμένα πράγματα. Δείτε το βάψιμο των εξωτερικών τοίχων πόσο άλλαξε την όψη του σπιτιού. Μπήκε και το σείρμα στον χτισμένο τοίχο της αυλής καθώς και ένα αντιανεμικό, πράσινο πανί. Τα υπόλοιπα που σχεδιάζουμε θα τα κάνουμε του χρόνου, πια. Οι βουκαμβίλιες με πότισμα και λίγο λίπασμα, ξαναπήραν πάνω τους. Κι αυτή τη φορά θα προστατευθούν με τον φράχτη που τοποθετήσαμε στην είσοδο της εξωτερικής αυλής προσωρινά, μέχρι να μπεί κανονική πόρτα... 

Λαιμητόμος και για τους δημοσιογράφους το ασφαλιστικό. Τώρα στοχεύουν στον ΕΔΟΕΑΠ

banner gia site

Εκατόν πενήτα τρείς βουλευτές ψήφισαν την καταδίκη μας. 153, Οι ίδιοι που ούρλιαζαν όταν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ψήφιζαν μνημόνια. Κάποιοι απ' αυτούς τους θυμόμαστε που είχαν βγει από τα παράθυρα της Βουλής και είχαν αναρτήσει πανό. Κάποιοι άλλοι είχαν φάει ξύλο και δακρυγόνα. Και δεν είναι μόνο αυτό. Εκείνο που μας έκανε να νιώσουμε πολύ άσχημα το βράδυ που ψηφίστηκε το νομοσχέδιο μαζί με το νέο φορολογικό που θα μας αποτελιώσει, είναι ότι χειροκροτούσαν που τα κατάφεραν και το πέρασαν! Ίδιοι, ανίκανοι, όλοι οι πολιτικοί... Μακριά τους... Όσο πιο μακριά γίνεται. Δεν τους έχουμε πια, καμιά απολύτως εμπιστοσύνη... Μετά το ΕΤΑΠ ΜΜΕ, τώρα βάζουν στο στόχαστρο τον ιατροφαρμακευτικό μας φορέα, τον ΕΔΟΕΑΠ κάθώς έκοψαν τους πόρους χρηματοδότησης του από το αγγελιόσημο...

ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ

Έπρεπε να ζήσω για να το δω κι αυτό. Μια... δήθεν σοσιαλιστική κυβέρνηση, αυτή του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ έβαλε λουκέτο στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Έκλεισε εφημερίδες, αντί να τις στηρίζει με κάθε τρόπο και δυσκόλεψε πολύ τη συνέχιση της έκδοσης πολλών εφημερίδων.

Τον Αύγουστο του 2011 η κυβέρνηση εφάρμοσε μια παράγραφο που πέρασε στο ντούκου μέσα στο Μεσοπρόθεσμο, χωρίς να τη διαβάσουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. (όπως άλλωστε έκαναν παντού στη συνέχεια...) που το ψήφισαν και με την οποία σταματά η επιδότηση των ταχυδρομικών τελών των εφημερίδων, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα και... ουσιαστικά τετραπλασιάζει τα έξοδα αποστολής στους συνδρομητές.

Προφανώς ουδείς υποψιάστηκε τι προβλήματα μπορεί να δημιουργούσε μια τέτοια απόφαση... Η ζωή το έδειξε στη συνέχεια... Εφημερίδες αναγκάστηκαν να κλείσουν, δημοσιογράφοι έχασαν τη δουλειά τους, τυπογραφεία απέλυσαν εργαζόμενους, αν δεν έκλεισαν και τα ίδια... Η περίπτωση της press line είναι χαρακτηριστική...

Αναρωτιέμαι: Αυτό ήθελαν πραγματικά; Να κλείσουν οι μικρές εφημερίδες που βγάζουν οι εξωραϊστικοί σύλλογοι και τα συνδικάτα; Ήθελαν να φιμώσουν τις εφημερίδες της περιφέρειας, να τις κλείσουν; Διότι ποια εφημερίδα θα αντέξει κάτω από αυτό το καθεστώς; Ποιος συνδρομητής θα δεχτεί, σε καιρούς άγριας λιτότητας να τετραπλασιαστεί το ποσό που δίνει, για να φτάνει το έντυπο στο σπίτι του;

Σκεφθείτε λίγο τις εφημερίδες που βγαίνουν από αγάπη για τις μικρές πατρίδες... Αυτές, που πάνε να τους βρουν σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο. Νομίζετε ότι θα αντέξουν; Πολύ αμφιβάλω... Ήδη έβαλαν συνδρομή, ετήσια και μάλιστα αρμυρή στα μέλη τους. Αλλά είναι λύση αυτή;

ΔΥΟ ΚΑΛA ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ SITE ΜΑΣ

Το να λένε οι συνάδελφοί σου καλές κουβέντες για σένα δεν είναι και κάτι συνηθισμένο, ιδιαίτερα στο δημοσιογραφικό χώρο. Αλλά ούτε και η Θεοδοσία Κοντζόγλου είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Γνωριζόμαστε περισσότερα από 20 χρόνια και η γνωριμία κρατάει... Σαν την παλιά... κολώνια...

Και να, τώρα, που επιμελείται μια στήλη για τα Blog στο καταξιωμένο περιοδικό τέχνης “Ως3”. Προβάλει, με πολύ καλά λόγια τούτο εδώ τον ιστότοπο. Ο σύνδεσμος που είχαμε για να το δείτε, έληξε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι... Δημοσιοποίησε σε ένα ευρύ κοινό, ένα Site που φτιάχνεται καθημερινά, πετραδάκι – πετραδάκι, με καθαρά υλικά από την καρδιά μου...

Μικρές σταλαγματιές ομορφιάς, καθαρού δροσερού νερού αλήθειας που, δυστυχώς, δεν είναι σε θέση να τις δεχτούν οι περισσότεροι. Έμαθαν να θέλουν χάδια... Αλλά από εμένα, δεν θα τα δουν. Δεν το έκανα ποτέ, δεν θα το κάνω και τώρα από τούτη τη διαδικτυακή  γωνιά...

Το Site αυτό θα συνεχίσει να είναι μια ελεύθερη δημοσιογραφική έπαλξη. Σ' αυτό άλλωστε «χρωστά» και την όποια επιτυχία της...

Άσε που, από την επισκεψιμότητα, θα δω κι εγώ, τι από τα θέματα που ανεβάζω σας αρέσουν περισσότερο...Καλή ανάγνωση... Και σχολιάστε τα θέματα, ο διάλογος κάνει καλό! Μπείτε στη διαδικασία, είναι πανεύκολο πια...

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του εξωραϊστικού συλλόγου της Κολοκυνθούς  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να ήταν αλήθεια, αυτό. Κι όχι μόνο προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Μια τηλεοπτική όαση!

studio1

Μια ευχάριστη ανακοίνωση επεφύλαξε μεταξύ άλλων το κυβερνών σώμα στην ετήσια συνάθροιση του, το 2014. Αφορούσε τη δημιουργία τηλεοπτικού σταθμού τελευταίας τεχνολογίας που εκπέμπει μέσω internet.ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ δειτε τις Συνελεύσεις Περιφερείας κατά σειρά 2014 - 2015 - 2016. Από τον Μάϊο 2015 το κανάλι το έχουμε με ελληνικούς υπότιτλους, και τώρα μεταγλωττισμένο στα ελληνικά, ώστε να το παρακολουθούμε καλύτερα, όλοι εμείς που δεν γνωρίζουμε καλά αγγλικά. Από εδώ μπορείτε επίσης να δείτε παρά πολλά χρήσιμα βίντεο και φυσικά στις αρχές κάθε μήνα, το Jehovah’s Witnesses Broadcasting... Δοκιμάστε το. Θα οφεληθείτε πάρα πολύ και θα ενισχύσετε την πνευματικότητα σας... 

Διαθέσιμος για δουλειά

Από το Γενάρη του 2012 που σταμάτησα την εργασία μου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, δηλώνω ότι είμαι διαθέσιμος για δημοσιογραφική δουλειά. Το λεω τώρα τόσο καιρό, χωρίς αποτέλεσμα, έχοντας συναίσθηση των δυσκολιών μιας κοινωνίας που βιώνει τα μνημόνια στο πετσί της... Με περισσότερα από 33 χρόνια εμπειρίας σε δημοσιογραφικά έντυπα, είμαι σε θέση να υλοποιήσω κάθε εκδοτική προσπάθεια με τον καλύτερο τρόπο. Σ' αυτό το Site θα δείτε ενδεικτικές δουλειές μου σε εφημερίδες που εκδίδω ήδη... Παρακαλώ, επικοινωνήστε μαζί μου στο τηλέφωνο 6932212755. Αγαπώ πολύ, αυτό που ξέρω να κάνω με απόλυτη ευσυνειδησία. Η εργασία είναι μια έντιμη προσπάθεια για την επιβίωση. Προσωπικά το πιστεύω αυτό... Γι' αυτό και παρά τις δυσκολίες συνεχίζω να αγωνίζομαι έντιμα, να βρω κάτι επιπλέον... Ξέρω ότι μπορώ να το κάνω.

Ο Γάμος της Ειρήνης...

Η Ειρήνη με τον Χριστόφορο παντρεύτηκαν στις 10/10/2010. Το μωρό τους ήρθε στις 28/08/13. Να τους ζήσει! Κι έτσι έγινα παππούς...

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη ένα ακριβώς χρόνο μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε... Πώς σας φαίνετε η νέα μορφή του από 9/9/2013;

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA