Μια ξεχωριστή στάση στον Ισθμό της Κορίνθου
Υπάρχουν κάποια μέρη που, όσες φορές κι αν τα προσπεράσεις πηγαίνοντας προς έναν προορισμό, πάντα θα σε κάνουν να σταματήσεις. Ένα από αυτά είναι και ο επιβλητικός Ισθμός της Κορίνθου. Σε μια πρόσφατη βόλτα με τη Βικτώρια, αποφασίσαμε να κάνουμε αυτήν ακριβώς τη στάση και να θαυμάσουμε από κοντά ένα από τα πιο σπουδαία ανθρώπινα επιτεύγματα στην Ελλάδα.
Στεκόμενοι πάνω στη γέφυρα, το θέαμα κόβει την ανάσα. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις πώς η ανθρώπινη διάνοια και η τεχνολογία κατάφεραν να «σκίσουν» τη στερεά γη στα δύο, δημιουργώντας ένα κανάλι με κατακόρυφα, επιβλητικά τείχη που μοιάζουν να αγγίζουν τον ουρανό.
Η διώρυγα αυτή δεν είναι απλώς ένα όμορφο αξιοθέατο για φωτογραφίες· αποτελεί ένα τεχνολογικό ορόσημο που άλλαξε τον ναυτιλιακό χάρτη, ενώνοντας τον Κορινθιακό με τον Σαρωνικό κόλπο και διαχωρίζοντας ουσιαστικά την Πελοπόννησο από την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα.
Κοιτάζοντας τα γαλαζοπράσινα, ήρεμα νερά από ψηλά, νιώθεις δέος για το μέγεθος του έργου. Για τη Βικτώρια, η εμπειρία του να αντικρίσει αυτό το μοναδικό πέρασμα ήταν γεμάτη ενθουσιασμό, επιβεβαιώνοντας ότι ο Ισθμός παραμένει ένα διαχρονικό σημείο συνάντησης της φύσης, της ιστορίας και της μηχανικής.
Αν ο δρόμος σας σας βγάλει προς τα εκεί, μην το προσπεράσετε. Κατεβείτε από το αυτοκίνητο, περπατήστε στη γέφυρα, νιώστε το ύψος και απολαύστε τη θέα. Αξίζει κάθε δευτερόλεπτο!
Η άνοιξη «ταξιδεύει» από το Όσλο στην Αθήνα!
Η άνοιξη δεν έχει σύνορα και, ακόμα κι αν αργεί λίγο παραπάνω στον ευρωπαϊκό Βορρά, όταν φτάνει, πλημμυρίζει τον τόπο με χρώματα και φως. Σήμερα, μεταφερόμαστε νοερά στη Νορβηγία μέσα από τα μάτια ενός καλού φίλου της σελίδας μας. Ο φίλος μας ο Βασίλης βρέθηκε στην όμορφη περιοχή Lambertseter του Όσλο κοντά στα παιδιά του. Πικραλίδες (ταραξάκο) στο πράσινο.
Γοητευμένος από το ανοιξιάτικο σκηνικό, «αιχμαλώτισε» με τον φακό του πανέμορφα ανθισμένα δέντρα και αγριολούλουδα που κλείνουν μέσα τους όλη τη μαγεία αυτής της εποχής. Από τις καταπράσινες γωνιές με τα κατακίτρινα δαντελωτά αγριολούλουδα και τις ολάνθιστες ροζ κερασιές, μέχρι τις φροντισμένες αυλές, η φύση εκεί έχει φορέσει τα γιορτινά της. Ανθισμένες ιαπωνικές κερασιές (sakura).
Ο Βασίλης μοιράστηκε μαζί μας αυτές τις υπέροχες εικόνες κι εμείς, με τη σειρά μας, τις αξιοποιήσαμε με μεγάλη χαρά εδώ, στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Γιατί για εμάς, η συνεργασία και η επικοινωνία με όλους εσάς είναι ό,τι πολυτιμότερο. Είναι η κινητήριος δύναμη για να συνεχίζουμε να φροντίζουμε αυτό το site καθημερινά, με μεράκι και πολλή αγάπη – κάτι που ελπίζουμε να φαίνεται σε κάθε μας ανάρτηση. Ανθισμένη ιτιά και (κάτω) πανέμορφοι μωβ πανσέδες.
Οι βουκαμβίλιες, είναι τώρα στα καλύτερα τους
Μπήκαμε για τα καλά στην εποχή που οι βουκαμβίλιες κλέβουν την παράσταση σε κάθε γωνιά! Φουντωτές, κατακόκκινες και γεμάτες ζωντάνια, ομορφαίνουν ακόμα και το πιο γκρίζο αστικό τοπίο. Μια τέτοια υπέροχη εικόνα τράβηξε την προσοχή και της καλής μας φίλης και συνεργάτιδας, Χάρις, η οποία μοιράστηκε μαζί μας αυτό το πανέμορφο στιγμιότυπο. Μια βουκαμβίλια – υπερπαραγωγή που αγκαλιάζει τα μπαλκόνια και δίνει άλλο χρώμα στον δρόμο.
Ωστόσο, έχουμε ένα μικρό παράπονο… Όπως κάνουν οι περισσότεροι φίλοι μας τελευταία, η Χάρις μας έστειλε τη φωτογραφία αλλά ξέχασε να μας πάρει μαζί της στο «ταξίδι»! Δεν ξέρουμε σε ποια περιοχή ή σε ποια γειτονιά βρίσκεται αυτό το στολίδι. Και καλά η βουκαμβίλια, είναι υπέροχη από μόνη της. Αν είχαμε όμως και τις λεπτομέρειες, αν μοιραζόμασταν και το συναίσθημα της στιγμής, όλα θα ήταν ακόμα καλύτερα!
Αυτή η βουκαμβίλα είναι χθεσινή, από το μπαλκόνι μας. Είδατε, παντού είναι όμορφες αυτή την εποχή!
Μια βόλτα γεμάτη Ελλάδα, καλώς όρισες, Βικτώρια!
Η χαρά μας αυτές τις μέρες είναι μεγάλη! Υποδεχτήκαμε στην Ελλάδα τη Βικτώρια, την κόρη της Έστερ και εγγονή της Σούλας, που μας ήρθε από τη γειτονική Ιταλία και τη γεμάτη ήλιο Σικελία. Χθες το απόγευμα το ραντεβού δόθηκε στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος»· οι αγκαλιές της υποδοχής, οι πρώτες κουβέντες και μετά, η απαραίτητη ξεκούραση. Εδώ γιαγιά Σούλα και εγγονή Βικτώρια…
Σήμερα, όμως, η μέρα ανήκει στο ταξίδι και στη γνωριμία με μέρη εμβληματικά. Σχεδιάσαμε μια εκδρομή σε προορισμούς που κουβαλούν τη δική τους μαγεία, από αυτούς που όσες φορές κι αν τους επισκεφθείς, πάντα κάτι καινούριο έχουν να σου ψιθυρίσουν. Μέρη που δεν υπάρχει άνθρωπος να μην αγαπήσει με την πρώτη ματιά: Η αρχαία Κόρινθος: Θα δούμε τα βήματα της πόλης που έζησε και δίδαξε, ο απόστολος Παύλος…
Το Αρχαίο Θέατρο και το Μουσείο της Επιδαύρου: Εκεί όπου η αρμονία συναντά την ιστορία. Ένα μέρος με ενέργεια μοναδική, που καθηλώνει κάθε επισκέπτη. Το πανέμορφο Ναύπλιο: Ο ιδανικός επίλογος για βόλτα στα σοκάκια, κάτω από τα ιστορικά κάστρα, εκεί όπου η αρχοντιά της πόλης σε μαγεύει. Η πιο όμορφη ώρα, του καλωσορίσματος στην Ελλάδα!
Υπάρχουν κάποια μέρη στον τόπο μας που δεν τα βαριέσαι ποτέ. Όσες φορές κι αν έχεις πάει, πάντα θα νοσταλγείς την επιστροφή σου. Γιατί πάντα θα θέλεις να γυρίσεις εκεί, για να αναπνεύσεις ξανά τον αέρα τους… Καλώς όρισες, Βικτώρια! Θα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, αυτές οι λίγες μέρες που θα μείνεις κοντά μας, να σου μείνουν αξέχαστες! Η πτήση της Βικτώρια, έφτασε από Ρώμη…
Η ομορφιά της απλότητας, το «λίγο» υπερπλήρες
Υπάρχουν βράδια που η ησυχία του σπιτιού γίνεται ο καλύτερος συνδαιτυμόνας. Βράδια που δεν αναζητάς περίπλοκες συνταγές, γκουρμέ πιάτα ή γεμάτα τραπέζια για να νιώσεις χορτάτος. Γιατί, καμιά φορά, η μεγαλύτερη πολυτέλεια κρύβεται στην απόλυτη απλότητα.
Ένα τέτοιο, λιτό γεύμα είναι αρκετό για να σου θυμίσει τι σημαίνει αληθινή γεύση:
- Αυγά βραστά, φρέσκα, κατευθείαν από το κοτέτσι του χωριού.
- Ντομάτα κομμένη όπως-όπως, με μπόλικη, αυθεντική φέτα από πάνω.
- Χωριάτικο ψωμί, μεστό και μυρωδάτο, ιδανικό για την απαραίτητη «βούτα».
- Λίγο σπιτικό κρασάκι στο ποτήρι, ίσα για να ζεστάνει την κουβέντα με τον εαυτό μας.
Κοιτάζοντας αυτό το πιάτο, αναρωτιέμαι: Υπάρχει άραγε κάτι καλύτερο; Σε έναν κόσμο που τρέχει με χίλια και συχνά αναλώνεται στο «φαίνεσθαι», αυτά τα αγνά υλικά μάς επιστρέφουν στις ρίζες μας. Είναι η γεύση της παράδοσης, ο κόπος των δικών μας ανθρώπων στο χωριό, η θαλπωρή των παιδικών μας χρόνων.
Αυτό το βραδινό μπορεί να μοιάζει μοναχικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι γεμάτο. Γεμάτο από την ηρεμία που τόσο έχουμε ανάγκη και από τη συνειδητοποίηση ότι τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή δεν κοστίζουν ακριβά. Βρίσκονται στην απλότητα ενός καθαρού πιάτου και στην ησυχία μιας όμορφης στιγμής.
Αναμνήσεις, ανάμεσα στο χθες και το σήμερα
Υπάρχουν κάποιες πόλεις που δεν τις επισκέπτεσαι απλώς· τις κουβαλάς μέσα σου. Για μένα, ο Βόλος είναι ένας τέτοιος τόπος. Ένας σταθμός γεμάτος ζωντανές μνήμες από το μακρινό 1981, όταν πέρασα εκεί σχεδόν οκτώ μήνες της ζωής μου, υπηρετώντας τη μισή μου στρατιωτική θητεία στο ιστορικό στρατόπεδο των Πεζοναυτών στη Νέα Ιωνία. Τότε, παιδιά ακόμα, ίσως να μην είχαμε τα μάτια ή την εμπειρία να «διαβάσουμε» ολόκληρη την ιστορία και την αρχιτεκτονική της πόλης.
Είχαμε όμως τη νεανική ορμή να τη ζήσουμε. Κι έτσι, οι ομορφότερες αναμνήσεις εκείνης της εποχής σφραγίστηκαν με τις γεύσεις και τις μυρωδιές από τις παραδοσιακές ταβέρνες και τα περίφημα τσιπουράδικα, εκεί όπου η παρέα και η απλότητα έδιναν νόημα στις μικρές αποδράσεις της στρατιωτικής ζωής. Φέτος, στις αρχές Μαΐου, ο δρόμος μας έφερε ξανά στα γνώριμα λημέρια. Επιστρέφοντας από τους όμορφους Γόννους της Λάρισας με κατεύθυνση προς την Αθήνα, δεν γινόταν να μην κάνουμε μια στάση.
Μια σύντομη, αλλά γεμάτη συναίσθημα, συνάντηση με το παρελθόν. Περπατώντας ξανά στο απέραντο πλακόστρωτο της παραλίας του Βόλου, κάτω από τον ήσυχο, ανοιξιάτικο ουρανό, ένιωσα τον χρόνο να εκμηδενίζεται. Το εμβληματικό, κίτρινο κτίριο του Παπαστράτου (που σήμερα στεγάζει το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας) με τον χαρακτηριστικό του τρούλο, στέκει πάντα εκεί, σαν αιώνιος φάρος της πόλης. Λίγο πιο πέρα, το διάσημο «κορδόνι», η μακριά προβλήτα που μπαίνει μέσα στη θάλασσα, συνεχίζει να οδηγεί τα βήματα ντόπιων και επισκεπτών προς τον κυματοθραύστη, με φόντο τα ιστιοπλοϊκά και τα ήρεμα νερά του Παγασητικού.
Ο Βόλος έχει αλλάξει, έχει εκσυγχρονιστεί, έχει αποκτήσει νέους ρυθμούς –τα σύγχρονα ηλεκτρικά πατίνια που βλέπει κανείς τώρα διάσπαρτα στην παραλία είναι η τρανή απόδειξη του σήμερα. Όμως, η βασική του αύρα, αυτή η μοναδική θαλασσινή αύρα που ανακατεύεται με τον αέρα του Πηλίου, παραμένει ανέγγιχτη. Αυτό το σύντομο πέρασμα του Μαΐου ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή στάση για ξεκούραση. Ήταν ένα ταξίδι στον χρόνο. Μια ευκαιρία να ξυπνήσουν εκείνες οι παλιές, όμορφες αναμνήσεις και να επιβεβαιώσω για ακόμα μια φορά γιατί αυτή την πόλη, όσοι την έζησαν, δεν μπορούν παρά να την αγαπούν για πάντα.
Μουσικό καφενείο «Ανατολή» στο Χορευτό Πηλίου
Το Πήλιο την άνοιξη κρύβει μια μοναδική γοητεία. Η φύση οργιάζει, η θάλασσα ηρεμεί και οι ρυθμοί είναι ακόμα χαλαροί, μακριά από την πολυκοσμία του καλοκαιριού. Σε μια πρόσφατη εξόρμησή μας στο παραθαλάσσιο Χορευτό, αναζητώντας ένα μέρος για να απολαύσουμε τον καφέ μας, σταθήκαμε ιδιαίτερα τυχεροί. Ανάμεσα στα κλειστά ακόμα καταστήματα, πετύχαμε ανοιχτό και σε πλήρη λειτουργία έναν πανέμορφο χώρο: το Μουσικό Καφενείο «Ανατολή».
Περάσαμε κάτω από την ανθισμένη αψίδα της εισόδου και βρεθήκαμε σε μια υπέροχη, πλακόστρωτη αυλή, πνιγμένη στο πράσινο και τις ανθισμένες γλάστρες. Το σκηνικό, γεμάτο χειροποίητες λεπτομέρειες, θαλασσόξυλα, παραδοσιακά πιθάρια και μια ζωγραφισμένη πέτρα που σε καλωσορίζει, σε προδιαθέτει αμέσως να χαλαρώσεις. Καθίσαμε κάτω από τη σκιά των δέντρων, συντροφιά με τους ήχους πραγματικά όμορφης μουσικής που έντυνε ιδανικά την ατμόσφαιρα.
Παράλληλα, γύρω μας, οι προετοιμασίες για το καλοκαίρι βρίσκονταν σε εξέλιξη, καθώς το μαγαζί ετοιμάζει και τη γωνιά του Bar του, ενώ ο μαυροπίνακας μάς «άνοιξε την όρεξη» για τις επόμενες επισκέψεις μας με τις χειροποίητες γλυκές του προτάσεις: καρυδόπιτα, εκμέκ και κορμό ψυγείου. Αυτό όμως που μας κέρδισε οριστικά στην «Ανατολή» ήταν η αυθεντική πηλιορείτικη φιλοξενία. Η κυρία που διατηρεί το καφενείο ήταν ευγενέστατη και χαμογελαστή.
Περιποιήθηκε τον καφέ μας, προσθέτοντας μια μικρή, πεντανόστιμη δόση βανίλιας (υποβρύχιο) και ένα μπισκοτάκι, ενώ ήταν κάτι παραπάνω από πρόθυμη να κουβεντιάσει μαζί μας και να απαντήσει σε κάθε μας ερώτηση για την περιοχή. Η σεζόν μπορεί να μην έχει ξεκινήσει ακόμα για τα καλά και η κίνηση να είναι περιορισμένη, όμως οι άνθρωποι της «Ανατολής» έχουν όλη την καλή θέληση, το μεράκι και τις προϋποθέσεις για να προσελκύσουν κάθε επισκέπτη που αναζητά κάτι αυθεντικό.