Με πόνο καρδιάς παρουσιάζουμε σήμερα την εικόνα που αντικρίζει κανείς στα Ίσθμια. Κάποτε, αυτό το σημείο ήταν ένας φάρος ανακούφισης για τους ταξιδιώτες που κατευθύνονταν προς την Πελοπόννησο, ένας απαραίτητος σταθμός πριν ή μετά τη δοκιμασία του Κολωσούρτη και την ανάβαση-κατάβαση για την Τρίπολη. Το εξοχικό κέντρο «Το Πέραμα» πρόσφερε δροσιά, καλό φαγητό και μια ανάσα ξεκούρασης σε ένα ταξίδι που τότε φάνταζε ατέλειωτο. Σήμερα, όμως, η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη, όπως μαρτυρούν οι φωτογραφίες.

Η κεντρική είσοδος είναι πλέον πνιγμένη από την άγρια βλάστηση. Τα δέντρα και οι θάμνοι έχουν καλύψει σχεδόν ολοκληρωτικά την τοξωτή πινακίδα, η οποία στέκει σαν φάντασμα του παρελθόντος. Τα ξερά χόρτα έχουν καταλάβει το μονοπάτι, και ο κάποτε πολυσύχναστος χώρος είναι απροσπέλαστος, μια ζούγκλα που καταπίνει τις μνήμες. Πλησιάζοντας, η εικόνα της φθοράς γίνεται πιο έντονη. Η κεντρική πόρτα, μια ξύλινη κατασκευή με σπασμένα τζάμια, στέκει κλειδωμένη πίσω από σκουριασμένα κάγκελα. Πάνω από την είσοδο, μια ξεθωριασμένη πινακίδα με τη λέξη «ΚΑΛΑΜΑΡΑΚΙΑ» και άλλες ενδείξεις, φαίνεται να έχει πέσει ή να κρέμεται με δυσκολία, θυμίζοντας τα πιάτα που κάποτε σέρβιρε το μαγαζί.

Ο σοβάς πέφτει, και το κεραμίδι πάνω από την πόρτα είναι σπασμένο, συμπληρώνοντας το παζλ της εγκατάλειψης. Ο εξωτερικός χώρος, που κάποτε φιλοξενούσε εκατοντάδες επισκέπτες κάτω από τον ίσκιο της κληματαριάς, είναι πλέον μια σκελετωμένη κατασκευή. Ο μεταλλικός σκελετός της πέργκολας είναι γυμνός, με τα ξερά κλαδιά της κληματαριάς να κρέμονται σαν κουρέλια. Ο χώρος είναι γεμάτος ξερά χόρτα και σκουπίδια, και οι μεγάλες τζαμαρίες του εσωτερικού είναι βρώμικες και σπασμένες.

Σε μια άλλη γωνία, η φύση προσπαθεί να κρύψει την ασχήμια. Οι ανθισμένες πικροδάφνες, σε έντονο ροζ χρώμα, στέκονται σε αντίθεση με τα ξερά κλαδιά και τα ερείπια του κτιρίου, δημιουργώντας μια μελαγχολική εικόνα. Ο χρόνος έχει σταματήσει στο «Πέραμα», και η εικόνα αυτή είναι η σκληρή αλήθεια για τα μέρη που χάθηκαν όταν οι νέοι, γρήγοροι δρόμοι άλλαξαν τον χάρτη. Η άνεση και η ταχύτητα επικράτησαν, αλλά το τίμημα, όπως φαίνεται, είναι η απώλεια ενός κομματιού της ιστορίας μας, ενός τόπου που πρόσφερε κάποτε χαρά και ανάπαυση.

Η επιστροφή στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο αποτελεί πάντα μια νέα περιπέτεια γνώσης, όμως αυτή τη φορά το βλέμμα μας μαγνήτισε ο εντυπωσιακός κόσμος της γεωλογίας και των ορυκτών πετρωμάτων. Αντικείμενα που προέρχονται από τα βάθη ή την επιφάνεια του πλανήτη μας, συγκεντρωμένα σε μια έκθεση που αποδεικνύει ότι η φύση είναι ο κορυφαίος καλλιτέχνης και αρχιτέκτονας. Μπαίνοντας στους εκθεσιακούς χώρους, η μετάβαση από το οργανικό στο ανόργανο περιβάλλον γίνεται με έναν τρόπο καθηλωτικό.

Ένα από τα πιο εμβληματικά καλωσορίσματα είναι η γιγαντιαία εγκάρσια τομή ενός κορμού Σεκόγιας (Giant Sequoia), που δεσπόζει σε υπερυψωμένο σημείο των σκαλοπατιών. Οι επισκέπτες στέκονται με δέος μπροστά στους ετήσιους δακτυλίους του, προσπαθώντας να μετρήσουν τους αιώνες ιστορίας που κουβαλά αυτό το βιβλικό δέντρο, αποτυπώνοντας την άρρηκτη σχέση του χρόνου με τη φύση. Προχωρώντας στις προθήκες των ορυκτών, η γνώση είναι απόλυτα προσβάσιμη και οργανωμένη.  Κάθε πέτρωμα συνοδεύεται από ευδιάκριτες επεξηγηματικές πινακίδες που αναγράφουν το όνομα, τη σύσταση και την περιοχή προέλευσής του.

Για παράδειγμα, στην ειδική ενότητα για τα ορυκτά της Ιρλανδίας, ο επισκέπτης μπορεί να μελετήσει σπάνια δείγματα όπως ο νατρολίτης (Natrolite) με τους χαρακτηριστικούς βελονοειδείς κρυστάλλους του από το Antrim, ο γαρονίτης (Garronite), καθώς και πρίσματα βηρύλλου (Beryl) και τοπάζια από τα βουνά Mourne. Η ποικιλία των κρυστάλλων στις γυάλινες προθήκες κόβει την ανάσα. Από τη μία πλευρά, εντυπωσιακά δείγματα ασβεστίτη (Calcite) και φθορίτη (Fluorite) αναδεικνύουν τις τέλειες γεωμετρικές τους φόρμες και τις χρωματικές τους διαβαθμίσεις.

Από την άλλη, η συλλογή των πολύτιμων λίθων, με ιδιαίτερη έμφαση στην οικογένεια του Βηρύλλου, κλέβει τις εντυπώσεις. Εκεί, ορυκτά όπως το βαθυπράσινο σμαράγδι (Emerald) και η γαλαζοπράσινη ακουαμαρίνα (Aquamarine) παρουσιάζονται τόσο στην ακατέργαστη, φυσική τους μορφή όσο και σε επεξεργασμένες κοπές, αποκαλύπτοντας την εσωτερική τους λάμψη. Αυτό που κάνει την έκθεση μοναδική είναι η ικανότητά της να μεταδίδει τη γνώση σε όλες τις ηλικίες. Αν και οι μεγαλύτεροι εκτιμούν την ιστορικότητα, οι νέοι επισκέπτες είναι εκείνοι που συχνά δείχνουν τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό.