Μια ματιά στο Δημοτικό σχολείο της Κορησσίας


Κάθε πρωί, η μέρα μου ξεκινά με μια εικόνα που, αν και καθημερινή, μοιάζει βγαλμένη από έναν άλλον κόσμο, γεμάτη φως και αθωότητα. Απέναντι ακριβώς από το σπίτι που μένουμε στην Κορησσία της Κέας, υψώνεται το πανέμορφο νεοκλασικό κτίριο του Δημοτικού Σχολείου. Είναι ένα κτίριο-κόσμημα, με την κλασική κόκκινη κεραμοσκεπή και τους απαλούς ροζ-μπεζ τοίχους που αντανακλούν το πρώτο φως του ήλιου, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες που τράβηξα.
Πριν ακόμα το κουδούνι σημάνει την έναρξη των μαθημάτων, η γειτονιά πλημμυρίζει από ζωηρές, «όμορφες φωνούλες». Τα παιδιά φτάνουν, μερικά χέρι-χέρι με τους γονείς τους, άλλα τρέχοντας με τις τσάντες τους να χοροπηδούν. Ο προαύλιος χώρος, με τα πολύχρωμα σχέδια και τα παιχνίδια (κουτσό, λαβύρινθοι), γίνεται αμέσως η δική τους «παιδική χαρά». Βλέπεις τα πρόσωπά τους να λάμπουν από ανυπομονησία για το παιχνίδι πριν την τάξη, αλλά και για τη συνάντηση με τους φίλους τους.
Όταν το κουδούνι χτυπάει για το μεγάλο διάλειμμα, η ενέργεια είναι απίστευτη. Το παιχνίδι αρχίζει με φόρα. Όμως, όπως σωστά παρατηρείτε, αυτός ο Ιούνιος είναι ιδιαίτερα θερμός. Ο ήλιος καίει από νωρίς. Τότε είναι που βλέπεις τα παιδιά, ακόμα και τα πιο ζωηρά, να αναζητούν ενστικτωδώς τις λίγες σκιές.
Μαζεύονται σε μικρές παρέες κάτω από τα μεγάλα κλαδιά των δέντρων, όπως αυτός ο γέρος-ευκάλυπτος που στέκει σαν φύλακας (και φαίνεται στην ένθετη φωτογραφία), ή κάτω από το υπόστεγο της εισόδου, για να πάρουν μια ανάσα. Είναι μια «αναζήτηση ίσκιων για να αντέξουν τις αλέστε του Ιουνίου», μια εικόνα που με γυρίζει πίσω, σε μια άλλη εποχή, πιο απλή.
Αυτό το πρωινό ξεκίνημα, η εικόνα των παιδιών να μαζεύονται κάτω από τον ήλιο, η αναζήτηση της σκιάς, όλα αυτά μου θύμισαν τις δικές μου σχολικές μέρες. Τότε που ο Ιούνιος σήμαινε μόνο ένα πράγμα: το τέλος της σχολικής χρονιάς και την αρχή του καλοκαιριού, με την ίδια ανυπομονησία και την ίδια αθωότητα. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ζωή συνεχίζεται, κύκλους-κύκλους, και ότι η χαρά του παιδιού, ακόμα και κάτω από τον καυτό ήλιο, είναι μια σταθερή αξία που δεν αλλάζει.

Οδική διαδρομή στην καρδιά του νησιού Κέα

Όταν σκέφτεσαι τις Κυκλάδες, ο νους σου πάει συνήθως σε χαμηλούς, ξερούς λόφους και απέραντο γαλάζιο. Η Κέα (ή Τζιά), όμως, κρύβει μια μεγάλη έκπληξη: μια εντυπωσιακή, ανάγλυφη ενδοχώρα με ψηλά βουνά και διαδρομές που κόβουν την ανάσα. Θέλοντας να γνωρίσουμε την αυθεντική πλευρά του νησιού στο οποίο μένουμε, χθες αποφασίσαμε να αφήσουμε για λίγο τις παραλίες και να εξερευνήσουμε το εσωτερικό του. Με αφετηρία τις ψηλές κορυφές, ξεκινήσαμε ένα οδικό ταξίδι που μας αποκάλυψε το μεγαλείο της τζιώτικης φύσης από μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία.

Η διαδρομή μας ξεκίνησε περνώντας έξω από την πανέμορφη και επιβλητική Ιουλίδα, τη Χώρα του νησιού, η οποία είναι χτισμένη αμφιθεατρικά πάνω στα βουνά. Από εκεί, ο δρόμος μάς οδήγησε μέσα από γραφικά, διάσπαρτα χωριουδάκια και παραδοσιακούς οικισμούς, ξεδιπλώνοντας μπροστά μας το μοναδικό τοπίο της Κέας, μέχρι που φτάσαμε στα δυτικά παράλια, στον κοσμοπολίτικο Κούνδουρο και την ιστορική Πίσσα. Το μεγαλύτερο προνόμιο αυτής της εκδρομής; Οι αμέτρητες στάσεις που κάναμε στην άκρη του δρόμου.

Κάθε στροφή κι ένα νέο παρατηρητήριο, κάθε ξέφωτο και μια ευκαιρία να θαυμάσουμε το νησί από ψηλά. Η θέα που εκτείνεται μέχρι το βαθύ μπλε του Αιγαίου, με τις σιλουέτες των γειτονικών νησιών να διαγράφονται στον ορίζοντα μέσα στην απαλή καλοκαιρινή αύρα, είναι απλά καθηλωτική. Αντίθετα με τα περισσότερα κυκλαδονήσια, η Τζιά χαρακτηρίζεται από έντονες υψομετρικές διαφορές και απότομα βουνά, προσφέροντας μοναδικές ορεινές ομορφιές. Οι παραδοσιακές πέτρινες πεζούλες (σκάλες) αγκαλιάζουν τις πλαγιές των βουνών, μαρτυρώντας τον μόχθο των ανθρώπων που καλλιεργούσαν τη γη εδώ και αιώνες.

Οι δρόμοι είναι εξαιρετικά βατοί και ασφαλείς, ενώ αυτή την περίοδο η κίνηση είναι ελάχιστη, επιτρέποντας στον επισκέπτη να απολαύσει την οδήγηση και το τοπίο με απόλυτη ηρεμία. Η φύση μάς αποζημίωσε με τον καλύτερο τρόπο. Οι πλαγιές είναι γεμάτες από τη χαρακτηριστική βλάστηση του νησιού: αιωνόβιες βελανιδιές, ελιές και χαμηλοί θάμνοι. Αυτή την εποχή, οι άκρες των δρόμων έχουν ντυθεί στα κίτρινα από τα ανθισμένα σπάρτα, δημιουργώντας μια υπέροχη αντίθεση με το χρυσό των ξερών χόρτων και το γαλάζιο του ουρανού.
Η πρώτη εικόνα της αρχοντιάς των Κυκλάδων


Η πρώτη επαφή με την Κέα, ή την αγαπημένη μας Τζιά, ξεκινά εκεί που το γαλάζιο του Αιγαίου συναντά την ηρεμία του Λιμανιού. Η Κορησσία, με το γραφικό της χρώμα και τη ζεστή φιλοξενία, είναι η πύλη σε έναν κόσμο που μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στην κοσμοπολίτικη αύρα και την παρθένα παράδοση.
Αν και το νησί δεν είναι μεγάλο σε έκταση, η προσωπικότητά του είναι πληθωρική. Από την Κορησσία, οι δρόμοι ξετυλίγονται σαν κορδέλες που οδηγούν στην καρδιά του νησιού. Είναι οι δρόμοι που μας μεταφέρουν:
- Στην αρχοντική Ιουλίδα, τη Χώρα με τα πέτρινα σοκάκια και τον εμβληματικό Λέοντα.
- Στις χρυσαφένιες αμμουδιές και τα κρυστάλλινα νερά που κρύβονται σε κάθε στροφή.
- Στα μονοπάτια που διασχίζουν την πλούσια φύση και τους αρχαίους πύργους.
Η Τζιά δεν είναι απλώς ένας προορισμός· είναι το «νησί των φίλων», ένας τόπος δίπλα μας που μας καλεί να τον ανακαλύψουμε ξανά και ξανά. Με αφετηρία το Λιμάνι, ξεκινάμε μια διαδρομή γεμάτη φως, πέτρα και θάλασσα.
Ελάτε να σας γνωρίσουμε τη δική μας Τζιά!

Μια ανάσα μακριά από την καθημερινότητα

Κάποιες στιγμές, η ανάγκη για αποσυμπίεση γίνεται επιτακτική. Λίγες μέρες ξεκούρασης μακριά από τους έντονους ρυθμούς της πόλης, είναι αρκετές για να γεμίσουν οι μπαταρίες, έτσι ώστε με την επιστροφή στην Αθήνα, όλα να φαντάζουν πιο όμορφα, πιο φωτεινά και, πάνω απ’ όλα, πιο διαχειρίσιμα. Η δική μας μικρή απόδραση ξεκίνησε από το λιμάνι του Λαυρίου. Προορισμός μας η πανέμορφη και φιλόξενη Τζιά.

Επιβιβαστήκαμε στο πλοίο «ΙΟΝΙΣ» της εταιρείας Triton Ferries, έτοιμοι να αφήσουμε πίσω μας τις έγνοιες και να παραδοθούμε στη γαλήνη του Αιγαίου. Το ημερολόγιο έδειχνε αρχές Ιουνίου. Το καλοκαίρι μόλις που έχει αρχίσει να κάνει αισθητή την παρουσία του, ξυπνώντας τις αισθήσεις και υποσχόμενο ατέλειωτες στιγμές χαλάρωσης. Καθώς ένα εορταστικό τριήμερο είχε μόλις ολοκληρωθεί, η κίνηση ήταν ιδιαίτερα μειωμένη. Το πλοίο είχε μαζί με εμάς πολύ λίγους επιβάτες, προσφέροντας μια σπάνια και πολύτιμη αίσθηση ιδιωτικότητας.

Οι άδειες σειρές των μπλε καθισμάτων στο κατάστρωμα και οι ήσυχοι, καθαροί εσωτερικοί χώροι μάς προέτρεπαν να χαλαρώσουμε από το πρώτο κιόλας λεπτό. Με τον καιρό απόλυτα σύμμαχο —πρίμα, όπως λέμε στη γλώσσα των ναυτικών— και μια υπέροχη, λαμπερή ηλιοφάνεια να λούζει τη θάλασσα, το ταξίδι μετατράπηκε σε μια απολαυστική εμπειρία. Η διαδρομή διήρκεσε μόλις μία ώρα. Μία ώρα γεμάτη καθαρό θαλασσινό αέρα, απέραντο γαλάζιο και την ηρεμία που τόσο είχαμε ανάγκη.

Ήταν ένα ταξίδι ήσυχο, σχεδόν θεραπευτικό, που λειτούργησε ως η ιδανική εισαγωγή για τις ημέρες που θα ακολουθήσουν. Τώρα, ο χρόνος κυλάει διαφορετικά. Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο νησί, οι ρυθμοί έπεσαν. Είναι η ώρα να αφήσουμε την καθημερινότητα στην άκρη, να χαλαρώσουμε για λίγες μέρες και να απολαύσουμε την κάθε στιγμή. Η Τζιά μάς υποδέχτηκε με τον καλύτερο τρόπο, και το καλοκαίρι είναι όλο μπροστά μας…
Εντυπωσιακό το ανακαινισμένο Αναψυκτήριο


Το εστιατόριο που βρίσκεται μέσα στο εμβληματικό πάρκο Παυσίλυπο της Καρδίτσας ονομάζεται «Αναψυκτήριο» (ή συχνά αναφέρεται απλά ως το Παυσίλυπο). Πρόκειται για έναν ιστορικό χώρο που ανακαινίστηκε πλήρως, συνδυάζοντας την παράδοση με μια σύγχρονη, καλόγουστη αισθητική.
Αξίζει σίγουρα να το επισκεφθεί κανείς για τους εξής λόγους:
- Η τοποθεσία και το περιβάλλον: Βρίσκεται στην καρδιά του καταπράσινου πάρκου, προσφέροντας μια όαση δροσιάς και ηρεμίας μέσα στην πόλη. Η επαφή με τη φύση και η θέα στα δέντρα του πάρκου δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα χαλάρωσης.
- Η ιδιαίτερη διακόσμηση: Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, ο εσωτερικός του χώρος είναι εξαιρετικά προσεγμένος. Ένας εντυπωσιακός, χειροποίητος τοίχος από μπλε πλακάκια που απεικονίζει ένα παγώνι ανάμεσα σενούφαρα – μια σαφής αναφορά στα διάσημα παγώνια που κυκλοφορούν ελεύθερα στο πάρκο Παυσίλυπο.
- Η ατμόσφαιρα: Το εστιατόριο διαθέτει μια επιβλητική και καλά ενημερωμένη μπάρα με μεγάλη ποικιλία ποτών. Ο γενικότερος σχεδιασμός του χώρου είναι μοντέρνος, φωτεινός και κυκλικός, με μεγάλες τζαμαρίες που ενώνουν το εσωτερικό με το φυσικό τοπίο, κομψά φωτιστικά και όμορφα φυτά εσωτερικού χώρου.
- Γαστρονομία και καφές: Αποτελεί ιδανικό σημείο για όλες τις ώρες της ημέρας, είτε για έναν προσεγμένο καφέ και πρωινό μετά από τη βόλτα στο πάρκο, είτε για φαγητό με πιάτα που τιμούν την τοπική αλλά και τη διεθνή κουζίνα, συνοδευόμενα από ένα καλό κρασί ή κοκτέιλ το βράδυ.
Είναι το σημείο αναφοράς της Καρδίτσας όπου η ιστορία της πόλης συναντά τη σύγχρονη φιλοξενία.

Το μετρό του Συντάγματος έχει το δικό του πιάνο!
Μια υπέροχη έκπληξη περιμένει τις τελευταίες ημέρες τους επιβάτες και τους επισκέπτες στον σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα. Ένα πανέμορφο, μαύρο πιάνο με ουρά έχει τοποθετηθεί σε κεντρικό σημείο του σταθμού, προσφέροντας σε όποιον το επιθυμεί τη δυνατότητα να καθίσει και να μοιραστεί τη μουσική του με τους περαστικούς. Πρόκειται για μια εξαιρετική πρωτοβουλία της διοίκησης της ΣΤΑΣΥ, η οποία φέρνει την Αθήνα πιο κοντά στα διεθνή πρότυπα.

Αντίστοιχες εικόνες συναντά κανείς συχνά σε μεγάλα αεροδρόμια του εξωτερικού, καθώς και σε σταθμούς του Μετρό στο Παρίσι και το Λονδίνο, όπου η μουσική γίνεται γέφυρα επικοινωνίας στην καθημερινότητα των πολιτών. Σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ που παρουσίασε η ΕΡΤ, η τάση αυτή ξεκίνησε από τη Μεγάλη Βρετανία το 2008 και έχει αγκαλιαστεί θερμά από το κοινό. Το πιάνο στο Σύνταγμα είναι διαθέσιμο ανά πάσα ώρα και στιγμή για να εκφράσουν οι επιβάτες τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες.

