Νέο τ. (184) για τον «Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο»
Με εμφανή τα σημάδια των δυσκολιών που αντιμετωπίζει το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, ολοκληρώθηκε και εστάλη στο πιεστήριο το νέο τεύχος (αρ. φύλλου 184, Ιούλιος – Αύγουστος – Σεπτέμβριος 2026) της περιοδικής έκδοσης «Ο ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος».
Η πλέον αισθητή αλλαγή στο συγκεκριμένο φύλλο είναι ο όγκος του: το έντυπο κυκλοφορεί πλέον μειωμένο στο μισό μέγεθος, περιλαμβάνοντας μόλις 8 σελίδες αντί για τις 16 που είχαν συνηθίσει οι αναγνώστες του. Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία, καθώς αντανακλά τη γενικότερη κρίση και τις διοικητικές εκκρεμότητες που βιώνει το Σωματείο τους τελευταίους μήνες, λειτουργώντας με αναπληρωτές και χωρίς τη συγκρότηση μόνιμου και κανονικού προεδρείου.
Παρά τις αντιξοότητες, η πρωτοσέλιδη θεματολογία του τεύχους 184 παραμένει επικεντρωμένη στα οξύτερα προβλήματα που απασχολούν τον συνταξιουχικό κόσμο. Ο κεντρικός τίτλος «ΟΙ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΑΓΓΕΛΙΕΣ ΣΤΗ Δ.Ε.Θ.» εστιάζει στα μέτρα για τη μόνιμη ενίσχυση (επίδομα 400 ευρώ) και την προσωπική διαφορά, ενώ καταγράφει την απογοήτευση των συνταξιούχων από τις κυβερνητικές εξαγγελίες και την απουσία ουσιαστικών αυξήσεων. Στο εξώφυλλο δεσπόζουν φωτογραφικά στιγμιότυπα από τις κινητοποιήσεις και τις διαμαρτυρίες των συνταξιουχικών οργανώσεων στους δρόμους, συνοδευόμενα από το διαχρονικό σύνθημα του Σωματείου: «Η σύνταξη δεν είναι παροχή ελεημοσύνης αλλά δίκαιη αναγνώριση σκληρής δουλειάς μιας ολόκληρης ζωής».
Παράλληλα, το άρθρο του Αντιπροέδρου του Σωματείου, Γιάννη Ζαχαρή, υπό τον τίτλο «Από την απόλυτη ξεγνοιασιά του καλοκαιριού στην ωμή πραγματικότητα του φθινοπώρου», σηματοδοτεί την επιστροφή στις καθημερινές οικονομικές και κοινωνικές υποχρεώσεις, καλώντας τα μέλη σε συσπείρωση και τακτική παρουσία στις δράσεις του Σωματείου.
Η συρρίκνωση της ύλης αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η πολυτέλεια της αναμονής εξαντλείται. Η ελπίδα όλων είναι η εσωτερική αυτή «μπόρα» να ξεπεραστεί σύντομα, ώστε το ιστορικό Σωματείο των συνταξιούχων του ΗΣΑΠ να βρει ξανά τον βηματισμό του και το έντυπό του να επιστρέψει στην πληρότητα των παλιών, λαμπρών εποχών του.
Μήνυμα του Περιφερειάρχη Αττικής για τις βροχές
Ο Περιφερειάρχης Αττικής κ. Νικόλαος Χαρδαλιάς εξέδωσε το ακόλουθο μήνυμα που μας αφορά όλους.
𝝖𝝨 𝝚𝝞𝝡𝝖𝝨𝝩𝝚 𝝤𝝠𝝤𝝞 𝝥𝝦𝝤𝝨𝝚𝝟𝝩𝝞𝝟𝝤𝝞
Ισχυρές βροχές, καταιγίδες και δυνατοί άνεμοι αναμένονται στην Αττική από αργά το απόγευμα μέχρι τη νύχτα.