Μάλιστα, η κάμερα της ΕΡΤ κατέγραψε τη μικρή Λένα, μια 14χρονη μαθήτρια μουσικού σχολείου από την Πολωνία που βρέθηκε στην Ελλάδα για διακοπές, να μαγεύει τους περαστικούς παίζοντας ένα απαιτητικό κομμάτι κλασικής μουσικής. Όπως αναφέρθηκε, το πιάνο συγκεντρώνει το ενδιαφέρον πολλών ερασιτεχνών και επαγγελματιών μουσικών, ιδιαίτερα κατά τις απογευματινές ώρες, μετατρέποντας τον σταθμό σε ένα αυτοσχέδιο, ζωντανό ρεσιτάλ.

Πριν από μερικές μέρες βρεθήκαμε και εμείς εκεί και είχαμε την τύχη να ζήσουμε από κοντά αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα. Πετύχαμε έναν νεαρό που καθόταν στο πιάνο και πλημμύριζε τον χώρο με τις υπέροχες, διαχρονικές μελωδίες του Μάνου Χατζηδάκι. Το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά μαγικό. Δεν ήμασταν οι μόνοι που σταματήσαμε· αρκετός κόσμος άφησε για λίγο τη βιασύνη της καθημερινότητας, κάθισε τριγύρω και τον χάζευε, απολαμβάνοντας τη στιγμή.
Στην Πλ. Πανταζοπούλου που αλλάζει πρόσωπο

Κυριακή, λίγο πριν το μεσημέρι. Ο ήλιος λούζει τους δρόμους, η θερμοκρασία είναι ιδανική για βόλτα, και η συνταγή είναι δοκιμασμένη: καλή παρέα, χαλαρή διάθεση και ένας καλός σκοπός που μας έφερε στα πέριξ της πλατείας Πανταζοπούλου στα Σεπόλια. Κοιτάζοντας γύρω σου το σκηνικό σήμερα, δεν μπορείς να μην αναλογιστείς το χθες. Γιατί, όπως όλη η παλιά Αθήνα, έτσι κι αυτή η γωνιά έχει αλλάξει ριζικά.

Πολλοί ίσως αναρωτιούνται τι υπήρχε παλιότερα εδώ. Για τις νεότερες γενιές, τα Σεπόλια είναι άλλη μια πυκνοκατοικημένη αστική γειτονιά. Οι παλιότεροι, όμως, θυμούνται μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Η ίδια η λέξη «Σεπόλια» εξάλλου (από το «εσωπόλια» / «έσω πόλις») μαρτυρά μια περιοχή που κάποτε βρισκόταν «έξω» από τον κύριο αστικό ιστό, γεμάτη με περιβόλια, ελαιώνες και τρεχούμενα νερά από τον Κηφισό.

Ακόμα όμως και σε πιο πρόσφατες δεκαετίες, πριν τις μεγάλες εργασίες ανάπλασης, η περιοχή γύρω από την πλατεία Πανταζοπούλου διατηρούσε μια έντονη αίσθηση γειτονιάς. Οι παλιότεροι κάτοικοι έχουν να το λένε: εδώ έβρισκες εκείνα τα φοβερά, αυθεντικά ταβερνάκια. Μικρές γωνιές με απίθανους μεζέδες, χύμα κρασί και, πάνω απ’ όλα, χαμογελαστά, φιλόξενα πρόσωπα που σε έκαναν να νιώθεις σαν στο σπίτι σου.

Σήμερα, το αστικό τοπίο έχει μεταμορφωθεί. Σύγχρονες, μεγάλες πολυκατοικίες έχουν πάρει τη θέση των παλιών χαμηλών σπιτιών με τις αυλές, όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις φωτογραφίες και Η καθημερινότητα της γειτονιάς εξυπηρετείται πλέον από σχολεία, τοπικές δομές –όπως η Λέσχη Φιλίας του Δήμου Αθηναίων που βλέπουμε– και μια έντονη αίσθηση ζωντάνιας κάτω από τη σκιά των δέντρων, που ευτυχώς συνεχίζουν να δίνουν ανάσες πράσινου στους δρόμους