Ο μηχανισμός Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Αττικής βρίσκεται σε πλήρη επιφυλακή, με προσωπικό, συνεργεία και μηχανήματα έτοιμα να συνδράμουν όπου χρειαστεί.
Απευθύνω ισχυρή σύσταση προς όλους:
– Περιορίζουμε τις μετακινήσεις στις απολύτως αναγκαίες.
– Δεν διασχίζουμε πλημμυρισμένους δρόμους και ρέματα.
– Αποφεύγουμε υπόγειους χώρους που κινδυνεύουν να πλημμυρίσουν.
– Ασφαλίζουμε αντικείμενα σε μπαλκόνια και εξωτερικούς χώρους.
– Ακολουθούμε πιστά τις οδηγίες των αρμόδιων Αρχών.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται αύριο το πρωί, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, κατά την προσέλευση των μαθητών στα σχολεία, ακόμη κι αν τα φαινόμενα έχουν υποχωρήσει.
Παρακολουθούμε τις επίσημες ενημερώσεις και αποφεύγουμε κάθε περιττό κίνδυνο.
Προτεραιότητα μας είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Στην Αττική, η ασφάλεια όλων απαιτεί προσοχή και υπευθυνότητα από τον καθένα μας.
Κρυμμένη γωνιά με χρώματα στο Μεταξουργείο
Υπάρχουν σοκάκια στην Αθήνα που δεν τα συναντάς στους τουριστικούς οδηγούς, ούτε στις καθημερινές σου βιαστικές διαδρομές. Ένα από αυτά είναι η οδός Γιατράκου στο Μεταξουργείο. Ένας μικρός, αθόρυβος πεζόδρομος που φωλιάζει ανάμεσα στην Αχιλλέως και τη Μεγάλου Αλεξάνδρου, κρύβοντας μια δική του, ξεχωριστή αύρα. Με μια πρώτη ματιά, η Γιατράκου μοιάζει με έναν δρόμο με ελάχιστα σπίτια. Και πράγματι, τη μεγαλύτερη έκτασή της την καλύπτει η πίσω πλευρά –η αυλή– του 1ου ΕΠΑΛ Αθηνών, το οποίο έχει την κεντρική του είσοδο από τη Μυλλέρου και την Αχιλλέως.
Όμως, αν τύχει και στρίψεις το βλέμμα σου προς τα εκεί ένα Σάββατο μεσημέρι, είναι αδύνατον να μην σταματήσεις. Αυτό που τραβά αμέσως την προσοχή του περαστικού είναι τα πολύχρωμα «στολίδια» που κρέμονται ψηλά, από τη μία πλευρά του δρόμου στην άλλη. Ανάμεσα στα πολυκαιρισμένα κτίρια και τους τοίχους με τα γκράφιτι, απλώνονται σειρές από χρωματιστές κορδέλες, υφασμάτινα φαναράκια αλλά και παραδοσιακά ιαπωνικά ανεμούρια σε σχήμα ψαριού (Koinobori). Τα φαναράκια αυτά, με τα μοτίβα από ηλιοτρόπια, φλαμίνγκο και φύλλα, ανεμίζουν απαλά στον αθηναϊκό αέρα, προσφέροντας μια εικόνα που μοιάζει βγαλμένη από γειτονιά του Τόκιο ή από κάποιο κρυφό καλλιτεχνικό φεστιβάλ.
Δεν δείχνουν καθόλου ξεχασμένα ή παρατημένα· αντίθετα, μοιάζουν φροντισμένα με μεράκι, σαν κάποιος να θέλησε να δώσει ζωή, χρώμα και χαμόγελο σε αυτό το μικρό πέρασμα. Η αντίθεση είναι εντυπωσιακή: Από τη μία πλευρά, η μπλε πινακίδα του πεζόδρομου, τα ρολά των καταστημάτων, οι τοίχοι γεμάτοι street art και τα ψηλά δέντρα της σχολικής αυλής. Από την άλλη, οι γλάστρες με τα φυτά έξω από τις εισόδους, οι περιπατητές που διασχίζουν αργά το πλακόστρωτο και αυτή η αιωρούμενη γιορτή πάνω από τα κεφάλια τους. Ψάχνοντας κανείς στη γειτονιά, μπορεί να μην βρει αμέσως κάποιο φανερό εμπορικό μαγαζί ή café που να δικαιολογεί τον στολισμό.
Ίσως να πρόκειται για την πρωτοβουλία κάποιου τοπικού καλλιτεχνικού εργαστηρίου, μιας συλλογικότητας ή απλά ενός κατοίκου που αποφάσισε να ομορφύνει την καθημερινότητά του. Όποια κι αν είναι η ιστορία πίσω από τις κορδέλες και τα φαναράκια, η οδός Γιατράκου υπενθυμίζει την ομορφιά της Αθήνας: μια ομορφιά που δεν επιβάλλεται, αλλά αποκαλύπτεται μόνο σε όσους περπατούν με ανοιχτά μάτια και διάθεση για ανακάλυψη. Αν βρεθείτε στο Μεταξουργείο, κάντε μια μικρή παράκαμψη και κοιτάξτε ψηλά. Αξίζει τη ματιά σας.
Μια βόλτα στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων
Στους γρήγορους ρυθμούς της σύγχρονης καθημερινότητας, η επαφή με την τέχνη και τον πολιτισμό συχνά παραμελείτε, ενώ αποτελεί ουσιαστική ανάγκη για την ψυχική μας ισορροπία και την πνευματική μας καλλιέργεια. Αν αναζητάτε έναν φροντισμένο, φιλόξενο και προσιτό προορισμό στην καρδιά της Αθήνας για να περάσετε ποιοτικό χρόνο μόνοι ή με την οικογένειά σας, η Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων αποτελεί την ιδανική επιλογή. Θα τη βρείτε Λεωνιδίου και Μυλλέρου, στο Μεταξουργείο. Με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, ο χώρος αυτός προσκαλεί μικρούς και μεγάλους να εξερευνήσουν τον μαγικό κόσμο των εικαστικών τεχνών και να έρθουν σε επαφή με σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα.
Όπως μαρτυρούν και οι φωτογραφίες από τις τρέχουσες δράσεις της, η Πινακοθήκη φιλοξενεί εξαιρετικές θεματικές εκθέσεις που κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εντυπωσιακή έκθεση με τίτλο «NO BLUE NO FUTURE», η οποία διαρκεί έως τις 18 Οκτωβρίου 2026, υπό την επιμέλεια της Νίνας Φραγκοπούλου. Πρόκειται για μια εικαστική συλλογή υψηλής αισθητικής και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης, στην οποία συμμετέχουν διακεκριμένοι καλλιτέχνες όπως οι Άγγελος Αντωνόπουλος, Έλενα Αντωνοπούλου, Θαλασσινή Δούμα, Ελένη Ζούνη, Μάριον Ιγγλέση, Γιάννης Ίσαρσης, Άρης Κατσιλάκης, Μάρω Κερασιώτη, Αγγελική Λόη, Μιχάλης Μανουσάκης, Χριστίνα Μήτρεντσε, Νίκος Μόσχος, Πανδώρα Μουρίκη, Αντωνία Παπατζανάκη, Βασίλης Παφίλης, Δήμητρα Σκανδάλη, Γιώργος Σταματάκης, Παναγιώτης Τανιμανίδης, Βίκυ Τσαλαματά και Πλάτων Αλέξης Χατζημιχάλης.
Μπαίνοντας στις αίθουσες, ο επισκέπτης έρχεται αντιμέτωπος με έργα μεγάλης κλίμακας, εγκαταστάσεις και γλυπτά που αντλούν έμπνευση από τη φύση, τα οικολογικά ζητήματα, τη θάλασσα και τη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον. Τα εκθέματα συνδυάζουν ποικίλα υλικά – από παραδοσιακά ζωγραφικά μέσα και ανάγλυφες συνθέσεις μέχρι ευρηματικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης, γυαλί, μέταλλο και οργανικά στοιχεία –, δημιουργώντας μια πολυδιάστατη οπτική εμπειρία. Οι επισκέπτες μπορούν να περιπλανηθούν άνετα στους φωτεινούς και προσεγμένους χώρους, να παρατηρήσουν από κοντά τις λεπτομέρειες των έργων και να συζητήσουν με τα παιδιά τους για τα μηνύματα που μεταφέρουν οι δημιουργοί.
Μια επίσκεψη σε έναν τέτοιο χώρο πολιτισμού λειτουργεί ως μια ανάσα αναζωογόνησης. Δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να εξοικειωθούν με το περιβάλλον μιας γκαλερί, να αναπτύξουν την κριτική και αισθητική τους σκέψη και να μοιραστούν πρωτόγνωρες εμπειρίες με την οικογένειά τους. Καθώς η τρέχουσα έκθεση πλησιάζει προς το τέλος της – απομένει μόλις μία εβδομάδα λειτουργίας πριν από τις 18 Οκτωβρίου –, αξίζει πραγματικά να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να την επισκεφθείτε. Κάντε το συνήθεια να εντάξετε την τέχνη και τους θεσμούς της πόλης μας στην καθημερινότητά σας· οι εικαστικές διαδρομές στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων σάς περιμένουν να τις ανακαλύψετε!
71.000+ επισκέψεις, δύναμη ενημέρωσης
Ένα σημαντικό ορόσημο πέτυχε η ιστοσελίδα του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, επιβεβαιώνοντας πως η ειλικρινής, ανθρωποκεντρική ενημέρωση έχει πάντα τη δική της ξεχωριστή θέση στην καρδιά των αναγνωστών μας.
Με περισσότερες από 71.000 επισκέψεις, ο ιστότοπος συνεχίζει την ανοδική του τροχιά, μετατρέποντας τη σταθερή εμπιστοσύνη του κοινού σε μια ζωντανή, αμφίδρομη σχέση. Σε μια εποχή όπου ο ψηφιακός κόσμος κατακλύζεται από επιφανειακές ειδήσεις, αλγοριθμικό περιεχόμενο και ανούσιο εντυπωσιασμό, ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ επιλέγει συνειδητά έναν διαφορετικό δρόμο: αυτόν της αλήθειας, της συναισθηματικής νοημοσύνης και της ουσιαστικής επικοινωνίας.
Η επιτυχία αυτή δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε κάποιο στατιστικό διάγραμμα. Αποτελεί την έμπρακτη επιβράβευση μιας καθημερινής προσπάθειας να αναδειχθούν τα θέματα που αγγίζουν πραγματικά τον άνθρωπο. Στον ιστότοπο, η επικαιρότητα και η αρθρογραφία δεν αντιμετωπίζονται ψυχρά. Αντίθετα, προσεγγίζονται μέσα από τη ματιά του αληθινού ανθρώπου — με τις ευαισθησίες, τις ανησυχίες, τις αδυναμίες αλλά και τις μεγάλες ελπίδες που συνοδεύουν τη σύγχρονη ζωή.
Η θεματολογία της ιστοσελίδας εστιάζει στις πραγματικές εμπειρίες που βιώνουμε όλοι μας, μακριά από ωραιοποιήσεις και ξύλινο λόγο. Αυτή η αυθεντικότητα είναι που κάνει τους αναγνώστες όχι απλώς να επισκέπτονται τη σελίδα, αλλά να νιώθουν κομμάτι μιας ευρύτερης κοινότητας που μοιράζεται κοινούς προβληματισμούς και αξίες.
Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ» εκφράζει τη βαθιά της ευγνωμοσύνη του προς το αναγνωστικό κοινό, τονίζοντας πως η δική του αγάπη και στήριξη είναι ο πραγματικός κινητήριος μοχλός για τη συνέχεια.
«Δίνετε μ’ αυτόν τον τρόπο αξία στην προσπάθεια που κάνουμε καθημερινά να μιλάμε με αλήθειες για εκείνα που ζούμε στην ζωή και βιώνουμε ως αληθινοί άνθρωποι με αισθήματα και αδυναμίες. Τιμή μας! Σας ευχαριστούμε…»
Το ορόσημο των 71.000+ επισκέψεων δεν αποτελεί το φινάλε μιας διαδρομής, αλλά την αφετηρία για ακόμη μεγαλύτερους στόχους. Με την ίδια αφοσίωση, το μεράκι και τον σεβασμό προς τον αναγνώστη, το «Θραψανιώτης» δεσμεύεται να συνεχίσει να προσφέρει έγκυρο, ανθρώπινο και ουσιαστικό περιεχόμενο.
Η πορεία συνεχίζεται — πάντα με γνώμονα την αλήθεια και την καθαρή ματιά στα πράγματα…
Καύσιμα, πάνω πύραυλος, κάτω αλεξίπτωτο
Είναι η αιώνια απορία κάθε οδηγού που σταματάει στο πρατήριο υγρών καυσίμων, βλέπει την ταμπέλα και υπολογίζει ξανά και ξανά τα ευρώ στην τσέπη του. Την ίδια ώρα που οι ειδήσεις αναφέρουν καθησυχαστικά νέα για τη διεθνή αγορά —όπως τη διατήρηση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ ή συμφωνίες για αύξηση της προσφοράς αργού πετρελαίου— στην αντλία η πραγματικότητα παραμένει σκληρή.
Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες από το πρατήριο της Revoil, η τιμή της αμόλυβδης 95 οκτανίων βρίσκεται στο 2,097 €/λτ (και του πετρελαίου κίνησης στο 1,917 €/λτ). Πρόκειται για μια τιμή που επιβαρύνει σημαντικά τον καθημερινό προϋπολογισμό, είτε πρόκειται για αυτοκίνητο είτε για τη μηχανή που βλέπουμε να ανεφοδιάζεται. Πού οφείλεται όμως αυτή η ασυμμετρία;
Γιατί οι κακές ειδήσεις μετακυλίονται ακαριαία στους καταναλωτές, ενώ οι καλές καθυστερούν χαρακτηριστικά; Στην οικονομική θεωρία, το φαινόμενο αυτό είναι ευρέως γνωστό. Όταν αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου διεθνώς, οι εταιρείες εμπορίας και τα πρατήρια σπεύδουν να αναπροσαρμόσουν τις τιμές προς τα πάνω για να καλύψουν το αυξημένο κόστος αντικατάστασης των αποθεμάτων τους.
Αντίθετα, όταν οι διεθνείς τιμές πέφτουν, η υποχώρηση στη λιανική γίνεται με πολύ αργούς ρυθμούς («σαν φτερό που πέφτει»), καθώς τα διυλιστήρια και οι πρατηριούχοι προσπαθούν να διατηρήσουν υψηλότερα περιθώρια κέρδους για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. Τα καύσιμα που διυλίζονται και πωλούνται σήμερα στα πρατήρια έχουν αγοραστεί και τιμολογηθεί πριν από ημέρες ή και εβδομάδες.
Έτσι, η εγχώρια αγορά επικαλείται συχνά ότι «καταναλώνει τα ακριβά αποθέματα» που είχαν αγοραστεί πριν τη μείωση των διεθνών τιμών Platt’s, καθυστερώντας έτσι την αποτύπωση των θετικών νέων στην αντλία. Στην Ελλάδα, πάνω από το 50% έως 60% της τελικής τιμής του καυσίμου στην αντλία δεν εξαρτάται από την τιμή του πετρελαίου, αλλά αποτελείται από σταθερούς ή αναλογικούς φόρους (ΕΦΚ και ΦΠΑ 24%).
Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και μια μεγάλη ποσοστιαία πτώση στην τιμή του αργού πετρελαίου αποτυπώνεται πολύ λιγότερο στην τελική τιμή λιανικής. Η απορία του καταναλωτή που βλέπει την ταμπέλα των 2,097 €/λτ είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Όσο η διαφάνεια στην εφοδιαστική αλυσίδα παραμένει περιορισμένη, η αντλία θα συνεχίσει να αντιδρά αστραπιαία στις αυξήσεις και… με το πάσο της στις μειώσεις.
Πειραιώς ή μήπως Παν. Τσαλδάρη, ένας δρόμος
Από την οδό Μενάνδρου μέχρι την Κολωνού, στην καρδιά της Αθήνας, εκτείνεται ένα τμήμα της λεωφόρου που συνδέει ιστορικά την Ομόνοια με το επίνειό της, τον Πειραιά. Πρόκειται για έναν άξονα ευρείας κυκλοφορίας, ο οποίος όμως κρύβει μια αστική ιδιοτροπία που συχνά «μπερδεύει» ντόπιους και επισκέπτες: ενώ όλοι τη γνωρίζουν και τη φωνάζουν «Πειραιώς», οι μπλε πινακίδες στους τοίχους αναγράφουν «Παναγή Τσαλδάρη». Αυτό το φαινόμενο της διπλής ονομασίας δεν είναι εξαιρετικό φαινόμενο για την Αθήνα.
Η συλλογική μνήμη της πόλης αποδείχθηκε πάντα πιο δυνατή από τις επίσημες μετονομασίες των δημοτικών αρχών. Όπως η Πανεπιστημίου αρνείται πεισματικά να καθιερωθεί ως «Ελευθερίου Βενιζέλου» και η Πατησίων παραμένει Πατησίων αντί για «28η Οκτωβρίου», έτσι και η Πειραιώς διατηρεί το ιστορικό της όνομα στη γλώσσα των κατοίκων της. Περπατώντας στο συγκεκριμένο τμήμα, η εικόνα της αστικής καθημερινότητας αποτυπώνεται ανάγλυφα. Από τη μία πλευρά, η κυκλοφορία είναι πυκνή με τα σύγχρονα ηλεκτρικά λεωφορεία να διασχίζουν τη λεωφόρο υπό το βλέμμα των καμερών διαχείρισης κυκλοφορίας, ενώ δίπλα τους δεσπόζουν κτίρια κοινωνικής μέριμνας, όπως το Κέντρο Υποδοχής & Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων.
Από την άλλη, το εμπορικό τοπίο έχει αλλάξει ριζικά. Τα παλιά παραδοσιακά καταστήματα έχουν δώσει τη θέση τους σε γρήγορες επιχειρήσεις —στην πλειονότητά τους μαγαζιά με αξεσουάρ κινητών τηλεφώνων, κινέζικα εμπορικά ένδυσης και καταστήματα εστίασης που εξυπηρετούν τη γύρω γειτονιά. Η αποχώρηση μεγάλων δημόσιων φορέων, όπως η μετακόμιση του Υπουργείου Εργασίας, σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής για την περιοχή. Ωστόσο, η Πειραιώς δεν μένει στάσιμη. Ολόκληρα τετράγωνα μεταμορφώνονται, με τα συνεργεία ανακαίνισης να εργάζονται πυρετωδώς.
Παλιά κτίρια ανοικοδομούνται ή μετατρέπονται σε σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες —όπως το The Athens Odeon Hotel στη γωνία της Κολωνού— υποδεχόμενα το κύμα του τουρισμού που εξαπλώνεται πέρα από τα στενά όρια του ιστορικού κέντρου. Η Πειραιώς, μεταξύ Μενάνδρου και Κολωνού, είναι ένας δρόμος σε μετάβαση. Ανάμεσα στην πολυπολιτισμική εμπορική κίνηση, την ιστορική ονοματοδοσία και την τουριστική αναβάθμιση, συνεχίζει να αποτελεί έναν ζωντανό καθρέφτη της διαρκώς μεταβαλλόμενης Αθήνας.